Ouderzonden #5 – Gula

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De vijfde uitdaging draait rond:

#5 Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht) Wat kan je je kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Alweer een poepsimpele uitdaging. Het antwoord lag deze keer overduidelijk voor de hand én werd trouwens meteen bevestigd toen ik deze vraag aan beide dochters voorlegde: boeken. Uiteraard nadat we rekening gehouden hebben met de basisbehoeften zoals liefde, eten en kledij. Doodgraag zien we onze dochters, altijd en overal. Ook als we toch eens boos of teleurgesteld zijn of hen moeten corrigeren, dan nog houden we met heel ons hart van hen.

Zelf ben ik opgevoed met de stelregel: “op eten en kleren wordt niet bespaard”. Het is zo’n stilzwijgende erfenis die ik onbewust ook in mijn eigen gezin toepaste. Er is altijd voldoende (gezond) eten in huis om een héél leger te voeden. Daarnaast is ook de voorraad comfort food uitgebreid. Ook al proberen we de gezonde stelregels toe te passen en te matigen met onze gastronomische zonden, alles is wel in huis 😉.

Wat kledij betreft, was het vroeger zo dat we misschien niet ontzettend véél kleren hadden, maar ze waren wel van degelijke kwaliteit. Wat soms irritant was als je een bepaalde broek of zo beu gezien was en stiekem al een hele tijd zat te hopen dat er een onherstelbare scheur in zou verschijnen, maar dat nooit gebeurde. Toch nooit bij die éne broek die je zo graag kwijt wou, maar op miraculeuze wijze overkwam het je wel bij je lievelingsspullen. Waardoor je nog langer opgescheept zat met die éne broek en die nog eens meer moest dragen ook…

Deze gulden regel heb ik bij de dochters ook altijd toegepast. Met uitzondering van de periodes van onstuitbare groei. En met limieten. Bij een stapel van x aantal ongedragen t-shirts trek ik wel de grens als ze voor mijn neus staan met alweer een onmisbaar nieuw t-shirt. Dan moeten ze hun zakgeld maar aanspreken. Misschien zijn ze dan meer geneigd om hun eigen aankoop naar waarde te schatten (en te dragen 😉!)

Maar naast deze basisbehoeften zeg ik zo goed als nooit “neen” als onze dames een nieuw boek gezien hebben dat ze absoluut nog willen lezen. Mogelijk moeten we het begrip “basisbehoefte” wel even herdefiniëren. In dit gezin zijn boeken dat absoluut ook. Een boek scherpt de fantasie. Een spannend verhaal verdrijft uren verveling. Het vele lezen heeft mijn dochters’ wereld geopend en hen een ruimere woordenschat opgeleverd. En zoveel meer. Zowel de echtgenoot als ikzelf zijn echte mensen “van de letteren”. Zelf lezen we ook veel en vaak. We zijn dan ook dolgelukkig dat de leesmicrobe is overgeërfd door onze dochters. Niet dat we hen een keuze gegeven hebben: we hebben onze meisjes al van kleins af aan met boeken “overrompeld”.

Dat we allemaal een volle boekenkast hebben, is dan ook een logisch gevolg. En dat onze verzameling nog steeds groeit, allicht ook. Dat we vaste bezoekers zijn van de bib en de oudste soms teleurgesteld terugkeert met de mededeling dat ze écht wel alles al gelezen heeft wat er stond, kunnen we niet ontkennen. Dat we soms maandenlang aftellen tot dat éne vervolgboek uit die fantastische serie EINDELIJK in de winkels zal liggen, is ook een vaststaand feit. Dat we geen stadsbezoek kunnen doen zonder ook even een boekenwinkel in te duiken (en met een paar aanwinsten huiswaarts te keren), overkomt ons ook geregeld. Vakantie betekent in ons geval ook dat we met liefst 20 boeken (en dat zal nog een onderschatting zijn) in de koffer het huis uit rijden, op weg naar zon en een zwembad om rustig te kunnen lezen. Uren op een stuk…

Dus ja, als we ergens “gulzigheid” in vertonen, dan is het wel in boeken. Hoe meer, hoe liever, lijkt ons devies wel te zijn. Maar onze boeken worden dan ook plat gelezen. De jongste plundert de boekenkast van de oudste, die op haar beurt (bij gebrek aan beter) ook wel eens mama’s kast induikt. Intussen hebben we de microbe zelfs doorgegeven aan het neefje: Harry Potter en ook hij was verkocht… Maar wat heb ik deze “ouderzonde” met plezier doorgegeven 😉!

