As we speak: vakantiemodus on

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Vakantie! Eindelijk! Voor het eerst in jaren hebben we ons verlof anders gepland. We kozen niet voor de maand juli, maar planden onze vakantie (grotendeels) in augustus. En dat deed toch even pijn. Juni is immers een drukke maand voor de echtgenoot en de dochters en dus probeer ik thuis wat meer in te springen. Maar het bobijntje is hier meestal echt wel af tegen einde juni en dat was dit jaar eigenlijk niet anders. En toch deden we nog een paar weekjes erbij. Drukke weken. Onze deadlines naderen, we moesten het tempo dus nog even hoog houden.

Kleine kwaaltjes. Dat het op was, en dat het tijd was voor vakantie, werd de laatste weken wel duidelijk. Het bijslapen op woensdag en in de weekends bleek telkens hoognodig. Er dook al eens terug een migraineaanval op, wat maanden geleden was. En sinds een paar dagen sukkel ik ook met een oogontsteking. Niets ergs, alleen maar wat lastige kwaaltjes, maar toch tekentjes aan de wand dat het lijf naar rust snakt.

Vakantieprojecten. Het kan toch niet zijn dat we onze vakantiedagen in ledigheid doorbrengen, zeker. Verlof moet je verdienen, niet alleen op het werk. Al jaren plannen wij toch minstens één schilderprojectje in onze grote vakantie en dat kon ook dit jaar uiteraard weer niet uitblijven. Onze tienerdochters zijn hun kinderkamers ontgroeid en bovendien hebben hun muren toch wel héél hard geleden onder hun lijflijke aanwezigheid. Dus mochten onze dames een nieuw kleurtje kiezen en zijn wij alweer met de verfrollen in de weer. Enfin, vooral de echtgenoot was de afgelopen week in de weer, sinds vandaag kan hij op mijn (overigens zeer gewaardeerde) hulp rekenen.

Tour. Het voordeel van het verschuiven van ons verlof is dat we dit jaar wél in het land zijn tijdens de Tour. Dat we voor het eerst in jaren geen Gazzetta dello Sport moeten kopen om te weten hoe het in de Ronde van Frankrijk loopt. We kunnen het nog eens met eigen ogen volgen. En dan is het voor mij toch wel een beetje teleurstellend dat we “live” meemaken dat Froome alweer zal zegevieren. Ik zal niet ontkennen dat hij allicht de beste van het pak is, maar hij heeft zo weinig uitstraling. Ik word er niet warm of koud van. Hij doet mij denken aan Miguel Indurain. Dat was ook een geoliede machine, maar er is geen hoek (of zelfs maar een piepklein hoekje) af. Het heeft niks heroïsch als je een koers “controleert” en het verschil maakt in de tijdrit(ten). Geef mij dan maar Sagan: je beleeft altijd wel iets met de Slovaak. Die gaat er tenminste voor: aanvallen, ook al levert het weinig of niks op…

Red Flames. Het werd een beetje opgeklopt. Er werd aandacht gecreëerd, onder andere dankzij de nochtans meer dan degelijke commentaar van Imke Courtois bij het mannenvoetbal. Zo zit je dan vol verwachting voor het scherm voor de allereerste EK-match van onze Belgische nationale vrouwenvoetbalploeg. En dan is het toch een beetje slikken als je het niveau ziet. Mag er meer (media)aandacht komen voor het vrouwenvoetbal? Zeker. Mogen de matchen uitgezonden worden? Natuurlijk, maar het hoeft misschien niet per sé in prime time op één. Ik denk dat er een aantal vrouwelijke topbasketsters (zoals onze nationale trots Ann Wauters) zich afvragen waarom zij nooit op die aandacht kunnen rekenen. De verkeerde bal, zeker?

