18 jaar veel voor- en een beetje tegenspoed

Wij vieren deze week nogal wat af. Eerst mocht de oudste kaarsjes uitblazen, daarna was het aan de echtgenoot en mij om een klein privéfeestje te houden. Om de dag te gedenken dat we voor elkaar kozen, in voor- en tegenspoed, ten overstaan van de hele wereld (toen eigenlijk vooral onze eigen, ruime familie).

En ja, het was niet altijd even gemakkelijk: het is fijn om een feestje te houden als je nog jong en naïef en met zijn tweetjes door het leven gaat. Achteraf is het soms zwaar om die twee-eenheid uit te breiden met een derde en een vierde persoontje. Er zijn momenten dat je alleen maar aan het werk bent, dat je dag en nacht in de weer bent met zieke kindjes, dat je (door slaapgebrek) elkaar afsnauwt en ruzie maakt. Er zijn momenten dat je elkaar even niet kan zien, dat je elkaar pijn doet, dat je elkaar raakt.

Maar er zijn ook de vele, prachtige momenten. Grootse momenten zoals de geboorte van onze meisjes, hun verjaardagen, hun vele overgangen die we altijd met twee mochten beleven: hun eerste stapjes, hun eerste woordjes, hun eerste keer onthaalmoeder, hun eerste keer kleuterschool, de overgangen naar de lagere school, naar het middelbaar,… Kleinere, gestolen momentjes als we met zijn tweetjes tijd maken voor elkaar: een uitstapje, een etentje, een cinema’ke of een concert doen, een weekendje samen. Of gewoon samen de slappe lach krijgen door iets stoms op tv. “Ons” liedje horen.

Na al die jaren ben ik nog altijd blij en fier dat ik me zijn vrouw mag noemen. Vind ik het fijn om hem gelukkig te zien. Ben ik nog altijd zijn grootste fan bij zijn drumexploten. Geniet ik er nog steeds van als we samen naar Bruce Springsteen gaan en hij volledig opgaat in het moment, in de muziek. Mis ik hem nog steeds intens als hij een paar dagen weg is van huis op Londen- of Italiëreis en heb ik nog altijd kriebeltjes als we hem mogen gaan ophalen en ik hem terug in mijn armen kan sluiten.

18 jaar veel lief en af en toe een beetje leed. Het is nog altijd een fijne weg met ons tweetjes. Het is vriendschap, het is rust, het is verbondenheid en vergis je niet: ook nog kriebels en verliefdheid. Het was trouwens ook een geweldig feestje 18 jaar geleden. Eentje dat om herhaling vraagt. Wie weet, binnen twee jaar ;-)?

Onverwacht cadeautje – het peterschap

Er is er nog eentje jarig, hoera! Soms geeft het leven je een onverwacht cadeautje. Zoals die keer dat de echtgenoot peter mocht worden. We waren toen pas een half jaar samen, ik had nog maar net de (toekomstige) schoonfamilie leren kennen, toen we al op kraambezoek mochten bij zijn petekindje. Een dot van een baby. Het was liefde op het eerste gezicht, voor ons beiden.

Vier jaar later was ze ons bruidsmeisje. En hielden wij een dag op overschot om naar haar verjaardagsfeestje te kunnen, tussen ons huwelijk en onze huwelijksreis in. Hadden we veel te weinig geslapen wegens pas om half zes in ons bed, in ons overhoop gezet huis, en waren we vooral lijfelijk aanwezig. Geestelijk net iets minder ;-).

Er waren Plopshows en andere uitstapjes. Er is pasta. Er was die ene Oudejaarsavond waarop de jongste het zich gemakkelijk maakte op haar schoot en geen duimbreed wou wijken van haar grote voorbeeld. Er was het allereerste babysitavontuur waarbij onze oudste het een goed idee vond om – ondanks ons uitdrukkelijk verbod – toch de broodsnijmachine te demonstreren en prompt haar duim een velletje lichter maakte. Terwijl zij – net 16 geworden – het hoofd koel hield, de oudste verbond en later toch opnieuw wou komen babysitten.

Er was het afstuderen en het begin van de hogere studies. Er is het meeleven tijdens de examens en fier zijn op haar wedervaren – vanop iets meer afstand. Ze toont ons – met 6 jaar voorsprong op onze dochters – waar het leven naartoe gaat en hoe je je weg zoekt en maakt. Ze wordt 22 vandaag. Ze zit in ons hart en in onze gedachten. Een dikke proficiat met je verjaardag!

