Sneakerlove, tweede poging!

Twee jaar geleden deden we een eerste verdienstelijke poging en kochten we witte All Stars. Het was toen echt mijn bedoeling om – gezien mijn leeftijd 😉 – de hoge hakken toch minstens af en toe eens aan de kant te laten. Bovendien hadden we alweer een vakantie in Toscane in het vooruitzicht en je kan niet blijven steile klimmetjes opklauteren op hakken. Maar de liefde bekoelde al snel. Een dagje Milaan op All Stars leverde me een afgrijselijk grote blaar op de onderkant van mijn voet op en dus bleef ik de Toscaanse heuvels toch maar op hakken beklimmen. Bovendien scoorde ik dat jaar platte sandalen in Firenze en daar loop ik nog steeds mee rond op warme zomerdagen.

De witte sneakers vergaarden intussen stof ergens achter in een kast. Tot de jongste op een blauwe maandag op bosklassen trok en een paar sportieve schoenen nodig had die eventueel ook kapot konden/mochten. De witte sneakers kregen even een tweede leven, maar al snel stak de jongste ons voorbij. Zij leeft nu éénmaal op grotere voet dan haar oudere zus en haar mama. En dus vergaarden de sneakers weer stof ergens diep in onze schoenenkast.

Intussen werden de dochters tieners en deden de échte sneakers hun intrede ten huize Tifosa. “Want All Stars zijn wel geen échte sneakers, hoor mama.” Ik leerde de Stan Smiths en konsoorten (min of meer) kennen en zag eigenlijk nooit veel verschil tussen de éne of de andere sneaker. Zeker niet als ze uit dezelfde familie kwamen. Maar volgens mijn persoonlijke stilistes is Adidas momenteel passé en moet je voor Puma’s of Nikes gaan als je wil meetellen.

Gelukkig hoeft dat op mijn leeftijd niet meer. Maar net als twee jaar geleden zoek ik nog altijd naar een iet of wat mooie én comfortabele schoen. Eentje die je ook kan dragen als het pijpenstelen regent. Eentje die voor wat afwisseling zorgt met mijn platte sandalen, waar ik nog altijd dol op ben. Eentje die goed zit en waar je snel mee kan doorstappen. Eentje waarmee je niet bang moet zijn dat de kasseien op het Ladeuzeplein alweer een onoverkomelijke hindernis vormen op weg naar de Fnac of de Inno.

En dus spendeerde ik mijn middagpauze – samen met de dochter-jobstudente – in de Foot Lockers. En het was liefde op het eerste gezicht. Alhoewel de hele winkelwand van onder tot boven bedekt is met sneakers werd mijn oog onmiddellijk naar dat ene paar toegezogen. Ze bleken er nog in mijn maat te zijn én ze bleken goed te zitten. En dus was de koop in een kwartiertje gesloten. Voor de kenners: het is een Adidas “Campus”. Volgens de dochter zijn ze “out”, maar ach, dat is dan één van de voordelen van mijn 43 lentes: het zal me worst wezen of deze sneakers nog “hip” zijn of niet.

SneakerloveOf deze een langer leven beschoren zullen zijn dan de All Stars van twee jaar terug is nog niet te voorspellen. De echtgenoot keek alvast bedenkelijk toen ik mijn nieuwste aanwinst vol enthousiasme presenteerde. We gaan er uiteraard volledig voor, maar de grote test volgt allicht later dit jaar, echter niet in de Toscaanse heuvels ;-). Al hebben we volgende week wel al een uitstapje op het programma en zullen we de gloednieuwe sneakers dan meteen op de proef stellen.

Als het toch weer niks zou worden met de sneakerliefde heeft de oudste zich al aangeboden om het toekomstige weespaar te adopteren. Zo afgrijselijk “out” zullen ze dan toch nog niet zijn en fijn om te weten dat de mama af en toe zelfs schoenen koopt die ook de goedkeuring van de dochters kunnen wegdragen. Al blijven ze voorlopig wél van mij. Bovendien duim ik de volle 100% dat het ditmaal wel tot een vruchtbare relatie komt. Want het zijn nu eenmaal weer schoontjes, niet? 😉

Advertentie

De Imelda Marcos uit Heist

Misschien is het nog niet zo héél erg. Duizend paar schoenen heb ik (nog) niet. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd heeft de echtgenoot meer schoenen dan ik. Maar héél soms word ik halsoverkop verliefd. Op een paar schoenen. Die ik gewoon fantastisch mooi vind. Met hoge hakken uiteraard. En ja, dit weekend was het weer zo ver.

