Suds & Soda of brandalarm ?

genant verhaal_miniEven terug in de tijd. Dik anderhalf jaar geleden was ik aan de slag bij een veiligheidsinstituut. Ik was er adviseur opleidingen en mee verantwoordelijk voor de praktische organisatie van een paar cursussen. Een vervangingsopdracht. Het kader voor één van de meest gênante verhalen uit mijn leven. Met gevolgen.

Op een woensdag was ik administratie aan het doen. Woensdag was een beetje een speciale dag, want er werden geen cursussen georganiseerd. Ook mijn rechtstreekse collega’s waren er dan niet. Geen cursisten, geen collega’s, dus ik zat alleen in ons bureau te werken. Met de deur dicht en Studio Brussel luid op. Het was een drukke voormiddag. Er waren al een paar politie-, brandweerwagens of ambulances gepasseerd. Het was aanhoudend wat.

Op een bepaald moment werkte de radio op mijn zenuwen. Slecht nummer. Ik denk nog bij mezelf “wat een slechte versie van Suds & Soda, en die blijft maar duren”. Dan gaat de telefoon. “Nele, waar ben jij?” “Aan mijn bureau.” “Wat ben je aan het doen?” “Aan het werken, tiens.” “Het is wel evacuatieoefening, heb jij het alarm niet gehoord?” Neen, dus. Ik had het niet gehoord. Dat irritant nummer bleek dus geen slechte cover van Suds & Soda. Dat bleek het brandalarm, maar mijn frank was niet gevallen.

Ik heb me daar achteraf heel slecht door gevoeld. De evacuatieoefening is intern geëvalueerd en het veiligheidsinstituut heeft de nodige lessen getrokken. Na het incident is ook in ons bureau een alarm geïnstalleerd en uitgebreid getest. Maar dan nog had ik het moeten horen.

Eigenlijk wist ik toen al een paar jaar dat mijn gehoor achteruit ging. Dat de radio in de auto bij mij een pak luider gedraaid werd dan bij de echtgenoot, was al een teken aan de wand. Dat ik af en toe dingen miste in groepsgesprekken had ik ook al opgemerkt. Dat ik de echtgenoot af en toe moest vragen om iets te herhalen vanop tv omdat ik het niet gehoord had, had ik ook wel door. Maar ik wou het niet echt weten. Zolang het niet getest was, was het niet echt.

Na het incident met het brandalarm heb ik mijn gehoor wel laten testen. En ja hoor, op de hoge tonen heb ik “significant gehoorverlies”. Op lange termijn zal ik allicht in de voetsporen van mijn vader en grootmoeder treden en ook een hoorapparaat mogen dragen, maar daar is het nu nog wat vroeg voor. En neen, het heeft niets te maken met de vele concerten die ik in mijn leven al gezien heb. Het is erfelijk.

Tot wat een gênante brandoefening (of een slechte cover van Suds & Soda) al niet kan leiden…

Advertentie