Sweet sixteen!

“A sweet sixteen is a coming of age party celebrating a teenager’s 16th birthday in North America, primarily in the United States. The main purpose of the party is to celebrate the person becoming “older” and entering a different stage of their life.” (bron: wikipedia).

Normaal gezien doen wij hier niet aan Amerikaanse feesttoestanden: we hebben in ons eigen Belgenlandje genoeg redenen om te vieren. Maar morgen wordt onze oudste 16 en dus zetten we haar graag in de bloemetjes. Want die “sweet sixteen” markeert in haar geval écht een overgang. We zien onze tiener opgroeien tot een jonge vrouw, die stilaan hoe langer hoe meer “volwassen” keuzes maakt.

Zo stond ze dit jaar alweer voor een studiekeuze. Een moeilijke, aangezien alle wegen open lagen. Een luxeprobleem zou je kunnen stellen, maar haar hart botste – niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor het laatst – met de verwachtingen van de maatschappij, van haar omgeving. Misschien ook wel met onze/mijn verwachtingen. Maar ze zocht, ze informeerde zich, ze ging haar mogelijkheden na en maakte de keuze om haar hart te volgen. Dat daar consequenties aan verbonden zijn, weet ze. Dat haar keuze nu later beperkingen inhoudt, hoort erbij. En dat ze op deze manier verwachtingen creëert en een tandje zal moeten bijsteken, hebben we haar duidelijk gemaakt. Maar ze wist het, ze is er zich van bewust, ze heeft alles goed afgewogen, ze is met leerkrachten gaan praten en heeft ons uiteindelijk allemaal overtuigd. Ze is geen kind meer, ze is een jonge vrouw die weet wat ze doet en waarom ze het doet. Ze maakt een volwassen keuze, en dus steunen we haar.

Begin deze maand zette ze haar eerste stappen op de arbeidsmarkt. Een beetje beschermd nog, onder mama’s vleugels. Want mama kent het klappen van de zweep: ze heeft in vroegere professionele omgevingen stagiairs en jobstudenten onder haar hoede genomen. Ze weet dat er serieus veel verschil op zit. Er zijn er waar je echt iets mee kan aanvangen en er zijn er die je (nog) niet professioneel aan je bedrijf zou willen toevoegen. Omdat ze nog te speels zijn, nog niet rijp genoeg of niet opgewassen tegen de vereisten van het geregelde jobleven. Sommigen moeten duidelijk nog groeien, bij anderen zie je meteen dat het later een zoektocht zal worden. Maar de oudste is uit het goede hout gesneden – zei de mama niet zonder enige fierheid. Natuurlijk was ze doodmoe en had ze het niet onder de markt, maar ze deed haar job wel professioneel en goed. Het was fijn om met haar te mogen samenwerken.

Dat vierde middelbaar is niet altijd een makkelijk jaar. De overgang van puber naar jongvolwassen vrouw verloopt niet altijd zonder slag of stoot. En meisjes onder elkaar kan er soms hard aan toe gaan. Ons meisje leerde dit jaar weer een paar levenslessen. Ze leerde keuzes maken, ze leerde de waarde van échte vriendschap kennen. Niet altijd gemakkelijk, maar ze kwam er sterker uit. Uiteraard hadden we haar graag beschermd, hadden we haar graag gespaard, maar ook dan moet je als mama loslaten, moet je haar vertrouwen en haar steunen. Maar ze stond er, en wij zagen – met een krop in de keel – dat ze dat deed met gratie en veerkracht.

16 jaar, verdorie. Toen de echtgenoot zich klaarmaakte voor alweer een nieuw afscheid van “zijn” zesdejaars, liet ze zich ontglippen: “binnen twee jaar is dat mijn feest”. Toen we samen Leuven in reden voor haar vakantiejob, keek ze rond, zag ze een prachtig huis en verklaarde ze “dat ze daar best wel op kot zou willen zitten”. 16 jaar. Het gaat véél te snel, voor de mama dan toch. Want als we eerlijk zijn, dan zien we het wel. Dan zien we een jongvolwassen vrouw die in eer en geweten keuzes maakt, die zich staande houdt in nieuwe situaties en die het beste maakt van wat het leven haar geeft. Een overgang. Een échte “sweet sixteen”.

