Dansend het weekend in…

In het kader van de 40 dagen bloggen was het tijd om een oldie nog eens van stal te halen: de vijf op vrijdag. Oorspronkelijk naar een ideetje van Boston, baby! Vandaag lijsten we 5 nummers op die ik leerde kennen via de dochters, maar die ik intussen ook héél goed vind. Het kan ook zijn dat we ze intussen zo vaak door ons strot geramd kregen dat een zekere gewenning is opgetreden 😉. Neen serieus, deze 5 nummers zijn gewoon goed.

Deze zangeres scoorde eerder al met “Homesick” en vooral “New Rules”, maar ik koos haar nieuwe single omdat ik dat gewoon een heel aanstekelijk nummer vind. Ze draaien het overigens ook op Studio Brussel, dit had ik (met vertraging) mogelijk dus zelf nog ontdekt.

Intussen is hij wereldberoemd en hebben wij (eindelijk) tickets voor zijn optreden op de wei van Werchter aan het begin van de zomer, maar het waren onze dochters die zijn eerste cd in huis haalden en die compleet plat speelden. Het blijft grappig om op een onbewaakt ogenblik, als je ’s avonds rustig beneden naar tv zit te kijken, ineens gezang van boven te horen. En aangezien jij dan niet de cd in kwestie hoort, wordt het helemaal hilarisch. Maar kijk, intussen zit deze Brit al aan een tweede cd en heeft hij met zijn folk ook de oudjes hier ten huize helemaal ingepakt.

Op dit nummer zie ik me echt nog eens uitgaan en dansen (ook al is het intussen al weer eeuwen geleden 😉). Het is ritmisch, opzwepend en je moet gewoon dansen. Wanneer hadden we nog eens een feestje gepland??

Ik kon geen lijstje maken met 5 muzieknummers zonder er iets Frans in te steken. Gelukkig deelt de oudste een voorliefde voor de taal van Molière en Voltaire met haar mama en zitten er dus ook regelmatig Franse nummers in haar afspeellijsten. En bij dit nummer was het voor mij liefde op het eerste gehoor…

Gezien het hele gedoe rond Boef had ik dit nummer bijna niet in de lijst gezet. Maar als we op zondagavond van mijn ouders terug huiswaarts rijden en dit nummer weerklinkt, dan krijgen we zo maar opeens twee rappende dames achter in de wagen. Beide dochters kennen dit nummer van voor naar achter, accenten incluis. Het is eerlijk waar mijn favoriete moment van de week, ik word er elke keer opnieuw goedgezind van.

TGIF! Hier heb je een streepje muziek om het weekend vrolijk in te zetten. De rappende dochters en dansende ouders moet je er maar bijdenken 😉!

Advertentie

Sinterklaas kapoentje…

De Sint heeft dit weekend hier en daar al wat huizen bezocht, is een paar daken opgeklauterd en heeft door de schoorstenen met cadeautjes gestrooid. En dus mochten de neefjes en het nichtje hun cadeautjes komen ophalen bij mijn ouders. Onze dochters zijn de 12 intussen gepasseerd en vinden geen speelgoed meer in hun schoentjes (wel nog veel snoep – we kunnen ons de komende weken weer een chocolade-indigestie eten).

Het blijft leuk om de gezichten van de neefjes en hun nichtje te zien als ze voor het eerst de kamer waar al het speelgoed uitgestald staat in mogen. Vooral de kleinste – dik 3 jaar – besefte dit jaar voor het eerst écht goed wat er gaande was. Hij was dus eerst een beetje overdonderd, maar vloog al snel enthousiast in het speelgoed. Voor de kenners: bij hem was het Paw Patrol, een rage die we met twee dochters van intussen 16 en 13 compleet aan ons hebben zien voorbij gaan. (Gelukkig maar 😉!) De andere dozen (voornamelijk Lego) herkenden we maar al te goed. Daar hebben onze dochters (en hun ouders) zich ook een tijdlang héél erg goed mee geamuseerd.

Al moeten we eerlijk bekennen dat het grootste plezier bij een Lego-doos wel het ineensteken is. Daarna is de lol er een beetje vanaf. In tegenstelling tot concurrent Playmobil, waar onze dochters – ook na het ineensteken – maar bleven mee spelen. En dat trouwens nog altijd een succesnummer is bij de jongere neefjes en het nichtje op verjaardags- en andere feestjes.

