Een rode jas

In een stad werken heeft zo zijn voordelen. Dan kan je onder de middag snel wat boodschappen doen en dan stomweg de jas van je dromen tegen het lijf lopen. Dat overkwam me woensdag toen ik tijdens mijn middagpauze snel wat verzorgingsproducten dacht te kopen en terugkeerde met een schone rode mantel.

Ik was al een paar jaar op zoek naar een deftige mantel. Zonder succes. Telkens opnieuw tijdens het winterseizoen de winkels aflopen op zoek naar een tijdloos stuk. Min of meer neutraal, mooi afgewerkt en liefst nog schappelijk van prijs ook. En dat bleek de voorbije jaren telkens te veel gevraagd. Maar maak je geen zorgen: ik heb nog een knalrode sportieve wintervest, die ik gerust ook boven een rokje of jurkje durf te dragen. Zelfs in hevige kleuren… Ik geloof zelfs dat ze daar de hippe term colorblocking op geplakt hadden ;-). En daarnaast had ik ook nog een zwart manteltje van Esprit, maar dat had echt zijn beste tijd gehad. Dat was echt wel versleten aan de randen, maar aangezien ik geen alternatief vond, heb ik een paar jaar mijn ogen gesloten voor het verval.

Dat was overigens niet de eerste keer. Lang geleden ging ik vlak na mijn afstuderen nog een laatste keer shoppen met mijn moeder. Zij wou toen “een deftige mantel” voor mij kopen. Ik was afgestudeerd en dus meende zij dat ik er niet als een student kon blijven bijlopen. Dat ik in mijn studentenjaren een zwarte (volgens haar “rouw”)mantel van mijn oma prefereerde, kon er bij haar niet in. Dat was gedateerd, dat was oud, dat deed je niet. Achteraf gezien deed ik toen al van “vintage”, maar daar was mijn moeder het toen absoluut niet mee eens. “Geen stijl, niet deftig, en zo kon ik ABSOLUUT niet gaan werken.”

Enfin, het was die dag een vruchteloze strooptocht. Want als ik iets in mijn hoofd heb, dan kan ik daar koppig in zijn. Ook toen al kocht ik liever niks dan iets waar ik niet 100% achterstond (en dat ik dus zo min mogelijk zou dragen). Tiens, van wie zou de oudste dat trekje toch geërfd hebben? Tot mijn toen redelijk wanhopige moeder mij een winkel binnensleurde waar ze zelfs mantels op maat maakten. “Als je het hier niet vindt, dan zal je nergens je smaak vinden.”

Eerlijk, ik vond het van buiten gezien maar een ouderwetse winkel. Voor oude madammen, dacht ik toen en veel goesting om er binnen te gaan, had ik niet. Laat staan dat ik van plan was om er met een mantel terug buiten te stappen. Maar ik vond er wel een winterjas naar mijn zin. Een zwarte A-lijn, lang genoeg, met ingebouwde sjaal. Dol was ik op die mantel. Jarenlang was ik stiekem blij als de winter weer in aantocht was en ik mijn lievelingsjas weer mocht bovenhalen. Ik droeg er ook zorg voor: na elk seizoen bracht ik mijn mantel trouw naar de stomerij om hem zo lang mogelijk mooi te houden.

Het was een ruimvallende mantel. Ruim genoeg om een zwangere buik lekker warm te houden. En dus droeg ik de mantel nog altijd toen ik zwanger was van onze jongste, 10, 12 jaar later. Maar toen had de mantel écht zijn beste tijd gehad. Hij was écht versleten en na die winter heb ik ‘m met spijt in het hart in de kledingcontainer gedropt. Jammer genoeg bleek “de oude madammenwinkel van toen” intussen gestopt. Ik had toen liefst gewoon terug dezelfde mantel gekocht ;-)! De jaren erna was het behelpen. En dan maar iets nemen dat het meest in de buurt kwam van het ideaalbeeld, maar het toch net nooit was.

