Klein geluk, de Paasversie

Soms valt alles perfect in de plooi. Zondag was het Pasen, raapten we eitjes, vierden we feest en keken we een hele dag naar de Ronde van Vlaanderen. Een dag met een gouden randje, en héél veel klein geluk.

IMG_9114

  • De examens zijn voorbij voor de jongste, dat is ook ontzettend veel klein geluk.
  • Het is vakantie voor de echtgenoot en de dochters. Ik moet nog even wachten, maar we hadden al een gestolen dagje. Je week beginnen met een extra dagje verlof is altijd net dat tikkeltje beter.
  • ’s Morgens paaseieren verstoppen in de tuin omdat de dochters dat nog steeds willen. Foto’s nemen terwijl ze eieren rapen. Ze toch moeten terugsturen voor een tweede ronde omdat ze hier en daar toch wat eitjes over het hoofd gezien hadden.
  • Uiteindelijk moet de echtgenoot een tip geven zodat ze ook het laatste eitje kunnen lokaliseren. We hebben het nog steeds, ook al zijn ze intussen al (bijna) volwassen, soms zijn hun oudjes hen toch nog te slim af 😉.
  • Naar oma en opa gaan op het afgesproken uur om de neefjes en het nichtje te zien eitjes rapen. Het blijft geweldig om de jongste kleinkinderen vol enthousiasme ontdekkingen te zien en te horen doen.
  • Veel te veel chocolade mee naar huis krijgen. (Maar we krijgen dat wel op 😉!)
  • Met zijn veertienen aan een lange tafel lekker eten en veel praten en lachen.
  • In de namiddag koers kijken.
  • Verzuchten dat het toch plezanter was toen Boonen nog reed en we ook effectief kans maakten om te winnen.
  • Een beetje teleurgesteld zijn als uitgerekend een Nederlander met de winst gaat lopen. En ja, Niki Terpstra heeft het zelf afgedwongen en hij heeft het dubbel en dik verdiend, maar konden ze in de favorietengroep erachter nu écht niet beter samenwerken?
  • Bewondering hebben voor Sagan omdat die tenminste toch probeert aan te vallen.
  • Maar kijk, volgende week is er weer een nieuwe koers en een nieuwe kans op Belgische winst.
  • ’s Avonds kwam de zon er nog door en ze beloven 20 graden aan het einde van de week!
  • Het was weer De Mol op tv. En dan gaan we met ons viertjes allemaal samen voor tv zitten, om in real time mee te zoeken naar de saboteur in het spel. En dan begin je “verdachten” in het vizier te krijgen, maar kan het even goed zijn dat de makers van het programma je op geniale wijze in het ootje nemen.
  • De dochters, verspreid doorheen het huis, weggedoken in een spannend boek.

Het is Paasvakantie. Er is tijd om uitgebreid te koken, om samen dingen te doen, om te genieten van elkaar en intussen toch het huis op orde te krijgen. Deze week zullen de echtgenoot en de dochters uitrusten, volgende week is het ook aan mij. Zalig!

Advertentie

Het geweldige vriendenboek (3)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Deze week draait het rond “mijn favorieten”.

Mijn favoriete boek:

Mijn favoriete boek aller tijden is en blijft “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos De Laclos. Dat blijkt recent nog eens opnieuw in het Nederlands vertaald te zijn. Ik heb het uiteraard in het Frans gelezen, voor het eerst toen ik in Leuven Romaanse Talen studeerde. Ik weet niet of ik zou aanraden om een vertaalde versie te lezen, want de (Franse) taal was zeker één van de hoogtepunten van het boek. De brieven van de verschillende personages hadden allemaal hun eigen stijl, hun eigen finesse. Prachtig boek. Duizend keer beter dan welke filmversie ook die er ooit van gemaakt is.

