Kleur in huis

Sinds we onze grote verbouwwerken in huis achter de rug hebben, was het wachten op een gelegenheid om de nieuwe kamers aan te kleden. Onze nieuwe tuinkamer, onze nieuwe woonkamer en ons nieuwe bureau was al mooi, maar nog niet echt cosy. Een beetje te clean. Tijd om terug wat sfeer en gezelligheid in huis te brengen. Maar hoe begin je daaraan? Sommige mensen hebben een aangeboren gevoel voor kleuren, accessoires en inrichting. Ik jammer genoeg niet. Hoe combineer je kleuren en materialen? Hoe richt je een kamer in die warmte uitstraalt zonder dat het een rommeltje wordt?

In de loop der jaren verzamel je wel wat. Neem nu het fotoverhaal. Het begint bescheiden: je hangt hier en daar een paar foto’s op, maar tien jaar later heb je een heel fotoleger, dat maar blijft groeien. Eigenlijk zou je als je een nieuwe foto toevoegt, er ook eentje moeten weghalen, maar dat krijg je dan niet over je hart. De baby-, peuter-, kleuter- en andere foto’s van de dochters blijven immers schattig en prachtig, ook al groeien de dames intussen op en heb je elk jaar wel minstens één fantastische foto die de moeite waard is om te vergroten en dus aan je muur belandt.

Ook aan alle accessoires hangt wel een verhaal: je hebt het van die of die persoon gekregen. Soms is het niet helemaal jouw smaak, maar durf je de spullen toch niet weghalen en dus eindigen ze op of in een kast, waar ze dan stof staan te vergaren. Andere vond je ooit prachtig, maar zijn intussen opgegaan in het te grote geheel van spulletjes. Ze stralen niet meer.

En dan is het fijn om te verbouwen, om te moeten opruimen, om tabula rasa te kunnen maken. Dan maak je de kamers leeg, verzamel je alle spullen in de logeerkamer en besef je dat er gewoon te veel is. Dan heb je alles geschilderd en zet je de meubels terug op zijn plaats en geniet je in eerste instantie echt van de leegte en de rust die dat met zich meebrengt. En dan blijkt dat je al die spulletjes helemaal niet mist. En dat het wel eens anders mag, wat minder, wat rustiger. Wij haalden er een interieurspecialiste bij. We bekeken wat we hadden en wat een nieuw leven kon beginnen. De rest gaat er onherroepelijk uit. Binnenkort zullen de mama en de jongste eens een namiddagje rommelmarkt plannen en dan zullen we een heleboel zaken een tweede leven gunnen.

Toch hadden we nog wat spulletjes nodig. Er mocht wel wat kleur in ons interieur komen en dus planden we een Ikea-tripje. Tot afgrijzen van de echtgenoot, voor wie een Ikea-bezoek écht wel een straf is. Te druk, te rommelig, te veel dingen, te veel mensen. Maar het viel mee. De Ikea in Hasselt is een aanrader, maar blijf er vooral weg, anders krijg ik de echtgenoot niet meer mee. Het liep bijzonder vlot: soms zit een idee er gewoon meteen knal op. De echtgenoot is dan weer zeer goed in het doorhakken van knopen. En als je op voorhand weet naar wat je op zoek gaat, dan valt de chaos in de Ikea best wel mee. Misschien moeten wij gewoon wat beter leren plannen of wat meer lijstjes maken ;-).

Dan kom je thuis en wil je alles meteen in orde. (Ik toch, de echtgenoot is meestal wat minder ongedurig in dat soort zaken.) Je begint te passen, te strijken en te combineren. Er wordt al een tafeltje ineen gestoken. Om de rest van de avond verwonderd te zijn dat een paar kussens en een mat zoveel verschil kunnen maken. Of een paar theelichthoudertjes. Aan de kadertjes, schapjes, tafelkleedjes of lampen zijn we zelfs nog niet toegekomen. Al overdrijven we niet, we gaan deze keer voor zen en rust.