De laatste 3 jaar heb ik veel rondgekeken en gezocht, maar nooit gevonden. En dus lieten we het maar zo. Ik had nog een mantel en na alweer een vruchteloze zoektocht vond ik dat die uiteindelijk nog nét door de beugel kon. Tot woensdag dus. Snel even langs de Inno om wat verzorgingsspulletjes te halen. Toch even op de vrouwenafdeling passeren: ik heb ook nog minstens één dikke winterpull nodig, maar ook daar weet ik perfect wat ik wil. Alleen jammer dat die modeontwerpers daar nooit rekening mee houden ;-).

rode jasOp weg naar beneden vanuit je ooghoek één rood manteltje spotten. Toch maar even gaan kijken en het toevallig in jouw maat vinden. En eigenlijk onmiddellijk voelen dat dit het is. Het passen en gewoon weten dat het perfect is. Geen moment twijfelen en het mee naar huis nemen. Thuis keifier je aanwinst showen. De dochters en de echtgenoot die (gelukkig) ook enthousiast reageren. Of het wel warm is? En of het wel praktisch is? Bwah, is dat echt belangrijk ;-)?

De jas daarna voorzichtig weghangen, want we sparen ze nog voor de feesten… want zeg nu zelf, als dat zwarte manteltje vandaag nog door de beugel kan, dan lukt dat ook nog wel tot Kerstmis zeker? Want nu we eindelijk de ideale mantel gevonden hebben, wil ik daar minstens 10 jaar van kunnen genieten ;-)!

Imelda Marcos

Een nieuw seizoen, een nieuw paar schoenen. Toen we op het einde van de vakantie voor de dochters op schoenenjacht gingen, nam de mama de gelegenheid te baat om zelf ook eens rond te kijken. En toen viel mijn oog op een prachtig paar zwarte enkellaarsjes. Hoog gehakt uiteraard. Ik ben intussen al zo ver geëvolueerd dat het af en toe toch wel handig kan zijn om een paar All Stars in huis te hebben (alhoewel, ze spannen…). En op mijn paar platte sandalen uit Firenze ben ik nog altijd dol.

Maar we moeten eerlijk zijn: als ik op zoek ga naar een nieuw paar schoenen, dan zoek ik hakken. Pas nadat ik al wekenlang door weer en wind gestapt, gelopen en gestrompeld heb, wil ik een andere, lagere, optie overwegen. Daar zijn we voorlopig nog niet. Het heeft hier nog niet gesneeuwd en een beetje regen/wind brengt me nog niet uit mijn evenwicht (letterlijk dan).

Ik had de laarzen echter niet gekocht. De oudste vond ze nogal “punk” en dat bracht me aan het twijfelen. Echt goedkoop waren ze ook niet en dus besloot ik te wachten op de solden. Als ze er dan nog waren, waren ze voor mij bestemd. Als ze er niet meer zouden zijn, zou ik er toch een klein beetje spijt van hebben. Maar met mijn maatje 36 kan ik het wel riskeren om een gokje te wagen.

zwarteenkellaarsjes_miniMaar een paar weken geleden, op winkelstrooptocht met de jongste, dook ik toch even terug de schoenwinkel in. Ze waren er nog én ze gaven korting. En aangezien ik nog een bonnetje had, ging er toch een serieus bedrag af. En toen twijfelde ik niet meer. De reacties thuis waren eigenlijk vrij lauw. “Heb je ze dan toch gekocht, mama?”, zei de oudste. “Toch wel wat gothic, niet?” En ook de echtgenoot, die uiteraard kan buigen op een uitgebreide kennis van de mode der vrouwenschoenen, gebruikte hetzelfde woord. Maar ik vond het net leuk dat ze wat “stoerder” waren. Ik vond het contrast wel leuk tussen mijn vrouwelijke jurkjes en rokjes en dan die “gothic” boots eronder.

Voor jullie nu echt denken dat ik de Imelda Marcos van de Kempen ben: eigenlijk heb ik niet zoveel schoenen. Voor de winter heb ik in totaal 2 paar hoge boots, 2 paar enkellaarsjes en een paar sneeuwlaarzen (lage jawel, heel af en toe durf ik ook écht praktisch denken). Per seizoen koop ik één of maximum 2 paar. En de tijd dat ik dat deed aan volle prijs, ligt intussen toch al jaren achter ons.