Roger Federer wint Wimbledon. Midden in het Tourgeweld ging de uitzonderlijke prestatie van deze geweldige sportman (in alle betekenissen van het woord) een beetje verloren. Wereldklasse! Met de kleine kanttekening dat hij dit nog altijd realiseert mede dankzij zijn vrouw, die zich al jaren wegcijfert in zijn schaduw. Weinigen weten nog dat ook zij een verdienstelijk tennisster was in haar jonge jaren. Terwijl hij zich concentreert op zijn sport, houdt zij hun gezin draaiende. Alle lof trouwens ook voor “feminist” Andy Murray, die op een geweldig fijne (Britse) manier het seksisme van een journalist aan de kaak stelde na zijn nederlaag in de kwartfinales. Ik heb er nog maar weinigen dat – op zo’n manier – zien doen in de sportwereld.

Gin tonicGin Tonic. Het was ongelooflijk schoon weer de afgelopen weken. Er was dus af en toe al wel een klein vakantiesfeertje. Bovendien waren er fijne samenkomsten tijdens onze weekends en werd er al eens een feestje gevierd. En dan durft een Gin Tonic al eens smaken. Al hebben we snel geleerd dat 1/3 gin misschien toch écht wel wat veel van het goede is ;-).

Er werd weinig gelezen, er werd weinig tv gekeken de afgelopen weken. Maar de vakantielectuur ligt klaar en Dunkirk staat op de filmplanning van zodra het weer wat minder wordt. Nog twee dagen schilderen, de boel opkuisen en uitmesten en de vakantie begint “voor echt”. Al is het misschien vooral een “state of mind”: er “moet” even niks meer, maar er “mag” veel. Uitslapen bijvoorbeeld, uitgebreid ontbijten, rustig de krant of een boekje lezen… Laten we daar morgen meteen werk van maken ;-).

Advertenties

De laatste loodjes…

De kerstvakantie is op komst. Voor de jongste is het al zo ver: zij had vandaag haar laatste examen. De oudste en de echtgenoot gaan nog een druk leer- en verbeterweekend tegemoet en de mama moet nog 2 dagen werken volgende week vooraleer we hier allemaal samen een stapje terugzetten. De laatste week zal nog pittig worden, vooral voor de echtgenoot: de laatste verbeterwerken tegen de klok, daarna 2 dagen deliberaties en ook nog een oudercontact. Gelukkig kan ik wel al een stapje terugzetten en kan ik volgende week zijn drukte een beetje opvangen.

Al hebben we zelf ook nog een rijkgevuld programma: we moeten nog aan de christmas shopping beginnen, we hebben een kerstfeestje gepland en zullen dus ook nog wat uit de kookpotten mogen toveren. Maar ons menu is al opgesteld en dankzij de vrije dagen volgende week kan ik al wat op voorhand werken. Maar vanaf kerstmaandag wordt het echt rustig.

Ik geniet elk jaar met volle teugen van de kerstvakantie. Ik neem de volledige periode vrij en eigenlijk is dit de enige periode in het jaar dat ik zolang gewoon thuis ben. Dan vallen de “moetjes” even voor twee weken weg en kunnen we genieten van de simpele dingen des levens.

Uitslapen. Gelukkig zijn onze dochters al in hun tienerperiode. Blijkbaar hebben hun stelsels dan nood aan meer slaap, waar wij dan mee van profiteren om een paar maanden slaap in te halen ;-).

Uitstapjes. Een shoptripje hebben we al gepland en ook een bezoekje aan de Harry Potter Expo staat op ons programma, maar voor de rest zijn onze dagen leeg. De agenda is volledig blanco. Er is dus ruimte om te improviseren, om eens voor een dagje zomaar ergens heen te trekken, maar we laten de mogelijkheden open. We kunnen er ook voor kiezen om gewoon een dagje thuis te blijven, om allemaal, ieder op zijn eigen plekje met een boek in de zetel te duiken en ons even te verliezen in een pakkend verhaal. Geen gerush, gewoon dag per dag bekijken of we zin hebben om iets te doen, of niet. Dat is pas luxe, dat is pas vakantie.