Zaterdagavond. Herfst. Het wordt al wat kouder en wat vroeger donker. De dames des huizes installeren zich lekker warm onder hun gloednieuwe, felgekleurde tv-dekentjes, met een paar afleveringen van Gossip Girl op het programma. Soms heeft een mens écht niet veel nodig om te kunnen genieten…

kleur-in-huis

Met dank aan http://www.huisvoldinge.be/

Schilderwerken Tifosa en co

Vorige week zaten de echtgenoot en ik een weekje in schildermodus. Aangezien hij thuis was, heeft hij het leeuwendeel op zich genomen, maar tijdens mijn vrije momenten was ik zijn hulpje. Wij hebben hier een zeer duidelijke taakverdeling: de echtgenoot lijnt af, ik zorg voor het grove rolwerk. Intussen zijn we – 10 jaar na onze eerste schilderervaringen – aan de tweede lagen begonnen. Eerlijk, we zijn een goed (schilder)team en eigenlijk vind ik het gewoon leuk om te doen. In beperkte dosissen uiteraard. Zo’n weekje per jaar ;-).

Je moet even niet nadenken. Mijn hoofd staat even stil terwijl ik met de rol aan de slag ben en probeer bij te houden welke plekken ik al gehad heb en waar ik nog verf moet opsmeren. Wat uiteraard evident is en makkelijk te zien als je de muren een kleurtje geeft, maar net iets moeilijker bij het witverven van het plafond.

Ik geniet van de fysieke moeheid achteraf. Je voelt dat je gewerkt hebt. Je lijf is uitgeput en dus slaap ik ook gewoon makkelijker. De zaligste douches neem je trouwens na een dag fysieke arbeid, dan voel je de vermoeidheid samen met het water zo van je afglijden.

Je ziet onmiddellijk resultaat. Je werk levert meteen op. Zelfs de eerste laag maakt al een wereld van verschil. Hoewel het volgens de echtgenoot eigenlijk nog niet nodig was, had de vorige verflaag toch geleden onder twee opgroeiende kindjes. Hier en daar stonden handjes en vingertjes en blijkbaar zijn deuren ontzetten moeilijk te openen, want de muren ernaast waren niet om aan te zien.

Maar langs de andere kant durft mijn perfectionistisch kantje het ons ook bij het schilderen wel eens onnodig moeilijker maken.

Ik stel mezelf doelen en durf dan wel eens over mijn eigen grenzen gaan om de eindmeet uit mijn hoofd alsnog te halen. Zo had ik op mijn vrije dag graag het plafond afgewerkt (check) en de muren ook al een eerste laag gegeven. Maar aangezien we met 2 verschillende kleuren werkten, was dat eigenlijk onrealistisch. We zijn er in geslaagd om de muren al een eerste keer met het lichte grijs te schilderen, maar we hebben daarvoor wel ferm doorgetrokken. Tegen 19 uur was ik fysiek op en zag ik ook wel in dat we de donkere kleur niet meer zouden halen. Terwijl de echtgenoot de laatste details aan het afronden was en ik op hem aan het wachten was om er een laatste keertje met de rol over te gaan, ging mijn kaars ineens uit.

Ik zie alles en ik ben (te) streng. Een plekje overgeslagen? Ik heb het gezien en zal er nog eens overgaan. Zo hadden de kinderen in onze tuinkamer na amper een paar weken al krassen gemaakt op de muur naast de buitendeur. Onze dochters zijn van de nonchalante soort en durven na school al eens een muurtje raken met de boekentassen. Ik had het uiteraard gezien en telkens ik de muur passeerde, vond ik het zo jammer van ons werk. En dus nam ik deze gelegenheid te baat om ook die paar stukken muur in de veranda terug bij te werken. Eerst was ik nog bang dat je verschil zou zien (en dat ik het dus eigenlijk erger zou maken) maar dat was gelukkig niet het geval. Opgeruimd staat netjes en het deed wonderen voor mijn gemoedsrust.

