Ouderzonden #7 – Acedia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De zevende en laatste uitdaging draait rond:

#7 Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid) Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Dit is een beetje een dubbele. Natuurlijk proberen we als ouders de druk op onze kinderen zo lang en zoveel mogelijk af te houden, maar het is nu eenmaal een feit dat die druk er is en dat ze er ooit wel mee geconfronteerd zullen worden en dus zullen moeten leren mee omgaan. Onze dochters zijn intussen ook al tieners, de oudste staat zelfs op amper anderhalf jaar van hogere studies, dus die druk is er wel degelijk.

Wat hebben wij als ouders gedaan om dit zo lang en zoveel mogelijk af te houden?

  • We hebben hen zo lang mogelijk gewoon laten spelen. We hebben toen ze jong waren het aantal hobby’s ook zoveel mogelijk beperkt. We wilden zelf niet van hier naar daar rushen of constant chauffeur spelen en dus mochten ze elk één hobby kiezen. In de loop der jaren kwam daar wel een tweede bij en intussen combineren onze dochters tennis en 2 uur dansen. En rijden we wel een hele woensdagnamiddag omdat de uren van de lessen dan ook nog eens NIET goed uitkomen.
  • We zijn relatief streng geweest in tv- en computergebruik toen ze jonger waren. Boeken lezen mocht altijd, de uurtjes tv en computer werden wel (min of meer) beperkt. Intussen hebben ze allebei een smartphone en hebben we hier minder impact op, maar we gaan ervan uit dat we hen de basis hebben meegegeven en dat ze nu zelf wel verantwoorde keuzes kunnen maken. Maar uiteraard grijpen we af en toe in als het naar onze mening de spuigaten uitloopt (ook al zágen we dan verschrikkelijk natuurlijk).
  • We bespreken samen met hen hun studiekeuze, wegen de voor- en nadelen af, maar laten hen uiteindelijk zelf de keuze maken. We hebben hen altijd meegegeven dat we van hen verwachten dat ze hun best doen met de gaven die ze gekregen hebben. Dat legt allicht wel enige druk, maar het is aan ons om ons verwachtingspatroon realistisch te houden. Dit vind ik zelf een hele moeilijke en hier zal de echtgenoot mij af en toe eens wat moeten intomen.
  • Ze mogen gerust vakantiewerk doen als ze dat zelf willen, maar het is op dit moment in hun leven zeker geen must. De jongste mag voorlopig ook nog niet (te jong), de oudste werkte vorige zomer een paar weken. De echtgenoot zegt altijd “dat ze later nog genoeg zullen moeten werken, laat ze nu nog gewoon jong zijn”.

Maar het is een feit dat het in onze maatschappij nu eenmaal snel gaat, dat er hoge verwachtingen liggen en dat je veel rollen te combineren hebt. Onze dochters weten dat het niet simpel is (dat zien ze bij ons ook) en we praten daar ook vaak met hen over. Ze weten waarom we bepaalde keuzes maken en wat daarvan de consequenties zijn. Als moeder zou ik niet liever willen dan hen te beschermen en dan dit voor hen “op te lossen”, maar dat kan ik niet. Dus proberen we hen weerbaar te maken, laten we hen af en toe al eens wat druk voelen. Dan moeten ze soms keuzes maken en wijzen we hen op de consequenties van die keuzes. Dan zien ze dat mama en papa ook gewoon eens moe of uitgeteld zijn. Of ons afreageren op elkaar, omdat je dag niet makkelijk was.

Hoe ouder je kinderen worden, hoe minder je “beschermt”, hoe meer je “loslaat”. Het is hoe langer hoe meer aan henzelf om te leren omgaan met de druk. En wij staan hoe langer hoe meer aan de zijlijn te supporteren. Met een klein hartje, maar met genoeg vertrouwen dat ze wel weten wat ze doen. En in geval van nood vangen we hen wel op. Natuurlijk. Maar onze hulp is hoe langer hoe minder nodig…

Ouderzonden #6 – Ira

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De zesde uitdaging draait rond:

#6 Ira (woede – toorn – wraak – gramschap) Waarmee duwen de kinderen (of je kind?) op je spreekwoordelijke knoppen?

