Haar allerlaatste 1 september

Elk jaar neem ik verlof op 1 september. Dan wil ik bij dat nieuwe begin mijn kinderen zelf kunnen afzetten op school en dan ben ik ’s avonds graag thuis om hen op te vangen en uit de eerste hand hun verhalen te kunnen horen. Liefst verwen ik hen dan ook nog eens met een lekker feestmaal, om het afscheid van de geweldige vakantie en de abrupte overgang naar de sleur van het schoolse bestaan wat te kunnen milderen.

Ook dit jaar was ik – al voor de vijftiende keer – thuis om een eerste schooldag te kunnen beleven. In het prille begin van de schoolcarrière van onze meiden was zo’n eerste schooldag wel héél erg spannend: zouden er traantjes vloeien? Zouden ze ons wel willen lossen? Eigenlijk viel het allemaal best wel mee. Ja, er vloeiden wel eens traantjes, maar dat was dan vaker bij de mama dan bij de dochters. De oudste had in de laatste maanden bij de onthaalmama toch wel een paar kindjes naar school zien vertrekken en was er zelf ook op gebrand en de jongste zat dan weer al maanden op hete kolen om in de voetsporen van haar grote zus te kunnen treden.

Het schoolleven wende snel. Al vlug kwamen er geen traantjes meer aan te pas en werd 1 september routine. We sloten de kleuterperiode af en stoomden geruisloos door naar de lagere school. Dat deden in ieder geval toch de dochters. De mama had moeite met het afscheid van kleutertjes in huis en leerde al een eerste overgang verteren. De stap naar het middelbaar onderwijs bleek toch wat groter: een nieuwe school met een minimum aan of zonder de vertrouwde lagere school-vriendinnetjes. Het was spannend, het was nieuw en de avond tevoren doken er al eens zenuwen op bij de dochters. De mama deed héél erg haar best om de hare onder controle te houden of zo min mogelijk te tonen aan de dochters. Er werd al eens een nacht wat minder geslapen (dat deed ook de mama) en ook ’s morgens waren de dochters wel héél vroeg uit de veren (net als de mama 😉). Ook de secundaire school werd al weer snel een gewoonte, al waren de oneven jaren met studiekeuzes en nieuwe klasindelingen weer net dat tikkeltje spannender, maar we overleefden het.

Sinds de dochters de overstap maakten naar de middelbare school, fietst de mama samen met hen de eerste schooldag in. Goed voor de zenuwen van ons allemaal, maar toch vooral voor de mama doet dat halfuurtje fietsen deugd. En zolang de dochters het toelaten, fietst de mama mee. Hoe verder in het middelbaar, hoe minder de dochters dat fietstochtje “nodig” hadden. Tot op het punt dat ze er vooral hun emotionele mama een plezier mee doen op die eerste schooldag.

Zo reed ik ook dit jaar weer met de dochters naar school. Voor de oudste was het de laatste 1 september. Terwijl zij een spannend laatste jaar tegemoet gaat, probeerde de mama alweer een afscheid te verteren en slikte ze – in het terugrijden – een paar tranen weg. Terwijl het voor de oudste niet snel genoeg kan gaan in dat opgroeien, zag ik haarscherp dat kleine peutertje voor mij dat ik voor het eerst bij de juf moest achterlaten. Dat toch ook meehuilde toen ze de kindjes rond haar zag en hoorde wenen. Ik herinnerde me hoe de papa me toen wegleidde “om het niet te laten aanslepen en het niet zwaarder te maken voor haar”. Hoe ik nog even door het raam keek en mijn hart voelde breken toen ze zoekend rond zich keek met traantjes die over haar wangen gleden. Hoe de juf haar best deed, maar niet alle 20 kindjes tegelijkertijd kon troosten. Hoe ik me snikkend in de auto afvroeg of ze ons meisje wel zou begrijpen.

