Vijf op vrijdag: mijn succesrecepten

Boston, baby!, de inspiratiebron voor dit rubriekje, vroeg me bij de start van 40 dagen bloggen wat mijn succesrecept is. Laten we er daar ineens 5 van maken 😉, op vrijdag.

  • Cake. Ik bak al zo lang ik me kan herinneren. In den beginne mochten we va en moe helpen bij het bakken (voornamelijk de potten uitlikken, maar daar was ik dan ook geweldig goed in), maar niet veel later mocht ik zelf ook aan de slag. Cake is makkelijk, omdat je het recept secuur moet volgen. Veel koks vinden net dat héél erg onaangenaam, ik vind het wel iets hebben dat je tot de gram nauwkeurig kan/moet/mag afwegen. Cake is intussen dan ook mijn vaste traktatie bij verjaardagen. En dat is dan meestal cake met kokos, noten en appels (uit Ons Bakboek) of amandelcake met chocolade (uit een Colruyt kookboek).
  • Chocolademousse. Het lievelingsdessert van de jongste dat ik eigenlijk veel te weinig maak. Zij prefereert gemengde chocomousse of witte chocomousse. De rest van ons gezin geeft de voorkeur aan melkchocolademousse. Maar als er potjes overblijven, zal de jongste zich wel opofferen, ongeacht de kleur van de potjes.
  • Pasta. Alle soorten. De jongste heeft een voorkeur voor pasta met prei en zalm (van Jeroen Meus), de oudste verkiest dan weer “Jeroens snelle pastaschotel” of “Penne al forno” (ook Jeroen Meus) en de echtgenoot is dol op Italiaanse balletjes in tomatensaus (Colruyt). Geef mij maar een gewone lasagna alla Nele, al speelt het eigenlijk niet zo’n rol: als het maar pasta is. Tot het iedereen zijn oren uit komt.
  • Witloof. Ik ben een ongelooflijke fan van deze Belgische klassieker en kook er ontzettend graag mee: kipfilets op Brabantse wijze (Colruyt) of witloof met ham en kaas én puree met een korstje (naar een familierecept) of zelfs witloofsoep. Ik maak het graag en lust het nog liever. Jammer genoeg is witloof NIET geliefd bij onze dochters. Tot een jaar geleden moesten ze nog elke keer proeven als het op tafel kwam, in de ijdele hoop dat ze het ooit zouden leren waarderen, maar ik heb het opgegeven. Ze lusten het niet, we voorzien dus een alternatief. Intussen vinden ze het best fijn als mama nog eens plannen maakt voor een ovenschotel witloof. De puree vinden ze wel heerlijk en de nuggets of fish sticks die dan voor hen als alternatief dienen, kunnen ze best pruimen. Laat de witloofschotels dus maar komen 😉.
  • Mattentaarten. Ik bak ontzettend graag en experimenteer regelmatig, vooral met koekjes en gebak. Ook de dochters hebben het bakvirus intussen al te pakken. We maken hier regelmatig biscotti con cornflakes, american cookies, brownies of andere (chocolade)lekkernijen. Mij doe je altijd plezier met mattentaarten, liefst zo vers mogelijk van de bakker. De lekkerste komen sowieso uit Geraardsbergen, en ja hoor, dat proef je, maar ik woon daar nu eenmaal niet (meer) in de buurt. Maar op een bepaald moment dacht ik: “laat ons dat zelf nu ook eens proberen”. En eigenlijk lukt dat best verbazend goed. Als je het bij kleine taartjes houdt. De matten krijg je nooit zo droog als bij een bakker (wat ik toch wel een beetje jammer vind), maar de smaak is absoluut de moeite. Alleen is het een lang uitgesponnen recept en moet je dus écht wel tijd vrijmaken. Voor speciale gelegenheden dus.

baksels-mini

Valt het op dat ik de voorkeur geef aan het zoete boven het zoute 😉? En dat ik gerust op desserts zou kunnen/willen overleven? Maar een mens moet nu eenmaal toch een reden vinden om te blijven sporten, niet?

Advertentie

Geheime familierecepten, lekkere herinneringen

Net een aflevering van “Het Goede Leven” gezien op één. Normaal wordt daar wel eens overheen gezapt, maar nu bleven we hangen omdat de deelnemers een “geheim familierecept” moesten delen. En dat bracht een heleboel herinneringen naar boven. Jammer genoeg ben ik er nog niet in geslaagd om mijn dochters de volledige familiegeschiedenis te overleveren, maar we werken eraan.

Wij mochten als kind telkens op onze verjaardag “ons lievelingsgerecht” kiezen. Bij mij, een winterkindje, was dat telkens witloof met ham en kaas, onafscheidelijk vergezeld van de “puree met een korstje”. Of ik koos voor het koninginnenhapje van ons moe met “puree met een korstje”. Voor dat laatste gerechtje zijn de dochters intussen ook gevallen, al heeft de mama toch nog wat hulp nodig van de oma om “het videeke” deftig op tafel te toveren. De “puree met het korstje” is dan weer het enige dat de dochters appreciëren aan het witloof met ham en kaas-geval. Hoewel ik al (ontzettend) veel pogingen gedaan heb, vinden ze het nog altijd niks. Te bitter, niet lekker. Lange tijd heb ik geloofd dat als ze het maar genoeg proefden dat ze ooit wel overstag zouden gaan. Maar dat zal (blijkbaar) niet gebeuren. En dus eten zij nuggets als ik me nog eens laat gaan met een toppertje uit mijn jeugd.