 

Verslaafd aan boeken…

Slechts 1 Vlaamse tienjarige op 4 leest graag. Dat bleek deze week uit de internationale Progress in International Reading Literacy Study (PIRLS). Vlaamse tienjarigen gaan op zo goed als alle (lees)vlakken achteruit en scoren nog een 32ste plaats. In 2006 waren onze Vlaamse lezers nog 8ste. Internationaal maakten onze kinderen de scherpste achteruitgang.

Een pijnlijke zaak, vooral voor de kinderen zelf. Ik heb zelf nooit anders geweten dan dat ik las. Altijd. Overal. Verdiept in een goed boek had er een bom naast me kunnen ontploffen, ik zou het niet gemerkt hebben. Al de uren dat ik opging in een prachtig verhaal, ging de wereld aan me voorbij. En toch ook weer niet. Lezen heeft in al die jaren zo ontzettend veel voor me betekend, zo veel deuren voor me geopend. Ik vind het zo ongelooflijk jammer dat slechts 1 op de 4 kinderen dat met me deelt.

Lezen is voor mij een toegangsticket tot een andere wereld en andere tijden. Of het nu om “Sense and Sensibility” gaat, “The Hunger Games”, “Les Liaisons Dangereuses”, “Kruistocht in Spijkerbroek” en ga zo maar verder. Ik las over helden in vroegere tijden, gewone mensen in oorlogstijden of pittige dames in toekomstige tijden en ik deed dat met plezier.

Lezen is een manier om weg te dromen, om de werkelijkheid even buiten te sluiten. Om een paar uur enkel “in een verhaal te zitten”. Het is de mooiste manier om aan je dag te beginnen. Het maakt een treinrit korter: je stapt in, gaat zitten, slaat een boek open en voor je het weet, sta je op je bestemming. Veel te vroeg uiteraard en dan wil je per sé nog even je hoofdstuk uitlezen.

Lezen is een kennismaking met gedachten die ik anders nooit zou gekend hebben. Het zijn niet altijd “mooie, fijne, romantische boeken”. Soms lees je dingen die je eigenlijk nooit had willen lezen. Dan huiver je bij getuigenissen over de wreedheid van “gewone” mensen in de oorlog. Dan lees je over het geweld tegen en verkrachtingen van de inheemse bevolking en ben je daar dagenlang niet goed van.

Lezen geeft inkijk in levenswijzen die ver van me afliggen. Of het nu gaat om de huishoudhulpen in “The Help” of de soldaten in de Groote Oorlog in “Au Revoir Là-Haut”, of het leven van bevoorrechte Russen onder Stalin in “Sashenka”, of de beperkingen van een vrouwenleven in de vorige eeuwen (“Wuthering Heights”), het laat je telkens opnieuw beseffen hoe bevoorrecht we wel zijn. Hoeveel geluk we hier soms hebben. Het leert je empathie op te brengen voor anderen.

Soms kan ik ook gewoon genieten van prachtige taal, van mooie zinsconstructies, van het verwoorden van gevoelens en gedachten op wijzen dat ik het niet kan. Nooit mooiere liefdesverklaringen gelezen dan in “Les Liaisons Dangereuses”. In datzelfde boek trouwens ook de meest bittere verwijten tussen ex-minnaars gelezen, maar in zo’n schone taal. Soms spat de humor uit de woorden of borrelt de pijn zo naar boven. Prachtig hoe dat in zinnen gegoten wordt.

Er waren momenten dat boeken ook troost boden. Als het leven zwaar is of even niet loopt zoals je dat zou willen. Als je even vast zit, niet goed weet welke kant je uit wil, dan kan het fijn zijn om even weg te duiken. Om “raad” en “troost” te vinden in een mooi verhaal. Om jezelf en je problemen te relativeren.

En soms wil ik gewoon even ontspannen. Even niet nadenken. En dan doet het er zelfs niet toe als ik het einde op voorhand lees (het loopt toch goed af), maar dan ben ik gewoon even van de wereld. Even de pauzeknop induwen, even genieten.

