Vijf op vrijdag: mijn succesrecepten

Boston, baby!, de inspiratiebron voor dit rubriekje, vroeg me bij de start van 40 dagen bloggen wat mijn succesrecept is. Laten we er daar ineens 5 van maken 😉, op vrijdag.

  • Cake. Ik bak al zo lang ik me kan herinneren. In den beginne mochten we va en moe helpen bij het bakken (voornamelijk de potten uitlikken, maar daar was ik dan ook geweldig goed in), maar niet veel later mocht ik zelf ook aan de slag. Cake is makkelijk, omdat je het recept secuur moet volgen. Veel koks vinden net dat héél erg onaangenaam, ik vind het wel iets hebben dat je tot de gram nauwkeurig kan/moet/mag afwegen. Cake is intussen dan ook mijn vaste traktatie bij verjaardagen. En dat is dan meestal cake met kokos, noten en appels (uit Ons Bakboek) of amandelcake met chocolade (uit een Colruyt kookboek).
  • Chocolademousse. Het lievelingsdessert van de jongste dat ik eigenlijk veel te weinig maak. Zij prefereert gemengde chocomousse of witte chocomousse. De rest van ons gezin geeft de voorkeur aan melkchocolademousse. Maar als er potjes overblijven, zal de jongste zich wel opofferen, ongeacht de kleur van de potjes.
  • Pasta. Alle soorten. De jongste heeft een voorkeur voor pasta met prei en zalm (van Jeroen Meus), de oudste verkiest dan weer “Jeroens snelle pastaschotel” of “Penne al forno” (ook Jeroen Meus) en de echtgenoot is dol op Italiaanse balletjes in tomatensaus (Colruyt). Geef mij maar een gewone lasagna alla Nele, al speelt het eigenlijk niet zo’n rol: als het maar pasta is. Tot het iedereen zijn oren uit komt.
  • Witloof. Ik ben een ongelooflijke fan van deze Belgische klassieker en kook er ontzettend graag mee: kipfilets op Brabantse wijze (Colruyt) of witloof met ham en kaas én puree met een korstje (naar een familierecept) of zelfs witloofsoep. Ik maak het graag en lust het nog liever. Jammer genoeg is witloof NIET geliefd bij onze dochters. Tot een jaar geleden moesten ze nog elke keer proeven als het op tafel kwam, in de ijdele hoop dat ze het ooit zouden leren waarderen, maar ik heb het opgegeven. Ze lusten het niet, we voorzien dus een alternatief. Intussen vinden ze het best fijn als mama nog eens plannen maakt voor een ovenschotel witloof. De puree vinden ze wel heerlijk en de nuggets of fish sticks die dan voor hen als alternatief dienen, kunnen ze best pruimen. Laat de witloofschotels dus maar komen 😉.
  • Mattentaarten. Ik bak ontzettend graag en experimenteer regelmatig, vooral met koekjes en gebak. Ook de dochters hebben het bakvirus intussen al te pakken. We maken hier regelmatig biscotti con cornflakes, american cookies, brownies of andere (chocolade)lekkernijen. Mij doe je altijd plezier met mattentaarten, liefst zo vers mogelijk van de bakker. De lekkerste komen sowieso uit Geraardsbergen, en ja hoor, dat proef je, maar ik woon daar nu eenmaal niet (meer) in de buurt. Maar op een bepaald moment dacht ik: “laat ons dat zelf nu ook eens proberen”. En eigenlijk lukt dat best verbazend goed. Als je het bij kleine taartjes houdt. De matten krijg je nooit zo droog als bij een bakker (wat ik toch wel een beetje jammer vind), maar de smaak is absoluut de moeite. Alleen is het een lang uitgesponnen recept en moet je dus écht wel tijd vrijmaken. Voor speciale gelegenheden dus.

baksels-mini

Valt het op dat ik de voorkeur geef aan het zoete boven het zoute 😉? En dat ik gerust op desserts zou kunnen/willen overleven? Maar een mens moet nu eenmaal toch een reden vinden om te blijven sporten, niet?

