La La Land – een pareltje!

Sinds onze dochters ouder worden, neemt onze quality time met ons tweetjes fel af. Niet alleen blijven de dochters intussen al een pak langer op, maar steeds vaker krijgen we te horen “dat willen wij ook wel” als we een concert of een film met ons tweetjes plannen. Mumford & Sons? Dat zien wij ook wel zitten. Il Cardinale? Wij vinden die burgers ook wel lekker hoor. Positief gezien hebben we hen goed opgevoed en de juiste interesses meegegeven. Maar egoïstisch gezien hadden we hen misschien beter wat vaker op de computer laten spelen ;-).

Een paar weken geleden vierden wij ons 22-jarig samenzijn. We hadden een diner for  two en een cinemaatje gepland, maar stuitten op verzet bij de dochters. Toch niet “La La Land”? Die willen wij ook wel zien. Het werd toen voor ons “Hidden Figures” en “La La Land” reserveerden we voor de krokusvakantie, voor een uitstap met ons viertjes.

Intussen was de hype precies al een beetje over zijn hoogtepunt heen. Daar waar de commentaren in het begin overwegend positief waren, werd dat beeld al bijgekleurd. De film loste zijn Oscar-beloftes niet helemaal in en ik stelde me intussen ook vragen bij het musical-gegeven. Zou dat niet gemaakt overkomen? Zou het niet teveel “Sound of Music” aandoen? Leuk als je kind bent met Kerstmis, maar de rest van het jaar onuitstaanbaar?

Maar het is absoluut een aanrader. Een pareltje. Verwacht geen groots filmepos, maar ga hem zeker bekijken als je houdt van ontroering, een mooi verhaal en een unieke setting, en laat je gewoon meeslepen. Stel jezelf niet teveel vragen, geniet gewoon van het verhaal over muziek, over creativiteit, over springen, over durven, over je kans grijpen, over liefde en over verlies. Over teleurstelling en over je dromen waarmaken. Het is een perfect tegengewicht tegen het cynisme, ongenoegen en pessimisme in de huidige samenleving. Het is een klein meesterwerkje en Emma Stone speelt en zingt de pannen van het dak. Ryan Gosling is een goede aangever, maar haalt niet haar zang- en acteerniveau. Het musicalgegeven stoorde ons absoluut niet, maar draagt net bij tot de charme van de film.

Wij waren ontroerd, we hebben gelachen, we hebben nagepraat en hebben van ons uitstapje met ons viertjes genoten. Zo erg zelfs dat we vergeten waren dat we eigenlijk nog verplichtingen hadden die avond. Op zoek naar een avondje ontspanning en mag er gerust een piepklein angeltje in zitten? Ga “La La Land” dan zeker zien. Warm aanbevolen door Tifosa en co!

Het kittelmoment #boostyourpositivity

Het laatste thema in de #boostyourpositivity-challenge van Danone is “kids”. Quality time met je kinderen en de grootste uitdagingen die je als mama doormaakt. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mama ben kunnen worden: ik had me mijn leven zonder kinderen niet kunnen voorstellen.

Als klein meisje was ik – naar het schijnt – al een zorgzaam moeke voor “het zusje van Zwarte Piet”. Jaja, de beste vriend van de Sint had speciaal voor mij een kleintje achtergelaten in een draagmandje. Maanden- of jarenlang heb ik mijn “kindje” en haar mandje overal heen gesleurd. Zelfs jaren later zat ze nog altijd (louter als versiering uiteraard) op een rek in mijn kamer, ook toen ik al veel te oud was om nog met poppen te spelen. Ik heb zelfs ooit nog geprobeerd haar aan de dochters te verpatsen, maar mijn popje had een krullenbol en dat vonden onze dames (opgegroeid met babypopjes) maar niks. Mijn (poppen)moederhart brak toen onze dames mijn poppemieke met dat rare haar maar akelig vonden…

Toen we aan kindjes begonnen, was ik daar vrij naïef in: je oefent een paar maanden en hup, 9 maanden later krijg je een baby en leef je nog lang en gelukkig. Maar het liep even anders. Niemand had me verwittigd dat het ook wel eens mis kon gaan. Dat de dromen over een kindje soms ook een abrupt einde kennen. En dus waren we des te meer dankbaar voor de meisjes die er wel kwamen. Onze grootste rijkdommen.

En het waren dan ook nog eens gemakkelijke kinderen. De oudste sliep al vanaf dag 3 door, de jongste had daar amper 8 weken voor nodig. En als je genoeg slaap hebt, dan kan je de wereld aan. Wij toch, want wij zijn nu eenmaal een familie van slapertjes. Allemaal. De grootste uitdagingen hier in huis zijn dan ook de ochtenden dat één of meerdere (meestal vrouwelijke) gezinsleden niet voldoende slaap gehad hebben. Dan kan er wel eens een boom(pje) (door)gezaagd worden of komt het al eens tot een uitbarstinkje.

En de appel valt niet ver van de boom hoor. Soms is het alsof de mama in een spiegel kijkt als ze de oudste bezig ziet. “Kruip maar rap in je bed, want je hebt duidelijk niet genoeg geslapen.” De oudste heeft dan nog het excuus dat ze midden in haar puberjaren zit en dus meer nood heeft aan slaap. Bij de rest van ons is het gewoon biologisch: wij hebben nu eenmaal meer slaap nodig dan de gemiddelde Vlaming ;-).

zoedt-wenskaart-mijn-hart-giechelt-van-gelukOnze grootste en meest geliefde kwalitijd speelt zich dan weer af in de zetel. ’s Avonds, net voor het slapen gaan, kruipen de vrouwen hier in huis met zijn drieën in de zetel. Onder een dekentje kijken we samen naar Thuis. Daarna moet de jongste naar boven en wat later volgt ook de oudste.