Focus! Terwijl ik nog met het ene bezig ben, begin ik al nieuwe plannen te maken. Tegen vrijdagavond wisten we dat we zaterdagmiddag zouden klaar zijn met het schilderwerk. In plaats van tevreden te zijn en het de rest van het weekend rustig aan te doen, begin ik dan te denken dat we toch de meubels niet zomaar kunnen terugplaatsen, dat ik die misschien beter eerst eens deftig kuis. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb tot zondagavond gekuist. Uitgeteld was ik maar de muren en het plafond schitteren en ook de meubels blinken als nieuw. Zelfs de vloermat is gewassen. Nu nog droog raken en dan kan ze haar plek binnen weer innemen.

Maar genoten dat ik intussen al heb. Telkens ik onze woonkamer binnen kom, vind ik het ongelooflijk schoon en ben ik trots op onszelf. Dat het aflijnen van de echtgenoot quasi perfect was. Dat de nieuwe kleuren toch écht wel een verbetering zijn. Dat je toch hard het verschil ziet met vroeger. Dat ik nog altijd een beetje last heb in de pols en de schouder, neem ik er dan ook bij. Mijn hoofd mag de bijna 43 levensjaren op mijn teller af en toe eens uit het oog verliezen, mijn lijf zal dat nog wel even laten voelen ;-).

Interieurplannen: de grote leegte

Sinds eind december is onze tuinkamer “af”, sinds eind januari hebben we ze ook in gebruik genomen. Even werd onze tuinkamer “feestzaal”: we plaatsten ze vol tafels en hielden er gezellige feestjes. Maar de feestdrukte is voorlopig (even) achter de rug, en dus maakten we stilaan plannen om onze nieuwe en oude ruimtes in te richten. Een gemakkelijke bevalling was dat niet. Laat ons zeggen dat we allebei wel onze ideeën hadden en dat we er toch al een paar jaar niet in slaagden om tot een gemeenschappelijk project te komen.

Dus haalden we er “huisdokter” Inge bij. We hadden nood aan een objectieve blik. Iemand die eens met frisse inzichten zou komen, iemand die onbevangen naar de ruimtes en de mogelijkheden keek. Of ik er echt veel van verwachtte? Goh, laat ons zeggen dat ik er min of meer open voor stond, maar dat ik ergens in mijn achterhoofd de bedoeling had om de vormgeving daarna toch naar mijn hand te zetten ;-). Dat ik ergens op een beetje “externe” hulp rekende om de echtgenoot van mijn visie te overtuigen.

Maar ze deed het goed: ze kwam, ze luisterde naar ons allebei, nam de ruimtes in zich op, fotografeerde de kamers en nam de tijd om plannen uit te werken. En daar zat wel iets van ons allebei in en toch gaf ze er nog een draai aan. En dus hadden wij na afloop een voorstel waarover we het eens waren. Zo volgde ze mijn idee om het bureau in de woonkamer te integreren (maar toch niet helemaal) en werd de eetkamer zoals de echtgenoot al jaren voorhield naar de tuinkamer verschoven.

Maar ze voegde er nog elementen aan toe en gaf ons veel bruikbare tips en goede raad. Om de scheiding tussen het werk- en het ontspanningsgedeelte in de woonkamer te verzekeren verplaatste ze de boekenkastenwand naar het midden. Op die manier zat de echtgenoot in de woonkamer en toch ook weer niet. Zal hij bij het verbeteren toch nog enigszins afzonderlijk en rustig zitten. En als hij wil ontspannen, wordt het werkgedeelte afgeschermd. Dan wordt hij niet constant geconfronteerd met het vele werk dat nog op hem ligt te wachten.