Bij ons moet de Sint nog op bezoek komen en kunnen we dus nog niet teveel tipjes van de sluier oplichten. Al was de goedheilig man wel zo vriendelijk om ook de ouders al met een cadeautje te bedenken. Volgend jaar komt Pearl Jam immers optreden op Werchter en dat konden we niet aan ons laten voorbijgaan. En dus bestelde ik zaterdag al twee tickets voor wat jeugdsentiment. Onze laatste keer op de festivalwei dateert van Bruce Springsteen op TW Classic 2013. Maar onze laatste keer Werchter kon ik me zelfs niet meer herinneren, dat moet al meer dan 10 jaar geleden zijn. (Het was inderdaad editie 2003, met Coldplay en REM als afsluiter!) Maar kijk, voor Pearl Jam doen we een inspanning 😉. In de hoop dat ze toch een aantal verzoekjes spelen.

En zo waren niet alleen de kinderen dit (Sinterklaas)weekend in de wolken, maar begonnen ook hun oudjes al eens wat weg te dromen. Van een zonnige festivalzomer vol geweldige muziek. Want liet The War On Drugs al niet vallen dat zij naar Pukkelpop komen?

Pukkelpop 2017, haar eerste festival

Muziek speelt een belangrijke rol in ons leven. Herinneringen worden gekleurd door liedjes, we gaan graag naar concerten. Dat dat erfelijk is, was dus wel enigszins te verwachten. Of we kunnen het ook anders stellen: we moeten nu niet klagen dat onze muzikale opvoeding zijn effect niet heeft gemist. Ergens in maart kregen we dan ook de onvermijdelijke vraag: “mag ik naar een festival?”. In eerste instantie dacht de mama nog voor een jaar uitstel te zorgen door “pas als je 16 bent” te antwoorden. Beetje dom, aangezien de oudste halverwege de zomer verjaart. De mama had enkel rekening gehouden met Werchter en dat stond nog voor haar 16de verjaardag op het programma.

Maar ook snel denken heeft de oudste van geen vreemden en met “maar dan mag ik naar Pukkelpop?” had ze ons wel klem natuurlijk. We hebben er nog even over nagedacht, en al snel kwamen we tot een compromis: zij mocht een vriendin meevragen, maar ze kreeg ons er ook bij. Niet dat we “samen” naar Pukkelpop zouden gaan, ze mochten daar uiteraard hun ding doen. Maar meteen was het probleem van het vervoer ook opgelost en just in case – je weet maar nooit – waren wij dan wel in de buurt.

Al snel hadden we een dag gevonden. Geen discussie voor onze oudste: zij ging naar Bastille. Dat kwam ook mij niet slecht uit, want dat was ook de dag van Elbow, en laat die groep nu toch al een tijdje op mijn lijstje staan. Bovendien kwamen er nog een paar namen bij die ik ook wel eens wou zien. Niet dat ik tickets zou kopen speciaal voor George Ezra of London Grammar, maar nu ze toch speelden op onze Pukkelpop-dag, pikten we hun optredens ook met plezier mee.

We hadden geluk met het weer: op een enkele bui na bleef het droog. We namen afscheid bij de inkom, spraken een ontmoetingsplek af “voor erna” en deden elk ons ding. George Ezra viel mee, London Grammar viel tegen. George Ezra heeft een ongelooflijk mooie bluesstem, maar we moesten de wel héél erg jonge gillende bakvissen erbij nemen in het eerste vak. De echtgenoot en ik zorgden er meteen voor dat de gemiddelde leeftijd daar een pak de hoogte in ging. London Grammar hebben we niet uitgekeken. Ze heeft een wondermooie stem, maar het geheel was wat magertjes voor op een hoofdpodium in open lucht. In een kleinere zaal kan dit werken, maar op Pukkelpop verdronk ze.

Dat gaf ons in ieder geval tijd genoeg om een goed plekje voor Elbow te zoeken in de Marquee. En laat het Elbow-optreden nu wel een ongelooflijk hoogtepunt geweest zijn. (Wat de gemiddelde leeftijd betrof, vielen we er zeker niet uit de toon: ik denk dat alle “oude zakken” daar op dat moment verzameld stonden.) Maar het was schitterend. Zanger Guy Garvey had de hele tent mee ondanks de breekbare, gevoelige muziek. Geweldig gevoel voor humor ook en tonnen présence. Ook al is het niet meteen moeders mooiste, uitstraling heeft hij. Kippenvel, een houten vloer die daverde, de tent die luidkeels meezong, meefloot, meeklapte. Overweldigend! Zo één van die concerten waarbij de zanger “kwam, zag en overwon” of de tent compleet plat speelde. Ik heb nog dagenlang nagenoten. “Beautiful!”

