Afscheid nemen #minimalisme

Opruimen is hier (soms) de rommel verplaatsen naar die ene kamer die niet in gebruik is, in afwachting van een definitieve oplossing, en dan de deur dichttrekken zodat je er niet te vaak mee geconfronteerd wordt. Dat werkt meestal een tijdje, tot je die ene kamer (in ons geval de logeerkamer) echt wel nodig hebt. En dan moet je je toch aan een serieuze opruimactie wagen. Dat was gisterochtend bij ons het geval.

Maar het één leidt tot het ander en meestal loopt zo’n kleine opruimactie een beetje uit de hand. Want meestal is zo’n kamer het verzamelpunt van “verschillende soorten rommel”. Je hebt de spulletjes die we al aan het verzamelen zijn om ermee naar de rommelmarkt te trekken. Je hebt ook de spulletjes die we eens naar het containerpark of de kringwinkel moeten brengen, maar die we in afwachting toch uit het zicht leggen. En dan heb je de categorie twijfelgevallen. Die we eigenlijk al opgeruimd en afgeschreven hebben, maar waar we om verschillende redenen toch geen afscheid van kunnen nemen. Die eindigen meestal op zolder, waar ze jaren later nog staan te twijfelen.

Het probleem met een kleine opruimactie is dat het in mijn hoofd niet lukt om het beperkt te houden tot datgene wat ik me voorgenomen had, namelijk die ene kamer vrij maken. Zo ook gisteren. In de kamer lagen immers ook onze oude gordijnen, in afwachting van een definitieve oplossing. In eerste instantie dachten we ze naar onze zolder te verhuizen, maar dus vroeg de echtgenoot zich af of we ze niet beter in plastiek zouden inpakken. Wat ik veel gedoe vond voor iets dat we allicht nooit meer zouden gebruiken. En dus belde ik de kringwinkel met de vraag of zij ze niet konden gebruiken. Misschien wel, maar dat konden ze enkel ter plekke bepalen (afhankelijk van de kwaliteit na 10 jaren in gebruik geweest te zijn).

En dus laadden we de gordijnen in de wagen. Maar misschien konden we dan meteen ook wat  kinderkleertjes meenemen. Sommigen waren al 15 jaar oud en zijn intussen door de oudste, de jongste en het nichtje gedragen. Voorlopig zijn er ook geen meisjes meer in onze directe omgeving en ze houden tot we ze aan kleinkinderen konden overdragen leek ons niet zo’n sterk plan. Wij wilden onze kleertjes graag een vierde leven gunnen. En dus reden we met de gordijnen en een eerste lading kleertjes naar de kringwinkel, waar we alles zonder problemen kwijt raakten.

20161022_1301411_miniIntussen hadden we de auto een tweede keer gevuld. De oudste kleertjes zaten echter in plastieken dozen, met daarop “92-98 winter, 86 zomer,…”. De dozen mochten we houden, maar de kleertjes moesten wel de container in. En dus haalden we al onze dozen leeg. En daar had ik toch wel even moeite mee. Toen ik een rokje zag dat onze dochters beiden droegen toen ze als bruidsmeisjes de suite vormden voor het huwelijk van hun oom, moest ik echt wel even slikken. Zoveel mooie herinneringen, zoveel mooie kleertjes, ook al zijn ze allicht wat gedateerd, afgebleekt of uit de mode. En onze dochters waren er ooit zo schattig mee. Het deed even pijn om dat allemaal achter te laten.

Gelukkig was de echtgenoot erbij, “nu kan een ander kindje er nog iets aan hebben”, “we hebben toch nog de foto’s”. We hebben onze dozen leeg gemaakt, hebben alles achtergelaten en zijn vertrokken. De lege plekken op zolder zijn ingenomen door een paar dozen Playmobil. Dat houden we wel voor onze kleinkinderen (wie weet), net als de Lego, onze kinderpuzzels en -boeken. Maar de mama was de rest van de dag toch een beetje weemoedig. Haar kleintjes worden groot. Daar kon de perfect opgeruimde logeerkamer even geen verschil in maken.

Advertentie

Opruimen geeft rust in je hoofd?

rommel_miniSoms krijg ik een vlaag van dadendrang. Meestal trekt dat ook weer snel voorbij, maar af en toe leidt dat tot resultaat. Vorig weekend leverde ons dat een aantal opgeruimde kasten, een aantal extra dozen paperassen op zolder, een aantal dozen voor de kringwinkel en rommel om weg te gooien op.