14 op 14 #40 dagen bloggen

40dagenbloggenTwee weken ver zijn we intussen in de 40 dagen bloggen-challenge en voorlopig loopt alles vlot. We haalden tot op heden 14 op 14, hebben nog geen pasbeurt moeten inzetten en er begint zo stilaan structuur in te komen. Uiteraard leert een mens van zijn fouten. Zo wist ik dit jaar wel van in den beginne dat ik 40 tekstjes zou moeten schrijven. Ik probeer mijn pasbeurten dan ook te reserveren voor de dagen dat ik ze écht zal nodig hebben. Vorig jaar had ik na 14 dagen immers al 3 pasdagen ingezet en moesten er nog 26 blogjes volgen. Een kleine misrekening die ervoor zorgde dat ik op het einde onverwacht – wegens niet ingecalculeerd – naar een rijtje van 20 na elkaar moest. Wat dankzij de Paasvakantie en bijhorend verlof uiteindelijk wel lukte, maar het was best pittig.

Een paar tussentijdse conclusies:

  • Ik blog meestal vanuit de inspiratie van het moment. Maar in deze blogmarathon is het wel handig om een aantal vaste rubriekjes achter de hand te hebben. Dat we op donderdag rond “ouderzonden” kunnen bloggen, is een welgekomen rustpunt, net als de “Vijf op vrijdag” die ik vorige week weer invoerde. Dat maakt dat er twee dagen minder zijn waarover ik moet nadenken en dat geeft rust.
  • De leukste blogdagen zijn degene waarop ik ’s morgens een inval krijg. Dan zit ik meestal een hele dag op dat ene onderwerp te kauwen. Maar dan zit de tekst wel klaar in mijn hoofd tegen het moment dat ik achter de computer kruip. En dan gaat het schrijven verbazend vlot. Als ik nog geen onderwerp heb tegen het moment dat ik de laptop open klap, kan ik wel eens langdurig naar een leeg scherm zitten staren vooraleer de inspiratie komt.
  • De planning steekt nog altijd volledig in mijn hoofd. Enkel en alleen in mijn hoofd. Niks op papier, niks neergeschreven. Al heb ik voor de periode die nu komt, wel een zekere structuur uitgedacht. Ooit komt er een moment dat ik écht tijd maak om dit allemaal neer te schrijven op papier.
  • Vooruitwerken lukt nog steeds niet. Op eens een eenzame uitzondering na. Een paar teksten achter de hand hebben, zou nochtans wel rust geven in deze hectische blogperiode. Maar ook hier geldt dat je dan eerst een aantal uur moet vrijmaken om deze teksten vooraf te schrijven en die momenten ontbreken.
  • Er wordt momenteel ontzettend veel geblogd, in het kader van deze 40 dagen bloggen-challenge. En dat brengt inspiratie én zet aan tot actie. Het is trouwens fijn om rond te neuzen, nieuwe ontdekkingen te doen en af en toe eens een tag of een blogstokje te gaan lenen.
  • Grappig, maar net als vorig jaar moet ik ook nu weer constateren dat ik absoluut niet zonder inspiratie val. Integendeel. Hoe meer ik blog, hoe meer onderwerpen opduiken. Soms brengt het ene het andere mee en af en toe raak ik geïnspireerd door een blogcollega.

14 dagen achter de rug, nog 26 te gaan (+ 6 pasdagen). Voorlopig zie ik het nog helemaal zitten en gaan we voluit voor de uitdaging. Benieuwd hoe ver we raken, maar 1/3 is al achter de rug en we’re still going strong 😉. Op naar de volgende 14…

Tifosa doet van 10 naar 1

Kijk, het kan niet alle dagen feest zijn tijdens 40 dagen bloggen. En dan komt een tag, of een blogstokje, geweldig goed van pas. Ik las deze al bij Lilith en Romina.

10 DINGEN OVER MEZELF

  • leesbeest
  • sportfanaat
  • enthousiast
  • creatief
  • piekeraar
  • blauwe plekken-magneet
  • feministe
  • onthoudt de raarste weetjes
  • maar komt er nooit op als dat nodig is
  • springt eerst en denkt dan na

9 DINGEN DIE IK LEUK VIND

  • cake recht uit de oven
  • met de dochters in de zetel hangen
  • breien
  • citytrippen
  • Italië
  • uitslapen
  • een nieuw boek openen
  • feestjes en dansen
  • verse bloemen in huis