Daarna pikten we nog het grootste stuk mee van het Bastille-optreden. Dat een kopie was van de show die we eerder dit jaar al in het Sportpaleis zagen. Degelijk. Al dachten onze dames daar duidelijk anders over. Ook zij hadden – vanop de eerste rijen – genoten van “hun” groep en “hun” headliner. Na ons vertrek duurde het wel geen kwartiertje vooraleer de achterbank in diepe slaap verzonk. Maar haar eerste festival was een succes. Ze heeft de smaak te pakken. Volgend jaar komt er vast en zeker weer eentje op haar zomerprogramma. En wie weet, als de programmatie goed is, gaan we misschien nog een keertje mee. Of misschien ook niet. Leren loslaten, mama 😉!

Struggle for… Ed Sheeran

Zaterdag 8 juli ging in België de ticketverkoop voor een concert van Ed Sheeran van start. Onze dochters zijn fan en wilden dus maar al te graag een plekje op de Werchterse wei. Ook wij kunnen hem best pruimen en vooral zijn folk-zijstapje heeft ook bij ons serieus punten gescoord. Bovendien zijn we ooit bij het zappen eens op een live-optreden van de man gestuit en dat blijkt echt de moeite. En dus stond hij toch al een tijdje op ons “te zien”-lijstje.

Maar tickets scoren blijft altijd weer een loterij. Zijn concert in het Sportpaleis was in een paar minuten uitverkocht: voor ik er erg in had, bleek de verkoop alweer voorbij. Hetzelfde overkwam me trouwens ook bij de ticketverkoop voor de solotour van Eddie Vedder. Ik was niet echt goed voorbereid: tegen het moment dat ik me realiseerde dat de verkoop begonnen was, dat ik maar best eens zou inloggen (wat was dat verdomde paswoord nu ook weer voor deze account?) bleek ik alweer naast tickets gegrepen te hebben.

Dat zou me ditmaal niet overkomen. En dus had ik de datum van de ticketverkoop in mijn agenda gezet (een uur te vroeg!) en had ik vrijdagavond al mijn account én paswoord opgespoord en ingelogd. Bovendien wilden we onze kansen spreiden. Ook de echtgenoot zou met zijn account inloggen en voor tickets gaan. Maar de echtgenoot moest zaterdagochtend zijn account nog instellen en dus zaten we rond 10u15 al achter onze laptop. Terwijl hij zijn account terugzocht, zocht ik naar het juiste adres van de site waar we tickets wilden bestellen. Ik zal me ook al maar aanmelden, terwijl ik nu toch achter de computer zit, dacht ik. En nog even alle correcte informatie opzoeken. En dus klik ik op het informatie-icoontje bij het concert en tot mijn verbazing krijg ik onmiddellijk de melding dat ik “op de wachtlijst geplaatst ben omdat het extreem druk is op de site”. Meteen doet de echtgenoot hetzelfde.

En dan begint het (lange) wachten. Vooral omdat het op dat moment nog maar 10u28 of zoiets was. We krijgen de melding dat het tot maximum een half uur kan duren. Maar aangezien het nog niet eens 11 uur was, laat ik het gewoon lopen terwijl ik intussen was opvouw. Mijn klokje gaat een eerste keer volledig rond en begint rond 10u45 opnieuw. Tegen 11 uur zie ik dat mijn klokje zo goed als rond is, maar eigenlijk niet echt meer vooruit gaat. Bij de echtgenoot begint het vanaf 11 uur wel ineens vooruit te gaan, maar hij heeft nog een behoorlijke achterstand.