Lezen

(www.pinterest.com)

Ik vind het zo’n ongelooflijk gemis voor die 3 op 4 Vlaamse kinderen die dat niet ervaren. Boeken zijn en blijven een wezenlijk onderdeel van mijn lezen. En ja hoor, wij hebben de leesmicrobe ook doorgegeven aan onze kinderen. Wat ik misschien wel als ons grootste geschenk voor hen beschouw. Want boeken zijn en blijven het hele leven in een notendop: soms mooi, soms triest, soms grappig en af en toe pijnlijk, cynisch, bitter of woedend. Ontspannend, een slag in je gezicht of net een troost. De hele wereld samengevat in die paar honderd bladzijden. Ik zou niet zonder kunnen.

Bouwplannen en opruimwoede

Ons project deze zomer was het toevoegen van een uitbouw aan ons huis. Na jaren discussie hadden we eind vorig jaar besloten om het gewoon te zetten, zonder dat we op dat moment precies wisten wat we er juist mee zouden doen. Intussen hebben we wel wat meer duidelijkheid. We zijn tot een compromis gekomen. Zoals de echtgenoot altijd al suggereerde zullen we de eetkamer verplaatsen naar de uitbouw. En zoals ik altijd al graag wilde, zullen we het bureau verhuizen naar onze living.

bib_miniEn dus zijn we stilaan een beetje concreter aan het plannen. Momenteel hebben we 3 boekenkasten in ons bureau, maar in de living hebben we ruimte voor een ruime bibliotheek van 5 kasten. Daar moeten dan wel onze cd’s en dvd’s mee in geïntegreerd worden. Onze boekenkasten zijn echter overvol en dan stonden mijn Franse boeken voorlopig nog veilig weggeborgen op zolder. En dus hebben we gisteren van de regendag gebruik gemaakt om al onze boeken eens te inventariseren.

Samen met de dochters hebben we een Excel-boekenlijst aangemaakt. Eerst heeft de oudste haar boeken ingegeven en daarna hebben we onze bibliotheek eens aangepakt. En dat was nogal een werkje, want we hebben veel boeken. Bovendien hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog eens kritisch door onze bibliotheek te gaan. Boeken waarover ik twijfelde of ik ze wel wilde houden, gaan eruit, nadat ook de echtgenoot en de dochter eens bekeken hebben of zij ze eventueel nog wilden lezen.

Maar dan houden we nog veel boeken over. Kan ook niet anders met 4 lezers in huis. Bovendien heeft de leerkracht-echtgenoot een kast met meesterwerken uit de Nederlandse en Engelse literatuur (al dan niet in schooluitgave) en zou ik het heel fijn vinden om al mijn Franse boeken terug bereikbaar in onze kasten te zien staan.

Maar we hebben een Excel-lijstje nu. Waarop we kunnen sorteren. Dat hebben we voorlopig op achternaam gedaan, maar eens we onze nieuwe kasten beginnen te vullen, kunnen we nog extra sorteren op publicatiedatum en dus zal onze nieuwe bibliotheek schoon op volgorde staan. Eventjes toch, in het begin.

Als ik nu ook nog de muziek-, sport- en reisboeken ingegeven krijg (piece of cake, dat zijn maar 2 schapjes, we hebben er al 7 gehad), de kinderen hun strips nog aanpakken én we nog een nieuwe Excel maken voor onze cd’s en dvd’s, zijn we hier helemaal klaar voor de organisatie van onze nieuwe bibliotheek. Er is zelfs ruimte voor een kolommetje “ontleningen”. Dan vergeten we nooit meer aan wie we onze boeken hebben uitgeleend 😉 .

bib2_miniNa een hele dag boeken in en uit de kasten laden, op zolder onze boekendozen gaan zoeken, intypen in Excel, sorteren en terugplaatsen, was er gisteravond even wat orde in onze gestructureerde chaos. Benieuwd hoe lang dat zal blijven duren. Het is nu wachten op de volgende regendag om ook de cd- en dvd-rekjes aan te pakken…

Leestip: “De nachtegaal”, pakkend én aangrijpend!

nachtegaalBen je op zoek naar een mooi boek om de tweede week van de Paasvakantie door te komen? Dan raad ik je graag “De nachtegaal” van Kristin Hannah aan. Prachtig, aangrijpend, zeker de moeite waard om in huis te halen.