8 DINGEN DIE IK NIET LEUK VIND

  • drukte
  • chaos
  • files
  • stress
  • mensen met twee gezichten
  • onrecht
  • pesterijen
  • onmacht

7 PLEKKEN WAAR IK GRAAG BEN

  • mijn bed
  • overal waar de echtgenoot en de dochters zijn
  • ons huis
  • mijn ouderlijk huis
  • op stadsbezoek
  • op een warme dag op het strand
  • met een boek in het zonnetje

6 MANIEREN OM MIJN HART TE WINNEN

  • Met oprechtheid
  • Met humor
  • Met geduld
  • Met muziek
  • Met eten
  • In een stevige discussie

5 PLAATSEN WAAR IK NOG/TERUG HEEN WIL

  • Nog eens: Turijn, en bij uitbreiding heel Italië / Noorwegen
  • Eerste keer: New York / Sint-Petersburg / Schotland

4 DINGEN WAAR IK NIET ZONDER KAN

  • man & dochters
  • chocolade
  • (voldoende) slaap
  • smartphone

3 LIEVELINGSLIEDJES (IN WILLEKEURIGE VOLGORDE)

2 WENSEN

  • Gezond & gelukkig blijven met man & dochters
  • Dat de dochters hun toekomstdromen mogen waarmaken

1 LAATSTE WOORD

  • Smile!

Daar is de koers weer…

Elk jaar dit moment krijg ik de (sport)kriebels. Straks begint het Belgische wielerseizoen met de Omloop Het Nieuwsblad. De komende weken zijn onze zaterdagen (soms) en vooral de zondagen gevuld met koers. Dan eisen we de tv op (met verongelijkte blikken bij de dochters tot gevolg) en laten we ons meeslepen door het wielrennen.

Het is de spanning, het zijn de weersomstandigheden, het is de heroïek van de valpartijen, van de eenzame strijd van een fietser tegen de natuurelementen en zijn rivalen. Het is tactiek, maar vooral gewoon aanvallen en stampen. Het is meeleven en niet tegen de spanning kunnen. Het is juichen als jouw favoriet wint of net vloeken als hij door pech gedwongen wordt de strijd te staken. Of ten val komt. Het is zuchten als jouw renner net niet de juiste conditie te pakken heeft en niet mee kan. Het is aanmoedigen als hij ten aanval trekt. Het is mee aftellen met elke seconde die hij weet bijeen te sprokkelen. Het is duimen dat hij uit de greep van het peloton blijft en zijn inspanningen weet te verzilveren. Het is een klein beetje sterven als dit net niet lukt en hij op amper een paar kilometer (of erger nog, binnen de laatste kilometer) van de meet gegrepen wordt. Het is schoon en pakkend, maar leidt soms ook tot bittere teleurstelling.

Het is het eerste jaar na Tom Boonen. Toen Boonen zijn neus aan het venster stak, was de ster van Johan Museeuw tanende. Gelukkig stond er een nieuwe, jonge welp klaar om de leegte te vullen en konden we als wielerfans meteen terug warm lopen voor topprestaties van eigen bodem. Dat de kroon net te snel doorgegeven werd aan de volgende ster, was de supporters een zorg. Het was opnieuw één van ons en hij kwam met een zekere flair en zelfverzekerdheid die ons de oude meester snel deden vergeten. Maar wie treedt nu in de voetsporen van de meester? Wie zal ditmaal de leegte vullen? Staat er een nieuwe Boonen op? Er is natuurlijk Greg Van Avermaet en zijn onvermijdelijke rivaal Petr Sagan. Zij zullen de koers allicht kleuren. Maar zit er tussen de jonge welpen een kaper op de kust? Of kan de oude, lepe Gilbert opnieuw stunten?

Wij zitten deze namiddag alvast met veel goesting voor tv. We zullen duimen, supporteren, op de vingers bijten van spanning en juichen (hopelijk). Ergens tussendoor moet er ook nog wat huishouden gedaan worden, maar wie is daar nu mee bezig als de koers terug begint?

Een nieuwe hobby…

Ik brei! En ik beleef daar ontzettend veel plezier aan. Een paar maanden geleden zocht ik een manier om mijn denkend kopje af en toe eens een pauze te gunnen. In de loop der jaren probeerde ik redelijk wat hobby’s uit, maar met weinig blijvend resultaat. Onze jongste dochter volgt al een paar jaar naailes en dat leidt tot de mooiste creaties. Bovendien geniet ze ontzettend van het hele proces: de lessen, het contact met haar naaijuf, het bedenken van de volgende projecten, het fabriceren ervan tot het dragen.