Mijn lievelingsfilm:

De allereerste film die ik ooit op groot scherm zag, was “Top Gun”. Ik was toen een jaar of 13, 14 en die film maakte toen best wel indruk. Het flinterdunne liefdesverhaaltje, de knappe piloten, het verlies én het heldendom. Maar toen we de film een kleine dertig jaar later samen met de dochters bekeken, bleken zij totaal niet omvergeblazen. Traag, flauw, zeemzoeterig. Klopt allicht allemaal ook, maar ik vond ‘m op mijn dertiende best wel mooi. En Tom Cruise eigenlijk ook, maar ook dat deed de dochters alleen maar in lachen uitbarsten. Tja, les goûts et les couleurs… en ze blijken dan ook nog niet bestand tegen de tand des tijds…

Dit kan ik elke dag eten:

Pasta en chocolade.

Ik surf dagelijks naar:

Zeker facebook en instagram, maar ook een aantal kranten- en nieuwssites. Toen ik nog in de media werkte, had ik de gewoonte om mijn dag te beginnen met de voorpagina’s van de kranten. Eindigen deed ik dan weer met VRT teletekst, waar ik voor het slapengaan nog snel even pagina’s 101, 400, 500 en 800 bekeek. Ook al zitten we intussen al een hele tijd niet meer in dat wereldje: de gewoonte om het “nieuws van de dag” te overlopen ’s morgens en ’s avonds is wel gebleven.

Mijn favoriete muziek:

Rock. Gaande van Bruce Springsteen, Pearl Jam, REM tot Editors en Snow Patrol. (Machtige nieuwe single van die laatste groep trouwens, ik begin écht waar al te twijfelen of we toch geen twee dagen Werchter zouden plannen 😉.)

Frans. Zeker niet alle Franse muziek is goed, maar de laatste jaren zijn er wel een aantal goede artiesten opgestaan die toevallig ook in het Frans zingen. Denk maar aan Stromae en ook Maître Gims is zeker de moeite waard. Ik spits nog steeds mijn oren als ik iets Frans opvang. Het is misschien het enige dat momenteel écht is overgebleven van mijn studies, ik koester het dus!

Mijn hobby’s:

Er was een periode in mijn leven dat je daar zeeën van tijd voor had, maar dat tijdperk ligt intussen al ver achter mij. Als ik tijd heb, bak ik graag. Of neem ik eens graag de breinaalden vast en doe ik een poging om sjaal nummer 4 af te werken. Al blijft bloggen momenteel misschien wel mijn favoriete hobby.

Deze celebrity mag eens langskomen:

Eigenlijk zou ik me slecht op mijn gemak voelen als dit realiteit zou worden. Voor mij hoeft zo’n celebrity-bezoekje niet echt. Maar als ik dan toch een naam moet noemen, zou ik graag eens van gedachten wisselen met Barack Obama. En laat dat maar een goede, pittige discussie zijn. Als ik Bruce Springsteen, of één van mijn favoriete groepen zou kunnen ontmoeten, dan zou ik compleet starstruck zijn denk ik.

Mijn “guilty pleasure”:

Is vast en zeker zoet. Ijs of chocolade. En dan gaan we niet moeilijk doen: het mag een stukje chocolade zijn, of chocomousse, of een chocoladecake, of een moelleux, of brownie,… of gewoon een witte Twix.

Beetje bij beetje leer je me beter kennen 😉. Wie deze tag graag overneemt, doe gerust!

Het geweldige vriendenboek (2)

20180320_203536[1]

Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Zo ziet mijn ideale vrije dag eruit:

Mijn ideale vrije dag is traag en met de echtgenoot en de dochters aan mijn zijde. Eerst uitslapen, daarna op het gemakje uitgebreid ontbijten (brunchen mag ook wel eens 😉!). Als we thuisblijven, blog ik graag en spendeer ik met alle plezier tijd in de keuken. Ik bak en kook graag, zeker als er tijd genoeg is. Maar een dagje buitenshuis zal ik ook niet afslaan. Dan bezoeken we met ons viertjes een stad, pikken we een museum mee, gaan we wat shoppen en op ons gemakje eten. Een vrije dag is vooral lui en traag. Niks moet, alles mag. We maken geen plannen en zien op het moment zelf wel wat de dag zal brengen.