Daarnaast probeer ik zuinig te zijn op mijn schoenen. Vroeger kreeg ik mijn moeder gek door een nieuw paar 3 maanden aan één stuk door te dragen, tot ik ze helemaal kapotgelopen had. Ik slaagde er nooit in een verzameling op te bouwen, want na één seizoen was de hiel kapot, zat ik door de zijkanten of had ik ermee gevoetbald en was het leer vooraan helemaal versleten. Afwisselen deed ik niet want ze waren nieuw, ze zaten zo goed en mooie schoenen moet je toch showen?

cognacenkellaarsjes_miniToen ik met de echtgenoot ging samenwonen, was zijn verzameling schoenen dan ook groter dan de mijne. Hij had ook de gewoonte van een of twee keer per jaar ineens een aantal paar tegelijk te kopen: geklede schoenen, meer sportieve schoenen, vrijetijdsparen,… Een Aha-Erlebnis kreeg ik toen ik zag dat hij dan ook jarenlang met hetzelfde paar verder kon, door constant af te wisselen. En dus ben ik mijn schoenenverzameling stilaan wel beginnen uitbouwen. Probeer ik liever te investeren in kwaliteit en regelmatig af te wisselen. (Al zit ik momenteel toch terug met 2 paar waarvan ik dringend de hak moet laten herstellen,…)

Toen het vorige week stormde, liet ik mijn nieuwste aanwinsten dan ook braafjes in de kast. Want ik wil nog even de illusie van de perfectie koesteren en gewoon genieten van mijn mooie, nieuwe (gothic, ok) laarsjes ;-)!

Herfstblues

herfstDat het schooljaar opnieuw begonnen is, daar heb ik niet zo’n last van. Ik was immers al/nog aan het werk. Dat we ons ritme nog wat zoeken bij de schoolstart én het herbeginnen van de vele hobby’s van onze kinderen, dat ben ik intussen in september ook al gewend. Maar dat meteen ook de herfst zijn intrede zou doen, daar had ik me niet aan verwacht. Integendeel. Ik had – net als de voorbije jaren – op een Indian Summer gerekend om de pijn wat te verzachten. De voorbije jaren baadde de rentree in september meestal in een aangenaam zonnetje. Sinds de oudste naar school fietst, kan ze in september meestal op een paar mooie weken rekenen. Rustig aangenaam nazomerweer.

Helaas. Dit jaar krijgen we de ene na de andere depressie op ons dak. Regen, wind, storm,… het is me wat. En eigenlijk vind ik dat nog niet eens het ergste. Maar het is ineens ook zo koud geworden. En dat werkt wel op mijn gemoed. Mijn interne chauffage staat jammer genoeg te koud afgesteld. Mijn handen, tenen en neus zijn niet warm te krijgen van zodra de temperatuur onder de 25 graden duikt. En dus zag ik me begin deze week al genoodzaakt om ons tv-dekentje boven te halen. Hebben we het dekbed al maar terug op het bed gelegd. Kleed ik mij in laagjes (en blijk ik nog een ganse dag kou te lijden).

En dus stond ik vanmorgen voor de kleerkast op zoek naar iets “warms” om aan te trekken en dacht ik: “het kan toch nog niet waar zijn, ik moet de winterkleren toch nog niet bovenhalen?”. In mijn geval betekent dat “de kasten wisselen”. De zomerkleren naar onze logeerkamer verhuizen, de winterkleren in onze slaapkamers uitstallen… Het is pas half september, ik ben daar mentaal nog niet klaar voor. Ik wil nog een paar weken jurkjes, T-shirts en zomerrokjes dragen en in mijn blote benen rondlopen. A la limite wil ik er gerust ’s avonds en ’s morgens een truitje boven dragen, maar nu al beginnen met nylonkousen, lange mouwen?

Vanmorgen heb ik mijn ogen dan even gesloten voor de realiteit. Onder het mom “als ik koppig de zomerkleren laat liggen, zal de zon nog wel volgen”. Om na alweer een bibberdag (in jeans, topje, bloesje met halflange mouwen en vestje) dan toch maar overstag te gaan. En dus zullen we dit weekend de kasten maar wisselen. Kunnen onze dames weer beginnen aan hun rondje passen. Kunnen we de te kleine kleren van de oudste verhuizen naar de kast van de jongste. Kunnen we de uitgegroeide spulletjes van de jongste inpakken voor het nichtje. Kunnen we na afloop concluderen dat we alweer een nieuwe shoptrip nodig hebben ;-). Kunnen we de herfstblues verdrijven met een paar nieuwe aanwinsten, om dan midden volgende week of volgend weekend toch nog in onze Indian Summer verzeild te raken en kleren te moeten zoeken in de logeerkamer…

Toch? Alstublieft? Nog een klein beetje zon dit jaar?