Eigenlijk kan ik best veel hebben. En tegelijkertijd ook weer niet. Ik kan er gerust tegen dat de kinderen kattenkwaad uithalen en af en toe eens serieus stout zijn. Dat hoort erbij. Opvoeden draait om grenzen aanreiken (van ons uit) en om het overschrijden van die grenzen (van hen uit). We hebben dus in ons 17 jaar-durend ouderschap wel al één en ander meegemaakt. Zo hebben de muren, de tv, de vloer, de meubels en de opbergdozen ooit een kleurtje gekregen van de oudste. Met wasco’s. Dat krijg je er gelukkig bijzonder vlot af en de muren waren op dat moment ook nog niet geschilderd. Anders was de woedeknop allicht wel stevig afgegaan.

Dat ze onderling fiks ruzie kunnen maken, maakt deel uit van het opgroeien. Ik heb ooit zelfs eens gelezen dat je ze enkel uit elkaar mag halen als ze op het punt staan om elkaar te vermoorden, maar zo ver is het hier nooit gekomen. Gelukkig maar 😉. Af en toe lopen de gemoederen hier dus wel eens hoog op, ook tussen mama en haar dochters trouwens. Maar de echtgenoot heeft ons nog nooit uit elkaar moeten halen. Ons naar andere kamers sturen om even te bekoelen, dat is wel al eens voorgevallen.

Maar als er één ding is waar ik écht héél erg kwaad om kan worden, dan is het wel liegen. En dat het maar een klein “leugentje om bestwil” is, speelt eigenlijk niet zo’n rol. Ze wisten al van héél erg jong “dat het op zich niet erg is dat er eens iets kapot gaat, of dat ze ruzie maken, of dat ze elkaar pijn doen, maar dat mama héél erg boos wordt als ze erover liegen”. En dat dat liegen dan ook nog eens totaal nutteloos is, aangezien de waarheid op dat moment op hun gezicht staat geschreven”.

Dat er in de hitte van een spel al eens iets sneuvelt, dat kan gebeuren. Soms is het héél erg spijtig omdat het iets is waar herinneringen aan kleven, of iets dat je zelf héél erg mooi vond en waar je dus zuinig op was. Dat mama dan niet blij is, of een beetje verdrietig, daar moeten ze mee leren omgaan. Maar als je iets hoort sneuvelen, de kamer binnenkomt en ze daar met zijn tweeën héél erg onschuldig staan te wezen, daar kon ik ongelooflijk kwaad van worden. Of als ze op tafel zitten tekenen – bewust – en dat zie je uiteraard omdat er een héél verhaal op tafel getekend is, terwijl het papier nog maagdelijk wit is, maar dan doen alsof hun neus bloedt.

Er mag hier dus gerust al eens iets sneuvelen. Ze mogen gerust hun zegje doen, hun grenzen opzoeken (en die van ons), maar ze zijn er wel eerlijk over als ze betrapt worden. Tenzij ze een furieuze moeder willen, natuurlijk. Al went zelfs dát op den duur , naar het schijnt😉!

Ouderzonden #5 – Gula

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De vijfde uitdaging draait rond:

#5 Gula (onmatigheid – gulzigheid – vraatzucht) Wat kan je je kinderen nooit weigeren wanneer ze erom vragen?

Alweer een poepsimpele uitdaging. Het antwoord lag deze keer overduidelijk voor de hand én werd trouwens meteen bevestigd toen ik deze vraag aan beide dochters voorlegde: boeken. Uiteraard nadat we rekening gehouden hebben met de basisbehoeften zoals liefde, eten en kledij. Doodgraag zien we onze dochters, altijd en overal. Ook als we toch eens boos of teleurgesteld zijn of hen moeten corrigeren, dan nog houden we met heel ons hart van hen.

Zelf ben ik opgevoed met de stelregel: “op eten en kleren wordt niet bespaard”. Het is zo’n stilzwijgende erfenis die ik onbewust ook in mijn eigen gezin toepaste. Er is altijd voldoende (gezond) eten in huis om een héél leger te voeden. Daarnaast is ook de voorraad comfort food uitgebreid. Ook al proberen we de gezonde stelregels toe te passen en te matigen met onze gastronomische zonden, alles is wel in huis 😉.

