Uit het tienerleven: Temptation Island

Met twee tieners in huis is “Temptation Island” hier uiteraard één van favoriete trashprogramma’s van het moment. Maar aangezien we in een eerder leven al zelf getuige waren van het feit dat het programma niet altijd even opvoedkundig verantwoord is, doen wij hier aan “parental previews”. Niet dat we ook maar enige illusie koesteren dat we hen in deze internettijden kunnen beletten om bepaalde beelden te zien, maar dan weten we tenminste wanneer we ernaast moeten gaan zitten “om een en ander te kaderen”.

En dus “offeren” wij ons woensdagavond op, kijken de hele aflevering uit en zuchten bij zoveel onzin, melodramatisch en ranzig gedoe. Een dag later kijken we dan samen met de dochters, stellen we hier en daar al eens een kritische vraag en laten we hen nadenken over het relatiebeeld dat opgehangen wordt. Zijn we over het algemeen tevreden dat onze dochters best wel weten te relativeren en ook zien dat Jolien veel te goed is voor haar Herbert. Dat het achterbakse gedoe van Lisa niet bepaald door de beugel kan, maar dat Merijn ook wel zeer snel conclusies trekt en dat je toch ook wel héél veel kapot kan maken met een paar uit-verband-gerukte-uitspraken of met een minutieuze selectie van beelden (Lize, Jeffie). En dat je maar op de blaren moet zitten als je je gat brandt, Niels.

Tegelijkertijd wijzen we onze meisjes er ook op dat je als tv-maker veel kan manipuleren. Dan vertellen we over die ene vriend die op een blauwe maandag ooit aan een reality programma meewerkte. Dat ze hun kandidaten soms een uur lang interviewen om daar dan één onnozel zinnetje uit te halen dat ze perfect in hun “verhaallijn” kunnen inpassen. Dat de montage zo gebeurt dat het scenario klopt. Dat de vraagstelling van de zogenaamd objectieve presentatoren op bepaalde momenten toch wel op zijn minst heel tendentieus genoemd kan worden. Dat in de televisiewereld “what you see is what you get” zeker niet altijd opgaat, integendeel.

Tot we aan de “wraakaflevering” van vorige woensdag kwamen en de mannen er los over gingen. Dan durven de echtgenoot en ik elkaar wel eens aankijken van “moeten de dochters dit echt zien?”. Soms kan je niet meer doen dan verzuchten dat het er in een normale relatie (gelukkig) meestal zo niet aan toegaat. Dan laten we onze dochters weten dat we echt wel hopen dat zij slimmer zullen kiezen. En nooit ofte nimmer aan dergelijke programma’s zullen deelnemen. Dan lachen we groen om zoveel onnozelheid, testosteron en drank gecombineerd.

Zou het nu een fijn programma zijn om te maken? Want ok, de kandidaten mogen dan wel jong, naïef, onnozel of af en toe een beetje manipulatief zijn, die kampvuren waarin je een paar zorgvuldig uitgekiende beelden laat zien aan een deelnemer die zijn of haar partner mist en al een tijdje niet gezien heeft, en die beelden dan nog voorziet van een paar suggestieve vragen of commentaar, die zijn ergens toch ook gewoon heel hard en pijnlijk. En ja, ik ben het ermee eens dat ze weten waaraan ze beginnen en dat ze op heel veel momenten véél slimmer zouden moeten zijn, dat ze af en toe eens 5 seconden zouden moeten nadenken vooraleer ze handelen, maar toch wordt er hier grof geld verdiend aan de miserie van een ander.

Maar uiteindelijk kijken wij ook, dus we houden dit mee in stand. Willens nillens. In de hoop dat we – door samen te kijken – de dochters toch een paar kanttekeningen kunnen aanreiken. Bovendien wordt er toch ontzettend veel afgelachen ook. Want zeg nu zelf, waar blijven ze die deelnemers in godsnaam toch halen? En waarom trappen die er allemaal telkens opnieuw – met zoveel overtuiging – in?