Vrolijk kerstfeest!

kerststronk_miniHet is kerstavond, 24 december. Kerstavond vieren wij hier thuis. Er wordt heerlijk gekookt, de eerste cadeautjes worden geopend, we kijken naar het einde van Music For Life en genieten van elkaars gezelschap.

Wat de cadeautjes betreft, zetten we de familietradities verder. Onder de kerstboom liggen bij ons kleren voor de dochters. Dat was vroeger bij mij ook zo. Ik vind het eigenlijk handig: ze kunnen altijd wel wat extra gebruiken en dus sla je eigenlijk 2 vliegen in één klap. Grappig eigenlijk: ik zet dus de familietraditie verder, al was ik als tiener niet altijd in de wolken met alweer een pyjama of iets van kleren onder de kerstboom.

En dus probeer ik héél goed te luisteren naar wat de dochters willen. De oudste gaat intussen al mee kerstshoppen voor de zus (en dus hebben we gedeelde verantwoordelijkheid als het cadeautje toch niet in de smaak valt 😉 ). Bovendien breng ik de dochters graag opzettelijk in de war.

De oudste had haar zinnen gezet op een parka tijdens onze shopexpeditie. Ik was niet onmiddellijk overtuigd. Ze had immers nog een jas én de nieuwe mag nu wel hip & trendy zijn, maar wie zegt dat dat volgend jaar nog zo is? En dus lieten we de jas hangen met de belofte terug te komen in de solden en als hij er dan nog was, mocht ze hem aan redelijke korting wel hebben. Maar ze had ook nog wat andere spullen nodig, die zouden we in een cadeautje steken.

Na een paar dagen begon ze er opnieuw over. Intussen hadden we al een aantal winkels gedaan op zoek naar de ideale (feest)outfit, maar vruchteloos. De oudste valt immers net tussen de kinder- en de volwassenmaten in. En dus vroeg ze of de jas niet in haar pakje mocht. Na overleg met de nuchtere echtgenoot (ze heeft inderdaad maar één jas, wat als daar iets mee gebeurt?) besloten we er dan toch voor te gaan.

En dat werd bijna een afknapper. In de webshop en in 3 winkels in de buurt was haar jas niet (meer) te vinden. Uiteindelijk naar de winkel in Leuven (waar we ze gepast hadden) gebeld. Daar was nog één exemplaar in haar maat. Maar de jas opzij leggen, wilden ze niet aangezien ze intussen wel al in koppelverkoop zat. Aangezien Leuven toch niet bij de deur is, nog even getwijfeld of we het erop zouden wagen. Na het eten dan toch maar vertrokken. Toen ik opnieuw belde om te horen of ze er nog was, wilden ze ze ditmaal dan toch “een uurtje achter de kassa leggen”. Oef! De verrukking bij het openen van dat pakje was al dat geloop dubbel en dik waard…

Met de jongste hebben we wat zitten rondsurfen tot ze vond wat ze zocht. En dat heb ik dus besteld. Uiteraard zonder het haar te vertellen. Toen “haar” pakje arriveerde, stond ze erbij. Ze dacht te weten wat het was, maar ze had de verkeerde winkel voor. En dat heb ik opzettelijk zo gelaten. “Ja, het is voor jou, en neen, het is écht niet van X. Ik heb daar écht niks besteld.” Waardoor zij het dus niet meer wist tot ze haar pakje opende…

En ik? Ik heb een zalig boek onder de kerstboom gevonden. En daar ga ik me nu eens in verdiepen 😉

Geniet van jullie kerstdagen, met familie en vrienden, met lekker eten, met een fijn cadeautje hier en daar… Zalig kerstfeest!

All I want for Christmas is… – deel 2

kerstboom2_miniEen week voor Kerstmis, het is dus hoog tijd voor het realistische kerstlijstje, nadat ik eerder al schreef waar ik écht naar verlang, maar wat zo moeilijk in te pakken is. En aangezien ik volgende week ook nog mijn verjaardag vier, mag ik me helemaal laten gaan.