Kwalitijd, met zijn tweetjes, met zijn viertjes. Het is een drukke feestperiode, we vieren ook graag in ruimer familieverband, maar tussenin is het dan gewoon fijn om samen tijd door te brengen. Met ons viertjes, maar we zullen ook wel even tijd maken voor ons tweetjes. December is traditioneel een hectische maand voor de echtgenoot met de examenperiode, veel kwalitijd schiet er dan niet over. Dat maken we dan wel dubbel en dik goed tijdens de vakantie.

Het huishouden. Dat stopt uiteraard niet de komende vakantieperiode: er zal gekookt worden, gewassen en gestreken. Maar ik hoef er niet alles in sneltreinvaart door te draaien in een weekend, wil ik niet met een achterstand aan de werkweek beginnen. Het kan in stukjes en beetjes en als we eens een dag geen zin hebben, is er geen man overboord, dan is er morgen een nieuwe dag. Eigenlijk geniet ik daar van. Er zal tijd zijn om te koken, misschien zelfs om eens te bakken en te experimenteren en tussendoor kan er al eens een mandje strijk passeren. Er zal wat minder druk achter zitten en dan valt het voor mij allemaal wel mee.

En hoewel mijn hoofd stiekem al begint te denken, “misschien kunnen we hier en daar toch een klein opruim- of ander projectje inplannen”, gaan we dat toch maar niet doen. Geen plannen, geen projecten groot of klein, gewoon thuis genieten en even tot rust komen. Benieuwd hoe lang ik dat weer ga volhouden ;-).

Stommiteiten: Mekka of Choppers

Toen we na een week vakantie van Toscane naar Piemonte reden, liep het op het einde van onze rit even moeizaam. Op ongeveer 10 minuten van ons hotel, bleef de GPS ons maar heuvels op sturen. De eerste weg liep dood op een gesloten poort, een andere optie strandde dan weer op het basketveldje naast een huis. En neen, er was geen weg rond, langs of doorheen.

Heuvels PiemonteDus draaiden we telkens opnieuw terug, op die zeer smalle weggetjes die nogal abrupt eindigen, om terug te keren naar de hoofdbaan en van daaruit een nieuwe poging te wagen. Na 3 pogingen hadden we (lees: ik) er even genoeg van en dus zochten we een plek om de weg te vragen. De plaatselijke winkel annex restaurant bleek echter gesloten. Allicht zaten we midden in de siësta, maar daar zouden we ons pas later die week bewust van worden.

Het benzinestation waar de echtgenoot net nog volk gezien had, bleek verlaten tegen dat we er opnieuw langsreden. Iets verder langs de hoofdweg zag de echtgenoot wel volk zitten aan een schuur. Een cafeetje, denkt een rasechte Belg dan en meteen dook ik onze rugzak met papieren in om de gegevens van het hotel op te vissen. Zodat ik met de naam van het hotel en de straatgegevens correcte rijaanwijzingen kon vragen.

Ik had net alles bijeengezocht toen de echtgenoot de wagen voor het schuurtje parkeerde. Ik wil uitstappen om de weg te vragen, als ik de plakkaat boven de schuur zie hangen. “Mekka of Choppers.” En de 5 mannen die daar samen aan een soort picknicktafel van een biertje genoten, waren inderdaad motards, met alles erop en eraan: tatoeages, leren vesten, spijkervesten. Ik kijk naar de echtgenoot. “Serieus? Moet ik hier de weg vragen?” Maar we waren al gestopt, er was in de nabije omgeving geen levende ziel te bespeuren en dus ben ik uitgestapt. “Buon giorno.”