Dinsdag ging ik met de oudste naar de bib. Ze was weer eens door haar boeken heen en wou maar al te graag een nieuwe lading in huis halen. En als je daar dan toch bent, kan je beter ook maar eens meekijken. Naar dit boek hoefde ik niet echt te zoeken. Het is nog maar pas verschenen en stond dus bij de “sprinters” in onze bib, de boeken die je in een week moet uithebben… Ik heb me laten vangen door het reclamezinnetje “Voor de lezers van “Het familieportret” en “De bakkersdochter”. “Het familieportret” staat hier in onze kast. Ook dat vond ik een ontroerend boek. En dus nam ik de sprinter mee, in een poging om nog eens een boek in een week uit te lezen.

Het heeft me eigenlijk niet veel moeite gekost. Je wordt helemaal in het verhaal gezogen. Het is spannend en laat je niet los. Er gebeurt zoveel dat je blijft lezen. De korte samenvatting volgens bol.com:  “De zussen Viann en Isabelle hebben altijd een goede band gehad, ondanks hun verschillen. Isabelle, de jongste en brutaalste van de twee, woont in Parijs, terwijl Viann op het platteland van Frankrijk een rustig bestaan leidt met haar man Antoine en hun dochtertje. Maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit en Antoine moet meevechten. Met het voortduren van de oorlog wordt niet alleen de relatie tussen de zussen zwaar op de proef gesteld, maar ook hun moed en hun gevoel voor goed en fout. Kan Viann haar beste vriendin verraden als het leven van haar kind op het spel staat? Moet Isabelle haar familie in gevaar brengen als dat betekent dat ze levens kan redden? Hoe kan je overleven als de wereld om je heen in elkaar stort?”

Zeer slim ook van de schrijfster: ze heeft 2 bekende verzetsverhalen in het verhaal geweven. Beide verhalen waren me niet onbekend. Maar ik heb dan ook al sinds mijn jeugd veel interesse in oorlogsverhalen. Mijn opa langs moederskant is tijdens de oorlog naar Duitsland afgevoerd en er uiteindelijk tewerkgesteld bij twee Duitse boeren. Met de familie van de ene boer heeft mijn familie nog altijd contact. Mijn opa was daar in goede handen en dat zijn we nooit vergeten. Al sinds ik een kind was, probeer ik te begrijpen. Waarom mensen doen wat ze doen in extreme omstandigheden. Ik heb dus veel gelezen en veel gezien: documentaires, films,…

Is dit verhaal een hoogvlieger? Het is een roman en het verhaal is ook geromantiseerd. Er zit bovendien wel héél veel heldendom in één familie. Maar toch vond ik het pakkend. Toch begrijp je waarom de zussen doen wat ze doen. Kristin Hannah is in “De Nachtegaal” zeer goed in het schetsen van de karakters en hun beweegredenen. Enkel het stuk met de tweede Duitse ingekwartierde kapitein vond ik erover. Volgens mij had het boek niets aan kracht ingeboet zonder zijn sadistische trekjes.

Ik heb “De Nachtegaal” in twee dagen uitgelezen. Ik vond het mooi en pakkend én ik heb een traantje weggepinkt (maar ik leef me dan ook sterk in én ik ben nogal makkelijk ontroerd…) Hoogstaande literatuur zou ik het niet meteen noemen, maar het is een goed verhaal en er is zorg besteed aan de karakterschetsen van de leading ladies en hun motieven. Het is een aangenaam tussendoortje; laat je meeslepen en aangrijpen, dat heb ik ook gedaan 😉

PS: Toen we gisteren terug in de bib waren, ging ik meteen op zoek naar “De Bakkersdochter”. Helaas uitgeleend, maar het boek lijkt me de 50 cent reservatiekosten wel waard 😉 Ook zocht ik ander werk van Kristin Hannah. Tot mijn grote verbazing bleek ik van haar toch eerder al boeken gelezen te hebben. Maar dat zijn echt wel romannetjes, meer à la Santa Montefiore,… Die boeken waren me in geen geval bijgebleven (ik was er rotsvast van overtuigd dat ik nog nooit van de schrijfster gehoord had). In vergelijking met haar andere werk springt “De nachtegaal” er voor mij echt wel uit. In die mate zelfs dat het me verbaast dat het om éénzelfde schrijfster gaat. Laat je dus zeker niet afschrikken en probeer “De Nachtegaal” gewoon uit!