Ik kijk altijd geweldig uit naar deze tijd van het jaar. Ik probeer ook altijd nog verlof te sparen zodat ik de kerstweken thuis kan zijn. Aangezien ik net voor Kerstmis verjaar, was het al van kleins af aan een bijzondere periode. Ik geniet er ook intens van om de kerstboom te zetten en de lichtjes aan te steken van zodra we thuis zijn. Om het gezellig te maken. Het is voor mij ook de periode van kerstmarkten, marsepein, snoepjes en glühwein (al komt dat er de laatste jaren niet zoveel meer van).

Het zijn de donkerste dagen van het jaar, maar in december vallen die voor mij altijd beter te verteren dan in januari. Ik geniet van de lichtjes en eigenlijk mag het nu ook echt wel koud zijn. En ik ben thuis (ik moet de baan niet op), dus laat het nu maar sneeuwen 😉

Tips om de kaap van de 41 wat te verzachten

Voor we aan de officiële feestdagen beginnen, mag ik de kaap van de 41 nog ronden. Vroeger leken mensen van die leeftijd in mijn ogen echt oud, maar nu ik er zelf geraakt ben, voel ik me in mijn hoofd nog erg jong. Maar tegelijkertijd heb ik wel al dochters van 13 en 10. Toch vind ik dat je moet blijven “zot” doen, al komen we nu stilaan wel in de fase dat de kinderen zich gaan schamen als ik in hun ogen “rare” dingen doe. “Mamaaa”, hoor je dan en dan rollen ze met hun ogen. Maar meestal kunnen ze er nog wel mee lachen (zeker als er niemand in de buurt is).

Toch, om de pijn te verzachten, het volgende lijstje:

1. een e-reader (de Tolino 2.0). Wij lezen ontzettend veel, zeker als we tijd hebben. Toen we vorig jaar op vakantie vertrokken (voor 3 weken) hadden we liefst 17 boeken bij. Dikke boeken. Enkel de echtgenoot zat op het einde van onze vakantie niet door zijn voorraadje boeken door. De oudste had haar 7 boeken uitgelezen, ook de 3 van haar jongere zus en was daarna aan die van de mama begonnen. 5 van de 7 had ze ook uit. Aangezien zij in de grote vakantie verjaart, lag haar verjaardagscadeau voor de hand.

Is ze enthousiast over haar e-reader? Min of meer. Het is geen boek. De zaligheid van een mooi boek, die geur, het bladeren van de nieuwe pagina’s… Maar het neemt in de auto een pak minder plaats in en de e-boeken zijn goedkoper. En als alle boeken uit zijn, bestel je gewoon een paar nieuwe. Een nieuw boek kopen ligt op vakantie in het buitenland niet echt voor de hand 😉 Laat de e-reader dus maar komen!

2. een kitchen-aid of meer realistisch: een nieuwe mixer. Morgen heeft de jongste met de klas haar “Cake for Life“. En dus heeft de mama cake gebakken. Veel cake. In totaal 12 stuks. Helaas heeft de mixer een goede maand geleden de geest gegeven. Het ding ging er letterlijk met een knal uit. Intussen mocht ik een mixer lenen, maar het apparaat is niet zo krachtig als de mijne was. Het duurt lang om het eiwit stijf te kloppen én ik voel het in mijn schouders.

Bij Jeroen Meus en Sofie Dumont zie je dan altijd de kitchen-aid staan blinken en cake maken lijkt bij hen zo simpel. Gewoon alle ingrediënten in dat blinkend ding en hup, daar is de cake. Maar ik ben dan ook weer niet bereid om 800 euro te investeren als je al een goede mixer hebt voor een tiende van de prijs.

3. een zwarte handtas. Helaas ben ik een moeilijk mens op het vlak van handtassen. (Ik hoor de echtgenoot intussen al zeggen dat dat niet alleen op het vlak van handtassen geldt). Ik heb sinds mijn eerste handtas eigenlijk altijd hetzelfde type handtas mooi gevonden. Helaas was dat type blijkbaar niet hip genoeg, want jarenlang vond ik het nergens meer terug. Tot vorig jaar. En dankzij de cadeaubon van mijn ouders, broer en zus mocht ik een cognackleurige variant de mijne noemen.