Op sommige avonden hangen we gewoon tegen elkaar aan: lekker warm en gezellig. En als de mama dan haar dochters dicht tegen zich aan voelt, dan kan ze zich soms niet inhouden. Dan wordt er al eens gekitteld, of in billen geknepen,… En dan wordt er hier gelachen tegen de sterren op, want de jongste kan daar niet tegen. De mama eigenlijk ook niet, wat de oudste intussen durft uit te buiten. En dan lopen die kittelgevechten uit de hand tot er iemand “zich overgeeft” of al lachend uit de zetel rolt.

Geen betere manier om alle stress en drukte van de dag van je af te lachen. Al weet ik niet of de onschuldige slachtoffers het daar altijd mee eens zijn ;-)!

 

Pyjamaweekends

wekkerHet leukste deeltje van de week is voor mij zaterdagmorgen (als ik niet moet werken tenminste). Eerst uitslapen, op het gemakje wakker worden, de krant uit de brievenbus halen en uitgebreid ontbijten. Zalig!

Zaterdag is eigenlijk ook het enige moment in de week dat ik echt tijd heb om de krant te lezen. Tijdens de week beperkt het krantlezen zich meestal tot het bekijken van de koppen en hier en daar een artikeltje meepikken. En het is bij ons vechten om de krant (zeker in de week) want ook de echtgenoot en de dochters volgen de actualiteit maar al te graag. En dus worden er “volgordes” afgesproken.

Maar op zaterdag kan het allemaal wat rustiger. Dan installeren de dochters zich met een dekentje in de zetel. Ze kijken een beetje tv of lezen een boek (of combineren beide) terwijl wij rustig ontbijten en de krant verdelen. En dat kan een beetje uitlopen. En zo kan het wel eens gebeuren dat we tegen de middag nog in pyjama rondlopen. Enfin, het vrouwelijk volk toch, de echtgenoot laat het nooit zo ver komen 😉

En hebben jullie ook zo’n zaterdagritueel? Of een gewoonte die een klein beetje uit de hand gelopen is 😉 ?

Sneeuwpret toen en nu

sneeuwpret_miniZondag vierden we Kerst bij mijn ouders. Dankzij de witte pracht werd het voor de kinderen een editie om niet te vergeten.

We waren amper gearriveerd of ze stonden al klaar om “buiten te spelen”. De neefjes waren al volop sneeuwballen aan het gooien en sneeuwmannen aan het maken en dus konden onze dochters niet wachten om hen te vervoegen. Toen mijn broer dan ook nog een slee bovenhaalde, kon de sneeuwpret helemaal niet meer stuk. Onze oudste trok de slee en vroeg de neefjes en het nichtje telkens weer of ze het “snel” of “heel snel” wilden. Uiteraard moest het “heel snel”. Wat er dan telkens op neer kwam dat de slee uit de bocht ging, omkiepte, en de kinderen met veel geschater in de sneeuw terecht kwamen. We kregen ze amper binnen voor het eten en zelfs de keuze “in de sneeuw spelen of de cadeautjes openmaken”, lag ditmaal niet voor de hand 😉

Ik had het moeten weten. Ook ik heb nog steeds herinneringen aan dat ene sneeuwballengevecht van toen ik een jaar of 9 was. Met onze oom en tante en ons neefje en nichtje van “naast ons”. De mannen tegen de vrouwen, de “groten” tegen de “kleintjes”. Het werd toen een onvergetelijke namiddag in de sneeuw. Wij goed ingepakt in duffelcoats, met laarzen, muts, sjaal en handschoenen of wanten. Sneeuwballen gooien, sneeuwmannen en sneeuwvrouwen maken en dan fier poseren voor de foto. Het sneeuwde nog die namiddag. Veel vallen en op het einde van de namiddag kleddernat en ijskoud naar binnen gaan, maar met zalige herinneringen aan een onvergetelijk feest in de sneeuw.

Dat hadden onze kinderen gisteren ook. En wij keken toe. Hoe onze dochters hun neefjes en nichtje op sleeptouw namen. Hoe ze net iets minder snel liepen zodat ze af en toe ook eens geraakt werden door een sneeuwbal. Hoe ze hun jongste neefje toch lieten ontsnappen. Hoe de oudste haar neefje telkens en telkens opnieuw op sleeptouw nam met de slee. Ik hoor het gelach nog toen die slee alweer uit de bocht ging en ze alweer in de sneeuw terecht kwamen. Ik zie de kinderen nog binnenkomen, met roze wangetjes en ijskoude handen, maar met een glimlach tot achter hun oren. Ze gaan hun kerst, editie 2014, nooit vergeten. “Weet je nog, die keer in de sneeuw?”

En de mama, die stond erbij, fotografeerde, en genoot met volle teugen van de sneeuwpret van de kinderen…

5 boeken die mijn leven veranderden

bib_miniDe originele opdracht in het kader van project blogboek was “schrijf iets over 5 boeken die je leven veranderden”. Ik heb daar heel lang over zitten nadenken. Ik ben immers een leesveelvraat.

Ik lees constant. Van de krant, over tijdschriften, tot allerlei sites, maar ook boeken. Veel boeken. Zeker niet altijd hoogstaande literatuur. Soms wil ik gewoon een licht tussendoortje. Op andere momenten wil ik graag iets om mijn tanden in te zetten.

Jeugd

Ik lees al zo lang ik me kan herinneren. Een bibliotheekbezoek vroeger leverde me telkens 5 boeken op, waarvan ik er dan dezelfde avond nog een paar uitlas. Als een boek goed is, dan ben ik ook een paar uur van de wereld. Dan duik ik helemaal onder in de wereld van mijn verbeelding en hoor of zie ik niets meer. Ons moe zei vroeger altijd dat als er op dat moment een bom naast me zou ontploffen, ik het niet gehoord of gezien zou hebben.

Koffertje vol dromen, Standaard BoekhandelHet eerste boek dat ik me herinner is “Een koffertje vol dromen”. Dat was mijn lievelingsboek als kind. Uren hebben mijn ouders me daaruit voorgelezen. In mijn tienerjaren hebben “Het dagboek van Anne Frank”, “Het meisje met de ster” en de hele TOP-reeks indruk op mij gemaakt.