Het wordt een goed jaar, lieve schat, het wordt jouw jaar. Dikke proficiat en ga ervoor!

daughter

(www.pinterest.com)

As we speak: vakantiemodus on

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Vakantie! Eindelijk! Voor het eerst in jaren hebben we ons verlof anders gepland. We kozen niet voor de maand juli, maar planden onze vakantie (grotendeels) in augustus. En dat deed toch even pijn. Juni is immers een drukke maand voor de echtgenoot en de dochters en dus probeer ik thuis wat meer in te springen. Maar het bobijntje is hier meestal echt wel af tegen einde juni en dat was dit jaar eigenlijk niet anders. En toch deden we nog een paar weekjes erbij. Drukke weken. Onze deadlines naderen, we moesten het tempo dus nog even hoog houden.

Kleine kwaaltjes. Dat het op was, en dat het tijd was voor vakantie, werd de laatste weken wel duidelijk. Het bijslapen op woensdag en in de weekends bleek telkens hoognodig. Er dook al eens terug een migraineaanval op, wat maanden geleden was. En sinds een paar dagen sukkel ik ook met een oogontsteking. Niets ergs, alleen maar wat lastige kwaaltjes, maar toch tekentjes aan de wand dat het lijf naar rust snakt.

Vakantieprojecten. Het kan toch niet zijn dat we onze vakantiedagen in ledigheid doorbrengen, zeker. Verlof moet je verdienen, niet alleen op het werk. Al jaren plannen wij toch minstens één schilderprojectje in onze grote vakantie en dat kon ook dit jaar uiteraard weer niet uitblijven. Onze tienerdochters zijn hun kinderkamers ontgroeid en bovendien hebben hun muren toch wel héél hard geleden onder hun lijflijke aanwezigheid. Dus mochten onze dames een nieuw kleurtje kiezen en zijn wij alweer met de verfrollen in de weer. Enfin, vooral de echtgenoot was de afgelopen week in de weer, sinds vandaag kan hij op mijn (overigens zeer gewaardeerde) hulp rekenen.

Tour. Het voordeel van het verschuiven van ons verlof is dat we dit jaar wél in het land zijn tijdens de Tour. Dat we voor het eerst in jaren geen Gazzetta dello Sport moeten kopen om te weten hoe het in de Ronde van Frankrijk loopt. We kunnen het nog eens met eigen ogen volgen. En dan is het voor mij toch wel een beetje teleurstellend dat we “live” meemaken dat Froome alweer zal zegevieren. Ik zal niet ontkennen dat hij allicht de beste van het pak is, maar hij heeft zo weinig uitstraling. Ik word er niet warm of koud van. Hij doet mij denken aan Miguel Indurain. Dat was ook een geoliede machine, maar er is geen hoek (of zelfs maar een piepklein hoekje) af. Het heeft niks heroïsch als je een koers “controleert” en het verschil maakt in de tijdrit(ten). Geef mij dan maar Sagan: je beleeft altijd wel iets met de Slovaak. Die gaat er tenminste voor: aanvallen, ook al levert het weinig of niks op…

Red Flames. Het werd een beetje opgeklopt. Er werd aandacht gecreëerd, onder andere dankzij de nochtans meer dan degelijke commentaar van Imke Courtois bij het mannenvoetbal. Zo zit je dan vol verwachting voor het scherm voor de allereerste EK-match van onze Belgische nationale vrouwenvoetbalploeg. En dan is het toch een beetje slikken als je het niveau ziet. Mag er meer (media)aandacht komen voor het vrouwenvoetbal? Zeker. Mogen de matchen uitgezonden worden? Natuurlijk, maar het hoeft misschien niet per sé in prime time op één. Ik denk dat er een aantal vrouwelijke topbasketsters (zoals onze nationale trots Ann Wauters) zich afvragen waarom zij nooit op die aandacht kunnen rekenen. De verkeerde bal, zeker?

Roger Federer wint Wimbledon. Midden in het Tourgeweld ging de uitzonderlijke prestatie van deze geweldige sportman (in alle betekenissen van het woord) een beetje verloren. Wereldklasse! Met de kleine kanttekening dat hij dit nog altijd realiseert mede dankzij zijn vrouw, die zich al jaren wegcijfert in zijn schaduw. Weinigen weten nog dat ook zij een verdienstelijk tennisster was in haar jonge jaren. Terwijl hij zich concentreert op zijn sport, houdt zij hun gezin draaiende. Alle lof trouwens ook voor “feminist” Andy Murray, die op een geweldig fijne (Britse) manier het seksisme van een journalist aan de kaak stelde na zijn nederlaag in de kwartfinales. Ik heb er nog maar weinigen dat – op zo’n manier – zien doen in de sportwereld.