En dus was ik van plan om dit jaar voor mijn verjaardag de zwarte variant binnen te halen. Helaas. En alweer is “mijn” model eruit gehaald. Het was nochtans wel een enorm verkoopsucces. Jammer! Maar een zwarte handtas staat dus wel op mijn verlanglijstje, mogelijk voor de komende 10 jaar 😉

4. juwelen. Een klassieker, maar altijd goed. En ik ben gezegend met een echtgenoot met een uitstekende smaak qua juwelen. Mijn horloge begint stilaan betere tijden gekend te hebben. En dat vind ik eigenlijk echt wel verschrikkelijk zonde want het was een schoontje én helemaal mijn ding.

5. een pyjama van Woody. Helaas ben ik als winterkind NIET uitgerust met een interne chauffage. Ik heb het koud in de winter. En ook de kamerjas was er al bij toen de jongste geboren werd (in januari 11 jaar geleden) en is misschien wel aan een update toe 😉

Wishlist voor Santa

Kerst bij mijn ouders vieren we met pakjes. We trekken namen en iedereen maakt lijstjes van cadeautjes rond de 25 euro. Alle lijstjes zijn intussen al binnen. Ik ben dit jaar verrassend genoeg de laatste. Bovendien moet ik nog aan de cadeautjesjacht beginnen. Ook dat is niet van mijn gewoonte. Maar we hebben nog 10 dagen. Het is nog te vroeg om te panikeren 😉 En Heist-op-den-Berg is de ideale shopstad. Het komt allemaal in orde…

1. Boeken. Nog zo’n klassieker en voor mij altijd een voltreffer! Te kiezen uit:

  • Anne Fortier – Het spoor van de amazones
  • Ilja Leonard Pfeiffer – La Superba
  • Pierre Lemaître – Au revoir là-haut
  • NoViolet Bulawayo – We need new names

Franse boeken graag in het Frans, ik moet dringend mijn talen weer wat oppoetsen…

2. Kookboeken.

  • Jeroen Meus – Dagelijkse Kost: Mijn 200 klassiekers
  • Pascale Naessens – Kies maar, ik heb er nog geen enkel
  • Het laatste van de Colruyt: Pottenkijken

3. Keukengerei.

  • taartrooster(s)
  • presenteervorm cake + deksel (= taartstolp, maar geen klassieke alstublieft)

Veel succes bij de cadeautjesjacht! En jullie? Zijn jullie al helemaal klaar voor de feesten? Of zijn jullie net als ik last minute shoppers?

Blij om geen 14 meer te zijn

Outfit1_miniNog eentje in het kader van #projectblogboek: “Post foto’s van je outfit van de dag”. Beetje een vreemde opgave voor mij want ik ben geen fashionista. Nooit geweest.

In mijn tienerjaren ergens halverwege de jaren ’80 was ik een halve jongen en moest een outfit vooral makkelijk zijn, zodat je nog kon sporten. Wij speelden toen netbal én volleybal op de speelplaats. Dat lukt niet zo goed met minirokjes.

De standaardoutfit toen was een jeans met een (zwart) t-shirt of sweater. Dé uitgangsoutfit later aan de unief. Er werd toen nog gerookt op fuiven en in de cafés, dus je beste spullen deed je toen niet aan om uit te gaan. Ik denk trouwens niet dat ik in die tijd veel rokjes, laat staan jurkjes, had. Het waren dan ook de grunge-jaren ’90.

Outfit2_miniEr is dus wel een en ander veranderd in de loop der jaren. De rokken en jurken hebben hun intrede gedaan. De halve jongen is een meisje geworden. Het heeft geholpen dat ik ergens onderweg mijn tienerrolletjes kwijt geraakt ben.

Het zwarte uit de puberteit is ook verdwenen. Kleur is in de plaats gekomen. Veel kleur. Felle kleuren. Ik hou van rood, blauw, oker, roze en het mag gerust vlammen.

