The future is female

Het is gebeurd, het tijdperk-Obama behoort definitief tot het verleden, we zijn de era-Trump ingegaan. Dat we er niet bepaald naar uitkeken, mag een understatement genoemd worden. Dat we tot op het laatste moment gehoopt hebben op een soort deus ex machina om deze tragikomedie alsnog tot een happy end te brengen ook. Dat de soep wel niet zo heet gegeten zou worden, hebben we willen geloven. Maar de nieuwbakken president van de Verenigde Staten gaat verder op het elan van zijn verkiezingspraatjes.

Niet dat we hier in Europa zo hoog van de toren moeten blazen, met “onze” Brexit, met de komende verkiezingen in Nederland, Frankrijk en Duitsland die meer van hetzelfde beloven. En dus staan we met open mond te kijken naar die opstoot van traditionalisme, naar dat verlangen naar een groots verleden.

Als mama van twee prachtige dochters maak ik me zorgen. Want dat grootse verleden was meestal net iets minder groots voor de vele minderheidsgroepen uit onze samenleving. Een aantal jaren geleden was ik echt optimistisch. Ik voelde me als vrouw en moeder erkend en gewaardeerd door de maatschappij. We kregen een langere moederschapsrust, we kregen betaald ouderschapsverlof en ook papa’s kregen erkenning voor hun vaderrol (ook al moesten zij het met een schamele 10 dagen stellen). Er werden inspanningen geleverd om de combinatie gezin-arbeid draaglijker te maken. Een aantal officiële maatregels gaf ons een zekere keuzevrijheid, ook al gingen de maatregels misschien nog niet ver genoeg en waren er misschien veel te veel mazen in het net (o.a. voor alleenstaande moeders).

Maar de laatste jaren worden heel wat van die maatregels onbetaalbaar genoemd, er moeten keuzes gemaakt worden. We moeten met zijn allen langer, harder en flexibeler werken. Hoe je dat allemaal in godsnaam gecombineerd moet krijgen, is een open vraag. Het voelt alsof de maatschappelijke waardering voor je ouderrol volledig op de schop gaat. Bij elke besparing worden (alleenstaande) vrouwen/moeders ongemeen hard getroffen. Succes en falen heb je immers zelf in de hand. Dat het af en toe misschien even niet meezit, of dat je niet met dezelfde mogelijkheden aan de aftrap komt, speelt geen rol meer. Het glazen plafond blijft nochtans reëel, maar je carrièrekansen verkwansel je natuurlijk wel zelf wanneer je gehoor geeft aan je biologische klok.

8 jaar lang hebben we allemaal – misschien een beetje te optimistisch – geloofd in “yes, you can”. Nu krijgen we constant te horen dat we realistisch moeten zijn, dat we onze “grootse” verwachtingen naar beneden moeten bijstellen. Nu voelen we allemaal dat het harder wordt, dat het wij tegen zij wordt (ook al zijn de wij en de zij onduidelijk gedefinieerd en worden ze naar hartenlust aan de waan van de dag aangepast), dat de samenhang en de solidariteit telkens opnieuw ondermijnd worden. We zullen moeten kiezen: allemaal winnen kunnen we niet meer. En als ik iets zou durven winnen, dan gaat dat ten koste van jou. Pech voor jou.

En toch. Toch blijft er nog een klein restje hangen van het optimisme van Obama. Want we kunnen wel degelijk. We kunnen onze stem laten horen, we kunnen tonen dat we het er niet mee eens zijn, we kunnen protesteren en een andere weg eisen. Misschien moet de stilzwijgende meerderheid maar niet meer op zijn kop laten zitten. Zaterdag werd er massaal geprotesteerd. Allemaal samen. Voor vrouwenrechten, tegen discriminatie en racisme, omdat we vooruit willen in plaats van terug te keren naar een groots (?) verleden. Mannen en vrouwen, oud en jong, blank en zwart, hetero’s en LGBT, over de godsdiensten heen. Allemaal samen, zij aan zij, lieten ze hun stem horen. Ik zag het, ik was ontroerd, fier, blij en tankte een klein beetje hoop en vertrouwen voor de toekomst, ook voor mijn dochters. Al is de weg nog lang…

Nele binnen 5 jaar: wie is ze, wat doet ze, wat drijft haar?

toekomstTiny en Romina schreven eerder al een blogje over wie ze zijn en wat ze zullen doen binnen 5 jaar. Dat zorgde alweer voor inspiratie 😉 Waar zie ik mezelf en mijn omgeving binnen 5 jaar?