Deze historische gebeurtenis had ik live willen meemaken:

De inauguratie van Barack Obama als president van de Verenigde Staten. We hebben het live gevolgd op tv, maar dat is toch niet helemaal hetzelfde. Ik had daar ter plekke willen zijn, tussen de mensen, ik had het willen voelen, willen beleven. Ik had deel willen uitmaken van de geschiedenis.

En als ik nog een gebeurtenis mag kiezen: ik had in Berlijn willen zijn met de Val van de Muur. Ook van deze gebeurtenis waren we getuige op tv, maar dat is niet hetzelfde als er bij zijn wanneer voor het eerst de barrières gesloopt werden, wanneer de eerste Oost-Duitsers de grens over mochten.

Beide gebeurtenissen vertolken in mijn ogen vooral de hoop op betere tijden. En een onwrikbaar geloof in verandering. In een echte, grootse omwenteling, door het volk zelf afgedwongen. Het optimisme van beide momenten, de samenhorigheid, het gevoel dat je geschiedenis schrijft, ik had het maar al te graag willen beleven.

Dit is het beste dat me ooit is overkomen:

Dat is een gemakkelijke: trouwen met de echtgenoot en de geboortes van onze dochters. Niks komt ook maar in de buurt.

Deze acteur/actrice mag mijn rol spelen in mijn eigen filmbiografie:

Audrey Tautou, de actrice die ook Amélie Poulain speelt. In die rol heeft ze uiterlijk wel wat weg van mijn huidige zelve 😉.

Mijn levensmotto:

Schrijf geschiedenis/make history!

Soms zijn er zo van die dagen dat er geschiedenis geschreven wordt. Dat je van ver het belang voelt van een gebeurtenis of een massademonstratie. Gisteren was zo’n dag. Toen de jeugd in Amerika het voortouw nam en massaal op straat kwam in de “March for our Lives”. Na alweer een schietpartij in een school. Toen ze massaal demonstreerden tegen het niet-aflatende wapengeweld in de Verenigde Staten en eindelijk een front vormden tegen de wapenlobby NRA. Waarom net nu? Florida was niet de eerste schietpartij en zal helaas ook niet de laatste zijn. Het was ook niet de zwaarste schietpartij, maar dit was wel de druppel en dat maakten ze massaal duidelijk.

Bijzonder krachtig klonk hun signaal. Bijzonder overtuigd waren ze dat de tijd voor verandering is gekomen, of dat ze anders de verandering zelf zullen afdwingen, door “hun” vertegenwoordigers die zich laten sponsoren door de NRA weg te stemmen. Wij keken toe, we supporterden vanuit onze zetel. We waren ontroerd door hun overtuiging, door hun speeches, door hun wil om verandering te brengen. Het is pijnlijk om te moeten constateren dat die jonge scholieren meer lef, daadkracht, moreel besef en visie overbrengen dan de hele leidende politieke klasse (en dat geldt niet alleen voor de Verenigde Staten of het wapendossier). Tegelijkertijd weten ze met hun boodschap toch een massa op de been te brengen. Een indrukwekkende en vooral jonge massa.

Tegelijkertijd is net dat bijzonder hoopgevend. Er stond gisteren een jonge generatie op de barricaden. Voor de goede zaak. Om duidelijk te maken dat het genoeg geweest is, dat er iets moet veranderen. Tegenover hen heerste een oorverdovende stilte. Geen tweets, geen politieke recuperatie. Het lijkt alsof de politieke vertegenwoordigers niet zo goed weten wat ze aan moeten met die mondige jongeren.

Er borrelt toch iets. Amper een paar maanden nadat in diezelfde Verenigde Staten zowel #metoo als “time’s up al een storm veroorzaakten die wereldwijde weerklank kreeg en maar niet ging liggen, vormen nu de jongeren luid en duidelijk front tegen de veel te lakse wapenwetgeving in hun land. Hoe pijnlijk de aanleiding voor hun protest ook was, tegelijkertijd brengen ze hoop. Hier staan wij, wij zijn de toekomst, wij willen anders en beter. En we laten ons niet intimideren, hier is onze stem, wij willen gehoord worden.