Het grote voordeel van ouder worden, is dat je jezelf leert aanvaarden, met je sterke en je zwakke punten. Na veel experimenten weet je wat je moet dragen om je sterke punten te benadrukken en je zwakkere punten te maskeren. Je hoeft niet meer slaafs de trends achterna te hollen. Blij dat ik geen 14-jarige puber meer ben 😉

Outfit3_miniJe verkiest ook hoe langer hoe meer kwaliteit boven kwantiteit. Ik heb een aantal degelijke basisstukken, die ik dan aanvul met (goedkopere) pulletjes. Bovendien heb ik leren combineren. Eenzelfde jurk kan er heel anders uitzien met een rood of blauw truitje. Of het wordt meteen een heel stuk professioneler als je in plaats van een pulletje een vestje op je rokje draagt.

Leuke merken vind ik Lucy has a secret, Avalanche en Billi Bloom. Wel niet goedkoop, dus ben ik een meester geworden in solden, mid-season sales, stockverkopen en het inruilen van bonnetjes. Die merken combineer ik dan meestal met Esprit en Mexx. Zij hebben goede basisstukken.

Outfit4_miniShoppen doe ik eigenlijk niet graag. Ik heb een aantal winkels in de buurt waar ik vaak mijn gading vind. Ik neem meestal de dochters mee. Als zij menen dat een bepaalde outfit “te oud” is, zal de mama het niet kopen.

Maar een paar keer per jaar gaan shoppen met een vriendin is wel altijd leuk. Niet voor de buit, maar wel voor de vele babbels, het passen, het gezellig lunchen. ’t Is trouwens al een tijdje geleden…

Deze winter is het wel wat moeilijker om mijn ding te vinden. “Lucy” kon me dit seizoen niet zo bekoren. Ik vond het nogal “oud”. Bovendien vond ik de hele wintermode nogal zwart en grijs. En die zwarte grunge-periode ligt met mijn puberteit nu toch al een tijdje achter mij 😉

Outfit5_miniMijn zwakke punt zijn wel de accessoires. Hoe je die dingen op elkaar moet afstemmen, daar heb ik geen gevoel voor. Ik heb geen sjaaltjes, ik heb maar één (cognackleurige) handtas (die ik dus altijd bijheb). De oudste heeft daar wel gevoel voor, ik probeer van haar te leren.

Als jullie dus tips hebben om deze winter wel kleur in mijn outfits te brengen, stuur ze gerust door. Wat zijn jullie favoriete merken? Waar gaan jullie shoppen?

Nobody’s perfect, but if you’ve been to Heist, you’re pretty close… #projectblogboek

projectblogboek_miniTwee weken geleden in een opwelling “Blogboek. Tips & Inspiratie voor meer blogplezier” gekocht van Kelly Deriemaeker. In één ruk uitgelezen (op de hometrainer). Ontzettend veel inspiratie opgedaan én goesting om erin te vliegen.

Afgelopen weekend #projectblogboek gezien en in een opwelling beslist om mee in te stappen. En dus krijg je bij deze een rondleiding door Heist-op-den-Berg, waar de roots van mijn man liggen. Zelf heb ik er ook een paar jaar gewoond, intussen ligt ons domicilie in een buurgemeente. Maar de link met Heist is wel gebleven.

Heist-op-den-Berg is gewoon handig voor iemand die in het landelijke Wambeek geboren en getogen is, met enkel een paar cafés, een bakker, een beenhouwer en een buurtwinkeltje. Naar de Colruyt (in Asse) boodschappen doen was toen al een hele uitstap…

Wat moet je zeker onthouden in Heist-op-den-Berg? De Bergstraat aan de voet van “den Berg”. Je kan er winkelen, uitgaan, lekker eten en een pintje gaan drinken. De “place to be” in Heist-op-den-Berg (letterlijk en figuurlijk, er is ook een café met die naam).

1. Shoppen in Heist-op-den-Berg

  • Via Via. Dé babywinkel bij uitstek in de ruime omgeving. Je legt er je geboortelijst en je kan er met je kinderen terecht voor kleren tot +/- 14 jaar.
  • Bizzar. Kleine meisjes worden groter. Wanneer het iets sjieker mag zijn, ook feestkledij.
  • Djeans. En dan worden het ineens tieners…
  • Plan Conceptstore Voor de mama. My cup of tea, met o.a. Lucy has a secret, Billi Bloom,… Ook voor hippe papa’s trouwens.
  • Piampiani. Zalige collectie schoenen. Ik hou van high heels (en ze mogen héél hoog zijn) en vind hier altijd mijn ding. Ze hebben ook een outlet-gedeelte en de solden zijn een aanrader…
  • Clem Vercammen. Juwelen voor jong en ouder, in alle prijsklassen. Zowel mijn mama, mijn dochters als ik vinden hier ons ding…