En dan, een paar minuten na 11, zit ik er ineens in. Ik kan vrijwel onmiddellijk aan de ticketpagina en ik kan ook zonder problemen 4 tickets bestellen en betalen. Alles verloopt zo ongelooflijk vlot dat ik het in eerste instantie niet kan geloven. Maar op het moment dat via mail de melding binnenkomt dat de koop is gesloten en ik ook de digitale tickets binnenkrijg, haal ik opgelucht adem. Wat een makkie! Amper 7 na 11 en ik heb al tickets. De echtgenoot sluit onmiddellijk zijn tabblad af en de kinderen juichen. Heel naïef denk ik op dat moment dat de belangstelling misschien toch niet zo groot zal zijn: het is nu eenmaal het begin van de volgende vakantieperiode en hij was net nog in het land…

Als ik daarna op Facebook de melding plaats dat we erbij zijn, merk ik tot mijn verbazing dat de verkoop helemaal niet vlot verloopt voor anderen en dat wij ongelooflijk veel geluk gehad hebben. Dat het normale stramien – wachten, wachten, wachten en uiteindelijk een melding krijgen dat alles is uitverkocht – bij anderen toch weer standaard procedure blijkt te zijn. Misschien heeft het universum wel medelijden gehad na mijn geknoei en mijn hartenpijn om het concert van Eddie Vedder ;-). Maar volgend jaar zijn we er dus bij en daar waren vooral onze dames héél erg gelukkig om. Al moet de oudste nog even afwachten of haar Griekenlandreis begin volgende zomer geen roet in haar Ed Sheeran-optreden zal gooien…

Eddie Vedder-crush

Toen ik in de hoogdagen van de grunge jong was, was je voor Nirvana of voor Pearl Jam. Beide groepen kwamen uit Seattle en er heerste in die begindagen van “onze” nieuwe muziekstroming toch wel wat onderlinge rivaliteit. Lange tijd bleek Nirvana aan het langste eind te trekken met hun instant succes “Nevermind”, tot frontman Kurt Cobain veel te vroeg overleed.

Maar ik hoorde van in het begin tot het kamp van Pearl Jam. Mijn dochters zouden het nu “team-Eddie” noemen. Hun “Ten” kon zeker naast “Nevermind” staan en was in mijn ogen ook gewoon beter. En dat lag vooral aan de stem van Eddie Vedder: een mix van onvervalste rock en warme soul, ook al kon hij zijn klep zeker ook een serieus stukje open zetten. En laat ons eerlijk zijn: de jonge Vedder was gewoon ook een pak knapper dan zijn Nirvana-evenknie (zelfs al voor de drugs zijn onherroepelijke neerwaartse effect liet optekenen bij die laatste).

Gelukkig bleek de echtgenoot ook in het Pearl Jam-kamp te zitten: dan hadden we dat toch al gemeen qua muzieksmaak. (Tot hij Springsteen introduceerde, me meenam naar een Springsteen-concert en ik verkocht was, maar dat is een ander verhaal.) Op een optreden van Pearl Jam moesten we echter jarenlang wachten. Wij hadden tickets voor Werchter 2000, maar na het gedrum en de doden op Roskilde net tevoren, schrapte Pearl Jam toen de rest van zijn Europese tour. Het zou uiteindelijk nog tot 2006 duren eer we hen eindelijk live aan het werk zagen in het Sportpaleis in Antwerpen. En dat was een memorabel optreden. Zo fantastisch goed dat ik nog jaren op de herinneringen kon teren en het niet eens erg vond dat we niet in België waren om hen alsnog op Werchter aan het werk te zien.

Vanavond speelt Eddie Vedder – solo – in de Lotto Arena. Ik had in eerste instantie geen tickets: het optreden was immers in amper 6 minuten uitverkocht en ik hoorde niet bij de gelukkigen. Vorige week had ik de kans om alsnog aan tickets te raken, maar wegens de examens van onze dochters (en een zware dag voor de oudste) besloten we het uiteindelijk toch maar aan ons voorbij te laten gaan. Ook al is het met pijn in het hart.

Maar omdat de muziek voor zich spreekt, omdat het toch wel een beetje pijn aan mijn (muziek)hart doet, omdat ik er in gedachten toch wel bij ben vanavond, mijn favoriete Pearl Jam/Eddie Vedder-nummers:

Als je mij dan nu wilt excuseren, ik ga de rest van de avond Pearl Jam spelen en mezelf zielig vinden omdat ik er toch niet bij kan zijn ;-).

Italiaanse disco in de auto

Muziek maakt een groot deel uit van ons leven. Met een drummer als echtgenoot hoort muziek er altijd bij. Maar ook de dochters hebben de muziekmicrobe geërfd. Sinds ze allebei “Spotify” op hun smartphone geïnstalleerd hebben, vinden we hen regelmatig ergens in een zetel met oortjes in, lezend, zingend en op hun telefoon tokkelend. Wij luisteren nog op de ouderwetse manier, via de radio. Soms kiezen we 5 cd’s, die we dan op “shuffle” zetten en dan laten we ons min of meer verrassen.