Ga ervoor, denk ik dan, doe het. Jullie kunnen het. Het is jullie strijd, maar we steunen jullie. Make history!

Klein geluk #8

Het was lente vandaag! Het was hier bij ons een fantastisch mooie dag. Een onverwacht cadeautje, want hadden ze geen grijze dag voorspeld? Het ideale moment om wat klein geluk op te lijsten en te delen.

  • Onze tuin wordt momenteel overspoeld door narcissen of paasbloemen. Ze duiken overal op en ze bloeien uitbundig. Dat maakt mij zo ongelooflijk blij.
  • Het was warm vandaag. Zalig!
  • De was heeft een hele dag buiten gedroogd.
  • We aten voor het eerst weer in de veranda.
  • We aten lente: de eerste tomaat-mozzarella van het seizoen én onze broodjes werden rijkelijk belegd met groenten.
  • We haalden opnieuw bloemetjes in huis. Instant happiness.
  • We deden een klein beetje van lenteschoonmaak en hebben een keuken die blinkt.
  • We hadden een uitgebreid (gezond) ontbijt met granola, pompelmoes, fruitsla en een heerlijk kopje koffie
  • De Panini-stickers zijn terug voor het WK in Rusland! Nu beginnen we écht aan de laatste rechte lijn naar dat voetbalfeest.
  • Er zaten al 2 Belgen tussen de eerste lading stickers en ook Messi en Ronaldo plakken al in ons verzamelalbum.
  • Het was al tijd voor het eerste ijsje van het seizoen <3.
  • De examens van de jongste zitten er op: de sfeer is dus redelijk uitgelaten. Ook de oudste heeft nog maar 2 dagen les “voor de vakantie begint”.
  • De echtgenoot gaat voor één keer niet op buitenlandse trip, we moeten hem de volgende dagen NIET missen. Hoera!
  • Ik heb nog eens een goed boek uitgelezen. Een spannend Russisch oorlogsverhaal zorgde ervoor dat de treinritten voorbij vlogen de afgelopen week.
  • Het was de eerste dag voor korte sokjes en mijn voeten zijn er niet afgevroren.
  • REM is volgens mij écht aan een revival toe. Ze worden de laatste dagen regelmatig gespeeld op Studio Brussel en telkens opnieuw denk ik “wat was dat toch een ongelooflijk goede groep”. Meer van dat, graag.

Bovendien hebben we ook de komende dagen nog fijne vooruitzichten. Vanaf morgen blijft het een uurtje langer licht. We gaan op familiebezoek (dat was door de examens vorige week niet gelukt). De Paasvakantie komt stilaan in zicht en dan zitten er een aantal familiedagen in. Dat er ook een paar minpuntjes volgen de komende dagen (we slapen een uur minder, de lente verdwijnt weer), dat gaan we vanavond vakkundig negeren. Een wijs staatsman zei ooit “dat we de problemen pas oplossen als ze zich stellen” en vandaag is het lente. De rest zien we dan wel weer 😉.

lente

Het geweldige vriendenboek (1)

20180320_203536[1]Op dinsdag doe ik al eens graag een tag. Het zijn “gemakkelijke” blogs: je hebt meteen een onderwerp om over te schrijven. Niet dat de vragen simpel te beantwoorden zijn, het vraagt meestal toch wat dieper nadenken dan ingeschat. Voor mijn verjaardag kreeg ik “Het geweldige vriendenboek voor volwassenen” (PaperStore by Deltas). Het bevat een aantal leuke en grappige vragen, die ik met plezier voor jullie invul.

Dit wil(de) ik later worden:

Als kind droomde ik ervan om sportjournalist te worden, maar juf Frans zag ik ook wel zitten. Ik studeerde Romaanse Talen, stond (tijdens mijn stage) ook voor de klas en slaagde er ook in 15 jaar aan sportverslaggeving te doen. Kinderdromen: check!

Gelukkig/helaas doe ik nu dit:

Ik ben momenteel communicatieverantwoordelijke en dat doe ik ontzettend graag.