Ik denk dat ze het wel grappig vonden, dat kleine vrouwtje dat in haar beste Italiaans de weg kwam vragen. Met hun vijven door elkaar probeerden ze me allemaal even hartelijk de snelste weg te wijzen naar ons hotel. Eerlijk, ik heb er zeker niet alles van begrepen. Ik heb alleen onthouden dat we rechtdoor moesten tot aan een “zona industriale” en aan de “Torrone” linksaf moesten. Daarna volgde nog een hele uitleg doorheen de heuvels, tot aan een brug waar we onder of over moesten en dan zouden we eindelijk onze bestemming bereiken.

Ik heb die mannen vriendelijk bedankt, ben ingestapt en heb gezegd dat we rechtdoor moesten. We reden recht op de industriezone af en toen ik de “torrone” zag, viel mijn frank. Torrone is Italiaanse nougat. Ik ben er dol op. Vandaar dat dat woord bleef hangen in de hele uitleg. Maar bij onze vierde poging reden we wel recht naar ons hotel toe. Na de fabriek van de “Torrone” nam de GPS weer over, maar ik herkende de rest van de uitleg: de punten die de mannen genoemd hadden, de brug waarna we het dorp zouden inrijden. Toen we het echt niet meer wisten, zagen we gelukkig het bordje voor het hotel hangen.

Eind goed al goed in de heuvels van Piemonte, dankzij de mannen van “Mekka of Choppers” en hun torrone ;-).

Mama’s kleine vakantieverdriet

Vorige week genoten wij hier met zijn allen van onze Paasvakantie. Deze week moest de mama jammer genoeg alweer aan het werk, terwijl de dochters en de leraar-echtgenoot nog een weekje langer vakantie vieren. En alhoewel ik het intussen, in het twintigste jaar van mijn professionele leven, al gewend zou moeten zijn, blijft het toch telkens weer pijn doen.

Het betekent immers dat ik mijn bed uitspring van zodra de wekker gaat en dat ik de rest van het ochtendritueel zo stil mogelijk probeer af te werken. Want de echtgenoot en de dochters slapen uit en dat probeer ik zo te houden. Bovendien heb ik op weg naar de volwassenheid toch enigszins vooruitgang geboekt. Toen ik vroeger “zachtjes” de trap probeerde af te gaan, was het volgens mijn moeder altijd “net of er een bende olifanten passeerde”.

Alhoewel er af en toe nog wel eens een ongelukje gebeurt, zeker als je niet uitgeslapen bent. Dan laat je de elektrische tandenborstel natuurlijk met veel gerammel en geklingel in de wasbak vallen. Of dan valt de deur veel luider toe dan je verwacht had. Of dan ben je natuurlijk nog iets in de kamer vergeten en moet je de deur, die je een kwartier eerder zachtjes achter je had toegetrokken, weer openen. Of dan staat er ineens een dochter voor je neus en verschrik je je (luidkeels) een ongeluk. Of de doucheknop gaat met geweldig veel gebonk tegen de douchebodem en knalt onderweg ook nog eens stevig tegen de muur waarachter de oudste probeert te doen alsof ze mama écht niet hoort. Of de deur van de badkamerkast open laten staan omdat het klopt telkens je ze sluit en vervolgens dan keihard met je kop tegen de openstaande deur knallen. Of je blote tenen (want dat maakt veel minder geluid dan schoenen aan je voeten) dan wel tegen de deur stoten. Niet dat dat zoveel lawaai maakt, maar de pijnkreet en het bijhorende gevloek natuurlijk wel.

Of je trekt beneden de koelkast open en een fles drank, die duidelijk niet goed geplaatst was, valt eruit, wat een hels lawaai maakt. (En dan kan je nog eens de keuken beginnen opkuisen, terwijl je eigenlijk alleen maar zo snel mogelijk – zonder al te veel geluid – het huis probeerde uit te sluipen.) Tijdens de vakantieweken valt het ook héél hard op hoe de voordeur toch altijd zo’n vreselijk kabaal maakt als die in het slot valt, zeker als het voor de rest muisstil is. En ik doe écht waar héél hard mijn best, maar de keren dat de echtgenoot ’s avonds vraagt: “zeg, wat was dat nu toch weer deze morgen?” zijn hier niet meer op één hand te tellen. En al bovenstaande gevalletjes heeft yours truly ook al minstens één keer “live” meegemaakt op een vroege vakantieochtend.