Ook in de wagen staat er altijd wel muziek op. Toen onze dochters jonger waren, hebben we in de wagen eindeloos K3-cd’s gespeeld, tot we die allemaal van voor naar achter en omgekeerd konden meezingen. Het werd zelfs zo erg dat als je op een bepaald moment een K3-liedje op de radio hoorde, je op het einde al spontaan het volgende liedje van de cd begon te zingen. Zo erg waren we allemaal geconditioneerd.

Heel vaak hebben we in de wagen een “cd van het moment”. Zo was de cd van Stromae een paar jaar geleden de soundtrack van onze Italiëtrip. Nog altijd kan ik “Papaoutai” en de andere nummers van die cd niet horen zonder spontaan aan Toscane en onze Noorse vrienden te denken. Ook Bastille (de allereerste cd en Adele – “21”) vormden ooit de soundtrack van een reisweg.

Momenteel wordt het “Italiaans Songbook” nogal grijsgedraaid in de auto. Binnenkort zijn het weer studiereizen op de school van de echtgenoot. Hij zorgde in het verleden wel eens voor “Songbooks” voor zijn leerlingen: een boekje met songteksten en de daarbij horende cd’s (om tijdens de busritten te spelen). We hebben hier thuis een Londense versie en een Italië-versie. En die laatste haalde de echtgenoot een paar weken geleden nog eens boven. Intussen heeft hij er allicht wel al spijt van want tijdens elke autorit vragen de dochters telkens opnieuw naar een viertal  zelfde nummers van ons Italiaans Songbook. Zijn zeker van de partij: “Gente di Mare”, “Ti Amo” en vooral “I treni di Tozeur”.

Wanneer “nummer 13” van de cd weerklinkt, draaien we het volume omhoog, zingen we luidkeels mee en houden we disco in de wagen. De echtgenoot schudt het hoofd bij zoveel vrouwelijke gekheid in de wagen en de mama is alleen maar blij dat de dochters toch iets van haar liefde voor Italië, Italiaans en de Italiaanse muziek hebben geërfd…

PS: Geweldige jaren ’80 kitsch ;-), maar soms moet je de muziek voor zich laten spreken en mag je de beelden er niet bij halen. Ik vrees dat ik zonet het nummer voor onze dames onherstelbaar bijgekleurd heb…

We’re only human after all…

_mg_5471In de loop der jaren maak je met je eigen gezinnetje nieuwe tradities. Sommige neem je over van je eigen thuis, sommige zijn nieuw. Bij ons is Kerstmis onlosmakelijk verbonden met Music for Life op StuBru. Het begint allemaal al een week op voorhand, als de dolle week weer afgetrapt wordt. Het is de enige week in het jaar dat ik een koptelefoon mee naar het werk neem, om toch maar zo veel mogelijk te kunnen genieten van de geweldige muziek en de samenhorigheid die bij de acties horen.

Dan durf ik het wel eens lastig krijgen bij een pakkend verhaal, of zit ik met een krop in de keel te luisteren naar alweer een prachtig liedje met een speciale betekenis voor die ene luisteraar en ben ik oprecht ontroerd. Op kerstavond staat de tv gewoon een hele dag aan. Het is veruit de enige dag in het jaar dat onze kinderen ’s morgens niet kiezen wat er gekeken wordt, maar dat ze gedwongen worden met mama en papa mee naar Music For Life te kijken. En doorheen de kerstvoorbereidingen komen we af en toe eens uit de keuken, voor een mooi nummer of een prachtig verhaal. Dan pinken we hier al eens samen een traantje weg.

Het is elk jaar opnieuw pakkende radio. Voor mij de mooiste radioweek van het jaar. Ook omdat het zoveel hoop geeft. Zoveel mensen die kleine en grote acties doen voor anderen. Van de allerkleinsten die hun spaarcentjes geven aan dat ene goede doel, of van de verenigingen die een recordopbrengst afstaan. Dat het dit jaar een goede editie ging worden, was al van bij de start duidelijk en je voelde het ook gewoon doorheen de week. Zoveel verschillende mensen, zoveel redenen om zich in te zetten, om te helpen. Van het gezin dat de terminale papa beloofde om 20.000 euro in te zamelen en dat gewoon met brio doet. Van de vrouw die haar man en zoon verloor aan een hersentumor (niet erfelijk, “brute pech”), maar toch de kracht vindt om truffels te verkopen voor het goede doel. Van de jongens die in hun veel te rauwe verdriet om hun pas overleden broer toch hun verhaal komen doen en hun geld doneren. En zoveel andere verhalen.