Ik zocht ook naar een dergelijke hobby. Waarbij je iets actiefs combineert met een zeker resultaat. Al snel kwam ik uit bij breien. En dus kreeg ik een bol wol mee en probeerde ik eerst een week uit of ik het nog kon. Er was wat hulp van ’t internet nodig om de steken opgezet te krijgen en ik moest ook nog een keertje kijken hoe ik nu weer rechts en averechts moest breien, maar al snel had ik de smaak te pakken. Tijd om me aan een eerste projectje te wagen.

Dat werd een sjaal, voor mezelf. Ik was al een tijdje op zoek naar een warme, neutrale wintersjaal. Iets donkers. Maar verschillende zoektochten bleven vruchteloos en ook een tip op het kerstlijstje leverde geen sjaal op. Bovendien was het prijskaartje – als ik dan iets naar mijn goesting vond – ook niet min. En dus begon ik vol goede moed aan mijn eerste project. En dat ging redelijk snel. Na amper een tweetal weken breien op de vrije momenten was mijn sjaal een feit. Er was nog even hulp nodig van mijn moeder om de sjaal ook van de breipriemen te krijgen, maar hij was er. En fier dat ik was. De eerste dagen kriebelde de wol wel; het was dus even wennen, maar het blijft leuk om de vrucht van je eigen arbeid te kunnen showen.

Intussen deden ook de dochters al hun bestelling en zitten we al aan sjaal-project nummer 3. In de verte gloort zelfs al een eerste “bernadette”. Ik heb de smaak dus goed te pakken en kan al een paar voorbarige conclusies meegeven:

  • Ik brei het liefst met dikke priemen (voor de kenners: nummer 12). Dat gaat snel, ziet er mooi uit en je hebt ongelooflijk snel resultaat. Jammer genoeg kozen de dochters voor hun sjaals wat dunnere wol (nummers 5 en 6). Dat gaat wat trager: een mens moet al wat meer geduld uitoefenen en laat dat nu niet mijn schoonste deugd zijn.
  • Vooral als we tv kijken, neem ik snel mijn breiwerk erbij. Het is op korte tijd al zo goed als een automatisme geworden. En het is niet dat ik veel steken laat vallen of fouten brei als ik even afgeleid wordt.
  • “Wacht, ik maak even mijn priem af”, is intussen ook al een standaardzinnetje geworden hier in huis.
  • Naar ’t schijnt heb ik een héél rare manier om averechts te breien. Maar mijn sjaals zien er tegelijkertijd wel schoon uit, dus dat zal me worst wezen.
  • Breien is verbazend effectief in het stilleggen van gedachtekronkels. Geef mij een priem “rechts-averechts” en ik ben de draad kwijt van alles waarover ik zat te piekeren. Het leven is ook geweldig simpel als je je alleen maar op rechts-averechts dient te concentreren 😉.

En het resultaat? Dat mag er zijn (al zeg ik het zelf!):

20180217_143305[1]

Klein geluk #5

20180216_150021[1]Een speciale week, want wij hebben hier Krokusvakantie. Dat betekent zo goed als een hele week vol kleine geluksmomenten met ons allemaal samen. Maar tegelijkertijd sloegen ook de ziektekiemen al voor de tweede keer in drie weken hard toe en heeft het een volle week geduurd eer ik me stilaan beter begon te voelen, eer ik terug normaal en zonder pijn kon eten. Dat zullen dan de voordelen van het ouder worden zijn zeker: dat “middelbare” lijf heeft al wat meer tijd nodig om te recupereren…

Maar toch, er was deze week te veel klein geluk:

  • De zon schijnt, de lente is in het land. De was kon deze week buiten drogen (en kwam ook effectief min of meer droog terug binnen). En zongedroogde was strijkt gewoon een pak beter en sneller, niet?
  • De eerste narcisjes staan in bloei in onze tuin. Na alle grijze, grauwe winterweken een schoon hoopvol teken dat de natuur ook aan een lente-omwenteling bezig is.
  • Onze oudste heeft een “familie-afspeellijst” samengesteld op Spotify, met voor elk wat wils. Het maakt onze verplaatsingen meteen mijn favoriete moment van de week. Zeker als onze dochters uit volle borst “hun” nummers meezingen. Accenten incluis.
  • Algemene hilariteit als de mama een jaren ’90 dansje toepast op “hun” nummers. Naar verluidt moeten wij in “onze tijd” toch verschrikkelijke dansmoves getoond hebben. Dat wij niet in schaamte ter plekke neergebliksemd zijn, blijft een onverklaarbaar gegeven. Maar grappig is het dus wel.
  • De oudste had deze week te veel energie en stortte zich op de keuken. Er waren biscotti con cornflakes, er was brownie en er was een heerlijke penne al forno-ovenschotel. We hebben niet geklaagd, maar (met mate) gesmuld.
  • Samen met de dochters naar “Groeten uit…” kijken. Het blijft geweldig om hun commentaar te horen en zien op “onze” tijd, op hoe wij leefden en uitgingen.
  • Een dagje reserveren voor de echtgenoot. Samen genieten.
  • Je in de winkelstraat erover verbazen dat die afgrijselijk lelijke shorts uit de jaren ’80 terug in de winkels hangen en dus binnenkort allicht weer het straatbeeld zullen kleuren. Alles komt terug, maar sommige dingen hadden écht wel in de jaren stillekes mogen blijven…
  • Uitslapen! Bizar hoe het (minstens) een week kost om alle vermoeidheid uit je lijf te krijgen (en die wallen tot min of meer aanvaardbare proporties terug te dringen) en het amper 1 mindere nacht vergt om je er als een zombie te laten uit zien.
  • ER ZIJN TERUG WITTE TWIXEN IN DE WINKEL! Ik heb meteen een jaarvoorraad ingeslagen en claim bij deze ook de rest.
  • Ik ben bij met de was en de plas deze week.

De zon schijnt, er bloeien voorzichtig hier en daar al wat narcisjes en krokusjes en binnenkort begint het wielerseizoen weer. Dat hardnekkige virus is min of meer mijn lijf uit en ik voel me uitgerust. Laat de lente nu maar écht komen, ik ben er volledig klaar voor 😉.

Ouderzonden #3 – Luxuria

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De derde uitdaging draait rond:

#3 Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Met deze uitdaging ben ik het niet helemaal eens. Vooral bij het tweede stuk van de vraag “nu je in de eerste plaats vooral “ouder van…” bent?” heb ik mijn bedenkingen. Ik heb mezelf immers nooit in de eerste plaats enkel “ouder van…” gezien. Ik heb altijd beseft dat we onze dochters maar “tijdelijk” onder onze hoede zouden hebben en dat we er dus maar beter voor konden zorgen dat wij als koppel goed bleven overeenkomen. Want op een bepaald moment in ons leven zouden onze dochters het nest verlaten. En dan moeten we natuurlijk wel met zijn tweeën verder.

Het klopt wel, en daar gaan we niet onnozel over doen, dat de zorgtaken voor je kinderen ontzettend veel tijd in beslag nemen. Zeker als je voor het eerst mama wordt, kan de omvang ervan je wel overvallen. De eerste maanden en jaren kruipt er ontzettend veel tijd in dat kleintje. En tegen dat je zowat je draai gevonden hebt met dat eerste en je terug wat tijd voor jezelf krijgt, begin je meestal een tweede kleintje te plannen en begint het hele circus opnieuw.

Die eerste jaren met kleine kindjes vergen ontzettend veel. Van jezelf en van je relatie. Het is niet zo aangenaam dat je jaren op een stuk “in shiften” eet, omdat één van beiden de kinderen bezighoudt, zodat de partner snel zijn voedsel naar binnen kan schuiven. Om rustig en uitgebreid met zijn tweeën te kunnen tafelen en uitgebreid te kunnen praten, boek je best een babysit en plan je een etentje uit (of eet je na bedtijd van de kinderen). Al die onderbroken nachten zorgen vaak ook voor korte lontjes en dat werk je uiteraard uit op de persoon die je het meest dierbaar is en het meest na is. Je leven verandert ingrijpend van zodra je kinderen krijgt.