Vooral Johan Ballegeer met “Geen meiden aan boord”, “Lien gaat naar Amerika” en “Célines grote oorlog”  en uiteraard “Duet met valse noten” van Bart Moeyaert zijn me bijgebleven. Al vergeet ik allicht nog een heel pak hoogvliegers uit die legendarische TOP-reeks (o.a. Paul Kustermans meen ik me ook nog te herinneren).

Mijn ouders hebben al onze jeugdboeken bijgehouden en toen de dochters begonnen te lezen, werden ze van de zolder gehaald en terug in de boekenkasten gezet. Ook de oudste heeft “mijn” bibliotheek van vroeger al flink geplunderd, met wisselend succes. Blijkbaar doorstaat toch niet alle jeugdsentiment de tand des tijds 😉

 Studies

liaisons dangereuses

Als boekenliefhebster kon ik niet anders dan een literaire richting gaan studeren. Het werd voor mij Romaanse Talen. Ontzettend veel Franse literatuur heb ik gelezen. Hoogtepunten én mindere werken. Maar als ik er dan toch eentje uit moet kiezen, dan is dat voor mij “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos de Laclos.

Ik had de film (uit 1988 met o.a. Glenn Close, John Malkovich en Michelle Pfeiffer) ooit al gezien en dat was zeker geen slechte film, maar toen las ik het boek. Nooit gedacht dat er zoveel passie, onschuld, schuldgevoelens en intriges van het papier kunnen spatten, in brieven. Na het lezen van het boek (het was – als ik me nog goed herinner – verplichte lectuur in 2e kan Romaanse) werd er een filmvoorstelling georganiseerd door het presidium (voor zij die niet de tijd hadden het boek te lezen). Ik weet nog dat ik toen diep teleurgesteld was. Is het dat maar? Al die nevenintriges herleid tot enkel dat?

De boeken die ik zeker niet mag vergeten, zijn degene waaraan ik 3 jaar van mijn leven gewijd heb (ik had een thesisjaar). “Les Lettres Portugaises” en “Les Lettres de Mlle De Lespinasse”. Ik was naar de prof Franse Letterkunde gestapt met de vraag: “Ik lees graag liefdesromans, kan ik daar niets mee doen voor een thesis?” Beide briefromans beschrijven het verloop van een relatie tussen de briefschrijfster en haar minnaar. Het ene werk is literair (dus verzonnen), het andere is authentiek. Maar op het moment dat de relatie afspringt, is er geen verschil meer tussen beide romans. Dan verliest de authentieke schrijfster haar grip op de realiteit en kan je stilistisch geen verschil meer zien tussen het imaginaire en het authentieke…

Kids

ChocolatDe enige periode in mijn leven dat ik een tijdlang geen boeken gelezen heb, was tussen de geboortes van mijn twee kinderen. Het laatste boek dat ik las voor de geboorte van de oudste was “Chocolat” van Joanne Harris.

Gekocht door de echtgenoot in de periode dat ik thuis op de komst van onze eerste baby wachtte. Zo was hij zeker dat ik af en toe toch wat rust nam. Mooi boek, ik heb het later nog eens opnieuw gelezen. Uitstekende verfilming ook, met Juliette Binoche en Johnny Depp.

 

Da Vinci CodeHet heeft daarna toch een dikke 3,5 jaar geduurd vooraleer ik opnieuw een boek in mijn handen kreeg om effectief te lezen. Tijdens de kerstvakantie, bijna een jaar na de geboorte van de jongste, ben ik aan de hype van dat jaar begonnen: “De Da Vinci Code” van Dan Brown. Ik heb het in één ruk uitgelezen, ik geloof in een dag of 3. Zeer slim geschreven. Korte hoofdstukken, die telkens op een vraag eindigen, waardoor je verder wil en blijft lezen. Is het hoogstaande lectuur? Neen, maar het is wel spannend.

Ook “Het Bernini Mysterie” had datzelfde effect. In zijn latere boeken heeft Dan Brown mij niet meer kunnen verrassen (je hebt zijn manier van werken door), maar ik blijf hem wél dankbaar dat hij mij na de komst van de kinderen weer aan het lezen gekregen heeft.

Hoogtepunten

Ik heb de laatste jaren constant boeken gelezen. Ik schat dat ik makkelijk een 30 tot 50 boeken per jaar lees. Ik lees ook op mijn hometrainer, tijdens mijn uurtje fietstraining. Lichte lectuur. Een verhaaltje waarvan je weet dat het goed afloopt en waar je niet constant je aandacht moet bijhouden 😉

Val der titanenToch springen er de afgelopen jaren een aantal aanraders uit. De “Millennium-trilogie” van Stieg Larsson, de “Hongerspelen-trilogie” van Suzanne Collins, “Sashenka” van Simon Montefiore, John Boyne met o.a. “De jongen in de gestreepte pyjama” en “Het winterpaleis”, Ken Follett met o.a. “Val der Titanen” en “Pilaren van de aarde”,… Al deze boeken hebben me op een of andere manier geraakt. Vaak lieten ze me niet los en zat ik nog een aantal dagen of weken na de lectuur te herkauwen.

Laatste boek

BlogboekHet laatste boek dat ik uit heb, is “Blogboek” van Kelly Deriemaeker. Een toppertje, omdat het me eindelijk eens deftig werk heeft laten maken van mijn eigen blog. Op een min of meer georganiseerde manier. Kelly Deriemaeker is georganiseerd, ik probeer dat toe te passen op mijn gestructureerde chaos. Soms lukt het beter dan anders…

Het “Blogboek” heeft me inspiratie gegeven (zie #projectblogboek) en het is ook gewoon een mooi boekje om door te bladeren. Met leuke lijstjes en massa’s praktische tips. Eindelijk een doe-het-zelf-boek mét effect 😉

De Top Vijf

  1. Choderlos De Laclos – Les Liaisons dangereuses
  2. Stieg Larsson – Millennium-trilogie
  3. Bart Moeyaert – Duet met valse noten
  4. Kelly Deriemaeker – Blogboek
  5. Dan Brown – De Da Vinci Code

Dit zijn allicht niet de 5 allerbeste of allermooiste of literair meest hoogstaande boeken die ik in mijn leven gelezen heb. Maar het zijn wel 5 boeken die mijn leven beïnvloed hebben. Die gelinkt zijn aan mooie of moeilijke periodes in mijn leven. Die me deden genieten van het lezen of die me aanspoorden om mijn leven een nieuwe wending te geven.