Het geeft een beetje hoop op het einde van een moeilijk en donker jaar, met de Brexit, de presidentsverkiezingen in de VS, de te vele aanslagen. Een jaar waarin mensen op macroniveau te vaak tegen elkaar opgezet en uitgespeeld worden, waarin te vaak de nadruk gelegd wordt op de verschillen tussen ons. En dan krijg je in de week voor Kerstmis een hele week de allermooiste radio. Van mensen die het belangrijk vinden om verbinding te maken, om zich belangeloos in te zetten voor een veelheid aan goede doelen. Van gewone mensen die buitengewone dingen realiseren. Dat het net op het einde van 2016 een veelheid aan acties (gemiddeld 20 per dorp) en een recordopbrengst opleverde, stemt me hoopvol voor 2017.

Na afloop gaan wij hier samen aan de feesttafel. We eten lekker, we delen onze cadeautjes uit en tellen onze zegeningen: we zijn gezond, we hebben elkaar en we vieren samen feest. Maar de verhalen blijven nog wel even hangen. Elk jaar opnieuw doet die ene radioweek me des te meer beseffen hoe dankbaar we mogen zijn dat wij het goed hebben, dat we kunnen en mogen delen. Dat we dat soms wel wat meer zouden mogen beseffen en misschien wat minder kunnen zagen en klagen. Is dat geen goed voornemen voor 2017?

Haar eerste concert

Dinsdagavond hadden wij tickets voor Mumford and Sons in het Sportpaleis. De echtgenoot en ik wonen wel vaker optredens bij, maar het was ook het eerste echte concert van de oudste. Enfin, we waren wel al eens naar een K3 Show geweest met de kinderen (je weet wel, in de tijd dat zelfs Kathleen nog deel uitmaakte van de populaire meidengroep, 2 edities geleden). Ook naar Clouseau hadden we de kinderen al eens verplicht meegenomen. Dat werd een belevenis voor de oudste, maar de jongste was na een uur al slaperig en vond er daarna niet echt veel meer aan.

De oudste had de smaak wel te pakken en toen één van haar favoriete bands een optreden aankondigde, was ze er als de kippen bij: “we gaan toch hé, bestel je kaarten, alstublieft”. Dat was nog voor we ons realiseerden dat ook hun dansoptreden, het schoolfeest van de jongste en het leerlingenconcert van de papa in dezelfde week vielen. Maar we hadden kaarten en gingen er dus volledig voor.

Al hing ons vertrek dinsdag wel even aan een zijden draadje door de “grote ontsnapping” van ons hondje. Onze oudste had er meteen een pak minder zin in. Tot de papa haar duidelijk maakte dat “het niet was omdat we thuisbleven, dat ons Indie zou opduiken, of omgekeerd, dat het niet was omdat we zouden gaan, dat ze niet naar huis zou komen”. Bovendien waren oma en opa toch in huis met de jongste; er zou dus altijd iemand zijn om de verloren dochter weer binnen te laten. Ook de staking gooide ei zo na roet in het eten, maar we gingen toch voor onze normale parkeerplek en besloten het stuk te stappen. En dat viel gelukkig mee: op amper 25 minuten waren we in het Sportpaleis. Het duurt soms langer om het trammetje te nemen.

20160524_225521We waren ruim op tijd, we hadden goede plaatsen en het voorprogramma viel wel mee. Vooral het liedje waar leadzanger Marcus Mumford al even de stembanden kwam opwarmen terwijl de zaal nog halfleeg was, bracht wat animo. En dan begint het optreden en word je meteen meegezogen in de energie, in de leuke liedjes. Wat hebben ze toch veel toppertjes! Al heb ik het minder op de nieuwere songs en verkies ik nog steeds de oudere nummers. Was het een schitterend optreden? Af en toe een beetje wisselvallig: het geluid zat niet altijd even goed, Marcus was niet altijd even goed bij stem, maar de energie en de sfeer maakten veel goed. Zeker het ogenblik dat de zanger het publiek indook, zich een weg baande door het middenplein om uiteindelijk in de tribunes aan de zijkant en achteraan te eindigen, op een tiental meter van ons.