Maar hoe zorg je er nu voor dat je jezelf graag blijft zien en hoe breng je dit over naar je partner? Humor is voor mij het codewoord. Samen blijven lachen. Het grappige proberen te zien in elke situatie. Ook als je voor de derde keer die nacht wakker gehuild wordt door een ziek kind en je voor de zoveelste keer die nacht het volledige beddengoed mag verversen én opnieuw een bad kan laten vollopen om een zieke dochter al voor de zoveelste keer te verfrissen. Of als je voor de zoveelste avond op rij je eten lauw naar binnen speelt na de zoveelste onderbreking.

Tijd blijven maken voor elkaar. Om de zoveel weken (of maanden) een avondje voor elkaar reserveren. Of dat nu buitenshuis is of in huis speelt eigenlijk niet zo’n grote rol. Maar af en toe dingen samen doen. Samen een tv-programma bekijken en je plezier met elkaar delen. Samen uit eten gaan of samen een weekendje weg en nog eens de dingen doen die jullie samen graag doen. Dat je dan – zeker in je prille ouderschap – de helft van de tijd over de kinderen aan het praten bent, neem je er gewoon bij. Dat mag. De tijd komt wel terug dat je weer over boeken zal praten, of over een goede film die je samen gezien hebt. Of over een fantastisch concert dat je met twee kon delen. Samen praten, samen lachen, samen verdriet hebben, samen boos zijn. Samen-zijn.

Moeite blijven doen voor elkaar. Als we samen uit gaan, maak ik me nog altijd mooi, speciaal voor hem. Dan doe ik die éne jurk aan die hij prachtig/sexy vindt en dan maak ik me speciaal voor hem op. Dan probeer ik die ene avond even alle slapeloze nachten van de weken ervoor te camoufleren. (Restaurants opzoeken waar ze met gedimd licht werken, kan daarbij een handig hulpmiddel zijn 😉!) Soms hoef je niet eens het huis uit te gaan, maar kan een klein gebaar voldoende zijn: hem laten uitslapen (omdat hij zware weken gehad heeft op het werk en stilaan aan het einde van zijn Latijn raakt) of zijn lievelingskostje maken en hem rustig laten eten. Of gewoon even met de kinderen het huis uit gaan zodat hij een uurtje ongestoord voor school kan werken. En regelmatig ook nog eens goed “klef doen”, dat blijft ook belangrijk natuurlijk 😉.

Sinds ik 16,5 jaar geleden mama werd, draait het grootste deel van mijn leven rond de kinderen. Het is aan ons om hen een goede start te geven in hun leven en om hen de waarden mee te geven die wij belangrijk vinden. Maar dat doen wij samen, in team. Met ons tweeën. En dat team mag zich misschien altijd ergens in de achtergrond opgehouden hebben, tegelijkertijd is dat ook altijd de kern geweest. Hoe beter dat team draaide, hoe makkelijker ik de obstakels op onze weg de baas kon. En dat blijft zo.

Een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen…

40dagenbloggenJawel hoor, dat doet een koppige steenezel wel. Deze ezel hier heeft immers moeite om een (blog)uitdaging uit de weg te gaan. Dus toen er een mailtje in mijn mailbox opdook met de vraag of ik zin had om nog een keertje 40 dagen te bloggen, schreef ik me – opnieuw – zonder al te veel nadenken in. Tuurlijk doen we dat, het is vorig jaar toch ook gelukt, waarom zou ons dat geen tweede keer lukken.

Bovendien beginnen we deze keer – in tegenstelling tot vorig jaar – wel goed geïnformeerd en goed voorbereid aan de uitdaging van 40 dagen bloggen. Daar waar we vorig jaar nog last hadden van een klein rekenfoutje 😉 weten we dit keer op voorhand dat het écht de bedoeling is om de komende 6 weken 40 berichten te posten. 6 keer mogen we een pasbeurt inzetten, maar het is écht wel 40 + 6, niet zoals ik vorig jaar geloofde/hoopte 34 + 6 = 40.

De kop is er met deze post dan ook meteen af. We zijn begonnen aan onze blogmarathon van 40 dagen. Gaan we wel voldoende inspiratie hebben? Gaan we elke dag tijd vinden om een berichtje te posten? Ga ik er eindelijk ook eens in slagen om daadwerkelijk blogberichten op voorhand te schrijven zodat ik af en toe na een drukke werkdag eens gewoon op “publiceren” moet klikken zonder anderhalf uur wezenloos naar een scherm te staren in de hoop dat de inspiratie toch zal komen? Ik weet het niet.

