Avonturen op de baan

Af en toe moet ik voor mijn job de baan op. Dat ik daar niet zo’n held in ben, schreef ik al eerder. Maar soms heb ik zo het gevoel dat me toch wel erg vaak “speciallekes” overkomen. Vandaag had ik weer zo’n dag op de baan, voor een afspraak in Blankenberge. Toen ik me gisteravond (mentaal) voorbereidde, had ik gezien dat de meest logische weg me over Antwerpen via de E34 naar Blankenberge zou brengen. Ik zou daar ongeveer 2 uur voor nodig hebben. Het alternatief via het openbaar vervoer zou me minstens 3 uur kosten. Dat zagen we dus niet zitten.

Maar in volle ochtendspits had ik (gelukkig) ruim de tijd genomen. Een ongelukje in Waasland Haven-Oost (zelfs niet eens op de autostrade zelf, maar op een parallelweg ernaast) zorgde immers voor een moeizame ochtendspits in Antwerpen. Op het einde van de E34 wordt er gewerkt en krijg je de melding dat je je gps moet negeren. Wat ik uiteraard NIET deed, met als gevolg dat ik toch wel wat verkeerd reed. Maar daar verloor ik maar een minuut of 10 mee, dat maakte na de Antwerpse passage het verschil niet meer. Uiteindelijk arriveerde ik nipt op tijd op mijn bestemming, exact 2u55’ nadat ik thuis was vertrokken.

Op de middag zat mijn afspraak erop en begon ik aan “the long road home”. Maar dat doe je met veel optimisme: het is middag, het zonnetje schijnt, je rijdt ditmaal niet verkeerd bij de werken aan het begin van de E34. Nadat je eindelijk van de expresweg af bent (waar je maar 90 mag en om de haverklap voor een licht staat), is het rustig op de autostrade. Je kan voluit 120 gaan, met een leuk muziekje op de achtergrond. Zo is het best aangenaam rijden.

Tot je aan de werken in Zelzate komt. Het wordt wat drukker, iedereen moet naar één rijstrook, je moet wat heen en weer van vakken veranderen. Enkel nog de tunnel door, dan zit het werkstuk erop en kan je weer doorrijden. Maar het is niet zo’n aangename tunnel in Zelzate en zeker niet nu je met alle verkeer door één koker moet en ze de al smalle baanvakken nog wat vernauwd hebben door betonblokken in het midden te plaatsen om het verkeer duidelijk te scheiden.

E34_miniIneens zie je rook uit de tunnel komen. Op dat moment rem ik al wat af en denk ik bij mezelf: “ik rijd echt geen tunnel door als er daar brand is”. Maar plots zit het muurvast, ook vanuit de tegenovergestelde richting komt er geen wagen meer door. In de verte zie je chauffeurs uit hun truck komen en naar voor lopen. Het duurt even voor je door hebt wat er aan de hand is, maar vrij snel klinkt het “dat er een camion op een personenwagen gereden is”. Een tijdje later komt de brandweer eraan. In looppas, aangezien ons verkeer niks kan doen: niet opzij, niet draaien, niks. Wij staan vast.

Eerst zie je de “medic” passeren, met de nodige EHBO-uitrusting. Daarna passeert ook het brandweervolk met het stevige materiaal om een auto op te krikken en open te snijden indien nodig. Al snel komt de boodschap van voor dat “de chauffeur van de personenwagen gelukkig ongedeerd is”. Het verkeer uit de tegengestelde richting wordt tegengehouden om de ambulance ter plekke te laten, maar niemand stapt in (voor zover je dat kan zien). En dan krijg je de situatie dat alle chauffeurs uit hun auto komen en beginnen te “netwerken” op de autostrade. De motard achter mij vertelt me “voor die ene keer dat ik eens wat vroeger dacht te vertrekken”. De chauffeur van de wagen daarachter: “en het was nu zo rustig”…

Normaal gezien zou ik me ongelooflijk snel opjagen in dit soort situaties, maar ik kon geen kant op en dus moet je het maar over je heen laten komen. Het hielp natuurlijk wel dat ik al een goede afspraak achter de rug had ;-). En dus was het daar best gezellig, op de E34, in het zonnetje, met de andere “gestranden”.  Uiteindelijk viel het allemaal best mee. Na een dik uur reden we terug. Er was gelukkig enkel wat materiële schade. Een uurtje later dan voorzien (3u15′) was ik terug thuis, met een straf verhaal. Vol dankbaarheid dat het allemaal goed meeviel. (En dat ik eens geen betrokken partij was…)

Een mens mag dan al eens naar Blankenberge. En zeggen dat ik de zee niet eens gezien heb omdat ik er de voorkeur aan gaf om zo snel mogelijk naar huis te rijden ;-).