Dit kan ik heel erg goed:

Het spannend maken voor mezelf. In mijn jongere jaren schoot ik pas in studeermodus “als het onder mijn gat brandde”. Ouder en wijzer geworden zou ik die houding niet bepaald aanbevelen: het geeft vooral jezelf (en je omgeving) veel onnodige stress. Nu heb ik mijn timemanagement toch al beter onder controle: ik weet perfect wat ik op een bepaalde tijd kan/wil realiseren. Maar toch blijf ik het moeilijk hebben met “op zeker spelen”. Te vaak ga ik het dan ongemeen spannend maken voor mezelf door nog een extra activiteit toe te voegen, waardoor het schema lichtjes overvol raakt en ik me uit de naad moet werken om toch alles rond te krijgen. Dit overkomt me bijvoorbeeld bij zowat elk verjaardagsfeest dat we organiseren.

Ik heb er spijt van dat ik nooit…

Ik heb eigenlijk nergens spijt van. In de belangrijke zaken des levens heb ik bewust keuzes gemaakt, voor- en tegens afgewogen en dan naar best vermogen een richting gekozen. Het heeft geen nut om dan achteraf te gaan terugblikken van “wat als…”. En de dingen waar je geen invloed op hebt, kan je toch niet veranderen. Dus daar hoef je ook niet over te piekeren.

Wat niet wegneemt dat ik misschien toch wel (te?) veel tijd spendeer aan het vooraf gaan overdenken/inschatten van wat mogelijk zou gebeuren als ik dat of dat zou doen… En breng ik liefst op voorhand alle eventuele gevolgen en uitwegen al voor mezelf in kaart. Om dan op het moment zelf te constateren dat naast mogelijkheden A en B (die ik perfect had ingeschat) er toch nog een optie C opduikt. En dus zou ik soms liever wat vaker de piekerknop kunnen uitzetten om wat meer in het moment te leven.

Deze superkracht zou ik willen bezitten:

Geen enkele. Ik wil niet vliegen als Superman (en dan de wereld gaan redden) en ik wil zeker niet dat er een soort lijm uit mijn handen zou komen (zoals Spiderman). Ik zie het zo al voor mij dat dat spul er uit komt op momenten dat ik dat absoluut niet wil en ik zie me zo tegen gebouwen aan knallen omdat ik die zogenaamde superkracht niet onder controle heb. Dus liever niet eigenlijk.

De optie “gedachten lezen” (zoals Mel Gibson in “What women want”) is ook even door mijn hoofd geschoten, maar ik denk dat zalige onwetendheid écht wel niet te onderschatten is. Ik geloof dat ik doodmoe zou worden van al die gedachten van al de anderen die me dan zouden overspoelen. Ik heb al genoeg aan de mijne, dankjewel.

Nutteloos talentje van mij:

Ik onthoud gemakkelijk gezichten. Dat is toch niet nutteloos, hoor ik u al zeggen. Natuurlijk niet, maar het zou helpen als je er ook de namen bij zou kunnen onthouden 😉. Het heeft weinig nut om iemand te herkennen als je niet meer weet waar of wanneer je die persoon al eerder gezien hebt. Of als dat je pas uren of dagen later te binnen schiet. Met de verzwarende omstandigheid dat je gezicht zodanig expressief is dat het ook voor je gesprekspartner af te lezen is dat je je geheugen aan het doorzoeken bent naar wie de persoon in godsnaam is met wie je in gesprek bent.

In onze quizploeg zou het ook geweldig handig zijn dat ik gewoon namen op foto’s kan plakken en niet een heel verhaal moet beginnen te vertellen van “volgens mij is dat een acteur die nog gezongen heeft, ergens in de jaren ’70. Hij was ook getrouwd met een actrice, ik denk één van de Charlie’s Angels (het is écht al een topprestatie als ik ergens in het hele verhaal een exacte naam kan droppen). Bovendien was hij denk ik de vader van een actrice die ooit nog met die kwade Amerikaanse tennisser getrouwd was.” In dit geval zou ik het dus over Ryan O’Neal hebben. Soms kan ik er zelfs bij vertellen dat het volgens mij 3 woorden zijn en “Schots” of “Iers” of zo klinkt. Met een “o” erin. En toch NIET op die verdomde naam komen…

Er staan te veel vragen (29) in dat vriendenboekje om ze allemaal in één keer te beantwoorden. Bovendien leiden de vragen mij te ver (af). We zullen de volgende vragenreeks volgende dinsdag beantwoorden. Wie dit vriendenboekje graag overneemt, doe gerust!