Nog een laatste familiegerechtje (uit ons Pajottenland) is “witloof met ballekes”. Ik denk dat het een variant zal zijn op gevuld witloof. Het is een éénpansgerecht: het witloof en de balletjes garen samen in één pot. De balletjes moeten trouwens ook ovaal zijn, niet rond, anders klopt het niet. Niemand kan dit gerecht zo goed maken als mijn moeder, niemand krijgt ook de smaken precies zoals ik me ze herinner. Dit heb ik zelf nog nooit gemaakt, wegens de witlooffobie van de dochters. En dus is het voor mij ontzettend genieten als we van mijn ouders eens een portie meekrijgen.

Mijn vaders moeder maakte trouwens de beste gekookte aardappelen ter wereld. Ze waren ontzettend bloemig en onderaan de pan altijd een beetje aangebakken. Niet te veel uiteraard, een beetje bruin. Het was daar telkens de moeite om de pan uit te schrapen, zodat je de gekruimelde, gebakken restjes kreeg. En omdat wij de (verwende) kleinkinderen waren, deed meter extra haar best om zo diep mogelijk zoveel mogelijk gebakken restjes op ons bord te scheppen. Soms werd dat gecombineerd met de jus van het vlees en dan at ik me als kind letterlijk ziek aan aardappeltjes met vleesjus. Bij de grootouders werd er niet zó nauw gekeken naar je dagelijkse portie groentjes, maar je mocht nooit met honger van tafel, al was het dan met een buikje gevuld met patatjes.

Daarnaast herinner ik me nog levendig de groene kan “koude koffie” die altijd klaar stond op de vensterbank voor die éne nonkel die zijn koffie koud dronk. Een familiegewoonte die ik niet geërfd heb (waarvan ik me trouwens afvraag of dat genetisch overgesprongen is naar de neven of de nichten), maar ik zie die kan nog altijd staan in de achterkamer van mijn meter “voor het geval hij die dag nog zou binnenspringen”.

Wat bij ons thuis een familietraditie was en wat ik intussen wel al heb doorgegeven aan de dochters, is bakken. Wij hadden kippen thuis, dus regelmatig (te) veel eieren. Als we weer een paar eierdozen vol hadden, dan bakten we ineens een aantal (meestal 4 als ik me nog goed herinner) vanillecakes of cakes met appeltjes. Ik denk dat ik amper 12 was toen ik al in mijn eentje aan de slag mocht. Wij bakten allemaal: ook mijn vader durfde zich af en toe wel eens aan een cake-experiment wagen. Niet altijd met evenveel succes. Soms was het deeg al in de vormen als bleek dat hij een ingrediënt vergeten was. En dan voegde hij dat alsnog toe “op het gevoel”. Soms was de cake dan net niet zoet genoeg, of was hij half gerezen en half niet – te laat bakpoeder toegevoegd 😉 – maar smaakte hij wel fantastisch.

Bakken was het eerste dat ik deelde met de kinderen en intussen gaan ze ook zelf aan de slag. Dat leidt af en toe eens tot wat mindere experimenten zoals die keer dat de oudste “fougasse” uit de Libelle probeerde. We eindigden met een plakkerige deegbrok. Bij het nakijken bleek dat ze nochtans minutieus het recept had gevolgd, maar dat het aantal opgegeven deciliters olie écht wel niet in verhouding stonden tot de rest. Of die keer dat de jongste koekjes bakte en de hete bakplaat op tafel dropte, op het nieuwe tafelkleed. De mama had het nét op tijd gezien, maar onze schone kippetjes waren toch een stukje gesmolten.

Maar meestal genieten zij (en ik) er met volle teugen van en ruikt het hele huis geweldig naar hun bakexperimenten. Dat de keuken dan achteraf een slagveld is, dat hoort er ook bij. Daar was de mama in haar jonge jaren ook geweldig goed in. Er zijn zo van die familietradities die van moeder op dochter worden doorgegeven en die je moet respecteren.

baksels-miniWe moeten dringend nog eens bakken ;-).

Cake for life 2015

cake_miniOok dit jaar wilden onze dames maar al te graag hun steentje bijdragen aan Music For Life. En dus trokken zij zaterdagnamiddag met hun tweetjes onze keuken in. Een paar uur later stonden 6 marmercakes te blinken in onze keuken. De keuken was compleet ontploft, maar daar heb je nu éénmaal afwasmachines voor. En mama’s, want de afwas raakt natuurlijk niet vanzelf op de juiste plek ;-).