Wat kledij betreft, was het vroeger zo dat we misschien niet ontzettend véél kleren hadden, maar ze waren wel van degelijke kwaliteit. Wat soms irritant was als je een bepaalde broek of zo beu gezien was en stiekem al een hele tijd zat te hopen dat er een onherstelbare scheur in zou verschijnen, maar dat nooit gebeurde. Toch nooit bij die éne broek die je zo graag kwijt wou, maar op miraculeuze wijze overkwam het je wel bij je lievelingsspullen. Waardoor je nog langer opgescheept zat met die éne broek en die nog eens meer moest dragen ook…

Deze gulden regel heb ik bij de dochters ook altijd toegepast. Met uitzondering van de periodes van onstuitbare groei. En met limieten. Bij een stapel van x aantal ongedragen t-shirts trek ik wel de grens als ze voor mijn neus staan met alweer een onmisbaar nieuw t-shirt. Dan moeten ze hun zakgeld maar aanspreken. Misschien zijn ze dan meer geneigd om hun eigen aankoop naar waarde te schatten (en te dragen 😉!)

Maar naast deze basisbehoeften zeg ik zo goed als nooit “neen” als onze dames een nieuw boek gezien hebben dat ze absoluut nog willen lezen. Mogelijk moeten we het begrip “basisbehoefte” wel even herdefiniëren. In dit gezin zijn boeken dat absoluut ook. Een boek scherpt de fantasie. Een spannend verhaal verdrijft uren verveling. Het vele lezen heeft mijn dochters’ wereld geopend en hen een ruimere woordenschat opgeleverd. En zoveel meer. Zowel de echtgenoot als ikzelf zijn echte mensen “van de letteren”. Zelf lezen we ook veel en vaak. We zijn dan ook dolgelukkig dat de leesmicrobe is overgeërfd door onze dochters. Niet dat we hen een keuze gegeven hebben: we hebben onze meisjes al van kleins af aan met boeken “overrompeld”.

Dat we allemaal een volle boekenkast hebben, is dan ook een logisch gevolg. En dat onze verzameling nog steeds groeit, allicht ook. Dat we vaste bezoekers zijn van de bib en de oudste soms teleurgesteld terugkeert met de mededeling dat ze écht wel alles al gelezen heeft wat er stond, kunnen we niet ontkennen. Dat we soms maandenlang aftellen tot dat éne vervolgboek uit die fantastische serie EINDELIJK in de winkels zal liggen, is ook een vaststaand feit. Dat we geen stadsbezoek kunnen doen zonder ook even een boekenwinkel in te duiken (en met een paar aanwinsten huiswaarts te keren), overkomt ons ook geregeld. Vakantie betekent in ons geval ook dat we met liefst 20 boeken (en dat zal nog een onderschatting zijn) in de koffer het huis uit rijden, op weg naar zon en een zwembad om rustig te kunnen lezen. Uren op een stuk…

Dus ja, als we ergens “gulzigheid” in vertonen, dan is het wel in boeken. Hoe meer, hoe liever, lijkt ons devies wel te zijn. Maar onze boeken worden dan ook plat gelezen. De jongste plundert de boekenkast van de oudste, die op haar beurt (bij gebrek aan beter) ook wel eens mama’s kast induikt. Intussen hebben we de microbe zelfs doorgegeven aan het neefje: Harry Potter en ook hij was verkocht… Maar wat heb ik deze “ouderzonde” met plezier doorgegeven 😉!

 

Ouderzonden #4 – Invidia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De vierde uitdaging draait rond:

#4 Invidia (nijd – jaloezie – afgunst) Wat zou je direct overnemen van een andere ouder mocht je kunnen?

Dit vond ik absoluut geen moeilijke uitdaging. Hier lag het antwoord voor mij voor de hand. Als ik iets mag kiezen om over te nemen van andere ouders, dan zou het hun strakke organisatie zijn. Niet dat ik écht ontevreden ben over hoe het bij ons loopt en niet dat het hier absolute chaos is, integendeel. Maar af en toe loopt er wel eens iets in het honderd. Zonder dramatische gevolgen, maar het bezorgt me stress en het blijft een hoop gedoe om een dergelijke vergetelheid recht te zetten of op te lossen.