Op naar woensdag dan maar, ook de vrouwen zijn nu op oorlogspad. Dat belooft. (zucht).

Gezellige herfst #as we speak

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Gezellig thuis. Sinds we ons lieten inspireren om onze woonkamer aan te kleden, kan ik er nog meer van genieten om thuis te komen. Het voelt alsof ik een interieur “uit de boekskes” induik (al durven de kinderen hun ontbijt al eens nuttigen in de zetel en hier en daar al eens wat morsen op hun nieuwe fluo-tv-dekentjes). Elke avond verwonder ik me erover wat een paar kussens, een mat en wat dekentjes in felle kleuren kunnen doen voor je interieur. Het werkt aanstekelijk én inspirerend. Intussen hebben we ook wat foto’s opgehangen en een nieuwe lamp. In onze tuinkamer hangen nu een paar schapjes aan de muur. Het groeit, er wordt in geleefd en er is niets leukers dan ’s avonds met zijn allen – onder een dekentje – samen een serietje te bingewatchen.

bloemetjesBloemetjes. De herfst is definitief in het land. De zomer kende zondag nog even een geweldige opflakkering, maar gisteren bracht de regen en een onstuimige wind het typische herfstsfeertje in ons land. En dus reden onze dames vanmorgen voor het eerst met de auto naar school. Als het buiten waait en stormt, ben ik geneigd om de zomer in huis te halen, met bloemetjes.

We houden het hier bewust minimalistisch: ik wil niet opnieuw een heel huis vol prulletjes, kadertjes en spullen die we eigenlijk niet nodig hebben. We proberen het hier ook op een clean desk en een lege buffetkast te houden, daar waar onze lange kast vroeger de verzamelplek van alle rommel was. Na een lege kastweek vond ik dat er toch iets van versiering mocht zijn. En dus bracht ik een boeketje bloemen mee. En die bloeien intussen overdadig. Prachtig! Een beetje zomerzon in huis, nog wat extra sfeer en gezelligheid.

Wintereten. Ja, het was hier al witlooftijd. En we hadden hier ook al broccolipuree met worsten. Ook de schnitzels deden al hun intrede, samen met de aardappelgratin. Grappig hoe snel je ineens de omslag maakt van zomerse pastaslaatjes en barbecue naar de typische winterkost. Het was al een tijdje geleden, verandering van spijs doet eten zeker. En het wordt pasta met prei en zalm in plaats van een lauwe pasta met rucola en pancetta. Geen ijsjes meer, stilaan bakken we weer cake. Ook de pudding en chocomousse mogen opnieuw van stal gehaald worden…

Serietijd. De oudste ontleende “Gossip Girl” in de bib en reserveerde ook “Pretty Little Liar”. Vooral de eerste serie viel hier in de smaak bij de ladies of the house en ging er bijgevolg in sneltreintempo door. We durfden wel eens een aflevering of 3, 4 na elkaar uitkijken. Met zijn drietjes, samen in de zetel, onder ons tv-dekentje. De echtgenoot was niet helemaal overtuigd en het kwam ons dus (een beetje) goed uit dat hij net drukke verbeterweken voor de boeg had. Eigenlijk kunnen we hier niet wachten om aan de volgende reeks te beginnen, maar zonder Netflix doe je dat op de ouderwetse manier: reserveren in de bib en wachten tot je melding krijgt dat je serie er is. Ach, af en toe heeft dat ouderwetse “verlangen naar” nog wel iets. (Al vinden vooral de kinderen dat maar een voorbijgestreefd concept.)

