Energiearme februari

Was het de nasleep van de drukke, sociale verplichtingen in december en januari? Was het het grijze, sombere weer dat op mij drukte? Feit is dat februari een moeizame maand was en dat ik last had van een serieus energiedipje. Niet alleen ik trouwens, ook de kinderen kregen in de loop van de maand een virusje. De oudste miste 3 dagen school en dat was jaren geleden. De jongste was dan weer ziekjes tijdens het weekend, maar bleek net op tijd min of meer gerecupereerd voor school. Wij waren hier met zijn allen blij dat de krokusvakantie aanbrak op het einde van de maand, want de batterijtjes moesten dringend opnieuw opgeladen worden.

Grijze, sombere maand. Ben ik nu de enige die last heeft van het weer? Ik voel me meteen een stuk beter bij een stralend zonnetje. Langs de andere kant zakt mijn energie als ik ’s morgens zie dat we weer aan het begin van een grijze, sombere, regenachtige dag staan. Sinds een tijdje probeer ik mijn dagelijkse stappen te halen en doe ik vaak tijdens mijn middagpauze een wandelingetje door de stad waar ik werk. Meestal geeft me dat energie en zorgt het ervoor dat ik een pak minder last heb van het namiddagdipje. De extra zuurstof en het even weg zijn vanachter de computer en vanachter mijn bureau zorgt voor ideeën en creativiteit. Maar de laatste week was het niet bepaald een aanlokkelijk idee om me in de grijze miezer buiten te storten, ook al gaat het dan maar om een halfuurtje stappen. Het idee is dat je ademt, dat je even lucht krijgt en in mijn gedachten lukt dat niet als je verscholen zit onder een paraplu.

Energiespaarstand. Het ging me deze maand niet goed af. Er was geen energie voor hobby’s, voor extra’s. Zelfs het huishouden lukte me deze maand amper. Daar waar het elke week mijn doel is om de strijk afgewerkt te hebben vooraleer ik aan de manden van de volgende week begin, lukte dat deze maand niet. En het ging niet om een mandje strijk op overschot, neen, meestal kon ik mijn hele zaterdag bijwerken van de vorige week en kon ik ’s zondags beginnen aan de strijk van de volgende week. Die dan ook weer bleef liggen. Het was deze maand een vicieuze cirkel en de extra hulp die ik ten einde raad inriep was ook maar een doekje voor het bloeden. Gelukkig heb ook ik nu twee dagen krokusvakantie en kan ik de nieuwe maand eindelijk starten met lege wasmanden.

Nog niet zo lang geleden zou ik me ontzettend druk gemaakt hebben in wat ik zelf als mijn “eigen falen” of “tekortschieten” zou beschouwen. Intussen heb ik geleerd om niet altijd zo streng te zijn voor mezelf. Het lukte me niet, geen man overboord. We hadden nog altijd kleren en in het slechtste geval lukt het best om ’s morgens nog een paar stuks te strijken zodat we niet in schandalen vallen. Want met ouder worden weet je dat er na een mindere periode altijd weer een actievere periode opduikt. Als de zon ooit weer gaat schijnen ;-). Tot dat gebeurt, beperken we ons tot hetgeen écht moet en besparen we energie: we gaan op tijd slapen, we slapen uit, we schrappen energievreters, we beperken onze sociale activiteiten tot het minimum. En dan is het fijn om te lezen dat je niet de enige bent.

Bloemetjes. En dan opeens, midden in een grijze, stormachtige week, steken in onze tuin ineens de eerste bloemetjes op. De eerste tekenen van de lente die op komst is. Net bij de start van een nieuwe maand. Net voor twee dagen recuperatie. Het is mooi, het geeft rust, het geeft verlangen naar de lente. Het geeft energie. Februari is achter de rug, maart kan alleen maar zonniger, mooier en beter worden.

20170303_095821_mini

Gezellige herfst #as we speak

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Gezellig thuis. Sinds we ons lieten inspireren om onze woonkamer aan te kleden, kan ik er nog meer van genieten om thuis te komen. Het voelt alsof ik een interieur “uit de boekskes” induik (al durven de kinderen hun ontbijt al eens nuttigen in de zetel en hier en daar al eens wat morsen op hun nieuwe fluo-tv-dekentjes). Elke avond verwonder ik me erover wat een paar kussens, een mat en wat dekentjes in felle kleuren kunnen doen voor je interieur. Het werkt aanstekelijk én inspirerend. Intussen hebben we ook wat foto’s opgehangen en een nieuwe lamp. In onze tuinkamer hangen nu een paar schapjes aan de muur. Het groeit, er wordt in geleefd en er is niets leukers dan ’s avonds met zijn allen – onder een dekentje – samen een serietje te bingewatchen.

bloemetjesBloemetjes. De herfst is definitief in het land. De zomer kende zondag nog even een geweldige opflakkering, maar gisteren bracht de regen en een onstuimige wind het typische herfstsfeertje in ons land. En dus reden onze dames vanmorgen voor het eerst met de auto naar school. Als het buiten waait en stormt, ben ik geneigd om de zomer in huis te halen, met bloemetjes.