Bij de zomerwissel kwam ik immers tot de constatatie dat ik geen hoge sandalen meer heb. Ik heb een paar platte sandalen, ik heb een paar baskets, ik heb 2 paar pumps en een paar zomerschoenen met een bandje voor de zomer. Maar hoge sandalen had ik niet meer. Die heb ik allemaal kapot gelopen in de heuvels van Toscane. Ja, want ik ben het type dat platte sandalen koopt in Italië en die dan wil sparen en dus maar op hieltjes de heuvels op en af wandelt. Tot die prachtige schoenen helemaal onder het stof zitten. En dat stof krijg je er achteraf nooit meer uit.

Over mijn pumps kan ik kort zijn: het zijn fantastisch mooie schoenen en ik sta er fantastisch mee/op. Maar “staan” is ook letterlijk het enige wat ik ermee kan doen. Ik begrijp niet hoe andere vrouwen gemakkelijk op pumps kunnen lopen. Bij mij schieten mijn voeten constant uit die schoenen, met regelmatig valpartijen tot gevolg. Met bijhorende gênante situaties. Om één of andere reden overkomt me dat nooit als ik alleen thuis ben. Ga ik nooit op mijn gezicht in mijn eentje, maar liefst in het midden van een drukke winkelstraat in Leuven, op shoppingtrip met de oudste en haar vriendin. Of kwakkel ik door de hak op weg om de jongste op te pikken op school. En geloof mij, ik ben NIET het type dat elegant tegen de grond gaat. Of een klein beetje valt.

En aangezien ik momenteel met het openbaar vervoer ga werken, en volgens de stappenteller een 3000-tal stappen afleg vanaf het station naar het werk of naar de auto, zijn de pumps geen werkschoenen. Tenzij ik eens met de auto ga werken natuurlijk. Het stukje van de auto naar het bureau of de voordeur is nog net haalbaar op pumps.

De baskets en ik, we zijn nog aan het uitzoeken of het echt iets kan worden tussen ons. De start vorig jaar was veelbelovend, maar toen het voor echt was (op vakantie), viel het toch héél hard tegen. In mijn geval wil dat dan zeggen dat ik na amper één dagje baskets met twee dikke blaren zat op mijn voetzolen. Sindsdien staan de All Stars dan maar stof te vergaren in de kast. Vooral omdat ik met mijn platte sandalen een fantastisch alternatief gevonden had: schone, zalig zittende sandalen waar ik ook perfect mee uit de voeten kon. Geen blaren, niks. En nog deftig ook. En ja, de dochters combineren hier lustig de schoonste zomerkleedjes met hun makkelijke sneakers, maar dat gaat voor mij toch net te ver. Daar ben ik te ijdel/oud voor geworden.

Maar de platte zomersandalen voelen ergens ook wel vreemd aan. Als ik ze draag, loop ik anders en voel ik me anders. Ik ben het niet gewend om “plat” te lopen. Ik draag altijd hakken. Bovendien ben ik met de platte sandalen kleiner dan de oudste. En dat weten we wel, maar we zijn nog in denial ;-).

IMG_6382Wanneer ik met de echtgenoot op stap ga, wil ik me supervrouwelijk voelen en voor mij horen daar hakken bij. En een jurkje of een rokje. En dus had ik écht nog een paar hoge sandalen nodig. En ze zitten gemakkelijk, ik kan er goed op lopen (uitzonderlijk goed zelfs volgens de winkeldame, maar ik heb intussen dan ook al meer dan 24 jaar ervaring) en ik vind ze fantastisch schoon.

Ik denk eerlijk gezegd wel niet dat ik er de Toscaanse heuvels mee kan beklimmen. En zelfs van de trein naar de auto of het kantoor wordt allicht ook onrealistisch. Bovendien durf ik te wedden dat ik waarschijnlijk alle losliggende stenen of putjes of oneffenheden in het trottoir vind als we met zijn tweetjes nog eens een stapje in de wereld zetten. En dat ik van geluk zal mogen spreken dat hij me dan meestal stevig vast heeft en me op die manier minstens één keer per date behoedt voor een zware tuimeling.

Ik had ook voor een praktische optie kunnen gaan. Ik had ook eens een hakje van een paar centimeter kunnen kiezen. Maar dat doe ik wel als ik oud en versleten ben. Alhoewel. Ik denk dat zelfs een rollator nog beter staat op hakken ;-). Hopeloos en onverbeterlijk als het op schoenen aankomt. Zucht.