Het is echter al een tijdje geleden dat ik nog eens een boek las dat me helemaal in vervoering bracht, dat me de tijd deed vergeten, dat me helemaal deed opgaan in het verhaal… Stuur dus gerust jullie suggesties door. Welke boeken moet ik zeker nog lezen? Welke boeken hebben jullie geraakt? Laat het met gerust weten, ik test met plezier jullie toppers zelf uit…

Keep calm and eat… London

Ik eet graag. Volgens de echtgenoot leef ik in functie van mijn maaltijden. Ik weet graag op voorhand wat we zullen eten en kan dan een hele dag al “voorgenieten”. 4 dagen Londen was dus ook op culinair vlak een belevenis. En genoten hebben we!

Onze eerste lunch in Londen vergeten we liever. We dachten op zeker te spelen met Italiaans, maar dat viel dik tegen. De bruschetta’s waren aangebrand, de pizza van de oudste had ook zwarte stippen op de onderkant en de pasta’s waren niet genoeg afgekruid. Ik begrijp niet dat mensen die dagdagelijks in een keuken staan de simpelste dingen zo kunnen “verkrachten”. Bovendien was het nog duur ook. We hebben de naam van het restaurant dan ook meteen uit ons geheugen gewist. We waren beter meteen voor het Engelse werk gegaan 😉

Onze toppertjes

Byron_mini1. Byron Hamburgers. Onze dames zijn niet echt avonturiers op culinair vlak, al durven ze de laatste tijd wel eens een risico nemen. Byron in Londen was er zo eentje. Het was hun eerste hamburger ooit.

En hun kennismaking met de “betere” hamburger smaakte naar meer. Het was ook zeer verzorgd in een mooi industrieel interieur. We waren snel bediend, het was zeer schappelijk qua prijs én de kelners waren zeer vriendelijk. Nog niet het niveau van Il Cardinale in Mechelen (waar de échte, heerlijke broodjes het helemaal afmaken), maar het kwam in de buurt. Absoluut een aanrader!

Bella Italia_mini2. Bella Italia. Italië-liefhebbers als we zijn, geven we niet op, ook niet na een mindere ervaring. Op onze laatste dag in Londen gaven we de Italiaanse keuken een tweede kans en Bella Italia was wel een hoogvliegertje.

De echtgenoot en ik probeerden de lunchmenu, onze ladies kozen naar goede gewoonte voor een pizza margherita en een spaghetti bolognaise. Het was simpele Italiaanse keuken, maar de smaken zaten goed en de prijs was een meevaller. De bediening was super, met Italiaanse zwierigheid (zelfs bij de half-Duitse ober). Zo werd de salade van de echtgenoot met een grote pepermolen aan tafel afgekruid en kwam de ober zelf de Italiaanse parmigiano boven de pasta raspen. Dat we op 28 oktober op een terrasje genoten van de zon maakte het helemaal af 😉

fish & chips_mini3. Fish & Chips. Je bent niet in Londen geweest als je geen fish & chips gegeten hebt. Dat hebben we dus ook gedaan, ergens langs de Thames in de buurt van de London Eye.

Was het een meevaller? Best wel voor de jongste en mezelf. De oudste vond “het bladerdeeg” rond de vis niet lekker en gaf later toe dat ze eigenlijk “fishsticks & chips” zou prefereren. Maar wat de erwten met munt-puree hierbij kwam doen, was me eigenlijk een raadsel. Beetje gemengde gevoelens, maar ik vind wel dat je het op zijn minst een keertje moet geproefd hebben.

Ben's Cookies_mini4. Ben’s Cookies. Na zijn vorige Londenreis had de echtgenoot een cadeautje bij: Ben’s cookies uit Covent Garden. Alle mogelijke varianten met witte, melk- en donkere chocolade, gegarandeerd een succes dus hier bij de ladies of the house.

We hadden zondag een “Ben’s box” gehaald, we zijn op onze laatste dag speciaal naar Covent Garden teruggekeerd om een verse lading mee naar huis te kunnen nemen. De bestelling voor papa’s volgende Londenreis is ook al gemaakt. Laat die zoetigheid maar komen, hoe meer hoe liever 😉

Een laatste speciale vermelding gaat naar het ontbijt in onze Novotel Blackfriars. Lekker, gevarieerd en voor iedereen zijn gading. Zo gaat de echtgenoot voor het “full English breakfast”, geniet de oudste van haar scones en knabbelt de jongste van haar ovenvers stokbrood, terwijl ik de fruitbar plunderde. Kwestie van nog plaats te laten voor de cookies 🙂

Keep calm and love London…

Modern meets Medieval_miniDe eerste keer

Onze allereerste citytrip met onze ladies zit er net op. 4 dagen Londen én het was een aanrader. Vooral omdat – dixit de dames – wij toch geluk hebben dat zij het niet erg vinden om musea te bezoeken…

Onze meisjes zijn intussen al 10 en 13 én ze zijn het gewend om steden te bezoeken. Al worden stadsbezoeken in ons jaarlijks verlof wel meestal gecombineerd met een zwembad, goed weer en platte rust. Dat zou in Londen niet het geval zijn, dachten wij… Kleine misrekening bleek achteraf.