En waar dat gezegde van de ezel en zijn steen vandaan komt, begrijp ik eerlijk waar ook niet, want ons (mij) overkomen sommige onfortuinlijke gebeurtenissen echt wel tot verschillende keren toe. Maar telkens het wel lukt om het huis in relatieve stilte te verlaten en iedereen nog rustig ligt te slapen als ik vertrek, bloedt mijn (moeder)hart een klein beetje. Dan wil ik eigenlijk niets liever dan terug naar binnen gaan, in mijn bed kruipen en de rest van de dag met mijn geliefden doorbrengen.

Alhoewel ik het de kinderen en de echtgenoot van harte gun, ben ik telkens toch stiekem een beetje blij als de vakantie erop zit, als alles terug zijn gewone gangetje gaat en we allemaal terug in het normale ritme zitten. Als ik me ’s morgens geen zorgen hoef te maken om het behoud van de stilte en het vermijden van welk lawaai dan ook. Als er ineens een pak minder ongelukjes gebeuren ’s morgens vroeg (in mijn verbeelding dan toch). Als de dames des huizes weer een ochtendhumeur hebben wegens niet uitgeslapen en drukdrukdruk. Als we het ochtendritueel in alle haast doorspartelen omdat we liever een kwartiertje langer slapen dan de dag rustig te beginnen. Als we aan een stuk door de kinderen moeten aanzetten tot haast en spoed omdat het nu écht wel hoog tijd is om te vertrekken.

Misschien is het dan toch niet zo erg om (min of meer) stilletjes het huis uit te sluipen in de vakantie…

morning people

What happens in Tuscany…

IMG_4859Net thuis van 3 weken Italië. 3 dagen Milaan, 2 weken Toscane. Batterijtjes volledig opgeladen! We hebben genoten van de mooie steden, het stralende zonnetje (hittegolf tot 40 graden), het heerlijke Italiaanse eten, van de rust en van elkaar.

Tijd voor een eerste korte terugblik.

Wat we nu al missen:

  • De rust. De afwezigheid van geluid in de Toscaanse heuvels. Twee weken geen uurwerk hoeven te dragen. De tijd leren inschatten aan de hand van de stand van de zon. Leven op je instincten: opstaan als je wakker wordt, eten als je honger krijgt
  • De Italiaanse klok. Feestje om 17.00 uur betekent dat je tegen 18.00 uur arriveert en dan ben je nog ruimschoots op tijd. Wat voor ons Noord-Europeanen een moeilijke aanpassing is. Want wie zit er dan om 17.15 stipt te wachten op zijn eten? Juist, de Belgen en de Nederlanders…
  • Toscaans etenHet zalige Italiaanse eten. Wij hadden het ongelooflijke geluk te logeren in een agriturismo waar er een paar keer per week eten gekookt werd. En dan blijken de simpelste dingen gewoonweg overheerlijk. Een pizza met ajuin, op smaak gebracht met peper, zout en uitstekende olijfolie. Pasta alla verdura, pasta met groenten: geen room, geen kunstmatige smaakstoffen, enkel ui, courgette, aubergine, paprika en kruiden.
  • Zon en zwembad: de kinderen spelen, zwemmen en spetteren, de mama koelt af en leest boeken.
  • Het internationale gezelschap. Onze eerste week was zalig. Met een tiental gezinnen samen uit alle hoeken van Europa. Deense families, een Vlaams en een Waals gezin, aangevuld met Duitsers en Nederlanders. Aan de praat raken met een Deen over de grexit en de speech van Verhofstadt. De kinderen “coucou” zien/horen spelen ’s avonds: aftellen in het Engels en dan verder horen “c’est qui? Wie is het?”
  • Gelati! Gingen we nu op stadsbezoek om een ijsje te kunnen eten of om een stad te ontdekken?
  • Italiaans spreken/horen. Toen we 4 jaar geleden voor het eerst naar Italië trokken werd ik consequent in het Engels beantwoord als ik een poging deed om mijn Italiaans op te frissen. Dat is intussen gelukkig achter de rug. 4 vakanties in Italië hebben toch iets van het aangeleerde teruggebracht.
  • Au revoirHet taalbad Frans (voor de kinderen). Onze dames sloten vriendschap met 2 Waalse meisjes en brachten hun Frans in de praktijk. Bij de jongste was dat na amper 1 jaartje Frans nog met wat hulp van de zus en de mama, bij de oudste ging dat al verbazend vlot. Al vond zij het met momenten vooral frustrerend: “je dis quelque chose et après je pense, mais non, c’est une faute!” En, “de moeilijke dingen die ken ik nog, mama, maar de simpele dingen ben ik vergeten. Ik weet nog wat “genou” is en “épaule”, maar “been” ben ik vergeten.”Toen ze dit op de laatste avond ook aan Margot en Eléa vertelde, antwoordde de mama van beide meisjes: “Si moi je parlais le Néerlandais comme tu parles le Français, je serais vraiment contente.” Je had onze oudste moeten zien glunderen.