Boekenverslaving. Het is een tijdje moeilijk geweest: het was trekken en sleuren om mijn bibboeken voor het verstrijken van de uitleenperiode uitgelezen te krijgen. Maar vorige week lazen we op twee dagen wel “Belgravia” van Julian Fellowes en “Rachels verzet” van Julie Thomas uit. Geen absolute hoogvliegers, maar ze lazen wel vlot en hadden een meer dan degelijke plot. Ik was nog eens een paar uurtjes “van de wereld”. Alleen blijf ik het soms jammer vinden dat er zoveel tijd en bladzijden gestoken wordt in het schetsen van het verhaal en het scheppen van de sfeer en dat er geen plek meer is voor de afwikkeling of het einde. Zeker bij “Belgravia” leek het alsof er op het einde een versnelling hoger geschakeld moest worden. Ofwel had de schrijver nogal duchtig geschrapt in de laatste hoofdstukken. Dat maakt dat je ondanks een veelbelovend begin toch een beetje op je honger blijft zitten. Maar we lezen weer, ander en beter dan maar.

Jaja, de herfst is hier duidelijk weer begonnen. De vroege, donkere lees- en tv-avonden, onze winterkostjes, de winterkledij, de kastenwissel. Het is tijd om te cocoonen, om rustig thuis te zijn en van elkaars gezelschap te genieten. Voor zolang dat duurt, zie ik de echtgenoot al denken ;-).

Okkupert: Noorwegen onder Russische bezetting

Okkupert_(Occupied)_2015De afgelopen weken waren wij hier in de ban van “Occupied” of “Okkupert”. Alweer een Scandinavische hoogvlieger. Nadat we eerder al genoten van de Scandinavische crimi’s “The Killing” en “The Bridge” was het ditmaal Noorse science-fiction. Met een zeer realistische inslag.

In een niet zo verre toekomst besluit Noorwegen de gas- en olieproductie stop te zetten en volledig voor alternatieve energiebronnen te gaan. De Europese Unie is het daarmee echter niet eens en vraagt de Russen om ervoor te zorgen dat de Noorse gas- en olietoevoer naar Europa verzekerd blijft. Dat zorgt min of meer voor een Russische bezetting. En dat loopt uit de hand. De serie volgt een aantal Noren (van de eerste minister tot een restauranthoudster, een (kritische) journalist, een bewakingsagent,…) en de keuzes waarvoor ze gesteld worden.

Ik hou wel van dat soort series, waarin “gewone” mensen in uitzonderlijke omstandigheden geplaatst worden en moeten kiezen. Ik vind het ontzettend interessant om hun beweegredenen te kennen, om hun motivaties te leren begrijpen. Vooral omdat je in sommige situaties blijkbaar geen keuze hebt. Dat de bal soms aan het rollen is en dat je er niks tegen kan beginnen. Dat je jezelf of je idealen verloochent of net niet, maar dat je daar zo je redenen voor hebt. Ik hou ontzettend van dat soort series, waarin het nooit zwartwit is, maar altijd een beetje grijs. Waarin de personages niet goed of slecht zijn, maar ergens tussenin schipperen. En je hen desondanks of misschien net daarom toch sympathiek begint te vinden.

Dat leidt hier in huis vaak tot zalige nagesprekken of discussies: de “wat als”-vragen. En voor we het weten, zitten we zelf ook veel te lang na te kaarten en leveren we broodnodige nachtrust in. Gelukkig kan je op zondag uitslapen ;-). Maar ergens is dat ook ontzettend genieten. Dat we ons met ons tweeën samen voor de tv installeerden, dat we allebei samen “fan” waren, dat we telkens weer uitkeken naar het vervolg op zaterdag en dat we achteraf dan samen onze indrukken bespraken. Het was fijn om dit te delen.

Alleen verschrikkelijk jammer dat het er al op zit, na amper 5 weken. (Mooie liedjes duren niet lang!) Bovendien eindigt “Okkupert” wel héél erg open. Een tweede reeks MOET er zeker van komen. Maar de serie werd in Noorwegen zelf pas vanaf 15 oktober uitgezonden. Het zal dus nog even afwachten worden voor we te weten komen of het volledig uit de hand loopt en of Noorwegen het echt helemaal in zijn eentje moet zien op te lossen. En wij zitten intussen met een klein tv-katertje. En dat kan de start van De Mol of Temptation Island jammer genoeg niet verzachten ;-).

