Uit mijn comfortzone

Vandaag stond in Gent de afsluitende bloggersbrunch van de #boostyourpositivity-actie van Danone op het programma. En voor het eerst zou ook ik van de partij zijn. De vorige had ik gemist omdat ik moest werken. Maar laat ons eerlijk zijn, ik ben niet zo’n held in die dingen. Ergens op mijn eentje een zaal binnenstappen en “onbekende” mensen aanspreken, dat vind ik moeilijk. Dat zal nog steeds het verlegen kindje zijn dat nog ergens diep in mij verborgen zit.

Ik ben nooit een tafelspringer geweest. Laat mij eerst maar op mijn gemakje de kat uit de boom kijken, tot ik een beetje gewend ben, en dan zal ik ook wel loskomen. Ik zit eigenlijk wel graag in mijn comfortzone. En dus werkte ik – met plezier – jaren voor hetzelfde bedrijf (en dezelfde baas), hadden wij een vaste vriendenkliek en omringden we ons graag met familie en vrienden. Nog steeds trouwens ;-).

Maar toen vertrok ik bij mijn toenmalige werkgever en dat was toch even wennen. Alhoewel ik toe was aan een nieuwe uitdaging, was het eerste dat ik miste “mijn routine”. Werken met de mensen die je kent, die jou kennen, weten wat ze van je verwachten en ook weten wat je moet doen om aan de verwachtingen te beantwoorden. En het was echt wel wennen, aan de slag gaan bij een ander bedrijf, met andere mensen. Het was een beetje een “rebound relatie”, maar het werd een ferme meevaller.

Intussen zijn we 4 jaar (en een paar jobs) verder. En heb ik tot mijn verbazing vooral veel over mezelf geleerd. Dat het niet slecht is om af en toe eens iets nieuws te proberen, om af en toe uit je routine te stappen. Want ik red me wel. Een pak nieuwe mensen zijn in mijn leven gekomen en een aantal daarvan zijn echt een verrijking geworden. Bovendien heb ik zoveel ervaringen opgedaan. Goede én minder goede, maar ze brengen je allemaal een stapje verder.

Toen we jaren terug voor het eerst zonder vrienden op reis trokken, vroegen onze meisjes aan de vooravond van de trip “of het wel zou lukken, of ze daar ook wel vriendjes zouden vinden”. En toen stelden wij hen gerust. We beleefden toen 2 heerlijke weken en de kinderen maakten zonder problemen Noorse, Nederlandse, Oostenrijkse,… vriendjes. Ook wij hadden een fijne vakantie met de ouders van sommige kinderen. Toen we achteraf terugblikten, vonden wij dat het grootste geschenk dat we onze kinderen konden geven: het vertrouwen dat ze zich – zelfs in een onbekende situatie en met vreemde kindjes – wel zouden redden (en meer dan dat). Ze hebben zich na die vakantie nooit meer vragen gesteld als we met ons viertjes op vakantie trokken.

En dus probeer ik ook af en toe eens uit mijn comfortzone te breken, want de mama moet toch het goede voorbeeld geven ;-). Doe ik dingen waar ik vroeger gillend van weggelopen zou zijn. En dus rijden we op een grijze zondagmorgen helemaal in ons eentje naar Gent. Halen we eens diep adem en stappen we toch de zaal binnen. Raken we aan de praat met een heleboel interessante dames en beleven we een aangename brunch. En was ik achteraf vooral fier op mezelf dat ik gedurfd had, dat ik niet in laatste instantie alsnog mijn staart had ingetrokken.

comfortzone1