Vijf op vrijdag, de headbangversie

Sinds onze dochter al eens een fuif bezoekt, komt ze af en toe met muziek “uit onze tijd” naar huis. Zo passeerden hier al “Sweet Dreams” (Eurythmics), Michael Jackson en Abba. Recent kwam ze thuis met “Freed From Desire” (Gala) en “Rhythm Is A Dancer” (Snap). Helemaal into nineties is ze en laat dat nu net de muziek van onze jeugd zijn. Al hadden we onmiddellijk toch wel wat bedenkingen bij de nummers die de tand des tijds hebben overleefd en nu af en toe nog eens de speellijsten van een fuif halen. “Dat is de boenkeboenke uit de jaren ’90, er was toen écht wel beter te vinden, hoor!”

Voor haar ouders was het hoogtepunt van de jaren ’90 het ontstaan van de grunge. Wij waren allebei rockliefhebbers – nog steeds – en namen de boenkeboenke er nu eenmaal bij, maar de hoogtepunten van de fuiven toen waren wel de stevige rocknummers, als er gepogood en geheadbangd werd. Als meisje bleef ik dan wel aan de rand van de dansvloer en mengde ik me niet in het geduw en getrek van de jongens, maar headbangen kon ik ook als de beste. Een dikke 10 jaar later hadden we trouwens een hippe anderhalf-jarige krullenbol in huis, die maar al te graag de mama nadeed en geweldig goed met haar krullen kon schudden. En dus, voor eens en voor altijd, de allerbeste jaren ’90 nummers. Het headbangen en het pogoën moet u er maar bijdenken.

Je kan de jaren ’90 niet begrijpen zonder Nirvana te kennen. Zij staan aan de basis van de nieuwe muziekstijl “grunge” en tonen in hun videoclip van “Smells Like Teen Spirit” hoe het moet. Ik was 18 toen ze doorbraken in 1991. Afgestudeerd in het middelbaar onderwijs en de wereld aan het veroveren in Leuven, waar ik Romaanse studeerde. Aan de faculteit Letteren, één van de meest “alternatieve” faculteiten in Leuven toen. Uiteraard werd dit grijs gedraaid op al onze fuiven, al waren we bij Romaanse misschien wel bij de minst alternatieven van Letteren. Maar dit was wel één van mijn favoriete dansnummers.

Als je Nirvana noemt, kan je ook niet om Pearl Jam heen. Als Nirvana de alfa van de grunge was, dan was Pearl Jam minstens de omega. Mijn favoriete band: ik was “team-Eddie” zouden de dochters nu zeggen. Zalig nummer om op te dansen, al was “Black” minstens even mooi. Maar “Alive” was een perfect nummer om alleen in op te gaan. Wat ik dan ook telkens deed als dit nummer gespeeld werd. En als het wat te lang duurde vooraleer dit nummer op de playlist kwam, dan ging ik het zeker en vast zelf aanvragen. Een jaren ’90-fuif was niet compleet zonder dit nummer.

Een paar jaar jonger dan de vorige twee nummers, maar ook dit is een nummer om alle remmen los te gooien, “luchtdrum” te spelen en met je haar te zwieren. Dit was wel een nummer waarbij ik het midden van de dansvloer écht wel probeerde te vermijden, want hier werd serieus tegen elkaar op gesprongen, er werd geduwd en getrokken en dus deed ik mijn ding uit de buurt van het mannelijk geweld 😉.

Kijk, op dit nummer moet ik gewoon dansen. Voor mij blijft dit een heel opzwepend nummer en dus kan ik niet van de dansvloer blijven. Als het nu per ongeluk nog eens op een feestje gedraaid wordt, laat ik alles vallen om op de dansvloer te kunnen staan. Als we op het punt stonden te vertrekken, zullen we ons vertrek met minstens een kwartiertje uitstellen. Hier dans ik altijd op. De “zachtere” strofes waarop je je wat inhoudt om daarna alles los te gooien tijdens het refrein. Zalig!

Je dacht natuurlijk dat “grunge” of stevige rock in de jaren ’90 enkel voor mannen was weggelegd, maar dat was helemaal niet het geval. Je had Hole, met Courtney Love, de vrouw van Kurt Cobain. Al had ik het niet bepaald voor het geschreeuw van mevrouw Nirvana. Waren wel goed: The Breeders met de zusjes Deal. Maar ik blijf hetgeen Kim Deal bij “The Pixies” deed wel hoger inschatten dan haar eigen project. Maar hét vrouwelijk nummer dat voor mij de jaren ’90 het best vertegenwoordigt, blijft “Lay It Down” van Magnapop. Of ze ooit nog andere hits scoorden, kan ik me niet herinneren, maar dit nummer staat er voor mij nog altijd.