Gin tonicGin Tonic. Het was ongelooflijk schoon weer de afgelopen weken. Er was dus af en toe al wel een klein vakantiesfeertje. Bovendien waren er fijne samenkomsten tijdens onze weekends en werd er al eens een feestje gevierd. En dan durft een Gin Tonic al eens smaken. Al hebben we snel geleerd dat 1/3 gin misschien toch écht wel wat veel van het goede is ;-).

Er werd weinig gelezen, er werd weinig tv gekeken de afgelopen weken. Maar de vakantielectuur ligt klaar en Dunkirk staat op de filmplanning van zodra het weer wat minder wordt. Nog twee dagen schilderen, de boel opkuisen en uitmesten en de vakantie begint “voor echt”. Al is het misschien vooral een “state of mind”: er “moet” even niks meer, maar er “mag” veel. Uitslapen bijvoorbeeld, uitgebreid ontbijten, rustig de krant of een boekje lezen… Laten we daar morgen meteen werk van maken ;-).

Ode aan de vaders in mijn leven

Vaderdag. Tijd voor een ode aan de twee belangrijkste mannen in mijn leven: mijn vader en de vader van mijn kinderen.

Ik ben een papa’s meisje. Altijd geweest. Hij was de stille, wijze man op de achtergrond. Ik trad in zijn voetsporen toen ik in Leuven Romaanse ging studeren. Hij moedigde me aan, gaf me vertrouwen en zette me op mijn nummer zoals hij alleen dat kon. Hoewel het met ons moe fel kon botsen en we soms hevige strijd leverden, ben ik nooit dieper geraakt dan toen hij me liet weten “teleurgesteld in mij” te zijn. Pas als je zelf kinderen hebt, begrijp je ten volle de diepe liefde waarmee je gekoesterd bent en de noodzaak van een strenge, leidende hand. Onze va was zeker niet altijd de strengste, maar als hij een grens trok, wisten we dat we maar beter konden luisteren. Maar bovenal was en is er liefde. Veel en grote liefde.

En toen kwam de echtgenoot op mijn weg. En werd mijn vader de op één na belangrijkste man in mijn leven. Ik kreeg een nieuw ankerpunt, al keerde ik graag en vaak terug naar mijn oude nest. Maar de verhoudingen veranderden. Mijn vader zette een stap opzij. Het zal hem moeite gekost hebben, maar hij gaf ons vertrouwen en gaf ons de ruimte.

Verliefd worden, een relatie krijgen verandert iemand. Je wordt een twee-eenheid. Er zijn gelijkenissen, maar ook veel verschilpunten. Toch wist ik al vrij snel dat de echtgenoot een blijvertje was. Dat we samen aan een groot avontuur begonnen. Daar hoorden voor mij – op het juiste moment – ook kinderen bij. Ik heb hem nooit liever gezien dan toen hij – uiterst voorzichtig – dat piepkleine baby’tje in zijn armen nam en tegen zich aan legde.

Twee dochters kwamen op zijn weg. Het was een stap in het onbekende. Geen zijlijn van een voetbalveld, het werd een tennisplein en een danszaal. Geen ridders en kastelen, geen soldaten en kampen, geen piraten en schepen, maar ook het prinsessenkasteel van Playmobil en alle poppen- en andere huisjes stak hij met veel plezier ineen voor zijn dames. De meisjesjurkjes en alle meisjesfrullen waar onze dames zo dol op waren (de bijpassende kousjes, jasjes, diademen en haarspulletjes) vormden een uitdaging en al droegen ze niet altijd de correcte outfit, hij deed zijn best om hen op tijd gekleed en op school te krijgen.

De leraar-echtgenoot was er altijd voor onze dames: hij pikte hen op op school, overleefde samen met hen de moeilijke uren dat hij tegelijkertijd probeerde eten te maken, hen aan hun huiswerk te krijgen en overleefde hun vermoeide huil- en ruziebuien na school. Om dan ’s avonds als de mama arriveerde, terug achter zijn schoolboeken te kruipen. Hij combineerde vele jobs en blonk uit als papa.