Logeren deden we in Londen in Novotel Blackfriars. Wij opteren – ook onderweg – meestal voor een Novotel omwille van de familiekamers. 2 kinderen tot 15 jaar slapen gratis bij de ouders. Het ontbijt is er alvast dik in orde, zeer belangrijk om goed aan de dag te beginnen. 😉 Speciale vermelding ook voor de matrassen én het grote bad. Net geen zwembad, maar onze meiden genoten toch met volle teugen.

Ook de persoonlijke gids was een echte aanrader. De leraar-echtgenoot heeft intussen al een dertiental Londenreizen begeleid op school en kent de stad dus op zijn duimpje. Bijzonder handig in de Londense metro en tijdens onze verschillende stadswandelingen… Of in het British Museum, waar we eerst letterlijk in ons eentje de Elgin Marbles rustig konden bekijken om later terug te keren naar de Rosetta Stone (waarvoor de massa zich onmiddellijk verdringt…)

London Highlights

Big Ben_mini

1. Big Ben. Toen we zaterdag in Londen arriveerden, zijn we begonnen met een stadswandeling rond alle toeristische trekpleisters. Het allereerste wat je te zien krijgt als je het metrostation Westminster uitkomt is de “Big Ben”. Bijzonder indrukwekkend voor onze dames om de toren uit Peter Pan in het echt te zien. De oudste noemde het later één van haar hoogtepunten. “Niet alleen de toren is prachtig, maar als je dan ziet waaraan hij vasthangt (= Houses of Parliament)…”

Dezelfde wandeling voerde ons ook langs het London Eye, Westminster Abbey, Downing Street en Buckingham Palace, maar het was de Big Ben die bijbleef…

2. Horse GuardHorse guards_minis. Wij hadden het geluk er net te arriveren een halfuurtje voor de “change of the guards”. Een typisch Engelse traditie, in vol ornaat. Grappig als de “ceremoniemeester” het startsein geeft en de ene groep richting Buckingham Palace trekt om daar te gaan wisselen en de andere groep de andere richting uitrijdt.

Niet meer van deze tijd? Misschien. Maar tegelijk ook zo mooi. Bepaalde tradities of folklore maken deel uit van het collectief bewustzijn van een land of volk en zijn er nu eenmaal om in ere te houden (denk maar aan Sinterklaas en Zwarte Piet). Koesteren dus, de “change of the guards”…

Enlightenment Library_mini3. Enlightenment Library in British Museum. Uiteraard was het British Museum een hoogtepunt. Wat daar aan wereldgeschiedenis verzameld is, is indrukwekkend. En we waren blij dat we de Elgin Marbles, de friezen uit het Partenon, nog gezien hebben voor ze dankzij mevrouw Clooney terugkeren naar hun rechtmatige eigenaar Griekenland…

Maar verborgen in het British Museum zit ook de Enlightenment Library, de bibliotheek van de Verlichting. De echtgenoot-gids had even wat tijd nodig om de volgende zaal op zijn plannetje te vinden en stuurde vrouw en kinderen dus even – ter afleiding – de bibliotheek in. Een echt pareltje! Boeken, beelden (meestal kopieën van klassieke toppers), de meest uiteenlopende verzamelingen van fauna, flora,… Heel mooi gerestaureerd. Ik zag me er al opzoekingen komen verrichten voor het volgende meesterwerk uit de wereldliteratuur (als ik er als vrouw al binnen mocht…) We hebben de volgende zaal op ons programma (The Americas) nog gehaald hoor, maar met vertraging, en ze viel zowel voor de oudste als voor mij in het niets bij wat we net gezien hadden…

Tower Bridge_mini4. Tower en Tower Bridge. De jongste duidde zonder twijfel “de Kroonjuwelen” aan als haar favoriet in Londen (naast de Disneywinkel). Het heeft ons 3 pogingen gekost om de Tower te kunnen zien, maar dankzij een zeer vriendelijke ticketverkoopster die ons maandagavond aanraadde om dinsdagmorgen tegen de opening om 9 uur af te zakken, hebben we de Tower in alle rust kunnen bewonderen.

WOI herdenking_miniWe waren bij de allereersten die binnenliepen bij de Kroonjuwelen. Toen we een dikke 20 minuten later de blingbling van de Queen achter ons lieten, was er al een wachttijd van een halfuurtje. We bezochten verder nog de “armories”, de Bloody Tower en de Beauchamp Tower en lieten de vesting rond 10:30 uur achter ons. Er stond toen een rij van zo’n anderhalf uur… Het protest van de dames tegen het “onmenselijke” wekuur was in één klap vergeten.

Overigens was ook het eerbetoon aan de Eerste Wereldoorlog met de rivier van poppies rond de Tower een stilmakend voorbeeld van hoe herdenking ook zou kunnen.

Covent Garden_mini5. Covent Garden. Gezellig, lekker, aangename sfeer, leuke streetperformers, mooie winkeltjes (een Disneywinkel voor de jongste!). Je bent niet in Londen geweest als je niet minstens een uurtje in Covent Garden hebt rondgeneusd. Voor ons zeker te prefereren boven Oxford Street en Regent Street, maar wij zijn dan ook geen shopaholics. Verre van. Al was het bezoekje aan Selfridges (van de tv-serie) ook wel leuk om de ogen uit te kijken…

Londen by night_mini6. Londen by night. Zowel zondag als maandag onze dag afgesloten met een wandelingetje op de Southbank, langs o.a. Tate Modern, The Globe, London Bridge. Aangenaam, zeker gezien het atypisch Engelse weer: zon, zacht, zomers…

Note to myself: volgende keer misschien toch wat minder ijdel pakken: enkel hakken op citytrip toch maar niet meer doen. All Stars van de oudste moeten lenen omdat je met een dikke blaar niet meer op je hakken kan lopen, is het toch niet. 😉

Voor herhaling vatbaar!