Toen we de band de eerste keer zagen, op Pinkpop, in het voorprogramma van Bruce Springsteen, was het een hoogtepunt, een zeer aangename kennismaking. Dinsdag was een leuk tussendoortje. Het geeft nog steeds honger naar meer, maar écht top drie aller tijden was het niet. Voor de oudste zal het wel een avondje uit de duizend blijven. Haar eerste optreden en ze genoot – af en toe met een dubbel gevoel omwille van onze verdwenen hond – toch met volle teugen. Bij “Little Lion Man”, het tweede nummer van de avond, schoot ze meteen recht, al was het nog met wat blikken links en rechts van “kan ik dat wel maken”, maar daarna ging ze gewoon uit de bol. Dat heeft ze van de mama ;-).

Tijdens onze wandeling terug kreeg de papa te horen: “Ik kende er meer van dan mama, ik kon gewoon meer meezingen.” Logisch, zij heeft een oor voor teksten (geërfd van de papa), wat de mama absoluut niet heeft. Een dag later verteerde zij de uitspattingen ook beter dan haar oudjes. Terwijl  wij ’s avonds echt wel uitgeteld waren, liet zij weten “dat het eigenlijk allemaal nog meeviel”. “Ik voel me best wel goed, ik had véél erger verwacht.” Het zal dan ook niet verwonderen dat ze intussen al uitkijkt naar haar volgende concert (Florence + the Machine of Maître Gims)… en wij mogen gerust nog een keertje mee ;-).

U2, twee dagen later…

U2_miniWoensdag mocht ik met een vriendin naar U2 in het Sportpaleis in Antwerpen. Intussen zijn we 2 dagen later en ben ik me nog steeds aan het afvragen hoe goed ik het nu eigenlijk vond. Ja, ze speelden ontzettend veel “oude” nummers, stuk voor stuk hoogtepunten. U2 is en blijft een belevenis: er is visueel altijd wel een vernieuwend element, dat aandacht vangt en voor een wauw-ervaring zorgt. Ditmaal was het een soort schermcontainer. Er werden beelden op geprojecteerd, maar Bono en de rest van de groep konden er ook doorheen lopen of erin spelen en dan werd de container min of meer doorzichtig.

De opkomst van de groep was geweldig: ze liepen gewoon doorheen de massa naar hun podium. De “supergroep” was even bereikbaar. De geluidsbalans zat de eerste paar nummers wel niet helemaal goed. Ik had in het begin te vaak het gevoel dat Bono’s prachtige stem verloren ging in het geluid van de instrumenten. Even dacht ik zelfs, “oei, hij haalt de hoge noten niet”, maar dat bleek in het verdere verloop van het concert absoluut niet het geval.

Het publiek was duidelijk klaar voor een feestje. Al van in het begin werd er enthousiast geklapt, gedanst en meegezongen, maar pas op het einde barstte het feest echt los met o.a. “Desire”, “Where the Streets Have No Name”, “Pride”, “With or Without You”, “Beautiful Day” en “I Still Haven’t Found…” Echte pareltjes en onvervalst jeugdsentiment. Schitterend trouwens hoe die toch wel moeilijke nummers (zowel instrumentaal als vocaal) live minstens de plaat evenaren. Enkel de ietwat laidback-versie van “Sunday Bloody Sunday” kon me niet echt bekoren. Ik miste het gejaagde, de power van het nummer. In tegenstelling tot mijn gezelschap.

Het was de tweede keer dat ik U2 live aan het werk zag. Pas 5 jaar geleden zag ik ze voor het eerst, in het Koning Boudewijn-stadion. Ik was toen echt zwaar onder de indruk. Wij stonden die septemberavond ook vlak aan het podium en Bono was ontzettend energiek, een ware popgod. Dat vond ik woensdag net iets minder. Hij blijft een vat vol charisma, maar het was wel minder energiek dan de vorige keer. Misschien kampt hij nog steeds met de naweeën van dat zware fietsongeval eind vorig jaar. Of anders voelt hij de tol der jaren ;-).