Klein geluk #7

Soms heeft een mens écht niet veel nodig om gelukkig te zijn. Maar je moet het wel willen én je moet er oog voor hebben, voor die kleine sprankels geluk.

  • Een rustig weekend met man & dochters.
  • Uit eten gaan met de echtgenoot, gezellig met zijn tweeën.
  • Je mooi maken voor de echtgenoot, gewaarschuwd worden dat je allicht kou zal krijgen, maar weten dat dat dan het perfecte excuus is om je te laten warm knuffelen.
  • Heerlijk Italiaans genieten.
  • Belanden in een café met een geweldige rock-playlist.
  • Dit horen en onmiddellijk je jeugd terug beleven. Wat een geweldige groep was dit toch, wat jammer dat ze er veel te vroeg een punt achter hebben gezet.
  • Vers brood bij het ontbijt.
  • Een heerlijk kopje koffie.
  • De studerende dochter (wiskunde dit weekend) verwennen met verse cake.
  • Aan jezelf bekennen dat die studerende dochter eigenlijk maar een excuus was, dat je zelf zin had in iets zoets.
  • Samen met de dochter “Bones” kijken, genieten van haar enthousiasme en medeleven.
  • Op zondagavond je strijk van het weekend afgerond hebben.
  • Een (min of meer) opgeruimd huis.
  • Op tijd in bed en uitslapen.
  • Een paar priemen verder breien aan de sjaal van de oudste.
  • Een nieuw boek beginnen en geïntrigeerd raken. Niet kunnen wachten tot er weer wat tijd is om verder te lezen.
  • De winterzon, die geweldig schoon is als je lekker warm binnen zit.
  • De slaapkop van de oudste na haar logeerfeestje.
  • De opluchting van de jongste als het eerste examen meeviel.
  • Plannen maken voor gezinsuitstapjes: het opzoekwerk en het verlangen naar is al even fijn als het daadwerkelijk uitvoeren.

20180318_181333[1]Er werden de voorbije dagen kouderecords gebroken en toch was het een warm, gezellig weekend. Soms is het gewoon fijn om samen thuis te zijn om te bekomen van een intense werkweek. Om heel even de wereld buiten te sluiten en de batterijen op te laden in ons eigen coconnetje. Het gaf energie en frisse moed. En de nodige ideeën en plannen die nu aan het rijpen zijn in mijn hoofd. Lentekriebels, ondanks de winterprik 😉.

 

Maartse buien…

Vorig weekend genoten we met zijn allen van het zonnetje en van een aangename 15 graden. Dit weekend daalt de temperatuur weer onder de nul graden, voelt het buiten aan alsof het -14 graden is (volgens één of andere krant) en ligt er een laagje sneeuw. Typisch Belgisch. Typisch maartse buien. Ook typisch voor deze tijd van het jaar: het is straks namelijk Milaan-Sanremo en “La Primavera” bekijken we hier vaak terwijl het buiten stormt, regent, hagelt of sneeuwt (of alles tegelijk 😉).

20180317_094930[1] Het hoort zo, maar toch vind ik het moeilijk om een stapje terug te zetten als je voor het eerst hebt mogen proeven van lenteweer, een aangenaam zonnetje, een zonnebril op je neus en voor het eerst ook eens iets anders kon dragen dan de winterkleren die je sinds een half jaar afwisselt en stilaan grondig beu bent. Bij de eerste lentezon droom ik stiekem al van zomer, van rokjes, van zonnebrillen en terrasjes. Dan wil ik de winter- en zomerspullen al wisselen in de kasten en wil ik de sandalen boven halen.