Goede bedoelingen zijn er alvast wel ruim aanwezig. En uiteindelijk win of verlies ik niks als ik de uitdaging wel of niet volbreng. Enkel in mijn hoofd zal ik een medaille kunnen opspelden (of niet). We zullen wel zien. Maar u, lezer, kan mij uiteraard ook een dienst bewijzen. Zijn er vragen waar u graag een antwoord op wenst? Wat wil u hier graag lezen? Wat wil u graag van me weten? Lijst uw vragen/bedenkingen gerust op in de reacties, ik zal in de mate van het mogelijke voor antwoorden zorgen.

Want we moeten bekennen: eenmaal we aan een uitdaging beginnen, willen we ze maar al te graag volbrengen. Die medaille (ook al zit ze alleen in mijn hoofd) wil ik op Pasen maar al te graag kunnen opspelden 😉.

Onze tienerkamers 2.0

De voorbije weken hebben we de kamers van onze dochters een nieuw kleurtje gegeven en de boel eens uitgemest. In het kader van de “Mins Game” (meer informatie vind je hier) hebben wij hier de voorbije weken serieus opgeruimd en “ontspuld”. Als de kamers dan toch leeggemaakt moeten worden om te schilderen, kan je misschien best ineens ook de kasten uitkuisen en opruimen. Wat toch wel serieus wat tijd in beslag neemt. Het schilderen op zich duurt “amper” een vijftal dagen (en dan is de kamer ook opgekuist), maar het opnieuw inladen van de kasten, het sorteren van de spulletjes en het afscheid nemen ervan duurt doorgaans toch wat langer.

En ja, een hele hoop voorwerpen zullen naar het containerpark verhuizen, op de rommelmarkt verkocht worden of doorgegeven worden aan het nichtje (kleren), maar de tussenfase (de zolder) bestaat hier ook nog. Van sommige zaken (zoals knutselwerkjes of hun ingevulde schoolboeken uit het zoveelste leerjaar) kan ik maar moeilijk afscheid nemen. En dus worden die in dozen gestopt en op zolder gestockeerd. Waar ze, en dat besef ik maar al te goed, nooit meer zullen uitkomen tot het huis ooit volledig opgeruimd moet worden. Maar wie weet kunnen de klein- of achterkleinkinderen er dan nog eens in neuzen. Of zie ik wonder boven wonder het licht en passen we dat “Mins Game” zelfs ooit op de zolder toe.

Maar onze tienerkamers zijn mooi geworden. Al zeg ik het zelf. Onze dames kozen elk hun eigen kleurencombinatie en zaten volgens de verkoper echt wel aan de twee uiteinden van het spectrum: de warmere versus de koudere kleuren. Ze wisten allebei goed wat ze wilden en waren allebei overtuigd van hun keuze. Wij in den beginne misschien niet helemaal, maar goed, het was hun kamer, hun keuze. Maar als je het uiteindelijke resultaat ziet, dan zijn beide kamers eigenlijk wel geslaagd. Elk op hun manier. En moeten we toegeven dat onze meisjes er wel oog voor hebben.

Kamers

Al zitten we momenteel wel nog een beetje met een leeg canvas en moeten beide kamers ook nog wat aangekleed worden. Ze moeten nog gezellig gemaakt worden. En zo hebben wij meteen ook weer ons projectje voor de komende weken. Het is vakantie, we zouden ons toch niet willen vervelen, zeker ;-).

Nergens beter dan thuis

4 hele dagen verlof. 4 dagen zomerse hitte. 4 dagen thuis. We hebben met volle teugen genoten van de eerste zomerdagen in 2017.

