De trein, altijd een beetje reizen…

Sinds anderhalve maand ga ik met de trein naar het werk. En dat is tot nog toe een aangename ervaring. Veel avontuur zit er dan ook niet in: ik heb een rechtstreekse trein en ben in een klein halfuurtje op mijn bestemming. Zalig, weer tijd om te lezen! Bovendien staat de trein ’s avonds al wat eerder in het station te wachten op het vertrek. Als ik een beetje vroeger ben, stap ik gewoon op, kies ik een plekje uit en begin ik rustig al te lezen. Nota: deze blog is geschreven voor de 5 dagen-staking die er zit aan te komen, volgende maand klink ik allicht een pak minder enthousiast ;-)!

Alleen kan een mens het zichzelf soms ook wat moeilijker maken. Want het leven simpel houden, wie doet dat nu? Toen ik op een avond een vergadering had, die iet of wat uitliep, werd het quasi onmogelijk om mijn normale trein te halen. Toen ik op het werk vertrok, geloofde ik er niet in dat ik op tijd in het station zou arriveren en dus was ik mentaal al voorbereid op het halen van de volgende trein.

Ik was een klein beetje te laat in het station en zag tot mijn verbazing mijn trein nog op de borden. Dus zette ik het op een lopen, want mijn trein vertrekt (uiteraard) wel van op het allerlaatste perron. Ik hol de trappen op en kijk op het bord. Daar staat mijn trein echter niet meer vermeld, maar wordt de volgende al aangekondigd. En dus hoef ik me niet te haasten. De gangetjes aan de trappen staan ook goed vol (ah ja, op vrijdagavond keren ook de studenten huiswaarts), dus ik besluit meteen helemaal naar voor te lopen en daar een plekje te zoeken. Lekker makkelijk ook, dat bespaart me bij aankomst toch wel minstens 50 meter stappen.

Als ik op het knopje van het eerste rijtuig duw, werkt het echter niet. Geen probleem, dan pakken we het volgende rijtuig toch. Maar ook dat wil niet openen. En ineens hoor ik een signaal en rijdt de trein voor mijn neus weg. Bleek dat het nog steeds mijn dagelijkse trein was die stond te wachten op vertrek. En was ik meteen ingestapt in het “overvolle” gangetje aan de trappen, dan had ik gewoon op mijn normale trein gezeten. Weliswaar met een paar minuten vertraging. In plaats daarvan kon ik 25 minuten wachten op de volgende trein én de echtgenoot bellen om hem te melden dat ik mijn trein gemist had. Min of meer toch.

treinLaat het ons erop houden dat het niet meteen één van mijn meest heldere avonden ooit was. Maar het weekend begon en in plaats van een halfuurtje leesplezier kon ik toen liefst 50 minuten mijn boeken induiken. Al heb ik daar op dat perron eerst toch een aantal minuten staan foeteren voor ik het leven weer van de positieve kant kon zien ;-).

Advertentie

Reizen… altijd een beetje lijden

reisstress

Er zijn zo van die mensen die op reis vertrekken, in hun auto stappen en meteen dat vakantiegevoel hebben. Ik behoor jammer genoeg niet tot die categorie. Integendeel. Het verplaatsen van punt A naar punt B is voor mij een bron van stress. Of het nu met het vliegtuig of met de wagen is, ook dat maakt weinig verschil.

Hoewel ik toch al een aantal keer gevlogen heb in mijn leven, kan ik niet zeggen dat ik er echt dol op ben. Integendeel. Het is niet zo dat ik een hele reis bang ben dat het toestel neerstort, maar een controlefreak als ik legt haar lot niet bepaald graag in de handen van een ander, hoe capabel die ook mag zijn. De vluchten die ik tot op heden genomen heb, waren ook rustig. Maar het zijn de dagen ervoor die me de das omdoen. Een beroepspiekeraar als ik heeft op voorhand immers al alle mogelijke scenario’s doorgenomen. Liefst ’s nachts uiteraard. En een gebrek aan nachtrust heeft nog nooit iemand geholpen om alles in het juiste perspectief te zien 😉 .

Bovendien wordt de spanning de dag zelf dan ook nog eens opgebouwd door het lange wachten. Je moet er zo verschrikkelijk lang op voorhand zijn om in de rij te staan, alles te laten controleren en dan nog minstens een uur rondhangen. En dan begint het vanbinnen toch een beetje te nijpen… Het helpt wel dat je kinderen hebt. Toen ik me realiseerde dat mijn gedrag aanstekelijk werkte op de kinderen, was dat wél de ideale motivatie om mijn angsten opzij te zetten en me op de kinderen te concentreren. Ik wil dat zij genieten en dat lukt niet helemaal als de mama de enige stresskip in het gezelschap is.

Met de wagen op vakantie is jammer genoeg ook geen alternatief. Zeker niet als je naar het zuiden van Frankrijk of Italië reist. Het zijn nu eenmaal serieuze ritten die je dan voor de boeg hebt en ook daar lig ik op voorhand van wakker. Stel dat we (veel) files hebben of er gebeurt iets? Ook hier probeer ik op voorhand alle mogelijke situaties in te beelden en al oplossingen te bedenken, maar alweer lukt dat niet echt goed in het holst van de nacht.

Maar de dag zelf ben ik redelijk rustig. Ik neem ook een flink deel van de ritten voor mijn rekening en het helpt als je je enkel hoeft te concentreren op de eerstvolgende 200 km. Rijd ik niet, dan fungeer ik als navigator en ook dat is het perfecte middel tegen reisstress. Na 4 jaar dezelfde bestemming weet je ook redelijk goed wat je te wachten staat. De allereerste keer dat we tot Milaan reden, hadden we 13 uur nodig waarvan 1,5 file op de ring rond Milaan, maar we zijn er geraakt. Zo erg is het nooit meer geworden. En uiteindelijk bereik je je bestemming altijd. Al ben ik nog altijd niet echt op mijn best als ik doorheen file moet en dan durf ik wel eens serieus te zagen. Wat dan weer ferm op de zenuwen van de echtgenoot werkt 😉 .

Maar als je dan je bestemming bereikt, ben ik de reis zelf al snel vergeten. En dan kan de vakantie pas echt beginnen. Dan begint het ontdekken, het genieten, de rust. Maar op een dag moet je terug natuurlijk. Misschien moet ik maar eens een boot proberen. Wie weet blijkt dat voor mij het ultieme vervoersmiddel 😉 .

En jullie? Hebben jullie last van reisstress? Hebben jullie trucjes om dat te omzeilen?