Ondanks deze uitgelezen selectie geweldig goede muziek vrees ik dat ik de dochter niet heb kunnen overtuigen van de betere (alternatieve) muziek van de jaren ’90. Op de fuiven van tegenwoordig wordt dat ook allemaal niet meer gespeeld. Maar kijk, over smaken valt nu eenmaal niet te twisten. We zijn er al in geslaagd om onze dochters Bruce Springsteen te laten appreciëren, dat is ook al veel waard. Choose your battles en je moet weten wanneer je moet loslaten, zeker 😉.

Het geweldige vriendenboek (3)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Deze week draait het rond “mijn favorieten”.

Mijn favoriete boek:

Mijn favoriete boek aller tijden is en blijft “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos De Laclos. Dat blijkt recent nog eens opnieuw in het Nederlands vertaald te zijn. Ik heb het uiteraard in het Frans gelezen, voor het eerst toen ik in Leuven Romaanse Talen studeerde. Ik weet niet of ik zou aanraden om een vertaalde versie te lezen, want de (Franse) taal was zeker één van de hoogtepunten van het boek. De brieven van de verschillende personages hadden allemaal hun eigen stijl, hun eigen finesse. Prachtig boek. Duizend keer beter dan welke filmversie ook die er ooit van gemaakt is.

Mijn lievelingsfilm:

De allereerste film die ik ooit op groot scherm zag, was “Top Gun”. Ik was toen een jaar of 13, 14 en die film maakte toen best wel indruk. Het flinterdunne liefdesverhaaltje, de knappe piloten, het verlies én het heldendom. Maar toen we de film een kleine dertig jaar later samen met de dochters bekeken, bleken zij totaal niet omvergeblazen. Traag, flauw, zeemzoeterig. Klopt allicht allemaal ook, maar ik vond ‘m op mijn dertiende best wel mooi. En Tom Cruise eigenlijk ook, maar ook dat deed de dochters alleen maar in lachen uitbarsten. Tja, les goûts et les couleurs… en ze blijken dan ook nog niet bestand tegen de tand des tijds…

Dit kan ik elke dag eten:

Pasta en chocolade.

Ik surf dagelijks naar:

Zeker facebook en instagram, maar ook een aantal kranten- en nieuwssites. Toen ik nog in de media werkte, had ik de gewoonte om mijn dag te beginnen met de voorpagina’s van de kranten. Eindigen deed ik dan weer met VRT teletekst, waar ik voor het slapengaan nog snel even pagina’s 101, 400, 500 en 800 bekeek. Ook al zitten we intussen al een hele tijd niet meer in dat wereldje: de gewoonte om het “nieuws van de dag” te overlopen ’s morgens en ’s avonds is wel gebleven.

Mijn favoriete muziek:

Rock. Gaande van Bruce Springsteen, Pearl Jam, REM tot Editors en Snow Patrol. (Machtige nieuwe single van die laatste groep trouwens, ik begin écht waar al te twijfelen of we toch geen twee dagen Werchter zouden plannen 😉.)

Frans. Zeker niet alle Franse muziek is goed, maar de laatste jaren zijn er wel een aantal goede artiesten opgestaan die toevallig ook in het Frans zingen. Denk maar aan Stromae en ook Maître Gims is zeker de moeite waard. Ik spits nog steeds mijn oren als ik iets Frans opvang. Het is misschien het enige dat momenteel écht is overgebleven van mijn studies, ik koester het dus!

Mijn hobby’s:

Er was een periode in mijn leven dat je daar zeeën van tijd voor had, maar dat tijdperk ligt intussen al ver achter mij. Als ik tijd heb, bak ik graag. Of neem ik eens graag de breinaalden vast en doe ik een poging om sjaal nummer 4 af te werken. Al blijft bloggen momenteel misschien wel mijn favoriete hobby.

Deze celebrity mag eens langskomen:

Eigenlijk zou ik me slecht op mijn gemak voelen als dit realiteit zou worden. Voor mij hoeft zo’n celebrity-bezoekje niet echt. Maar als ik dan toch een naam moet noemen, zou ik graag eens van gedachten wisselen met Barack Obama. En laat dat maar een goede, pittige discussie zijn. Als ik Bruce Springsteen, of één van mijn favoriete groepen zou kunnen ontmoeten, dan zou ik compleet starstruck zijn denk ik.

Mijn “guilty pleasure”:

Is vast en zeker zoet. Ijs of chocolade. En dan gaan we niet moeilijk doen: het mag een stukje chocolade zijn, of chocomousse, of een chocoladecake, of een moelleux, of brownie,… of gewoon een witte Twix.