Natuurlijk is maart nog véél te vroeg. In het beste geval gebeurt de kastenwissel pas in de Paasvakantie, de voorbije jaren was het vaak zelfs mei vooraleer het weer goed genoeg was om t-shirts en rokjes boven te halen. Maar toch. Ergens diep in mijn geheugen ligt de herinnering begraven aan dat éne jaar waarin het al in de Paasvakantie 30 graden was. Waarin de hele lente ongewoon warm was. (Volgens mij zo’n 6 jaar geleden, dat moet dus 2011 of 2012 geweest zijn.) De zomer was dat jaar wel typisch Belgisch, niet zo geweldig dus, maar dat kleine feit heb ik vakkundig uit mijn geheugen gewist.

Kijk, het is een lange, grijze en zelfs koude winter geweest. Ik heb nood aan zon en aan warmte. Ik wil mijn melkwitte benen (een jaar geen zomer in Italië en de benen fluoresceren bijna) een kleurtje gunnen. Geduld is een schone deugd, ik weet het, want na de maartse buien volgen ook nog de aprilse grillen, maar ik bezit die deugd niet 😉. Het is genoeg geweest. De sneeuw en koude mag terug opgeborgen worden tot volgende winter, wanneer ik ze de allereerste keer wel terug kan appreciëren. Aangezien de spinnen al naar buiten komen en we daar ook mee moeten leven, mag er toch iets zijn om naar uit te kijken.

Maar kom, het is koers deze namiddag en Greg Van Avermaet is in vorm. En wie weet schijnt in Milaan de zon wel…

Hoe groen ben ik? #4 – stille waters

Dat groene verhaal (op vraag van Eilish) blijkt vooral een verhaal vol nuances. Vol bewustzijn en vol goede bedoelingen, met af en toe een iets mindere realiteit. Zo ook ons waterverbruik. We hebben een afwasmachine, wat naar ’t schijnt sowieso ecologischer is dan zelf de afwas doen, vooral als je de machine ook volledig vol stouwt. En laat ik daar nu geweldig goed in zijn. Als de echtgenoot onze afwasmachine heeft ingeladen, slaag ik er telkens toch in – door hier en daar strategisch een stuk te verplaatsen – om nog iets extra toe te voegen aan onze afwasmachine. Jammer genoeg, blijven er wel altijd nog wees-stukken achter op het aanrecht, maar die “sparen” we dan tot de volgende machine.

Ook de was en plas gebeurt hier zo milieu-vriendelijk mogelijk. We hebben sinds een paar maanden een gloednieuwe wasmachine, die zo zuinig mogelijk zou moeten zijn. Bovendien volg ik nauwgezet de regeltjes om zo min mogelijk water te verbruiken en was ik zo vaak mogelijk op lage temperaturen, met een minimum aan wasmiddel. We hebben ook een droogkast, maar die wordt enkel gebruikt om de kookwas te drogen. Handdoeken die uit de droogkast komen, zijn immers een pak zachter dan als we ze buiten laten drogen en daar geven we hier eerlijk gezegd toch allemaal de voorkeur aan. De rest van de was wordt zoveel mogelijk buiten gedroogd, of binnen aan het wasrekje. Elk jaar opnieuw weet ik dat de lente eindelijk in het land is na een lange, grijze, koude winter als de was weer buiten kan drogen. Overigens droogt was ook perfect in vrieskou, maar het is gewoon aangenamer om de was op te hangen en in te halen als er buiten een aangename temperatuur heerst.

Bovendien hebben we een regenput, waaruit we zoveel mogelijk water halen om onze wasmachine en de toiletten te doen draaien en om de bloemetjes in onze tuin water te geven als dat nodig zou zijn. Ik ben absoluut niet dol op regen, zeker niet overdag, maar als onze put bijna leeg is, dan durven we hier wel eens supporteren voor een nacht vol stortregens, zodat we hier weer een tijdje verder kunnen. Idealiter hadden we bij het bouwen meteen een grotere waterput gestoken, maar wie weet doen we dat ooit nog wel een keer.

bad

(www.someecards.com)

Alleen in onze badgewoontes zit nog wel wat ruimte voor verbetering. Laat de dames des huizes nu ongelooflijk dol zijn op uitgebreid baden, met een muziekje erbij, met een boek in de hand. De ultieme me-time! Maar een bad vraagt uiteraard meer water dan een snelle douche, zeker als je er zolang in blijft plakken dat het onaangenaam wordt en je de kraan dus nog maar een keertje opendraait. Maar kijk, we beperken zo’n uitgebreid bad tot één keer per week (en dat haal ik zelfs nog niet) en doen voor de rest vooral aan snelle douches. Al heeft de echtgenoot wel zijn bedenkingen bij de “snelheid” van onze douches, maar we doen ons best 😉.