Onze eerste citytrip met de dames erbij was meer dan geslaagd en vast én zeker voor herhaling vatbaar. Hebben we ons aangepast aan onze meisjes? Uiteraard! We hebben ons tempo een klein beetje laten zakken en hebben zonder problemen geschrapt in ons programma. Saint Paul’s Cathedral is niet gelukt, we zijn teruggekeerd naar Covent Garden omdat zij dat leuk vonden (en om koekjes te kopen) en de dag zat er meestal al rond 18:30 uur op. Dan lazen we nog wat, gingen de dames uitgebreid in bad en doken we vroeg ons bed in… zodat ook de mama en de papa uitgerust terugkeerden uit Londen (op de blaren na dan).

Wat zijn jullie “highlights” in Londen? Wat hebben we gemist en moeten we de volgende keer zeker goedmaken? Laat maar weten, ik ben benieuwd…

5 liedjes die mijn leven veranderden

Nog eentje in het kader van #projectblogboek. De originele opdracht was “5 boeken die je leven veranderden”, maar daar zit ik nog over te kauwen. Te veel gelezen, te moeilijke keuzes. Dus, als tussendoortje, de 5 liedjes die mijn leven veranderden…

Beginnen doen we uiteraard met Bruce Springsteen. Hét idool van de echtgenoot toen ik hem leerde kennen. Nog altijd trouwens 😉 Volgens één of andere muziekrecensent bestaan er 2 soorten mensen: zij die Springsteen nooit live gezien hebben en zijn fans. Voor mij klopt dat. Uit liefde vergezelde ik de echtgenoot naar een eerste optreden van The Boss. Er zouden nog vele optredens volgen, met volle goesting. TW Classic vorig jaar was mijn 11e optreden en elke keer opnieuw ben ik onder de indruk van de energie, de intensiteit, het uithoudingsvermogen, de humor en het muzikale aspect (natuurlijk). Restte nog de (zware) keuze voor het nummer. Het is “If I Should fall behind” geworden. Deze versie zet de E Street band in de spotlights, ook de betreurde “Big Man” Clarence Clemons. Omdat de E Street Band meer is dan een begeleidingsband, omdat er toch een verschil is tussen Springsteen met en zonder… En omdat het nummer erbij was op een speciaal moment in mijn leven.

Daarnaast mag Pearl Jam zeker niet ontbreken in mijn lijstje. Als kind van de jaren ’90 werd ik toen al weggeblazen door “Ten”, met onder andere “Alive”, “Black” en “Jeremy”. Wij hadden tickets voor het afgeblazen optreden op Rock Werchter in 2000, na de doden op het Roskilde-festival. Het was daarna wachten tot het Sportpaleis 2006 voor we Pearl Jam voor het eerst live in actie zagen. Geweldige band. Perfecte kuismuziek trouwens, wees maar zeker dat het met Pearl Jam vooruit gaat. 😉 Ik heb gekozen voor “Just Breathe”, waarin Eddie Vedders warme stem fantastisch beeldend klinkt.

Nummer 3 is “Run” van Snow Patrol, ook al in een live uitvoering. Telkens opnieuw krijg ik kippenvel bij het bekijken ervan. De band heb ik ook al twee keer aan het werk gezien. Tijdens zijn optredens getuigt de sympathieke zanger Gary Lightbody van een geweldige nuchterheid en van de nodige zelfrelativering. Remember Music for Life 2011.

Ook Stromae hoort thuis in mijn lijstje. Belg, jong en een enorm cadeau voor alle leerkrachten Frans. In zijn eentje heeft Stromae Frans weer (eventjes) hip en sexy gemaakt. Ik koos voor “Papaoutai”, omwille van de fantastische combinatie van de opzwepende beat met de ontnuchterende tekst én omdat de oudste dochter vorig jaar een fantastisch hiphopoptreden op dit nummer bracht.

Het laatste nummer is misschien wel het liedje dat het meest invloed gehad heeft op mijn leven. “Gente di mare” vormde immers de directe aanleiding voor mijn Italiaanse studiekeuze. Ik zat in het 2e middelbaar, keek naar het Eurovisiesongfestival en wou weten waarover Tozzi en Raf het hadden in hun geweldige nummer (dat overigens, als ik me goed herinner, als derde eindigde. Johnny Logan won met “Hold me now”). Jaren later studeerde ik Frans-Italiaans en begreep ik eindelijk de melancholie uit het nummer.

Bij deze mijn top 5:

  1. Bruce Springsteen – If I Should Fall Behind
  2. Pearl Jam – Just Breathe
  3. Snow Patrol – Run
  4. Stromae – Papaoutai
  5. Tozzi & Raf – Gente di mare

Ik ben vast en zeker nog een heleboel liedjes vergeten. Muziek speelt een belangrijke rol in mijn leven. Vaak zijn (mooie) herinneringen ook gelinkt aan liedjes. Zo zal Runaway Train in mijn geheugen altijd verbonden zijn met Praag en hoort Gustavo Lima dan weer bij vakantie (Italië).  Ik zie onmiddellijk mijn 2 dochters voor mij, lachend en dansend.

Hebben jullie ook zo’n liedjes? Stuur jullie top vijfjes gerust door. Ik ben benieuwd…

25 dingen die jullie nog niet over mij wisten

25 dingen die je niet over mij wist_mini1. Laat ons beginnen met het begin: ik heb niet 1, maar 3 voornamen. Ik ben genoemd naar mijn doopmeter en -peter en heet officieel Nele Hermien Petra, maar zeg maar Nele.

2. Ik ben een kleintje, voor de volle 1m59… Toch nog groter dan Madonna, Prince en Kylie Minogue en naar ’t schijnt door mijn gebrek aan lengte overdreven gedreven.

3. Ik ben een Steenbok, koppig, passioneel en ambitieus. Of dat klopt, laat ik in het midden 😉

4. Ik hou van kleur in mijn leven (mijn puberteit was al zwart genoeg 😉 ) en het mogen gerust felle kleurtjes zijn… Mijn lievelingskleur is rood.