Een aantal conclusies, na een weekendje opruimen:

  1. Je wordt er fysiek moe van. Na een paar uur opruimen was ik moe. De kasten uitladen, rommel uitsorteren, dozen inladen, naar zolder dragen (al is dat de job van de echtgenoot),… Ik voelde het achteraf, maar ik heb wel goed geslapen. Voor iemand met een bureaujob en vooral denkwerk, is het wel eens een leuke afwisseling om je fysiek in te spannen. Al gaan we daar nu ook weer niet in overdrijven ;-).
  2. Het levert weinig zichtbaar resultaat op. 4 grote dozen en een drietal zakken werden uitgesorteerd en toch zag je relatief weinig resultaat. Het is niet zo dat er ineens kasten vrijkwamen (of zelfs maar één schuif of een schapje). Binnenin was het een beetje minder rommelig, maar ergens was ik toch enigszins teleurgesteld. Ik had er alleszins meer (ruimte) van verwacht.
  3. Je moet durven rigoureuze beslissingen nemen en dat doe je misschien net te weinig. Bij het opruimen van mijn kleerkast had ik alle kledingstukken uit de kast gehaald die ik het afgelopen jaar niet meer gedragen had. En dat waren er toch wel wat. Toen puntje bij paaltje kwam, had ik het heel erg moeilijk om echt de knoop door te hakken en alles weg te doen. Want je weet nooit of het nog van pas komt later. Of het terug in de mode komt. Of misschien zijn de kinderen of de kleinkinderen er nog wel blij mee later…
  4. Vraag hulp. Als je zelf niet durft te beslissen, vraag dan een tweede opinie, of een derde ;-). Toen ik drempelvrees kreeg bij het zien van alle kleren op ons bed, heb ik de echtgenoot om hulp gevraagd, en daarna ook de oudste. En wat de mama en de papa niet durfden, deed zij wel. Ze bekeek de hele stapel en was zeer doortastend. Alles (op één jurkje na) mocht weg. En neen, uiteraard was zij niet geïnteresseerd in een tweede leven van mama’s “vintage” (in mijn ogen) of “rommel” (in haar ogen). Het helpt ontzettend om iemand met een neutrale blik door jouw stapels te laten gaan. Meteen begreep ik ook waarom het voor mij wél makkelijk is om de kleerkasten van de kinderen of de echtgenoot op te ruimen, maar waarom ik bij mezelf niet kordaat genoeg ben…
  5. Opruimen is herinneringen ophalen. Bij het uitsorteren van onze “administratieve” kasten, kwamen ook een hele reeks kerstkaartjes, geboortekaartjes, foto’s,… boven van jaren terug. Aankondigingen op een kerstkaartje van een zwangerschap (en de zoon in kwestie is intussen 6). Het grappige kaartje dat ik kreeg toen ik vertrok bij mijn allereerste werkgever. Oude rapporten en diploma’s van de kinderen. Oude klasfoto’s. Rouwbrieven van onze oma’s. Het katapulteert je even terug naar de tijd van toen, naar mooie en minder mooie herinneringen. En daar kan ik dan geen afscheid van nemen. Dus werd alles gewoon in schoendozen gestoken en op zolder gezet. Voor later. Ooit. Misschien.
  6. Je ontdekt géén verborgen parels 😉 ! Er is een reden waarom bepaalde spulletjes diep weggeborgen zitten: je gebruikt ze niet (meer), je hebt ze eigenlijk nooit gebruikt of je vond ze gewoon niet mooi. Maar je durft ze niet weg te gooien omdat je ze gekregen hebt, of omdat het misschien ooit nog van pas komt. Dat doet het niet! Ze staan gewoon stof te verzamelen in je kasten, of op zolder. Jaren later haal je dat dan toch boven en gooi je ze alsnog weg, ongebruikt. Of breng je ze naar de kringwinkel, waar iemand anders er misschien wel nog iets aan heeft…
  7. Opruimen is nooit gedaan en is een continuüm. Je trekt één kast open, ruimt die op en legt een aantal spullen die daar niet horen in een andere kast of lade (die je dan beter meteen ook aanpakt, want daar zit ook zoveel in…) Je doet een aantal dozen naar de zolder en ziet dan dat daar ook al te veel gestockeerd staat en dat je je daar misschien best ook toch eens mee zou bezighouden…Voor mij is opruimen een domino. Je begint met één blokje en voor je het weet ligt er een hele rij omver. Je denkt ’s morgens één kast of één kamer aan te pakken en voor je het weet ben je een dag verder en zit je 3 kamers verder. En eindig je met het gevoel dat er nog zoveel moet gebeuren… Het helpt enorm als er dan iemand in huis is die je woordenstroom (of gezaag) onderbreekt met “maar niet vandaag. Het is nu genoeg geweest, de rest is voor een volgende keer!”
  8. Je wordt er gelukkig van? Hahaha, laat mij eens goed lachen! Moe, uitgeteld en enigszins gefrustreerd omdat je beseft dat er nog zoveel werk wacht. Al moet ik wel toegeven dat het uitdunnen van mijn kleerkast wel deugd deed. Er is meer plaats, ik zie beter wat ik heb (en wat ik niet heb) en ik wissel ook beter af. Maar om nu te zeggen dat een opgeruimde kleerkast “voor rust in mijn hoofd” zorgt, dat vind ik er toch enigszins over…

kleerkast_miniMaar intussen is er iets meer ruimte in een paar kasten. Staan er nog wel een aantal dozen die naar de kringwinkel moeten, maar de vlaag van dadendrang staat (even) on hold . Even geen tijd en zin meer 😉 !

Ruimen jullie graag op? Doen jullie dat wel regelmatig en spontaan? Hebben jullie daar trucjes voor? Hamsteren jullie of zijn jullie daar wel kordaat in?