15 jaren zijn voorbijgevlogen. Dat kleine peutertje is een fijne jongedame geworden en staat op het punt om uit te vliegen. Ze is klaar voor de keuzes die ze moet maken, dat zien en beseffen we best wel. Ze stormt vooruit en het is haar van harte gegund. Ze weet dat we er voor haar zijn, maar ze is klaar om losgelaten te worden. En de mama? Die neemt de volgende 1 september opnieuw verlof. Want de jongste heeft nog een paar jaar middelbaar voor de boeg. En dus hebben we nog eventjes respijt om te wennen aan die volgende overgang. Al zal ook dat afscheid voor de mama toch weer véél te vroeg uit de lucht komen vallen…

Advertentie

Een nieuw begin

Net als in zovele Vlaamse gezinnen is ook bij ons vanmorgen weer de schooldrukte gestart. Het wordt hier routine, met een leraar-echtgenoot en de oudste die al aan haar vierde middelbaar toe is. Voor de jongste was het toch wel spannend: zij start in het eerste middelbaar, op een nieuwe school.

Tot nog toe viel het allemaal mee. Er vloeiden traantjes bij het afscheid, lang geleden in juni, maar die leken al lang vergeten. De schoolvoorbereidingen verliepen ook zonder problemen: we kochten een “grote” fiets, een nieuwe boekentas, extra schoolspulletjes en dat vond ze allemaal leuk. De laatste twee weken gingen we ook intensief oefenen en reden we regelmatig van en naar school. Zonder problemen.

Maar gisteren was er toch even een paniekmomentje. Na een fijne dag met de hartsvriendin uit het lager besefte ze ineens dat het “voor echt” was. Dat de bekende lagere school, met de jarenlange klasgenootjes, de vertrouwde meesters en juffen achter de rug was. Dat ze in een nieuwe school zou starten en dat ze het alleen zou moeten doen, zonder het hartsvriendinnetje aan haar zijde. En toen doken de zenuwen op en vloeiden er even traantjes. Wat uiteraard ook voor een ferme krop in de keel bij de mama zorgde. Die weent sowieso makkelijk mee, zeker als het over de dochters gaat.

Maar vanmorgen ging het van een leien dakje. Ja, ze was op tijd op, maar ze had een goede nacht achter de rug. De fietsrit naar school verliep bijzonder vlot (het tempo lag ook heel erg hoog, misschien had ze er toch wat nood aan om de zenuwen uit het lijf te fietsen). We arriveerden aan de school en ik vroeg of ik haar nog wel een knuffel mocht geven, nu ze naar het eerste middelbaar gaat. “Natuurlijk, mama!”. We knuffelden en ik liet haar gaan. Nog even keek ik haar na, hoe ze door de schoolpoort stapte.

Ze draaide zich nog even om, zwaaide, zette haar mooiste glimlach op en stapte de speelplaats op. En de mama keek toe, ontroerd, en fietste maar snel terug naar huis. Waar ik een hele dag in spanning zal afwachten tot ik haar terug mag ophalen. Tot ik haar verhalen kan horen over die eerste dag. Maar toen ik haar zag vertrekken met die smile tot achter haar oren, dacht ik: “het komt allemaal wel goed”.

Mijn groot kleintje. Alweer een beetje meer loslaten…

schooljaar

We zijn er weer aan begonnen!

schoolHet nieuwe schooljaar is net afgetrapt. Met een dochter in het derde middelbaar en eentje in het zesde leerjaar zou je denken dat het stilaan routine wordt. En toch steeg de spanning de laatste week en kregen de drie schoolplichtigen hier in huis in min of meerdere mate last van wat zenuwen.

Ons jongste meisje stapte vandaag zelfverzekerd naar haar zesde leerjaar toe. Haar allerlaatste jaar in de lagere school. Het wordt een bewogen jaar. Tegelijkertijd vertrouwd – nog een allerlaatste jaartje in hetzelfde klasje, op de vertrouwde school, met de vertrouwde juffen en meesters  – en toch ook bepalend. Er wacht een feestje én een afscheid. Maar daarnet stapte ze de speelplaats op als schooloudste, mooi uitgedost en vol vertrouwen.