Wat liep/loopt er dan wel eens mis? Af en toe verliezen we iets uit het oog. Zo hebben we ooit eens een verjaardagsfeestje gemist. De zwemles van de kinderen vergeten was dan weer vaste prik. Tot onze verdediging moet ik er wel aan toevoegen dat de zwemles eens om de drie weken was en dat ze dan af en toe nog uitgesteld werd ook, wat het dus eigenlijk zo goed als onmogelijk maakte om die data in je hoofd te steken. Ook turnzakken hadden we meer niet dan wel bij en het gebeurde meer dan eens dat we op school arriveerden en dan de klasgenootjes van onze dochters met laarzen, fietsen,… zagen en wij niet op de hoogte waren. Maar ook de naai-, dans- of tennisles hebben we al eens per ongeluk en zonder te verwittigen overgeslagen. Eén enkele keer stond ik zelfs op school toen de kinderen een pedagogische studiedag hadden…

Wat hebben we in de loop der jaren al geprobeerd om er toch enigszins een systeem in te krijgen? We hebben een kalender hangen in de keuken en daar proberen we alle afspraken op te noteren. (Wat intussen vrij consequent gebeurt door mezelf en de echtgenoot, bij de dochters vallen we nog regelmatig uit de lucht met hun last minute-afspraken.) We hebben een Google-agenda waarin ik in het begin van het jaar alle belangrijke schooldata noteer en familieafspraken plaats. Ik nodig dan verder de betrokken familieleden uit, zodat iedereen een kwartier op voorhand toch een melding krijgt dat er iets te gebeuren staat (al moet je je gsm dan uiteraard wel in de buurt hebben én horen 😉!)…

Intussen werkt dat systeem min of meer naar behoren, het gebeurt nog maar zelden/af en toe dat we een afspraak missen, maar het vergt wel nog altijd veel energie. Ik ben immers de beheerder van de agenda: ik plaats er de afspraken in, ik verstuur de uitnodigingen, ik ben degene die de agenda meestal in het hoofd heeft zitten en dus de andere leden herinnert aan hun afspraken. Maar als mijn geheugen dan vol zit (omwille van professionele deadlines of andere beslommeringen) of als ik niet of later dan gewoonlijk thuis ben, dan loopt het nog steeds wel eens mis.

Wat zou ik in het ideale geval nog willen verbeteren? Ik zou het graag verder zien gaan dan alleen agendabeheer. Werken met een weekmenu en daar boodschappen- en takenlijstjes aan koppelen zodat we op dat vlak tijd kunnen winnen, zou fijn zijn. Daarnaast zou ik ook voor mijn blog eindelijk eens willen gaan plannen en vooruit werken. Maar om de één of andere reden hebben we daar geen ruimte voor. Om tijd te winnen, moet je eerst tijd uittrekken om je organisatie op poten te zetten. Maar net die momenten ontbreken omdat we te veel energie steken in het gewoon draaiende houden.

En dus blijft het elke keer weer bij goede intenties. Allicht ook omdat het uiteindelijk ook gewoon draait. Soms eens met een kinkje in de kabel, maar voor het overgrote deel kabbelt onze gezinsorganisatie hier gewoon verder. En als wij daar mee kunnen leven en daar niet al te veel hinder van ondervinden, zal de nood allicht niet zo hoog zijn. Maar telkens ik een organisatieblog lees of getuigenissen van hoe een degelijke planning of bijvoorbeeld een bullet journal een verschil maakt of onmisbaar is voor het huishouden van.., dan blijf ik denken: “Daar moeten we dringend ook eens werk van maken. Morgen beginnen we eraan. Volgende week. Of tijdens mijn week verlof…”

Ooit komt het ervan. Denk/hoop ik 😉…

 

Ouderzonden #3 – Luxuria

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De derde uitdaging draait rond:

#3 Luxuria (onkuisheid – lust – wellust) Wat doe je om jezelf graag te blijven zien en dit over te brengen aan je partner nu je in de eerste plaats vooral ‘ouder van …’ bent?

Met deze uitdaging ben ik het niet helemaal eens. Vooral bij het tweede stuk van de vraag “nu je in de eerste plaats vooral “ouder van…” bent?” heb ik mijn bedenkingen. Ik heb mezelf immers nooit in de eerste plaats enkel “ouder van…” gezien. Ik heb altijd beseft dat we onze dochters maar “tijdelijk” onder onze hoede zouden hebben en dat we er dus maar beter voor konden zorgen dat wij als koppel goed bleven overeenkomen. Want op een bepaald moment in ons leven zouden onze dochters het nest verlaten. En dan moeten we natuurlijk wel met zijn tweeën verder.