Wat we niet missen:

  • De Italiaanse chauffeurs. Er zijn maar 2 mogelijkheden: of je hangt in hun gat, of zij hangen in jouw gat. Met andere woorden: of jij rijdt te traag, wat ferm op hun zenuwen werkt, ze komen in je gat hangen en ze steken je voorbij op momenten dat jij dat echt niet vindt kunnen. Of ze rijden in zo van die halve autootjes (waarmee je niet meer dan 40 of zo kunt) en dus hang jij in hun gat, te wachten op het moment dat jij hen voorbij kunt steken, wat in de Toscaanse heuvels écht wel lang kan duren 😉
  • Het rijden in de Toscaanse heuvels. Een plat land heeft toch wel iets. Dat herinneren we ons elke keer opnieuw nadat we voor het eerst boodschappen gedaan hebben in Toscane. Want dat betekent: heuvel van het huisje helemaal af naar beneden (met scherpe bochten en serieuze afdalingen), heuvel van het stadje helemaal op naar boven (met alweer haarspeldbochten en scherpe klimmetjes)… Laat je nooit misleiden door Toscaanse afstanden. 20 km is géén twintig minuten rijden!
  • Een overdaad aan Belgen/Nederlanders. Wij genieten van de mix der nationaliteiten in ons vakantiehuisje, maar als de vakantie der Nederlanders/Belgen echt begonnen is, durft er wel eens een overdaad aan Belgen of Nederlanders opduiken. En om één of andere reden is het subtiele evenwicht weg als één nationaliteit de bovenhand haalt. We hebben het twee jaar geleden al eens meegemaakt in een Belgische week, dit jaar beleefden we een Nederlandse week. En dat leidt tot minder rust. We zijn onder ons, dus we voelen ons thuis. Het volume aan het zwembad gaat de hoogte in, de spelletjes worden luider en heviger, de kinderen worden minder kort gehouden…De kinderen spelen ook niet in één grote groep, maar vormen kliekjes. Op onze laatste avond was er een feestje in het centrale gebouw. Maar zowel wij, als het Finse en Deense gezin hadden het feestje al snel voor bekeken gehouden en waren naar ons huisje teruggekeerd. Waar het opmerkelijk rustig was. En dat viel op, bij alle ouders. En dus werd er nog snel van geprofiteerd om in alle kalmte nog even te gaan zwemmen…

En dan kom je terug in België en dan regent het… Laat ons zeggen dat het even aanpassen was na 3 weken Italiaanse hittegolf 😉