De oudste begint zo meteen aan haar derde middelbaar. Met kriebels in de buik. Ze hebben net een studiekeuze gemaakt en dus valt het oude klasje van de eerste twee jaren uit elkaar. En dat zorgt toch voor wat spanning bij het begin van het nieuwe schooljaar. Er wordt een nieuwe klas gevormd en dat wordt weer even zoeken. Maar toen ik haar daarnet zag vertrekken, op de fiets, met de vriendinnen, en haar net tevoren hoorde zeggen “gelukkig mag ik de zenuwen eraf fietsen” dacht ik bij mezelf dat het wel zou meevallen.

Ongelooflijk wat een weg de kinderen afleggen eens ze de lagere school uit zijn. Hoe snel de ontwikkeling ineens gaat, wat voor reuzenstappen ze zetten naar hun volwassenheid toe. En als mama sta je erbij en kijk je ernaar. Hier en daar kan je wel eens een duwtje geven of wat intomen, maar het grootste stuk van de tijd geef je ze de ruimte en het vertrouwen. En hou je je klaar om ze op te vangen als het nodig is. (Wat tot je eigen verbazing minder vaak gebeurt dan je dacht.) En dan begint er alweer een nieuw schooljaar en denk je bij jezelf: “derde middelbaar al, hoe kan dat nu, waar is dat kleintje van gisteren gebleven?”

Tja, en de laatste schoolganger hier in huis is eigenlijk al gerodeerd. De echtgenoot heeft al vele jaren ervaring op de teller. En toch blijft het ook voor hem spannend. Nieuwe klassen, nieuwe leerlingen, nieuwe handboeken, nieuwe collega’s,… Elk nieuw begin is weer even wennen. Maar als de eerste schooldag straks achter de rug is, is de kop eraf en zijn we weer vertrokken.

En alsof dat nog niet spannend genoeg was, gaan we vandaag ook nog eens wat “uitbouwen”. Net op 1 september is Aldera begonnen met het installeren van de ramen, deuren en het dak van onze veranda/tuinkamer. Tja, waarom het simpel maken als het ook ingewikkeld kan?

Perfecte dag

zomerSoms valt er een onverwacht cadeautje uit de lucht. Een bonusdagje stralende zon. Al kunnen we dit jaar echt niet klagen: het is een schitterende zomer geweest. Maar wat een prachtige zaterdag kregen we gisteren. Rustig uitslapen, op het gemakje ontbijten met de krant erbij en géén plannen voor de rest van de dag. Wat een luxe.

Eigenlijk dachten we al wat schoolinkopen te gaan doen, maar in plaats daarvan hebben we thuis genoten van het zomerzonnetje. De dochters hebben in de voormiddag wel hun strips ingegeven én de bibliotheek van de jongste gerangschikt. We zullen er nog komen 😉 ’s Namiddags hebben we ons plastieken zwembad uitgekuist en opnieuw gevuld. Je had onze dochters moeten zien: allebei op hun gemakje met hun boek in het zwembad. De mama ernaast, op een ligzetel, ook al met een fantastisch boek (“Als je het licht niet kunt zien” van Anthony Doerr, stond trouwens ook op de leeslijst van Barack Obama!).

’s Avonds hebben we met ons viertjes van een barbecue genoten, buiten op ons terras, dat binnenkort een tuinkamer zal worden. Wij met een glaasje wijn uit Italië erbij… Een perfecte dag! Zelfs strijken is een pak aangenamer als je dat in je bikini in het zonnetje kan doen. En neen, niks verbrand ;-).

Een perfecte dag om de zomer af te sluiten. Want morgen beginnen we er weer aan. Morgen moet de echtgenoot “zijn dag” gaan doen op school en dat is het begin van een heuse schoolweek: herexamens, personeels- en vakvergadering,… Het is deze week elke dag wel iets. Maar als de echtgenoot in gang schiet, dan zet ik even een stapje terug. Dan neem ik hier en daar wat verlof om samen met de kinderen al wat boodschappen te doen, om samen met hen nog wat van de vakantie te genieten. Om de echtgenoot een beetje in de watten te leggen, om ervoor te zorgen dat er eten op tafel staat als hij thuis komt. Om de overgang voor iedereen een beetje te milderen.

En dus hebben we met volle teugen genoten van ons bonusdagje van gisteren. Alle plannen laten varen, gewoon genieten van het moment. Want nu komt de start toch wel heel dichtbij…