Bodyshaming & bikinibody

Terwijl Nederland Koningsdag viert, wordt de 14-jarige kroonprinses Amalia op Twitter aangepakt omdat ze “te dik” zou zijn. Want ze is nu eenmaal “een publiek figuur” en “een rolmodel”. Wat is de “norm” en wie durft er in godsnaam te stellen dat een 14-jarig meisje “een publiek figuur” is. Of “een rolmodel”? Ja, ooit zal ze dat zijn, maar is het niet veel te vroeg om een amper 14-jarig meisje met dat soort verantwoordelijkheden op te zadelen en er in één beweging ook dat soort bagger over te kappen? En ik wil heus wel geloven dat haar ouders haar zoveel mogelijk zullen afschermen, maar er zal altijd wel iemand uit haar omgeving dit gelezen hebben en dus zal het haar op één of andere manier wel bereiken.

En dan mag je nog goed omringd zijn, dan mag je nog goed beschermd worden en dan mag je als ouder je kind nog zo vaak voorhouden dat ze perfect zijn zoals ze zijn, feit is dat dat tweede en derde middelbaar een verschrikkelijk kwetsbare leeftijd is, zeker voor meisjes. Dat lijf is volop in beweging, dat is zich aan het zetten: je maakt de overgang van meisje naar vrouw en dat loopt bij de ene al wat harmonieuzer dan bij de andere. Bovendien wil je op die leeftijd “er gewoon bijhoren” en niet er op de ene of de andere manier uitspringen.

En het ironische is dat “de norm” eigenlijk niet bestaat, dat iedereen op één of andere manier “afwijkt”, maar dat je daar in je puberteit geen oog voor hebt. Je fixeert je op je eigen minpuntjes, die je ook telkens nog “uitvergroot”. Je vergelijkt jezelf constant met de anderen en op één of andere manier valt dat telkens weer in je eigen nadeel uit. Alle anderen zijn “mooier, slimmer, vlotter, beter gekleed,… dan jij”. Het is pas ergens op het einde van het 4de middelbaar (tegen je zestiende) dat je jezelf leert waarderen zoals je bent.

Alhoewel, leer je dat ooit helemaal? Waarom worden we dan – vorige week nog in de Libelle – nog om de oren geslagen met tips & tricks om je lijf strandklaar te maken en met recepten om nog snel een vijftal kilo te verliezen? En laten we ons niet allemaal vangen, hoe oud of jong we ook zijn? Om nog snel een paar kilo kwijt te spelen om (nog beter) in dat ene jurkje te passen? Om je ingebeelde buik zeker en vast in te trekken als je naast het zwembad ligt? Blijven we onszelf niet altijd vergelijken met dat ene onbereikbare ideaalbeeld? Als je slank bent, wil je vormen en als je vormen hebt, wil je liefst slank zijn? Ook ik pleit schuldig: dat ik mijn fietsroutine net nu terug oppik, heeft voor een stuk toch ook te maken met het feit dat de zomer in zicht is en dat ik me beter in mijn jurkjes zou voelen met 2 (!) kg minder. It’s all in the mind, en toch ook weer niet.

Dit soort discussies helpt niet als je probeert het goede voorbeeld te geven voor je dochters. Als je elke dag opnieuw je best doet om hen aan te leren dat ze mooi zijn zoals ze zijn. Of ze nu blond zijn en krullen hebben of net bruin, steil haar. Of ze wat magerder zijn of net wat meer vormen hebben. En sommige dingen mogen dan “maakbaar” zijn (beugels zijn nu volledig aanvaard en ingeburgerd, daar waar ik op 15-jarige leeftijd nog een uitzondering was), maar als puntje bij paaltje komt, moet je het doen met wat je hebt. Aanvaarden wie je bent, laat je stralen. En als je later ooit zal terugblikken op je 15-jarige zelf, vraag je je onmiddellijk af waar je je toen zo druk over maakte. (Al helpt het niet om dat voor te houden aan iemand die middenin de onzekere puberteit zit…)

PS: Zouden we deze discussie ook voeren als Amalia een jongen was geweest?

Advertentie