Afronden in de drukte

kerstman1_miniDe vakantie is begonnen. Officieel nu. Sinds vandaag zijn wij hier allemaal in vakantiemodus. De ene al wat meer dan de andere…

Ik had al een weekje verlof. Het voordeel van een echtgenoot-leraar is immers dat je tijdens de examenperiode niet al te veel moet inspringen. De echtgenoot is zo goed als altijd thuis als de oudste moet studeren. Maar de week na de examens moet wel opgevangen worden. Dan is de leerling immers thuis als de leerkrachten aan het werk zijn.

Het werd een drukke week. Maandag had de oudste een reünie gepland met de vriendinnetjes van het lager. De jongste had – door de staking – ook een vriendinnetje over de vloer. Het was een gezellige bende met 8 dames. Grappig om bij de oudste te zien dat een scheiding (andere scholen) van 2 jaar al binnen de minuut vergeten is. Dat het geklets, het gelach en het gegiechel er onmiddellijk weer is. 6 jaar samen in de klas zorgt voor een vertrouwdheid die je blijkbaar niet snel vergeet.

Bovendien is het ook makkelijker dan vroeger om dat contact in stand te houden. Er wordt al eens gesmst, ze houden contact via facebook, er wordt al eens gechat… Die mogelijkheden hadden wij in onze tijd niet. Toch moet ook ik toegeven dat de connectie met de vriendinnen in het lager intenser is dan de middelbare school. In het middelbaar worden de klassen minstens om de 2 jaar dooreengeschud.

Maar de “fietsvriendschappen” blijven wel intens. Vaak zijn het immers de vriendinnen van de lagere school (uit dezelfde gemeente) met wie je ook in het middelbaar van en naar school fietst. En voor en na school is er rustig de tijd om te babbelen, te overleggen en te lachen, toch tot er jongens in het spel komen die een heel eind meefietsen…

Dinsdag was het shopdag, samen met de oudste en één van haar vriendinnen. Het wordt stilaan een traditie. De examens zijn gedaan en op één van de lesvrije dagen gaan we shoppen. Ik geniet er geweldig van. Het is gezellig, we babbelen veel, we passen veel, maar eigenlijk kopen we niet echt veel. Ditmaal trokken we naar Leuven op zoek naar kerstcadeaus. De oogst was mager. Enkel op de kerstmarkt wisten we wat snoep te scoren, maar dat was dan vooral ons eigen cadeautje. De kerstinkopen zullen we naar goede gewoonte in Heist-op-den-Berg doen. Grappig eigenlijk. We trekken naar Antwerpen, Leuven of een andere “koopstad” om dan in ons eigen kleine, gezellige Heist-op-den-Berg te eindigen én alles te vinden 😉

Woensdag bakten we cake (veel cake) voor de “Cake for Life” van de jongste. Liefst 12 stuks hadden we op het einde van de dag. Uitgeteld was ik: het is niet evident om puur op vrouwkracht al dat deeg gemengd te krijgen. Ik ben dan ook niet veel fysieke arbeid gewend 🙂 Donderdag was mama taxi. Liefst 9 ritjes heen en terug. Telkens kleine afstanden, maar genoeg om tegen half negen ’s avonds in de zetel te kruipen om er niet meer uit te komen.

Vrijdag was rustdag. De kinderen waren naar school en dus had de mama tijd om haar boek uit te lezen. “Kou uit het Oosten” van Ken Follett, het 3de boek uit de Century-trilogie. Zeer knappe beschrijving van de tijdsgeest in de periode van de Kennedy’s en Martin Luther King. De decennia erna zijn minder uitvoerig beschreven en worden in mijn ogen soms te snel afgehaspeld. Ongeloofwaardig zijn de liefdesgeschiedenissen.

Jammer, maar ik denk dat Follett te ambitieus was toen hij probeerde om de laatste 50 jaar van de vorige eeuw in één boek samen te vatten, zowel in de VS, Engeland, Oost-Duitsland als Rusland. De 1130 bladzijden heb ik me niet beklaagd, maar het boek zou in mijn ogen krachtiger geweest zijn, als Follett het niet in de Century-trilogie had ingekapseld en zich beperkt had tot de jaren ’60.

sneeuwman_miniEn nu hebben we allemaal verlof. Samen. We gaan ons tempo laten zakken, uitslapen, lezen, feesten en genieten van elkaar. Tijd maken voor de kleine dingen, genieten van de rust.