Al deze winkels vind je in de Bergstraat, of op wandelafstand. Verder zijn hier ook de meeste ketens (Esprit, Standaard Boekhandel, Veritas, Hema, Blokker,…). Zalig om met de fiets snel een uurtje te gaan (window)shoppen…

2. Eten in Heist-op-den-Berg

  • de 46 Uitstekende pizzeria in de Molenstraat. Onze kenners (mijn dochters) bevelen dit restaurant ten zeerste aan!
  • ’t Eetkafee Prachtige locatie tegen de flank van de Berg. Heerlijke wereldkeuken, zalige mojito’s!
  • Ijssalon Vaniglia in deelgemeente Itegem, maar de omweg meer dan waard. Het beste roomijs uit de ruime omgeving. (Al is het chocoladeijs van De Ijsberg in Beerzel met zijn grote stukken chocolade ook zeker en vast het vermelden waard)
  • Moochie. “Fabulous Frozen Yogurt”, nog niet lang in Heist-op-den-Berg maar deze zomer al zéér populair bij mijn dochters en hun vriendinnetjes.
  • Bakkerij en Koffiehuis Monty. Een instituut. Eén keer taart gaan halen voor een feest bij mijn ouders en dat was de allerbeste chocomoussetaart ooit gegeten. Wel niet goedkoop, maar zeker een aanrader voor speciale gelegenheden.

Als iemand tips heeft voor een goed Chinees restaurant in Heist-op-den-Berg, geef maar een seintje. Dat hebben we nog niet ontdekt…

3. Ontspannen in Heist-op-den-Berg

  • de Averegten. Provinciaal wandeldomein met grote speeltuin, kinderboerderij,… Als je geen blijf weet met je kinderen, kom dan naar de Averegten. Ga even wandelen tot aan de kinderboerderij, laat je kinderen dan een uurtje los in de speeltuin terwijl jij geniet van een hapje en een drankje in het Boshuis. Iedereen daarna moe en tevreden naar huis en (niet alleen) de kinderen zullen zeker en vast goed slapen…
  • Het Pelgrimhof, op de grens tussen Heist en Beerzel. De ideale stop tijdens het fietsen. Het zit er vol eenden en ganzen.
  • Hestival. Niet te groot, meestal leuke line-up. Wel nog niet echt veel geluk gehad met het weer. Telkens als we de afgelopen jaren wilden gaan, was het koud en nat…
  • de Rommelmarkt op zondagmorgen, in de ruime omgeving van de Bergstraat. Moet je zeker een keer doen in Heist-op-den-Berg. Zorgt voor files op de invalswegen op zondagmorgen. Wij halen er onze gebraden kip met gebakken patatjes…
  • Ijsbaan. Volgens de overlevering ga je op vrijdagavond “schaatsen” net voor je echt mag uitgaan. Voor gezinnen met jonge kinderen is de zondagvoormiddag dan weer een aanrader. De jeugd slaapt dan nog uit, dus is het dan rustig oefenen met jonge, onzekere schaatsertjes. Bovendien is de Ijsbaan de thuishaven van een professionele ijshockeyclub op nationaal niveau.
  • cc Zwaneberg en de bibliotheek. Cultuur, films, optredens, theater, dans,… en zoveel meer. Wij zijn vaste bezoekers van de bib, onze oudste heeft zelfs gevraagd of ze haar communiefoto’s er mocht trekken. Dat kon. We kregen nog voor de officiële openingsuren toegang en alle mogelijke rekwisieten werden uit de kast gehaald. Onvergetelijk.
  • alle cafés aan de voet van de Berg: ’t Pleintje, ’t Hoekske, de Place to be, de Oude Ketel,… Mooi weer en het zit er vol.

tas Heist-op-den-Berg_miniIk zal allicht nog heel wat “Hestse toppers” vergeten zijn. Ik reken dan ook op alle volgers uit de omgeving van Heist-op-den-Berg om massaal te reageren, om tips en aanvullingen door te sturen, dan kunnen we deze blog volgend jaar opnieuw delen, met de nodige bijsturingen 😉