Klein geluk #6 – de lenteversie

Ik weet niet of u vandaag al buiten bent geweest, maar het is warm en aangenaam! Het ideale moment voor een portie klein (lente)geluk.

De eerste keer 15 graden. Wat een zalig gevoel als je voor het eerst na een lange grijze winter en een periode van intense vrieskou voor het eerst geen winterpull hoeft aan te trekken. Om de zon voor het eerst terug met warmte te voelen. En dan te beseffen dat we dit soort temperaturen dagelijks beleefden, op zomervakantie in Noorwegen vorig jaar. De eerste echte lentedag, wat doet dat ongelooflijk deugd. Het geeft meteen zin in koude schotel en ijsjes 😉.

De allereerste narcisjes. Ze waren er in onze tuin al een paar weken, één klein bosje koppige bloemetjes. Ze hebben de vrieskou overleefd. Ternauwernood, want ze zagen er toen zo verrimpeld en zielig uit. Maar kijk, een weekje betere temperaturen en ze leven weer op. Bovendien ziet het ernaar uit dat ze binnenkort wel eens (veel) gezelschap zullen krijgen. Er duiken overal knoppen op en onze tulpen in het gazon steken ook terug hun kopjes op. Laat maar komen, hoe meer hoe liever, maar wel veel liefde voor die kleine, koppige narcisjes die al een paar weken in hun eentje het lentegevoel hoog hielden.

Een mooie bos tulpen in huis. Ik ben dol op tulpen en ik keek al een paar weken uit naar een mooie bos bloemen, maar de kwaliteit viel een beetje tegen. Of ik was gewoon te laat voor de schoonste bloemen, dat is ook een mogelijkheid. Maar woensdag was ik op tijd en waren de bloemen ook gewoon mooi. En dus kozen we gele tulpen, “voor het lentegevoel”, zei de oudste. Sindsdien maakt mijn hart elke keer een lentesprongetje als ik de vaas tulpen passeer. Het geeft instant lentegevoel en het zet aan tot opruimen, tot schoonmaken, tot een nieuwe start. Al slaag ik er al dagen in om dat gevoel te onderdrukken 😉.

De was droogt buiten. Na een hele winter droogrekjes vol natte kledij in onze veranda, hangt de was weer buiten te drogen. Dat gaat een pak sneller, ruikt een pak frisser (naar lente en buiten) en strijkt ook een pak makkelijker. Ook al moet je soms alle hens aan dek zetten om tijdens een regenbuitje alles zo droog mogelijk in te halen. Het rekje staat er nog, maar wat kijk ik uit naar het moment dat we dat weer even kunnen opbergen.

De eerste fietstocht. Het is intussen verschrikkelijk lang geleden dat ik nog buiten op een fiets zat, maar die eerste rit na de winter is altijd de fijnste. Een flauw zonnetje dat aanvoelt alsof het 30 graden is, wind in je haren en tijd hebben om de omgeving te spotten op lentebloemetjes. Dat je de dagen erna nog véél te lang zadelpijn hebt wegens absoluut niet meer getraind, nemen we erbij. Zeker omdat het écht wel de bedoeling is om dat stalen ros wat meer van stal te halen.

Intussen is het hier hoe langer hoe meer aan het betrekken: er is regen op komst, maar de dag is te mooi om er niet van te genieten. Het is tijd om naar buiten te trekken, om te ademhalen, om te genieten, om dat winterlijf weer aan het sporten te krijgen. Geniet van deze schone lentedag!

Lente