Bron afbeelding: “Okkupert (Occupied) 2015” by Source (WP:NFCC#4). Licensed under Fair use via Wikipedia – https://en.wikipedia.org/wiki/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png#/media/File:Okkupert_(Occupied)_2015.png

“True detective” of het gevecht om het “kaske”

Opgroeiende dochters in huis is een zegen. Ze worden zelfstandiger, ze hangen niet meer constant aan je rokken, je krijgt terug tijd voor jezelf. Je kan al eens een boek lezen of een uurtje ongestoord in bad gaan rimpelen. Alleen, ze blijven ook langer op. Waar je vroeger nog een hele avond had om op te ruimen, wat in het huishouden te doen of gewoon uitgeteld voor de tv te hangen, schuift de bedtijd van de dames in huis stilaan verder en verder op. En komt dat dichter en dichter in de buurt van de mijne. Zeker in de vakanties.

Aangezien de dochters sowieso kunnen uitslapen, mogen ze in de vakantie zonder problemen een uurtje langer opblijven dan normaal. Leuk, maar dat wil wel zeggen dat ze (af en toe) mee voor tv zitten. En mee bepalen naar wat er gekeken wordt. En dat de tijd dat wij het voor het zeggen hebben, beperkter wordt. Aangezien ik momenteel de enige in huis ben die buitenshuis werkt, wil ik immers ook graag nog min of meer op tijd in mijn bed.

true-detective_miniIs dit héél erg lastig? Uiteraard niet, want er is geen bal op de tv. Op dat ene programma na. Wij volgen momenteel met zijn tweetjes “True Detective” op Canvas. Enfin, we nemen dat op en kijken als we er eens tijd voor hebben. Wat dus momenteel een klein beetje tegenvalt ;-). Zeker omdat het dan ook nog eens een verschrikkelijk spannende serie is, die het vooral moet hebben van de bevreemdende sfeerschepping. Veel krijg je niet te zien, de serie suggereert vooral heel veel, maar er heerst een heel eng sfeertje. Ik vind “True Detective” wel een beetje creepy. Afgrijselijk goed ook, op een eenzaam hoog niveau geacteerd (Matthew McConaughey en Woody Harrelson schitteren!).

Nu ben ik helaas gezegend met een enorm groot inlevingsvermogen. Ja, ik heb ooit luidop in de cinema verwittigd “pas op, achter u”. Of die keer dat we naar Jurassic Park gingen en ik een meter de lucht in vloog toen die domme beesten ineens langs achter de hut binnen kwamen. Zelfs een Disney-film kan mij tot tranen toe bewegen (of beter, bijna elke Disney-film). Ik kan zelfs tranen met tuiten huilen om de dood van een personage in een populaire serie. Zo erg zelfs dat ik met rode ogen moet gaan werken en de collega’s moet uitleggen dat er helemaal niks ernstig aan de hand is, dat ik alleen tv gekeken heb op de hometrainer.

En dus ben ik erg vatbaar voor het enge sfeertje van “True Detective”. En dus zie ik dat eigenlijk liever niet ’s avonds voor het slapengaan. Anders droom ik weer onrustig, heb ik alle geluidjes ’s nachts gehoord en word ik ’s morgens doodmoe wakker. En dan is het  wel een klein beetje ambetant dat onze dames zo laat gaan slapen. Maar om dan niet te kijken, dat gaat ook niet meer: “True Detective” is gewoon te goed om te missen!

PS: De vakantie loopt stilaan op zijn laatste benen. Het wordt tijd dat de dochters weer in hun schoolritme komen. Dat geeft ons dan toch een uurtje extra ;-).