5. Ik ben dol op hoge schoenen (zie punt 2 😉 ) met een stevige hak. Ik denk dat ik sinds mijn achttiende geen platte schoenen meer gedragen heb. Behalve sport- of wandelschoenen en die leveren me rugpijn op…

6. Narcissen zijn mijn favoriete bloemen. Zij kondigen na een lange donkere winter de start van de zon en de lente aan én ze vormden het allereerste (zelfgeplukte) boeketje dat ik van het lief, nu de echtgenoot, kreeg.

7. Als aperitief verkies ik een mojito of een margarita, maar een heerlijk fris wit wijntje op een zonnige zomeravond is zeker niet te versmaden.

8. Ik onthoud futiliteiten, wat mij een goede quizzer maakt. Mijn specialiteiten zijn sport en roddels. Ik heb wel een goede afwerker nodig. Op de naam zelf blijk ik op “le moment suprême” te weinig te komen; ik kan wel ontzettend veel details én goede omschrijvingen geven die een ander dan maar heeft binnen te koppen…

9. Ik denk soms te snel of anders geformuleerd: ik spring van de hak op de tak. In mijn gedachten is dat uiteraard nooit zo, maar helaas blijk ik mijn gedachtengang alleen binnenin mijn hoofd te laten evolueren. Gelukkig is de echtgenoot intussen getraind om mijn bokkensprongen mee te volgen.

10. Ik ben een rockchick. Dol op Bruce Springsteen, Pearl Jam, Coldplay, Snow Patrol, Foo Fighters, Editors, Muse, Kings of Leon, Killers,… Heb hen de afgelopen jaren allemaal minstens 1 keer live aan het werk gezien, behalve de Foo Fighters. Laat Werchter daarvoor volgend jaar maar een week vroeger plaatsvinden…

11. Maar ik sta ook open voor andere genres. Stromae, Avicii én Tomorrowland staan nog op mijn wish list.

12. Ik heb een erfelijk gehoorprobleem. Ik zal allicht net als mijn grootmoeder en vader op latere leeftijd een hoorapparaat mogen dragen. Enig verband met punten 10 en 11 is niet bewezen!

13. Ik lees veel en lees regelmatig eerst het einde van een boek. Bij liefdesromans stoort dat toch niet. Je weet dat het uiteindelijk goed komt; de weg ernaartoe is in dat soort romans belangrijker dan het einde. Ik doe dit niet bij spannende boeken of verhalen die je moet gelezen hebben. (Uiteraard heb ik bij de Millenniumtrilogie NIET het einde eerst gelezen).

14. Ik eet in fasen. Momenteel zit ik in mijn witte Twix-fase, maar ze begint weer op zijn einde te lopen. Zo ook met ontbijtgranen (Fitness Honing & Amandelen) of tussendoortjes (Grany Brut – Pure Chocolade). Vooral zeer lastig voor de echtgenoot, die bij ons thuis de boodschappen doet, zijn best doet om zijn dames in de watten te leggen, maar moeite heeft om de verschillende fasen bij te benen…

15. Ondanks mijn duidelijk humane interesse én mijn aanleg voor talen, heb ik in het middelbaar Natuurwetenschappen (met 8 uur wiskunde) gevolgd. Ik was daar eigenlijk ook goed in. Thuis ben ik dan ook de financieel directeur van dienst.

16. Ik vul al jaren zelf ons belastingformulier in. Het kost mij telkens een voormiddag. Intussen vind ik het stiekem een uitdaging om alles uit te pluizen en op orde te hebben.

17. Ik kan niet koken als de keuken overhoop staat. Voor ik eraan begin, zal ik dan ook de afwasmachine uit- en opnieuw inladen. Pas als de keuken proper is, kan ik er opnieuw een puinhoop van maken (die ik wel zelf opruim).

18. Ik ben niet op mijn best ’s morgens. Toen ik na 15 jaar vertrok bij mijn toenmalige werkgever, werd in de aankondiging van mijn vertrek nog verwezen naar mijn “legendarisch ochtendhumeur”. Ik heb het in de loop der jaren wel leren controleren 😉

19. Ik ben héél graag op reis, maar de weg ernaartoe (of het nu met de wagen of het vliegtuig is) is een bron van stress.

20. Ik ben een bezorgde mama. Toen de oudste begin vorig schooljaar met de fiets naar school begon te rijden, heb ik maandenlang de klok in het oog gehouden. 8u30, ze is er. 16u30, ze is veilig terug thuis. Toen de jongste onlangs een weekje op bosklassen was, gunde ik haar haar herinneringen, maar had ik alweer moeite met loslaten.

21. Ik ben verstrooid. Ik sta me vaak af te vragen in een bepaalde kamer wat ik daar nu eigenlijk kwam doen en moet dan (in gedachten) terug naar de vorige kamer om me dat te herinneren.

22. Ik kan me dagenlang zitten afvragen van waar ik die bepaalde acteur/zanger of medemens toch ken. Dat blijft door mijn hoofd spelen tot ik, een week of zo later, in een volledig andere context, ineens een Aha-Erlebnis krijg.

23 is mijn geluksgetal. Ik ben geboren op 23 december, vandaar.

24. Ik ben dol op feestjes. Verjaardagsfeestjes, verrassingsfeestjes (voor een ander), ik geef ze graag. Kerstmis is voor mij een hoogtepunt. De kerstboom, de pakjes, een mooi gedekte tafel, lekker eten en uiteraard mijn geliefden rond mij. Ook Oudjaar met onze “usual suspects” is telkens een fijne overgang naar een nieuw jaar.

25. Ik heb absoluut niet te klagen. Hoewel het glas voor mij eerder halfleeg lijkt, hebben wij het goed: we hebben elkaar, 2 prachtdochters, een ondeugende hond, een goed dak boven ons hoofd, een fijne omgeving. I’m a very lucky girl…

Nobody’s perfect, but if you’ve been to Heist, you’re pretty close… #projectblogboek

projectblogboek_miniTwee weken geleden in een opwelling “Blogboek. Tips & Inspiratie voor meer blogplezier” gekocht van Kelly Deriemaeker. In één ruk uitgelezen (op de hometrainer). Ontzettend veel inspiratie opgedaan én goesting om erin te vliegen.