Eén kamer, één functie. Extra bergruimte voor de keuken creëer je dus in de keuken, niet in de tuinkamer.  In de tuinkamer plaatste ze de eetkamer én voegde ze er een mini-leeshoekje aan toe. Een paar kleine zeteltjes, misschien een klein tafeltje en een leeslamp, zodat we optimaal van het vele licht in onze mooie kamer kunnen genieten. En voor de rest mag de open ruimte open blijven. Door leegte te laten, blijft er plaats voor extra tafels tijdens onze feestjes.

We zijn er dus uit. We weten waar we op termijn naartoe willen. En dat proberen we nu beetje bij beetje te realiseren. Al wordt het vast en zeker een meerjarenplan. Voorlopig hebben we de eetkamer al naar de tuinkamer verhuisd. Voor de rest is het even de grote leegte. Onze halve woonkamer is leeg in afwachting van schilderwerken en het grote meubelschuifavontuur, dat we wijselijk in de zomervakantie gepland hebben.

Ben ik ongeduldig? Soms. Dan breng ik vrolijke toile cirée mee van de markt om de ruimtes een beetje aan te kleden en gezellig te maken. Dan koop ik bloemetjes om wat kleur te brengen in onze kamers. Dan sleur ik met planten om warmte en leven te creëren. Dan gaan we naar een winkel om zeteltjes uit te testen en laten we voorstellen tekenen voor ons bureau. Dan begin ik kasten op te ruimen, want dat is makkelijker als we er binnenkort mee moeten schuiven.

Maar als de zon dan schijnt, dan loop ik onze tuinkamer in, om van het licht en de ruimte te genieten. Om aan tafel te gaan zitten en naar buiten te staren, naar de vogeltjes die in onze notenboom heen en weer fladderen, die een nestje bouwen in ons nestkastje en komen eten van het voedsel dat de jongste opgehangen heeft. Dan valt mijn blik op de bloemetjes die volop beginnen te bloeien, op de felgele narcisjes die overal opduiken. Wat een ongelooflijke luxe, wat een pracht. En dan kom zelfs ik tot rust. Eventjes toch ;-)!

interieur

De tuinkamer is af!

verandaOnze tuinkamer is af! Meer dan een jaar na het tekenen van het contract met onze firma Aldera is onze uitbouw volledig afgewerkt. Omdat we veel werk zelf gedaan hebben, heeft het toch wel wat tijd in beslag genomen én veel inspanningen gekost. In de Paasvakantie vorig jaar hebben de echtgenoot en de schoonvader de eerste stenen gelegd. In 3 weken tijd hebben ze de binnen- en buitenmuren opgebouwd. Begin september heeft Aldera dan in amper een week de hele constructie gezet. Daarna was het terug aan ons.

De elektriciteit, de verwarming, de vloer, de muren en het plafond volgden van september tot eind december. Tijdens de Kerstvakantie hebben we van het logeerpartijtje van de dochters gebruik gemaakt om onze extra kamer de nodige laagjes verf te geven. En daar zijn wij samen eigenlijk wel goed in: de echtgenoot zorgt voor het fijnere werk en “lijnt proper af”, ik ga voluit voor het groffere werk en hanteer de rollen dat het een lieve lust is.

We waren nét klaar tegen Oudjaar: alles was geschilderd én gekuist, maar door de verflucht was het nog niet mogelijk om de overgang naar 2016 al in onze nieuwe kamer te vieren. De primeur zal binnen een paar weken voor de 12de verjaardag van de jongste zijn.

Na de Kerstvakantie stond er nog een beetje afwerking op het programma: de plintjes, de spotjes op hun plaats hangen en de ruimte opnieuw opruimen en poetsen. Sinds gisteren zijn we volledig klaar en kan de ruimte in gebruik worden genomen. En ons vele werk loont echt wel de moeite, al zeg ik het zelf. Overdag is het er prachtig toeven met het vele licht en het prachtige uitzicht, ’s avonds als alle spotjes branden is het er zeer gezellig. Ik kijk al uit naar het moment dat we er ook écht gaan van kunnen genieten!