Als er één ding is dat ik jullie allemaal wens in deze kerstperiode is dat je de tijd neemt om te genieten van gezelschap, van jullie gezinnen, van familie en vrienden. Dat gaan wij hier alvast met volle teugen doen 😉

Veel plezier de volgende dagen!

5 boeken die mijn leven veranderden

bib_miniDe originele opdracht in het kader van project blogboek was “schrijf iets over 5 boeken die je leven veranderden”. Ik heb daar heel lang over zitten nadenken. Ik ben immers een leesveelvraat.

Ik lees constant. Van de krant, over tijdschriften, tot allerlei sites, maar ook boeken. Veel boeken. Zeker niet altijd hoogstaande literatuur. Soms wil ik gewoon een licht tussendoortje. Op andere momenten wil ik graag iets om mijn tanden in te zetten.

Jeugd

Ik lees al zo lang ik me kan herinneren. Een bibliotheekbezoek vroeger leverde me telkens 5 boeken op, waarvan ik er dan dezelfde avond nog een paar uitlas. Als een boek goed is, dan ben ik ook een paar uur van de wereld. Dan duik ik helemaal onder in de wereld van mijn verbeelding en hoor of zie ik niets meer. Ons moe zei vroeger altijd dat als er op dat moment een bom naast me zou ontploffen, ik het niet gehoord of gezien zou hebben.

Koffertje vol dromen, Standaard BoekhandelHet eerste boek dat ik me herinner is “Een koffertje vol dromen”. Dat was mijn lievelingsboek als kind. Uren hebben mijn ouders me daaruit voorgelezen. In mijn tienerjaren hebben “Het dagboek van Anne Frank”, “Het meisje met de ster” en de hele TOP-reeks indruk op mij gemaakt.

Vooral Johan Ballegeer met “Geen meiden aan boord”, “Lien gaat naar Amerika” en “Célines grote oorlog”  en uiteraard “Duet met valse noten” van Bart Moeyaert zijn me bijgebleven. Al vergeet ik allicht nog een heel pak hoogvliegers uit die legendarische TOP-reeks (o.a. Paul Kustermans meen ik me ook nog te herinneren).

Mijn ouders hebben al onze jeugdboeken bijgehouden en toen de dochters begonnen te lezen, werden ze van de zolder gehaald en terug in de boekenkasten gezet. Ook de oudste heeft “mijn” bibliotheek van vroeger al flink geplunderd, met wisselend succes. Blijkbaar doorstaat toch niet alle jeugdsentiment de tand des tijds 😉

 Studies

liaisons dangereuses

Als boekenliefhebster kon ik niet anders dan een literaire richting gaan studeren. Het werd voor mij Romaanse Talen. Ontzettend veel Franse literatuur heb ik gelezen. Hoogtepunten én mindere werken. Maar als ik er dan toch eentje uit moet kiezen, dan is dat voor mij “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos de Laclos.

Ik had de film (uit 1988 met o.a. Glenn Close, John Malkovich en Michelle Pfeiffer) ooit al gezien en dat was zeker geen slechte film, maar toen las ik het boek. Nooit gedacht dat er zoveel passie, onschuld, schuldgevoelens en intriges van het papier kunnen spatten, in brieven. Na het lezen van het boek (het was – als ik me nog goed herinner – verplichte lectuur in 2e kan Romaanse) werd er een filmvoorstelling georganiseerd door het presidium (voor zij die niet de tijd hadden het boek te lezen). Ik weet nog dat ik toen diep teleurgesteld was. Is het dat maar? Al die nevenintriges herleid tot enkel dat?

De boeken die ik zeker niet mag vergeten, zijn degene waaraan ik 3 jaar van mijn leven gewijd heb (ik had een thesisjaar). “Les Lettres Portugaises” en “Les Lettres de Mlle De Lespinasse”. Ik was naar de prof Franse Letterkunde gestapt met de vraag: “Ik lees graag liefdesromans, kan ik daar niets mee doen voor een thesis?” Beide briefromans beschrijven het verloop van een relatie tussen de briefschrijfster en haar minnaar. Het ene werk is literair (dus verzonnen), het andere is authentiek. Maar op het moment dat de relatie afspringt, is er geen verschil meer tussen beide romans. Dan verliest de authentieke schrijfster haar grip op de realiteit en kan je stilistisch geen verschil meer zien tussen het imaginaire en het authentieke…

Kids

ChocolatDe enige periode in mijn leven dat ik een tijdlang geen boeken gelezen heb, was tussen de geboortes van mijn twee kinderen. Het laatste boek dat ik las voor de geboorte van de oudste was “Chocolat” van Joanne Harris.