Advertentie

Cultuurshock “van de paarking noar ’t Stat”

Antwerpen2_miniAntwerpen. Grote liefde was het lang niet. Te groot, te druk, te… Maar ik heb er intussen een jaar gewerkt én ik ben een paar keer rondgeleid door een zalige ex-collega en nu weet ik de stad wel te appreciëren. En dus stond er vrijdag een dagje Antwerpen op het gezinsprogramma. Een beetje shoppen, een beetje cultuur en lekker eten. Wij hebben niet meer nodig. 😉

Eten deden we ‘s middags in De Burgerij, een zalig hamburgerrestaurant. Sinds we in Londen met de kinderen Byron ontdekten, is het culinaire palet van onze dames enigszins verbreed. We hoeven nu niet meer telkens opnieuw op zoek naar een Italiaans restaurant. De Burgerij ligt ook prachtig, op “het Eilandje”, vlak naast het MAS. De burgers waren heel lekker, de frietjes uitstekend en het slaatje was lekker op smaak gebracht. En het was meer dan genoeg. Volgens de oudste kon het net niet tippen aan het Londense voorbeeld, maar toch is De Burgerij zeker en vast een toppertje: het betere fastfood.

red star line_miniOnze cultuur snoven we op in het Red Star Line-museum. Ik had het geluk om dat vorig jaar al via mijn Antwerpse ex-werkgever met een gids te kunnen doen. Het is een heel mooi, interactief museum. Mooie locatie (met zorg gerestaureerd én gerenoveerd). De tentoonstelling biedt meer dan voldoende afwisseling om ook onze dames (11 en 13) ruim 2 uur te boeien. Je krijgt er de geschiedenis van de rederij, een beetje overzicht van migratie door de eeuwen heen, maar de hoofdmoot is natuurlijk de lijn Antwerpen-Amerika: van waar kwamen de migranten, wie waren zij, hoe raakten ze in de VS? Met videogetuigenissen, dingen om te proberen, te ruiken…

We deden het allemaal op ons eigen tempo, we gaven onze dames de tijd en ruimte om alles te bekijken, te proberen, te beluisteren. Je eindigt met een klim naar de toren, van waar je een prachtig zicht hebt op de “bocht in de Schelde”. Als je daarboven staat, weet je meteen ook hoe hoog zo’n schip eigenlijk was, want dan sta je eigenlijk op de hoogte van het dek… Fantastisch!

Op het einde van ons bezoek kregen we de vraag of we wilden meewerken aan een enquête over het museum. Van ons kreeg Red Star Line een dik verdiende 9!

Antwerpen3_miniNa Red Star Line besloten we toch ook van het panorama van het MAS te genieten. Je kan in het MAS, zonder te betalen, naar het tiende verdiep (het dak eigenlijk) waar je een schitterend zicht hebt op de stad, de haven, de rivier. Je raakt er met roltrappen en het is echt wel de moeite waard. Bovendien organiseren ze langs de roltrappen telkens “tijdelijke tentoonstellingen”. Deze keer ging het over “Op de vlucht in 14-18”. Je hebt dus tijdens je trip naar boven én terug genoeg om je ogen uit te kijken. Het neemt niet meer dan een halfuurtje in beslag, maar je zal het je zeker niet beklagen!

We waren van plan daarna nog rustig een uurtje of twee wat te gaan shoppen op de Meir, maar het was er over de koppen lopen. Ongelooflijk eigenlijk hoeveel volk er telkens rondloopt in de grootste winkelstraat van Antwerpen. Eigenlijk moet je zo vroeg mogelijk naar Antwerpen afzakken als je echt naar de Meir wil én iets wil kopen. Wij zijn dus gaan lopen 😉 Maar we hebben een zalige dag achter de rug, zeker omdat het zonnetje ook van de partij was. Het was zeker niet ons laatste tripje Antwerpen.

Hebben jullie tips voor ons volgende bezoekje aan Antwerpen? Waar kan je wel rustig shoppen? Waar moet je zijn om Italiaans te eten? Waar vind je de lekkerste ijsjes? Wat zijn nog aanraders met kinderen?