Het klopt wel, en daar gaan we niet onnozel over doen, dat de zorgtaken voor je kinderen ontzettend veel tijd in beslag nemen. Zeker als je voor het eerst mama wordt, kan de omvang ervan je wel overvallen. De eerste maanden en jaren kruipt er ontzettend veel tijd in dat kleintje. En tegen dat je zowat je draai gevonden hebt met dat eerste en je terug wat tijd voor jezelf krijgt, begin je meestal een tweede kleintje te plannen en begint het hele circus opnieuw.

Die eerste jaren met kleine kindjes vergen ontzettend veel. Van jezelf en van je relatie. Het is niet zo aangenaam dat je jaren op een stuk “in shiften” eet, omdat één van beiden de kinderen bezighoudt, zodat de partner snel zijn voedsel naar binnen kan schuiven. Om rustig en uitgebreid met zijn tweeën te kunnen tafelen en uitgebreid te kunnen praten, boek je best een babysit en plan je een etentje uit (of eet je na bedtijd van de kinderen). Al die onderbroken nachten zorgen vaak ook voor korte lontjes en dat werk je uiteraard uit op de persoon die je het meest dierbaar is en het meest na is. Je leven verandert ingrijpend van zodra je kinderen krijgt.

Maar hoe zorg je er nu voor dat je jezelf graag blijft zien en hoe breng je dit over naar je partner? Humor is voor mij het codewoord. Samen blijven lachen. Het grappige proberen te zien in elke situatie. Ook als je voor de derde keer die nacht wakker gehuild wordt door een ziek kind en je voor de zoveelste keer die nacht het volledige beddengoed mag verversen én opnieuw een bad kan laten vollopen om een zieke dochter al voor de zoveelste keer te verfrissen. Of als je voor de zoveelste avond op rij je eten lauw naar binnen speelt na de zoveelste onderbreking.

Tijd blijven maken voor elkaar. Om de zoveel weken (of maanden) een avondje voor elkaar reserveren. Of dat nu buitenshuis is of in huis speelt eigenlijk niet zo’n grote rol. Maar af en toe dingen samen doen. Samen een tv-programma bekijken en je plezier met elkaar delen. Samen uit eten gaan of samen een weekendje weg en nog eens de dingen doen die jullie samen graag doen. Dat je dan – zeker in je prille ouderschap – de helft van de tijd over de kinderen aan het praten bent, neem je er gewoon bij. Dat mag. De tijd komt wel terug dat je weer over boeken zal praten, of over een goede film die je samen gezien hebt. Of over een fantastisch concert dat je met twee kon delen. Samen praten, samen lachen, samen verdriet hebben, samen boos zijn. Samen-zijn.

Moeite blijven doen voor elkaar. Als we samen uit gaan, maak ik me nog altijd mooi, speciaal voor hem. Dan doe ik die éne jurk aan die hij prachtig/sexy vindt en dan maak ik me speciaal voor hem op. Dan probeer ik die ene avond even alle slapeloze nachten van de weken ervoor te camoufleren. (Restaurants opzoeken waar ze met gedimd licht werken, kan daarbij een handig hulpmiddel zijn 😉!) Soms hoef je niet eens het huis uit te gaan, maar kan een klein gebaar voldoende zijn: hem laten uitslapen (omdat hij zware weken gehad heeft op het werk en stilaan aan het einde van zijn Latijn raakt) of zijn lievelingskostje maken en hem rustig laten eten. Of gewoon even met de kinderen het huis uit gaan zodat hij een uurtje ongestoord voor school kan werken. En regelmatig ook nog eens goed “klef doen”, dat blijft ook belangrijk natuurlijk 😉.

Sinds ik 16,5 jaar geleden mama werd, draait het grootste deel van mijn leven rond de kinderen. Het is aan ons om hen een goede start te geven in hun leven en om hen de waarden mee te geven die wij belangrijk vinden. Maar dat doen wij samen, in team. Met ons tweeën. En dat team mag zich misschien altijd ergens in de achtergrond opgehouden hebben, tegelijkertijd is dat ook altijd de kern geweest. Hoe beter dat team draaide, hoe makkelijker ik de obstakels op onze weg de baas kon. En dat blijft zo.