Gekocht door de echtgenoot in de periode dat ik thuis op de komst van onze eerste baby wachtte. Zo was hij zeker dat ik af en toe toch wat rust nam. Mooi boek, ik heb het later nog eens opnieuw gelezen. Uitstekende verfilming ook, met Juliette Binoche en Johnny Depp.

 

Da Vinci CodeHet heeft daarna toch een dikke 3,5 jaar geduurd vooraleer ik opnieuw een boek in mijn handen kreeg om effectief te lezen. Tijdens de kerstvakantie, bijna een jaar na de geboorte van de jongste, ben ik aan de hype van dat jaar begonnen: “De Da Vinci Code” van Dan Brown. Ik heb het in één ruk uitgelezen, ik geloof in een dag of 3. Zeer slim geschreven. Korte hoofdstukken, die telkens op een vraag eindigen, waardoor je verder wil en blijft lezen. Is het hoogstaande lectuur? Neen, maar het is wel spannend.

Ook “Het Bernini Mysterie” had datzelfde effect. In zijn latere boeken heeft Dan Brown mij niet meer kunnen verrassen (je hebt zijn manier van werken door), maar ik blijf hem wél dankbaar dat hij mij na de komst van de kinderen weer aan het lezen gekregen heeft.

Hoogtepunten

Ik heb de laatste jaren constant boeken gelezen. Ik schat dat ik makkelijk een 30 tot 50 boeken per jaar lees. Ik lees ook op mijn hometrainer, tijdens mijn uurtje fietstraining. Lichte lectuur. Een verhaaltje waarvan je weet dat het goed afloopt en waar je niet constant je aandacht moet bijhouden 😉

Val der titanenToch springen er de afgelopen jaren een aantal aanraders uit. De “Millennium-trilogie” van Stieg Larsson, de “Hongerspelen-trilogie” van Suzanne Collins, “Sashenka” van Simon Montefiore, John Boyne met o.a. “De jongen in de gestreepte pyjama” en “Het winterpaleis”, Ken Follett met o.a. “Val der Titanen” en “Pilaren van de aarde”,… Al deze boeken hebben me op een of andere manier geraakt. Vaak lieten ze me niet los en zat ik nog een aantal dagen of weken na de lectuur te herkauwen.

Laatste boek

BlogboekHet laatste boek dat ik uit heb, is “Blogboek” van Kelly Deriemaeker. Een toppertje, omdat het me eindelijk eens deftig werk heeft laten maken van mijn eigen blog. Op een min of meer georganiseerde manier. Kelly Deriemaeker is georganiseerd, ik probeer dat toe te passen op mijn gestructureerde chaos. Soms lukt het beter dan anders…

Het “Blogboek” heeft me inspiratie gegeven (zie #projectblogboek) en het is ook gewoon een mooi boekje om door te bladeren. Met leuke lijstjes en massa’s praktische tips. Eindelijk een doe-het-zelf-boek mét effect 😉

De Top Vijf

  1. Choderlos De Laclos – Les Liaisons dangereuses
  2. Stieg Larsson – Millennium-trilogie
  3. Bart Moeyaert – Duet met valse noten
  4. Kelly Deriemaeker – Blogboek
  5. Dan Brown – De Da Vinci Code

Dit zijn allicht niet de 5 allerbeste of allermooiste of literair meest hoogstaande boeken die ik in mijn leven gelezen heb. Maar het zijn wel 5 boeken die mijn leven beïnvloed hebben. Die gelinkt zijn aan mooie of moeilijke periodes in mijn leven. Die me deden genieten van het lezen of die me aanspoorden om mijn leven een nieuwe wending te geven.

Het is echter al een tijdje geleden dat ik nog eens een boek las dat me helemaal in vervoering bracht, dat me de tijd deed vergeten, dat me helemaal deed opgaan in het verhaal… Stuur dus gerust jullie suggesties door. Welke boeken moet ik zeker nog lezen? Welke boeken hebben jullie geraakt? Laat het met gerust weten, ik test met plezier jullie toppers zelf uit…