En dus vraag ik me 2 dagen later nog altijd af hoe goed ik het eigenlijk moet vinden. Dit optreden hoort voor mij niet thuis in het rijtje met allerbeste concerten die ik ooit zag. Dan blijf ik toch bij Bruce Springsteen zweren: qua energie kan de Bono van woensdag écht wel een voorbeeld nemen aan de nochtans 11 jaar oudere Boss. Ook Snow Patrol, Pearl Jam en het vorige optreden van U2 behoren wel tot mijn absolute toppers. Als ik er een cijfer op moet plakken zou ik woensdag een 7 geven. Iets beter dan gemiddeld, met een paar absolute uitschieters, maar jammer genoeg ook een paar indommelmomenten onderweg…

Maar wat ik niet begrijp, is het gsm-gebruik tijdens optredens. Dat je foto’s neemt, zeker als je dicht genoeg bij het podium staat, kan ik nog volgen. Maar al dat gefilm… Toen we nipt op tijd onze plaatsen innamen, was het koppel voor ons al volop aan het opnemen. En dat zou de rest van het optreden doorgaan. Afgewisseld met selfies met op de achtergrond een mini-Bono van een paar milimeters groot. Ik begrijp het niet goed.

Ik ga naar een optreden voor de muziek, om te dansen, te zingen, om te genieten en om mezelf eens goed uit te leven. Wat heb je aan een optreden als je een hele avond een schermpje voor je houdt om te filmen? Om dan een dag later op youtube te bekijken wat je eigenlijk compleet gemist hebt de dag zelf? Omdat je het belangrijker vond om erbij te zijn, om deel uit te maken van het evenement-U2? In plaats van op te gaan in de muziek van U2? Maar misschien ben ik gewoon te oud geworden om dat nog te begrijpen…

Frans is hip!

Gisteren kwam de oudste thuis met een liedje dat ze in de Franse les te horen gekregen hadden. Ze was in de wolken. Nu vindt onze oudste Frans gewoon een leuk vak, net als de rest van de taalvakken. Bovendien is dat erfelijk bepaald: ook de opa langs mama’s kant, mama en mama’s zus hebben Romaanse Talen gestudeerd. Maar er is toch wel één en ander veranderd in de loop der jaren. De laatste jaren is Frans stilaan echt wel hip aan het worden. Het helpt dat er een generatie uitstekende coole muzikanten is opgestaan. En de handboeken Frans én de leerkrachten Frans spelen daar steeds vaker op in.

Onze aanraders:

  • Onze jonge landgenoot verandert alles in goud wat hij aanraakt en is nu stilaan ook de VS aan het veroveren. IN HET FRANS. Hij heeft zoveel uitstekende nummers (“Formidable”, “Papaoutai”, “Ta fête”, “Carmen”, “Quand c’est” (bekijk zeker de beklijvende clip), maar mijn persoonlijke favoriet blijft “Alors on danse”. De opzwepende muziek tegenover de deprimerende tekstinhoud van het nummer. Schitterend.
  • Dit is het liedje waar de oudste gisteren mee thuis kwam. De héle avond hebben we op youtube zitten surfen. Want hij heeft nog meer uitstekende nummers. “J’me tire”, “Laissez passer”, “Zombie”,…

Tja, wij deden het in onze jonge jaren met de volgende nummers in de lessen Frans:

Je kan niet zeggen dat dit slechte nummers zijn. Verre van. En ze behoren tot het Franse erfgoed. Maar om de Franse lessen hip te maken, was er nieuw bloed nodig…

Overigens bezorgde de oudste me gisteren nog een klein complexje. Zij hoeft een nummer (of het nu om een Engels of zelfs een Frans liedje gaat) maar een paar keer te horen om dat perfect te kunnen nazingen. Ik heb dat niet. Ik kan bepaalde nummers al 20 jaar zingen en nog Aha-erlebnissen krijgen over wat ik nu feitelijk aan het zingen ben. En dus is het toch wel lichtelijk frustrerend om haar dat liedje, dat ze in de klas allicht wel een paar keer gehoord heeft (maar tevoren echt nooit) nagenoeg perfect te horen meezingen. Soms moet ze zelfs vragen wat de tekst eigenlijk betekent, maar ze zingt wel de correcte woorden. Dat heeft ze van de echtgenoot. Gelukkig herken ik me op dat vlak volledig in de jongste, die haar muzikaal gehoor jammer genoeg van de mama geërfd heeft…