Ouderzonden #2 – Avaritia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De tweede uitdaging draait rond:

#2 – AVARITIA (hebzucht – gierigheid) Wat zou je nooit delen met je kinderen? Of kind?

In eerste instantie dacht ik, “dit is compleet niet op mij van toepassing, ik deel gewoon alles met de kinderen”. Mijn tienerdochters eten alles wat ze in huis vinden en houden er geen rekening mee dat die chips net toevallig is meegebracht omdat ik daar de laatste weken een voorkeur voor heb. Eén keer proeven en ook zij vinden dat nieuwe smaakje geweldig en beginnen dan maar eerst aan “mijn” zakken chips. Na een paar dagen is mijn voorraad dan uitgeput en kunnen zij gezellig aan hun eigen voorraad beginnen. Uiteraard net die smaakjes waar wij absoluut niets van moeten weten. Dit geldt overigens ook voor chocolade, of koekjes, of cornflakes,…

Ook mijn kleerkast is niet langer “heilig”. Intussen delen de oudste en ik een maat en zit de jongste ons op de hielen. En dus is het gewoon geweldig handig als er geen nylonkousen meer voorradig zijn om even in mama’s kleerkast te duiken. Of als een outfit net niet warm genoeg is, je te herinneren dat er in mama’s kast ergens nog wel een zwart kostuumjasje hing dat perfect kan dienen. Eén van mijn zomerjurkjes hangt intussen al een aantal jaar in de kast van de oudste. We moeten er eerlijk in zijn: het staat haar ook gewoon beter.

En toch. Als je dan wat langer nadenkt over deze tweede uitdaging, dan blijkt dat je hier en daar toch wat nuances moet aanbrengen. Dat er toch wel een aantal zaken zijn die ik niet deel met mijn dochters, ook al zie ik hen doodgraag en zou ik mijn laatste centen liever in hen investeren dan aan mezelf te spenderen.

  • Die ene avond om de zoveel weken dat de echtgenoot en ik tijd voor elkaar maken, delen we niet met onze dochters. Ze durven dan op voorhand wel eens informeren waar we heen gaan om dan te verzuchten “dat zij ook wel graag nog eens pizza gaan eten” of “dat dat nu net de film is die zij ook wel graag willen zien”,… maar onze tijd samen delen we niet.
  • Ik lees de Libelle het liefst als eerste. Ik kan er ongelooflijk van genieten om een nieuw tijdschrift als eerste open te slaan, om als eerste de verhalen te lezen en om als eerste alles te ontdekken. En dat weten de dochters ook. Ze zullen het een eigenaardig trekje vinden, maar ze respecteren mijn “eersteleesrecht” op de Libelle.
  • Ze mogen gerust in mijn kleerkast zitten en ik deel zonder problemen basic t-shirts, jasjes en nylons, maar van mijn mooie jurken moeten ze wel afblijven. Ook de mama maakt zich nog eens graag mooi en ik ben dus héél erg zuinig op mijn topstukken. Die zijn van mij en die wil ik niet uit één of andere kleerkast gaan vissen. Of uit de wasmand nadat ze ongevraagd “geleend” werden. Maar dat respecteren onze meisjes ook. Het helpt ook dat ze mijn jurken best wel mooi vinden, … “voor oudere vrouwen”…
  • Toen onze dochters begonnen te experimenteren met make-up, doken ze uiteraard meteen in mijn make-up-koffertje. Ik had redelijk wat verzameld, maar eigenlijk gebruikte ik weinig of geen make-up ook echt. Maar die paar spulletjes die ik ook daadwerkelijk gebruikte, daar bleven ze af. Dat was dan één kleurtje nagellak, één kleurtje lippenstift, een oogpotlood en mascara. De dochters experimenteerden naar hartenlust met de rest van de spulletjes en begonnen stilaan hun eigen hebbedingetjes te verzamelen. We hebben hier dus allemaal onze eigen kleurtjes nagellak en de oudste en ik hebben ook eigen make-up. Nagellak remover zullen we wel eens bij elkaar gaan lenen en ook de bus micellair water wordt door ons drieën gebruikt, maar de echte make-up lenen we niet uit.
  • Verzorgingsspullen “claimen” we niet zo hard als de make-up-spullen, maar het blijft wel lastig als je ineens ontdekt dat de bus shampoo net voor jouw wasbeurt ineens zo goed als leeg blijkt terwijl die de vorige keer toch écht nog een ruime bodem had.
  • Ik zal ook niet héél erg moeilijk doen over die éne zak chips die ik voor mezelf had bestemd en die ineens verdwenen blijkt als ik me er eindelijk dacht op te storten, maar als de allerlaatste witte Twix (waar ik me een hele dag op verlekkerd heb) ongevraagd verdwenen blijkt te zijn net op het moment dat ik er dacht van te genieten, dan durf ik écht wel een serieuze zaag te spannen.