Hij staat er elke dag voor zijn meisjes, ook nu ze tieners geworden zijn. Vaak slaakt hij zuchten om al dat vrouwelijk geweld om zich heen en al die vrouwelijke hormonen draaien hem af en toe ook wel eens dol. Hij weet intussen perfect wanneer hij zich best terugtrekt en wanneer hij de dames de (shop)ruimte moet gunnen. Ook hij houdt zich vaak wat meer op de achtergrond, maar als hij tussenkomt, luisteren al zijn vrouwen. En af en toe, als het eens ontploft tussen de dames, is hij de enige die het hoofd koel houdt en slaagt hij er telkens opnieuw in de boel te kalmeren en te verzoenen.

Hij is mijn lief, mijn beste vriend, mijn maatje, maar de schoonste rol in zijn leven vervult hij als papa. En ik zie hem er des te liever om.

Gelukkige vaderdag!

Londen. Angst en veerkracht.

Zondagmorgen, late ochtend. Net zalig uitgeslapen. Ik kom de woonkamer binnen en de tv staat op. Dat gebeurt wel meer in het weekend, de dochters mogen (nog altijd) ’s ochtends tv kijken. Maar ditmaal zit de echtgenoot mee in de zetel en CNN staat op. “Wat is er gebeurd?” “Een aanslag, in Londen.”

Alweer. De zoveelste in de rij. Het blijft elke keer opnieuw hard, pijnlijk en schokkend. En toch. Ook de oudste had het later die namiddag over “gewenning”. Het begint blijkbaar al deel uit te maken van ons leven. De aanslag in Manchester was nog maar net gebeurd, de avond tevoren hadden ze Rock am Ring nog geëvacueerd voor een terroristische dreiging. En toch gebeurt het opnieuw. In Londen. En alweer tellen we doden en gewonden. Alweer was het niet tegen te houden. Alweer krijgen we beelden van blinde paniek. En alweer krijgen we biografieën van mensen die veel te vroeg uit het leven verdwenen zijn.

Het went en ook weer niet. Het maakt deel uit van onze dagelijkse realiteit en toch ook weer niet. Angst sluipt toch een beetje ons hoofd binnen. Want ja, ook ik heb tieners die uitgaan, die naar concerten gaan, die binnenkort zelfs een eerste festival zullen doen. We gaan samen shoppen in Wijnegem shoppingcenter en schrikken van de zwaarbewapende militairen die ineens de roltrap afkomen. We nemen de trein naar Antwerpen-Centraal en botsen meteen op hun collega’s met geweren in de aanslag. We gaan naar een optreden van Mumford & Sons en zien halverwege het concert in het Sportpaleis ineens een paar soldaten binnenkomen en mee van het optreden genieten. Je raakt er aan gewoon en toch ook weer niet. Soldaten in onze straten?

Je beredeneert. Je sluit je soms af van het nieuws, je wil het allemaal niet meer weten. Rationeel kan je alles plaatsen, maar emotioneel ben je ook gewoon een mama van twee dochters en wil je een goede, veilige wereld. En soms wordt het jou ook wel eens te veel: al die woede, al die haat, al die miserie, al dat verdriet, al die angst. Soms wil je je ook gewoon eens afsluiten, wegduiken in een boek en je eens twee uur begraven in een betere (droom)wereld.

Zondagavond. One Love Manchester. Al die artiesten, sommigen duidelijk overmand door hun emoties. 50.000 mensen die besloten hebben om verder te gaan. Om zich niet te laten gijzelen door hun angst, maar net hun veerkracht te tonen. Om te genieten van muziek, samenzijn, solidariteit. Je blijft veel te lang voor tv hangen en leeft mee. Soms met een krop in de keel, soms recht je je rug. En stilaan dring je je irrationele angst weer opzij. Om te leven. Om te genieten. ❤

Nergens beter dan thuis

4 hele dagen verlof. 4 dagen zomerse hitte. 4 dagen thuis. We hebben met volle teugen genoten van de eerste zomerdagen in 2017.