Afgelopen weekend #projectblogboek gezien en in een opwelling beslist om mee in te stappen. En dus krijg je bij deze een rondleiding door Heist-op-den-Berg, waar de roots van mijn man liggen. Zelf heb ik er ook een paar jaar gewoond, intussen ligt ons domicilie in een buurgemeente. Maar de link met Heist is wel gebleven.

Heist-op-den-Berg is gewoon handig voor iemand die in het landelijke Wambeek geboren en getogen is, met enkel een paar cafés, een bakker, een beenhouwer en een buurtwinkeltje. Naar de Colruyt (in Asse) boodschappen doen was toen al een hele uitstap…

Wat moet je zeker onthouden in Heist-op-den-Berg? De Bergstraat aan de voet van “den Berg”. Je kan er winkelen, uitgaan, lekker eten en een pintje gaan drinken. De “place to be” in Heist-op-den-Berg (letterlijk en figuurlijk, er is ook een café met die naam).

1. Shoppen in Heist-op-den-Berg

  • Via Via. Dé babywinkel bij uitstek in de ruime omgeving. Je legt er je geboortelijst en je kan er met je kinderen terecht voor kleren tot +/- 14 jaar.
  • Bizzar. Kleine meisjes worden groter. Wanneer het iets sjieker mag zijn, ook feestkledij.
  • Djeans. En dan worden het ineens tieners…
  • Plan Conceptstore Voor de mama. My cup of tea, met o.a. Lucy has a secret, Billi Bloom,… Ook voor hippe papa’s trouwens.
  • Piampiani. Zalige collectie schoenen. Ik hou van high heels (en ze mogen héél hoog zijn) en vind hier altijd mijn ding. Ze hebben ook een outlet-gedeelte en de solden zijn een aanrader…
  • Clem Vercammen. Juwelen voor jong en ouder, in alle prijsklassen. Zowel mijn mama, mijn dochters als ik vinden hier ons ding…

Al deze winkels vind je in de Bergstraat, of op wandelafstand. Verder zijn hier ook de meeste ketens (Esprit, Standaard Boekhandel, Veritas, Hema, Blokker,…). Zalig om met de fiets snel een uurtje te gaan (window)shoppen…

2. Eten in Heist-op-den-Berg

  • de 46 Uitstekende pizzeria in de Molenstraat. Onze kenners (mijn dochters) bevelen dit restaurant ten zeerste aan!
  • ’t Eetkafee Prachtige locatie tegen de flank van de Berg. Heerlijke wereldkeuken, zalige mojito’s!
  • Ijssalon Vaniglia in deelgemeente Itegem, maar de omweg meer dan waard. Het beste roomijs uit de ruime omgeving. (Al is het chocoladeijs van De Ijsberg in Beerzel met zijn grote stukken chocolade ook zeker en vast het vermelden waard)
  • Moochie. “Fabulous Frozen Yogurt”, nog niet lang in Heist-op-den-Berg maar deze zomer al zéér populair bij mijn dochters en hun vriendinnetjes.
  • Bakkerij en Koffiehuis Monty. Een instituut. Eén keer taart gaan halen voor een feest bij mijn ouders en dat was de allerbeste chocomoussetaart ooit gegeten. Wel niet goedkoop, maar zeker een aanrader voor speciale gelegenheden.

Als iemand tips heeft voor een goed Chinees restaurant in Heist-op-den-Berg, geef maar een seintje. Dat hebben we nog niet ontdekt…

3. Ontspannen in Heist-op-den-Berg

  • de Averegten. Provinciaal wandeldomein met grote speeltuin, kinderboerderij,… Als je geen blijf weet met je kinderen, kom dan naar de Averegten. Ga even wandelen tot aan de kinderboerderij, laat je kinderen dan een uurtje los in de speeltuin terwijl jij geniet van een hapje en een drankje in het Boshuis. Iedereen daarna moe en tevreden naar huis en (niet alleen) de kinderen zullen zeker en vast goed slapen…
  • Het Pelgrimhof, op de grens tussen Heist en Beerzel. De ideale stop tijdens het fietsen. Het zit er vol eenden en ganzen.
  • Hestival. Niet te groot, meestal leuke line-up. Wel nog niet echt veel geluk gehad met het weer. Telkens als we de afgelopen jaren wilden gaan, was het koud en nat…
  • de Rommelmarkt op zondagmorgen, in de ruime omgeving van de Bergstraat. Moet je zeker een keer doen in Heist-op-den-Berg. Zorgt voor files op de invalswegen op zondagmorgen. Wij halen er onze gebraden kip met gebakken patatjes…
  • Ijsbaan. Volgens de overlevering ga je op vrijdagavond “schaatsen” net voor je echt mag uitgaan. Voor gezinnen met jonge kinderen is de zondagvoormiddag dan weer een aanrader. De jeugd slaapt dan nog uit, dus is het dan rustig oefenen met jonge, onzekere schaatsertjes. Bovendien is de Ijsbaan de thuishaven van een professionele ijshockeyclub op nationaal niveau.
  • cc Zwaneberg en de bibliotheek. Cultuur, films, optredens, theater, dans,… en zoveel meer. Wij zijn vaste bezoekers van de bib, onze oudste heeft zelfs gevraagd of ze haar communiefoto’s er mocht trekken. Dat kon. We kregen nog voor de officiële openingsuren toegang en alle mogelijke rekwisieten werden uit de kast gehaald. Onvergetelijk.
  • alle cafés aan de voet van de Berg: ’t Pleintje, ’t Hoekske, de Place to be, de Oude Ketel,… Mooi weer en het zit er vol.

tas Heist-op-den-Berg_miniIk zal allicht nog heel wat “Hestse toppers” vergeten zijn. Ik reken dan ook op alle volgers uit de omgeving van Heist-op-den-Berg om massaal te reageren, om tips en aanvullingen door te sturen, dan kunnen we deze blog volgend jaar opnieuw delen, met de nodige bijsturingen 😉