Intussen hebben wij ons een goed beeld gevormd van wat we met de ruimte gaan doen. Maar aangezien de inrichting van de tuinkamer samenhangt met de herinrichting van 3 andere ruimtes in ons huis, zal dit hele proces nog niet onmiddellijk afgerond kunnen worden. Bovendien zullen we van de gelegenheid gebruik maken om ook de andere kamers een beetje op te frissen. Na 10 jaar gebruik kunnen ze wel een nieuw laagje verf gebruiken. Er zijn hier en daar op de muren wel wat afdrukken van kinderhandjes die weggemoffeld mogen worden ;-). Bovendien zullen we wat extra meubilair en gezelligheid nodig hebben: IKEA, here we come! De echtgenoot zucht al diep ;-). En dus is de afwerking van de tuinkamer geen eindpunt, maar het begin van nog een paar extra plannetjes voor 2016, 2017,…

Want stel je voor dat we ons zouden vervelen nu al die werktijd weer vrij komt…

Wil je meer lezen over onze verbouwing? Lees dan ook:

We zijn er weer aan begonnen!

schoolHet nieuwe schooljaar is net afgetrapt. Met een dochter in het derde middelbaar en eentje in het zesde leerjaar zou je denken dat het stilaan routine wordt. En toch steeg de spanning de laatste week en kregen de drie schoolplichtigen hier in huis in min of meerdere mate last van wat zenuwen.

Ons jongste meisje stapte vandaag zelfverzekerd naar haar zesde leerjaar toe. Haar allerlaatste jaar in de lagere school. Het wordt een bewogen jaar. Tegelijkertijd vertrouwd – nog een allerlaatste jaartje in hetzelfde klasje, op de vertrouwde school, met de vertrouwde juffen en meesters  – en toch ook bepalend. Er wacht een feestje én een afscheid. Maar daarnet stapte ze de speelplaats op als schooloudste, mooi uitgedost en vol vertrouwen.

De oudste begint zo meteen aan haar derde middelbaar. Met kriebels in de buik. Ze hebben net een studiekeuze gemaakt en dus valt het oude klasje van de eerste twee jaren uit elkaar. En dat zorgt toch voor wat spanning bij het begin van het nieuwe schooljaar. Er wordt een nieuwe klas gevormd en dat wordt weer even zoeken. Maar toen ik haar daarnet zag vertrekken, op de fiets, met de vriendinnen, en haar net tevoren hoorde zeggen “gelukkig mag ik de zenuwen eraf fietsen” dacht ik bij mezelf dat het wel zou meevallen.

Ongelooflijk wat een weg de kinderen afleggen eens ze de lagere school uit zijn. Hoe snel de ontwikkeling ineens gaat, wat voor reuzenstappen ze zetten naar hun volwassenheid toe. En als mama sta je erbij en kijk je ernaar. Hier en daar kan je wel eens een duwtje geven of wat intomen, maar het grootste stuk van de tijd geef je ze de ruimte en het vertrouwen. En hou je je klaar om ze op te vangen als het nodig is. (Wat tot je eigen verbazing minder vaak gebeurt dan je dacht.) En dan begint er alweer een nieuw schooljaar en denk je bij jezelf: “derde middelbaar al, hoe kan dat nu, waar is dat kleintje van gisteren gebleven?”

Tja, en de laatste schoolganger hier in huis is eigenlijk al gerodeerd. De echtgenoot heeft al vele jaren ervaring op de teller. En toch blijft het ook voor hem spannend. Nieuwe klassen, nieuwe leerlingen, nieuwe handboeken, nieuwe collega’s,… Elk nieuw begin is weer even wennen. Maar als de eerste schooldag straks achter de rug is, is de kop eraf en zijn we weer vertrokken.

En alsof dat nog niet spannend genoeg was, gaan we vandaag ook nog eens wat “uitbouwen”. Net op 1 september is Aldera begonnen met het installeren van de ramen, deuren en het dak van onze veranda/tuinkamer. Tja, waarom het simpel maken als het ook ingewikkeld kan?