Zwembadseizoen

  1. Het zwembadseizoen is geopend. Al sinds de kinderen klein zijn, halen wij elk jaar opnieuw een plastieken zwembad in huis. Om verkoeling te vinden tijdens de zonovergoten dagen. Echt zwemmen kunnen we niet meer, daarvoor is het intussen niet meer diep genoeg. Watergevechten horen er ook niet meer bij, of het moest de mama zijn die met een waterpistooltje in actie kwam. En dat uiteraard weer terugkreeg. Ons zwembad dient eigenlijk alleen nog als koude zetel tijdens het lezen. Of voor een gekoeld uurtje slaap ;-).
  2. Technische vooruitgang bij het oppompen van het zwembad. Ik bracht dit keer een mechanisch opblaasding mee uit de winkel. Tot genoegen van de echtgenoot, die voor de allereerste keer toekeek hoe het zwembad in amper een kwartiertje volledig opgeblazen was. In plaats van twee uur met de voetpomp aan de slag te gaan. Al was dat natuurlijk wel een goede oefening en was het genot achteraf des te groter. Je had je zwembad echt wel verdiend, zeg maar. Al heeft de echtgenoot de vooruitgang met veel vreugde verwelkomd ;-).
  3. De barbecue werkt nog. Als de zon schijnt, is het barbecuetijd. Bij ons was het donderdagavond al van dat, maar de rest van Heist-op-den-Berg had blijkbaar vrijdagavond plannen: de berg vlees en drank die vrijdagochtend al uit de Colruyt buitengesleept werd, was indrukwekkend. De file op de parking ook trouwens. Net als de “survival of the fittest” in de winkel zelf.
  4. Italië in België. De temperaturen gaan de hoogte in en wij eten Italiaans (op barbecue na dan, al doen ze dat in Italië ook). Pizza stond op ons menu, net als lasagna en de onvermijdelijke tomaat-mozzarella. Met verse ciabatta uit de oven natuurlijk. De zomer kwam al even aankloppen en wij gooiden de ramen van onze veranda wagenwijd open en genoten van rustige maaltijden met ons vieren in de buitenlucht.
  5. De geur van zonnecrème. Het is pas echt zomer als je een hele dag naar zonnecrème ruikt en elke avond opnieuw moet douchen om proper in je lakens te kunnen duiken.
  6. Slapen met de ramen en de rol open. Warmte stijgt en wij slapen onder het dak. Als het een paar dagen lang hoogzomer is, is het ’s avonds om te bakken. Dan mag het raam open en ook de rol op kiertjes. Zodat er nog (frisse) lucht binnen komt. Om dan rond 5 uur wakker te worden van het licht en de rol toch maar dicht te doen en in één beweging beneden de ramen open te zetten. Om dan rond 8 uur wakker te schrikken van een fikse onweersbui en je dan maar met een slaapkop naar beneden te haasten om te ramen terug dicht te doen…
  7. Strijken in de zon. Uiteraard waren er nog huishoudelijke klusjes. Dat is dan weer het nadeel van thuisblijven tijdens een lang weekend. Maar strijken is een pak leuker in de zon en in goed gezelschap. Al moet je je ook dan insmeren, zelfs al zit je in de schaduw. (Een mens leert uit zijn fouten!)
  8. Ijsjes! Aardbeien! De combinatie van beide! Als het te heet is, dan eten we een ijsje. Om het nog min of meer gezond te houden, vullen we een hele kom met aardbeitjes en maken we dat af met een bolletje vanilleijs. Er is geen lekkerder zomerdessert dan dat. Zeker als de aardbeien op hun best zijn. Of uit de tuin van opa komen (wat nog net te vroeg is, maar we leven op hoop: ze komen eraan!)
  9. Onweders. Tja, het hoort erbij in België. Geef ons zomerhitte en het dondert en bliksemt. Het allereerste warmteonweer ’s nachts heeft nog wel iets, vind ik. Als je wakker wordt van het gerommel en dan in je bed uit je raam de bliksemschichten kan zien vallen, dat blijf ik indrukwekkend vinden. De kracht van de natuur in al zijn glorie. Voor één keer mag het. Daarna is het weer een gewoonte en hoeft het voor mij niet meer.

tomaat_mozzarella

Het waren prachtige, rustige dagen. Met ons viertjes en met het nodige gezelschap. De dochters kregen wel eens bezoek en wij hadden onze gestolen momenten met ons tweetjes. Soms moet het echt niet meer zijn dan dat. Zeker als je dan op de radio hoort dat het 3 uur aanschuiven is richting kust. Dan ben ik al lang blij met mijn plastieken zwembadje in onze eigen achtertuin.