Beetje bij beetje leer je me beter kennen 😉. Wie deze tag graag overneemt, doe gerust!

As we speak #hectische januari

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Haast en spoed… Januari was een hectische maand. Een combinatie van teveel (Nieuwjaars)feestjes, een drukke professionele agenda, en een activiteitenagenda die nogal vol zat en niet echt goed afgestemd was. Het was een maand van thuis snel even binnenwaaien en alweer vertrekken. Het was een beetje chaotisch: de planning werd regelmatig omgegooid, er werd te vaak met dagen geschoven. Het was veel improvisatie en daar hou ik niet zo van. De goede voornemens voor 2017 – maat houden – bleken moeilijk uitvoerbaar. Maar de maand zit erop, we zijn opnieuw met een schone lei gestart en planden onze eerste week meteen bomvol. Zucht.

Wandelen. Het perfecte tegengewicht tegen de drukte. De leiband nemen en de hond vragen of ie mee gaat wandelen. Ook de jongste en de echtgenoot offerden zich wel al eens op. Het was schoon weer deze maand. Koud en zonnig. De sloten kregen zelfs een laagje “kelderijs”. Terwijl de hond haar terrein markeerde, ons heel vaak ophield om nog eens te snuffelen en te ontdekken wie haar was voor geweest, waaiden wij uit. We genoten van het zonnetje en lieten de wind de muizenissen uit ons hoofd blazen. Dat we daardoor ook ons stappenaantal haalden, was ook mooi meegenomen. Maar mijn wandelenthousiasme neemt wel een flinke duik van zodra het miezert of erger. Duimen voor een vroege lente dan maar, of voor een koude, zonnige winterprik?

Lezen. Een hele maand was ik in de ban van Bruce Springsteen, “Born to Run – Mijn verhaal”. Ik leerde “The Boss” kennen dankzij de echtgenoot. Hij was een grote fan en sleurde me ergens in de tweede helft van de jaren ’90 mee naar mijn eerste Springsteen-optreden. Ik was meteen verkocht. De power, het ritme, de rush die uitgaat van de concerten, de vertelkracht. Intussen vergezel ik de echtgenoot al een kleine 20 jaar, heb ik al meer dan 10 optredens meegemaakt en het blijft elke keer weer een belevenis. Het was fijn om dit nu allemaal eens van de andere kant te kunnen bekijken. Om te zien hoe de rocker dit zelf beleeft, om (een stukje van) de mens achter de zanger, bandleader, performer te leren kennen. Zijn geluk, zijn onzekerheden, zijn demonen.  Het was herkenbaar: je hoort de stem van de optredens in het boek. Mooi, ontroerend, soms hard en vol onzekerheid. Een aanrader voor zij die de concerten weten te waarderen!

Het volgende boek ligt intussen ook al klaar: “Dokter Zjivago”. Benieuwd of dit familie-erfstuk (mijn opa had vroeger een exemplaar op het schap onder de tv staan. Ik herinner me nog goed de beeltenis van Omar Shariff) de tand des tijds heeft doorstaan. Ik popel om eraan te beginnen!

Cola Light. Nog steeds afgekickt! Deze week vond ik dat ik bewezen had lang genoeg zonder te kunnen en haalde ik nog eens een blikje boven. Eén slok was voldoende om te beseffen dat het écht niet meer lekker is. En dus heb ik de rest van het blikje door de gootsteen laten verdwijnen. Het kan me niet meer bekoren. Straf als ik bedenk hoeveel moeite het me kostte om tijdens mijn zwangerschappen 9 maanden lang van de aspartaam weg te blijven. Het was telkens het eerste wat ik vroeg na de bevalling, “en dan nu een Cola Light”. Het smaakt me niet meer. Jeuij!

Onze januari was hectisch en bij momenten een beetje chaotisch. Er was minder tijd voor elkaar dan ik gewenst had. En toch. Met mijn meisjes “The Choice” kijken en met zijn drieën een zakdoekje nodig hebben op het meest pakkende moment. Ons klaarmaken voor een familiefeestje, mijn beide opgroeiende dochters de trap zien afkomen en ongelooflijk fier zijn op die twee knappe dames in wording. Geflatteerd zijn als dat ene nichtje de dochter met de mama verwisselt. Gelukkig kan ook de dochter er ook nog mee lachen ;-). De echtgenoot missen als hij één nachtje “op verplaatsing” is voor teambuilding. Me groot houden, maar toch reuzeblij zijn als hij gewoon weer thuis is amper één dagje later. Het zat ‘m deze maand écht wel in de kleine dingetjes