Zondagmorgen trokken onze dames met hun cake en hun spaarpotje de boer op. Aan 1 euro per stuk gingen ze de omringende straten af. En ze hadden succes: tegen ’s middags hadden ze 72,5 euro verdiend voor “Prinses Harte”, hun zelfgekozen goede doel. Ook over hun plaatje waren ze het snel eens: dat zou “Est-ce que tu m’aimes”, van Maître Gims worden.

IMG_5475Deze namiddag trokken we dan naar De Schorre in Boom, om Music For Life een bezoekje te brengen. Onze dames met hun spaarpotje en het vaste voornemen om hun centjes te doneren. Maar sinds we de laatste keer een bezoekje brachten aan het Glazen Huis (toen nog op het Martelarenplein in Leuven, in de prehistorie dus) is er blijkbaar wel één en ander veranderd. Wij herinnerden ons nog heel goed de glazen buizen waar je je centjes in kon deponeren en dat wilden we met onze dochters graag doen.

Maar al sinds een jaar of 4 nemen ze bij Music For Life geen cash geld meer aan. We moeten onze actie nu registreren en het geld gewoon storten. En dat zullen we uiteraard ook doen, maar het voelt toch enigszins anders aan. Het was immers een actie van onze kinderen: ze hadden samen zelf hun goed doel gekozen, ze hadden zelf de cake gebakken, ze hadden zelf hun spaarpotje geknutseld, ze hadden zelf hun cake aan de man gebracht en ergens is het wel jammer dat ik nu de centjes zal moeten overschrijven. Voor hen was het authentieker geweest als ze hun centjes echt hadden kunnen afgeven…

Maar we hebben Linde Merckpoel wel gezien, we waren van de partij en de centjes worden straks overgeschreven. En al is het maar een druppeltje op een hete plaat, het initiatief kwam wel volledig uit henzelf en dat telde voor ons meer dan de uiteindelijke opbrengst…

Leve de herfst ?!

De herfst en ik, dat is nooit liefde op het eerste gezicht. Integendeel. Net als de voorbije jaren heb ik ook dit jaar weer een paar dagen lopen treuren om het verlies van de mooie zomer, de zon, de zomerjurkjes,… Maar sinds een week is er een kentering. Ik heb me verzoend met de komst van de herfst. Min of meer toch ;-).

En we moeten daar eerlijk in zijn, de liefde gaat bij mij echt wel door de maag. Na een weekje kniezen, koppig weigeren om de herfstgarderobe boven te halen, wegdromen bij de foto’s van ons vakantieverblijf in Toscane (ik volg de eigenaar van ons vakantiehuisje op Facebook en dan is het soms frustrerend om in het midden van een druilerige morgen een foto door te krijgen, “Beautiful Day”, van een zonovergoten Toscaans landschap), viel ineens mijn frank. De herfst is ook het seizoen van het witloof. Tijd voor witloof met ham en kaas!

witloof_miniMaandag was het zover. Ik had een late shift, en dus had ik in de voormiddag tijd om te koken. Verse courgettesoep en daarna mijn lievelingsgerecht. Als we vroeger thuis voor onze verjaardag mochten kiezen wat we aten, stond dit de helft van de keren op mijn verjaardagsmenu. (De andere helft van de keren opteerde ik voor een koninginnenhapje.) Het witloof werd dan steevast vergezeld van puree met een korstje. Zalig. Een van de eerste dingen die ik trouwens écht goed kon maken toen ik later met de echtgenoot ging samenwonen. Laat ons eerlijk zijn, het was niet echt zijn lievelingsgerecht. Maar na die eerste winter waarin hij het toch minstens één keer om de veertien dagen geserveerd kreeg, was hij er ook aan gewend.

Dat kan ik van de kinderen jammer genoeg nog niet zeggen. Naar ’t schijnt moeten kinderen iets minstens 10 keer proeven voor ze het lusten, maar ik denk dat we ons aantal proefbeurten al ruimschoots gehaald hebben en het is nog altijd geen succes. Gelukkig hebben wij altijd tomaten in huis en kipnuggets in de diepvries. Op de puree-met-het korstje zijn ze wel dol. En één hapje moeten ze nog altijd proeven. Ik leef nog steeds op hoop dat het ooit nog eens goed komt met hun smaakpapillen.

bakselsEn vanavond ben ik voor het eerst in bakmodus geschoten. De zomer is voor mij absoluut geen cakeseizoen. Ik ga de hitte dan écht niet nog wat opdrijven door de oven te verwarmen… Maar nu het al wat vroeger donker wordt én het ’s avonds in huis echt wel koud kan aanvoelen, is het wel leuk om te bakken. En deze avond had ik er tijd voor (gemaakt). En dus zit ik hier nu te bloggen terwijl er in de keuken een cake staat af te koelen en er nog koekjes in de oven liggen te drogen. De geur die hier nu in huis hangt, is zalig. Momenteel heb ik me dan ook (even) volledig verzoend met de komst van de herfst. Laat die mooie “oudewijvenzomer” van volgende week dus maar komen ;-).