We houden het hier bewust minimalistisch: ik wil niet opnieuw een heel huis vol prulletjes, kadertjes en spullen die we eigenlijk niet nodig hebben. We proberen het hier ook op een clean desk en een lege buffetkast te houden, daar waar onze lange kast vroeger de verzamelplek van alle rommel was. Na een lege kastweek vond ik dat er toch iets van versiering mocht zijn. En dus bracht ik een boeketje bloemen mee. En die bloeien intussen overdadig. Prachtig! Een beetje zomerzon in huis, nog wat extra sfeer en gezelligheid.

Wintereten. Ja, het was hier al witlooftijd. En we hadden hier ook al broccolipuree met worsten. Ook de schnitzels deden al hun intrede, samen met de aardappelgratin. Grappig hoe snel je ineens de omslag maakt van zomerse pastaslaatjes en barbecue naar de typische winterkost. Het was al een tijdje geleden, verandering van spijs doet eten zeker. En het wordt pasta met prei en zalm in plaats van een lauwe pasta met rucola en pancetta. Geen ijsjes meer, stilaan bakken we weer cake. Ook de pudding en chocomousse mogen opnieuw van stal gehaald worden…

Serietijd. De oudste ontleende “Gossip Girl” in de bib en reserveerde ook “Pretty Little Liar”. Vooral de eerste serie viel hier in de smaak bij de ladies of the house en ging er bijgevolg in sneltreintempo door. We durfden wel eens een aflevering of 3, 4 na elkaar uitkijken. Met zijn drietjes, samen in de zetel, onder ons tv-dekentje. De echtgenoot was niet helemaal overtuigd en het kwam ons dus (een beetje) goed uit dat hij net drukke verbeterweken voor de boeg had. Eigenlijk kunnen we hier niet wachten om aan de volgende reeks te beginnen, maar zonder Netflix doe je dat op de ouderwetse manier: reserveren in de bib en wachten tot je melding krijgt dat je serie er is. Ach, af en toe heeft dat ouderwetse “verlangen naar” nog wel iets. (Al vinden vooral de kinderen dat maar een voorbijgestreefd concept.)

Boekenverslaving. Het is een tijdje moeilijk geweest: het was trekken en sleuren om mijn bibboeken voor het verstrijken van de uitleenperiode uitgelezen te krijgen. Maar vorige week lazen we op twee dagen wel “Belgravia” van Julian Fellowes en “Rachels verzet” van Julie Thomas uit. Geen absolute hoogvliegers, maar ze lazen wel vlot en hadden een meer dan degelijke plot. Ik was nog eens een paar uurtjes “van de wereld”. Alleen blijf ik het soms jammer vinden dat er zoveel tijd en bladzijden gestoken wordt in het schetsen van het verhaal en het scheppen van de sfeer en dat er geen plek meer is voor de afwikkeling of het einde. Zeker bij “Belgravia” leek het alsof er op het einde een versnelling hoger geschakeld moest worden. Ofwel had de schrijver nogal duchtig geschrapt in de laatste hoofdstukken. Dat maakt dat je ondanks een veelbelovend begin toch een beetje op je honger blijft zitten. Maar we lezen weer, ander en beter dan maar.

Jaja, de herfst is hier duidelijk weer begonnen. De vroege, donkere lees- en tv-avonden, onze winterkostjes, de winterkledij, de kastenwissel. Het is tijd om te cocoonen, om rustig thuis te zijn en van elkaars gezelschap te genieten. Voor zolang dat duurt, zie ik de echtgenoot al denken ;-).

De familie Kiekens

Al een tijdje waren wij op zoek naar leuke en speelse tafelbedekking. Daarvoor moet je blijkbaar op de markt zijn en dus trok ik vrijdag tijdens mijn middagpauze naar de markt in Leuven, op zoek naar “toile cirée” en een boeketje tulpen.