Ik zie mijn dochters doodgraag en sinds ze in mijn leven zijn, staan ze bovenaan mijn prioriteitenlijstje (wat allicht voor elke mama geldt, niet?). Zo goed als altijd en overal komen zij eerst. Zo goed als alles wil ik met hen delen. Alleen de allerlaatste witte Twix hou ik liefst voor mezelf 😉.

Ouderzonden #1 – Superbia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De eerste uitdaging draait rond:

#1 – SUPERBIA (hoogmoed – hovaardigheid – ijdelheid) Waarom ben jij een goede ouder? Waar blink jij in uit?

Moeilijke vraag om mee te beginnen, want eigen lof stinkt. Bovendien vond ik het zeker in den beginne allemaal niet zo evident, dat moederen. Met zo’n kleintje voel je je vaak hulpeloos. Waarom weent ze nu? Waarom wil ze niet slapen? Heeft ze wel genoeg gegeten? Ze voelt precies wat warm aan, zou ze koorts hebben? Moeten we naar de dokter of kunnen we nog even afwachten? Het was wat zoeken en net als vele prille mama’s was ik bang om fouten te maken, om het te verknoeien, om haar ziek of ongelukkig te maken.

Maar gaandeweg word je er handiger in, in dat ouderschap. Leer je je kind beter lezen. Dan besef je wat ze precies wil als ze op die manier huilt. Dan knoop je in je oren dat je gerust nog wel even kan afwachten bij de eerste koortstekenen, dat het niet onmiddellijk levensbedreigend is en je dus niet stante pede naar de kliniek moet vertrekken. Gaandeweg krijg je meer vertrouwen, in jezelf en in dat kleine wezentje. Je begint stilaan te communiceren, je leert elkaar kennen en aan te voelen.

Zo groeien ze op. Intussen zijn onze dochters al 14 en 16. Stevige tieners dus, op de rand van de volwassenheid (de ene gelukkig al wat meer dan de andere). Stilaan slaan ze hun vleugels uit, stilaan nemen ze afstand van hun ouders, op een goede manier. Stilaan zie je de karakters vorm krijgen en dus vroeg ik het daarnet gewoon aan hen: “Waarom ben ik een goede ouder?” Omdat er veel liefde is tussen ons vieren, omdat we goed met jullie kunnen praten, omdat we het gevoel hebben dat we met alles bij jullie terecht kunnen.

Wil dat zeggen dat het altijd rozengeur en maneschijn is? Natuurlijk niet, we hebben tenslotte tieners in huis en het hoort ook bij hun opgroeien dat ze zich moeten afzetten tegen hun ouders. En het hoort bij ons takenpakket dat we hen – zelfs op het randje van hun volwassenheid – nog proberen wenken mee te geven. Dat we hen af en toe – als wij denken dat het nodig is – nog corrigeren. Terwijl zij dat dan uiteraard absoluut niet nodig vinden. En af en toe stormt het dan wel eens.

Maar kijk, het zal niet meer zo lang duren vooraleer onze oudste dochter op eigen benen zal staan (slik!). We hebben er vertrouwen in dat ze er klaar voor is. Dat ze meegekregen heeft wat wij nodig achten en dat ze daar zelf op een goede manier mee omgaat. Bovendien geven onze meisjes aan dat de communicatielijnen op elk moment openstaan, dat ze weten dat ze bij ons terecht kunnen. Dan kan ik alleen maar concluderen dat we dat samen toch maar goed gedaan hebben. Dat we ergens – in de loop der jaren – dat ouderschap onder de knie gekregen hebben. Als we nu ook nog snel dat loslaten leren beheersen…