Binnen 5 jaar is mijn oudste bijna 19, de jongste net 16 geworden. Ze gaan dus allebei al uit. Help! Slapeloze nachten in het vooruitzicht 😉 En dat de papa zijn geweer al maar klaar houdt om de mannelijke aanbidders van ons erf te houden. Een paar jaar geleden kon ik nog met uitgestreken gezicht volhouden dat die hier niet binnen kwamen voor hun dertigste (en protesteerden ze ook niet écht hevig wegens eikes, bah en dat is vies…) maar intussen hebben ze allebei hun optelsommetjes gemaakt en zijn ze tot de conclusie gekomen dat mama en papa wel al op hun 27ste (bijna 28) getrouwd waren. Mijn vlieger gaat dus niet meer op… Voorlopig staat de leeftijdsgrens op 21, en lacht de oudste daar eens goed mee 😉

De oudste zal binnen 5 jaar ook allicht al in haar eerste jaar hoger onderwijs zitten. Zoals het er nu naar uit ziet, zal zij haar weg zoeken binnen de humane wetenschappen. Talen, (oude) geschiedenis: de mogelijkheden liggen nog voor haar open, maar de interessesfeer is wel al duidelijk. Interessante richtingen, dat kunnen we niet ontkennen met een mama en een papa die ook allebei Talen studeerden. Economisch iets minder nuttig, naar ‘t schijnt. Ik geloof dat ook zij met haar (mogelijke) keuze valt onder die richtingen die “niet opleveren” en daardoor momenteel absoluut niet hoog staan aangeschreven. Ben ik van plan haar alsnog in een “economisch meer rendabele richting” te duwen? Absoluut niet. Allebei onze dochters moeten studeren wat ze graag doen. Zij gaan immers – zoals het er nu naar uitziet – nog een lange carrière tegemoet. Dan kan je maar beter iets kiezen wat je interesseert.

De jongste zal net in haar vierde middelbaar zitten. Voor haar worden het ook spannende jaren: voor het eerst uitgaan, verliefd worden, een paar mooie schoolreizen in het verschiet. De jaren om van te genieten, ook al besef je het zelf op dat moment niet echt. Ook al puber je nét dan en ben je soms heel erg onzeker over wie je bent en wie je wil worden.

En wij? Tegen dan zijn we 25 jaar samen, waarvan 20 jaar getrouwd. Dat wordt nog eens tijd voor een groot feestje! Misschien vieren we ons jubileum wel in New York? Misschien heb ik tegen dan toch tijd gevonden om dat boek uit mijn hoofd neer te schrijven. Wie weet met succes? Allicht zit ik tegen dan met een writer’s block en ben ik ervan overtuigd dat het boek een toevalstreffer was en dat ik er nooit meer ga in slagen om dat te herhalen… Zit ik zonder inspiratie en schrijf ik nog steeds blogjes, waarin ik mijn trouwe volgers om ideeën en inspiratie smeek.

In het algemeen hoop ik dat we binnen 5 jaar toch terug meer samenhorigheid creëren in plaats van telkens opnieuw op onze eigen zogenaamde verantwoordelijkheid gewezen te worden. Ik hoop dat we – net als het bij mijn grootouders wel was – terug tijd zullen hebben om onze stoelen voor onze deur te zetten bij goed weer om gewoon een praatje te slaan met de buren. Ik hoop we tegen dan meer begrip opbrengen voor mensen die tegen hun eigen grenzen aanbotsen, die het even niet meer zien zitten of die ongewild in een moeilijke situatie belanden. Ik hoop dat we tegen dan opnieuw fouten mogen maken zonder dat daar onmiddellijk de rekening voor gepresenteerd wordt. Ik hoop op meer warmte, meer samenhang. Minder rekenen, meer leven.