Zwembadseizoen

  1. Het zwembadseizoen is geopend. Al sinds de kinderen klein zijn, halen wij elk jaar opnieuw een plastieken zwembad in huis. Om verkoeling te vinden tijdens de zonovergoten dagen. Echt zwemmen kunnen we niet meer, daarvoor is het intussen niet meer diep genoeg. Watergevechten horen er ook niet meer bij, of het moest de mama zijn die met een waterpistooltje in actie kwam. En dat uiteraard weer terugkreeg. Ons zwembad dient eigenlijk alleen nog als koude zetel tijdens het lezen. Of voor een gekoeld uurtje slaap ;-).
  2. Technische vooruitgang bij het oppompen van het zwembad. Ik bracht dit keer een mechanisch opblaasding mee uit de winkel. Tot genoegen van de echtgenoot, die voor de allereerste keer toekeek hoe het zwembad in amper een kwartiertje volledig opgeblazen was. In plaats van twee uur met de voetpomp aan de slag te gaan. Al was dat natuurlijk wel een goede oefening en was het genot achteraf des te groter. Je had je zwembad echt wel verdiend, zeg maar. Al heeft de echtgenoot de vooruitgang met veel vreugde verwelkomd ;-).
  3. De barbecue werkt nog. Als de zon schijnt, is het barbecuetijd. Bij ons was het donderdagavond al van dat, maar de rest van Heist-op-den-Berg had blijkbaar vrijdagavond plannen: de berg vlees en drank die vrijdagochtend al uit de Colruyt buitengesleept werd, was indrukwekkend. De file op de parking ook trouwens. Net als de “survival of the fittest” in de winkel zelf.
  4. Italië in België. De temperaturen gaan de hoogte in en wij eten Italiaans (op barbecue na dan, al doen ze dat in Italië ook). Pizza stond op ons menu, net als lasagna en de onvermijdelijke tomaat-mozzarella. Met verse ciabatta uit de oven natuurlijk. De zomer kwam al even aankloppen en wij gooiden de ramen van onze veranda wagenwijd open en genoten van rustige maaltijden met ons vieren in de buitenlucht.
  5. De geur van zonnecrème. Het is pas echt zomer als je een hele dag naar zonnecrème ruikt en elke avond opnieuw moet douchen om proper in je lakens te kunnen duiken.
  6. Slapen met de ramen en de rol open. Warmte stijgt en wij slapen onder het dak. Als het een paar dagen lang hoogzomer is, is het ’s avonds om te bakken. Dan mag het raam open en ook de rol op kiertjes. Zodat er nog (frisse) lucht binnen komt. Om dan rond 5 uur wakker te worden van het licht en de rol toch maar dicht te doen en in één beweging beneden de ramen open te zetten. Om dan rond 8 uur wakker te schrikken van een fikse onweersbui en je dan maar met een slaapkop naar beneden te haasten om te ramen terug dicht te doen…
  7. Strijken in de zon. Uiteraard waren er nog huishoudelijke klusjes. Dat is dan weer het nadeel van thuisblijven tijdens een lang weekend. Maar strijken is een pak leuker in de zon en in goed gezelschap. Al moet je je ook dan insmeren, zelfs al zit je in de schaduw. (Een mens leert uit zijn fouten!)
  8. Ijsjes! Aardbeien! De combinatie van beide! Als het te heet is, dan eten we een ijsje. Om het nog min of meer gezond te houden, vullen we een hele kom met aardbeitjes en maken we dat af met een bolletje vanilleijs. Er is geen lekkerder zomerdessert dan dat. Zeker als de aardbeien op hun best zijn. Of uit de tuin van opa komen (wat nog net te vroeg is, maar we leven op hoop: ze komen eraan!)
  9. Onweders. Tja, het hoort erbij in België. Geef ons zomerhitte en het dondert en bliksemt. Het allereerste warmteonweer ’s nachts heeft nog wel iets, vind ik. Als je wakker wordt van het gerommel en dan in je bed uit je raam de bliksemschichten kan zien vallen, dat blijf ik indrukwekkend vinden. De kracht van de natuur in al zijn glorie. Voor één keer mag het. Daarna is het weer een gewoonte en hoeft het voor mij niet meer.

tomaat_mozzarella

Het waren prachtige, rustige dagen. Met ons viertjes en met het nodige gezelschap. De dochters kregen wel eens bezoek en wij hadden onze gestolen momenten met ons tweetjes. Soms moet het echt niet meer zijn dan dat. Zeker als je dan op de radio hoort dat het 3 uur aanschuiven is richting kust. Dan ben ik al lang blij met mijn plastieken zwembadje in onze eigen achtertuin.