Geen probleem om het kraam te vinden en ook geen probleem om iets leuks te vinden. Toen de marktkramer me voorstelde om het op te rollen “want anders krijg je vouwen”, zei ik dan ook volmondig ja. Tot hij een kartonnen buis bovenhaalde en mijn keuzes er rond rolde. Toen dacht ik al dat ik het niet meteen praktisch had aangepakt. Want de toile cirée heeft een breedte van 1m40. De opgerolde versie dus ook. In een zakje raak je dat niet meteen kwijt.

Ik liet het boeketje tulpen dus maar voor wat het was en nam de rol onder mijn arm mee naar het werk. Gelukkig hoefde ik niet al te ver. Maar ik besefte meteen dat ik het misschien toch iets beter had overdacht. Ik moest dat ding immers nog thuis krijgen, met de trein!

Tegen ’s avonds had ik verschillende oplossingen zitten bedenken, maar aangezien ik niet van plan was de rol achter te laten op het werk (van een nieuwe aankoop moet je onmiddellijk genieten, niet?), had ik geen andere optie dan het ding onder de arm te nemen om mijn tien minuutjes naar het station te lopen. Heel grappig om de gezichten van de tegenliggers te zien, trouwens.

Op de trein heb ik de rol maar in de zetel naast mij gezet. Intussen was ik al immuun voor alle blikken. Maar toen ik in Heist van de trein stapte, was het weer hilarisch. Stel je voor dat je het zebrapad oversteekt met een rol van 1m40 dwars, net op het drukste moment en je dus aan twee kanten een rij wachtende auto’s dient te trotseren.

Thuis hielp de jongste een handje om onze beide tafels te voorzien. Vooral de tafelbekleding in de keuken vond ze zalig. Voor de eetkamer had ik het een klein beetje discreet gehouden, met als versiering een klein bloemetje. Maar voor onze keuken koos ik een iets opzichtiger ontwerp. “De familie Kiekens”, meende de jongste. “Grappig”, vond de oudste. De echtgenoot zag ik gewoon denken “altijd al geweten dat ik met een bende kiekens opgescheept zat, nu ook helemaal…”

En laat de marktkramer nu net de kippetjes aan de buitenkant gerold hebben, met de print schoon naar buiten gericht. Liep ik dus met een rol… kippen van 1 m40 door de stad, zat ik ermee op de trein en kon ik dan ook nog eens een wachtende rij auto’s passeren. Ach ja. Iemand moet voor de vrolijke noot zorgen. Toch?

kiekens

Lentekriebels

narcis_miniToen ik deze avond naar huis reed, overviel het me ineens: nu is het echt wel lente!

Ja, ik ben er laat mee. Vorig weekend toen iedereen van het zonnetje genoot en de barbecue voor het eerst bovenhaalde, moest ik werken. En dan gaat de wissel der seizoenen een beetje aan je voorbij 😉

Indie6_miniMaar daarnet, in de auto, met de zon op de achtergrond, was het niet meer te ontkennen. Het is lente én ik heb lentekriebels. En net dan spelen ze Stromae, “Ta fête”, en dan moet die volumeknop gewoon omhoog en dan moet je luidkeels meebrullen.

Gelukkig is het nog geen zomer, anders hadden de autoramen allicht open gestaan en hadden de andere chauffeurs kunnen meegenieten. Been there, done that 😉 Al was het toen een ander nummer van Stromae (“Papaoutai”) en waren de dochters toen ook van de partij… om dan de slappe lach te krijgen met zijn drietjes als je de gezichten van de andere chauffeurs en de mensen op straat te zien krijgt.

waslijn_miniDe bloemetjes staan eindelijk in bloei in onze tuin. Onze hond geniet van het zonnetje en komt niet als een arm, zielig dutske op het raam tikken om alsjeblief toch meteen opnieuw binnen te mogen (vooral als het regent kan ze zo zielig kijken door ons venster – wat doen wij dat beestje toch allemaal aan…) De was kan opnieuw buiten gehangen worden (en droogt wonder bij wonder)…

outfit_miniWe trekken zelfs de kast met zomerkledij al eens open om te zien of we toch niet, eventueel, met een warme pull erover, al dat leuke zonnige bloesje en toffe rokje kunnen bovenhalen. En als de nieuwe jeans niet ingelegd had moeten worden, had ik net als de oudste vandaag al mijn pas verworven aankoop kunnen showen in de lentezon.

Tijdens het middageten trekken we de jeansbroek al een stukje omhoog (kwestie van het wit van de winterbenen toch al iets minder stralend te maken) en kiezen we voor een wandelingetje buiten in plaats van ons binnen in de warmte van de cafetaria te koesteren…

Ik heb zo’n last van lentekriebels vandaag… En jullie?