“De bakkersdochter”: gemengde gevoelens…

bakkersdochterHet begon allemaal met de sprinter “De Nachtegaal” van Kristin Hannah. Ik nam dat boek mee uit de bib omdat er een verwijzing opstond naar “Het familieportret” dat ik graag gelezen had. De andere verwijzing op de omslag was naar “De Bakkersdochter” van Sarah McCoy. Dat was voor mij een onbekend boek. Maar aangezien ook “De Nachtegaal” in de smaak viel, lag het voor de hand dat ook “De Bakkersdochter” hier in huis zou passeren.

Alweer een oorlogsverhaal, alweer net iets anders. Hier krijg je een blik op de oorlog door Duitse ogen. Volgens bol.com: “Duitsland, 1945. De ergste terreur en wanhoop van de oorlog zijn tot nu toe voorbij gegaan aan de jonge Elsie Schmidt en haar familie. Ze worden beschermd door een hooggeplaatste Nazi die met Elsie wil trouwen. Maar als er in de nacht van Kerstavond een ontsnapt joods jongetje op de stoep van de bakkerij staat, weet Elsie dat ze alles wat ze liefheeft in gevaar brengt als ze de deur voor hem opent. Zestig jaar later, in El Paso, Texas, wordt journaliste Reba Adams er op uitgestuurd om een feel-good kerststuk te schrijven voor het plaatselijke blad. Reba’s interview zou hooguit een paar uur in beslag moeten nemen, maar de eigenaresse van Elsie’s Bakkerij laat zich niet makkelijk interviewen.”

Het oorlogsverhaal en het nu vermengen zich geleidelijk aan. Langzaam maar zeker geeft Elsie haar geheimen prijs, langzaam maar zeker raken de levens van Elsie en Reba in het nu verstrengeld. Toch kon het boek me minder boeien dan “De Nachtegaal”. Misschien omwille van de afstand die de schrijfster toch enigszins behoudt? De hele roman door bleef ik een klein beetje op mijn honger zitten. Het scenario is knap geschreven, het is een mooi oorlogsverhaal en de link met het heden is knap gevonden en goed uitgewerkt, maar gevoelsmatig raakte het me een pak minder. Sarah McCoy leeft zich voor mij te weinig in haar beide hoofdpersonages in. Misschien begrijpt ze beide vrouwen niet helemaal of wil ze dat net niet. Misschien was het opzet om een dergelijk verhaal met de nodige omzichtigheid te brengen, maar het maakt haar beide hoofdpersonages minder sterk, minder “sympathiek”.

Voor mij is een boek sterk als je je kan inleven in een personage. Als je onder zijn of haar huid kruipt, of in zijn of haar hoofd. Een schitterend auteur kan zelfs het donkerste personage “begrijpbaar” maken. Denk maar aan “Het parfum”, waar Patrick Süskind je laat “meevoelen” met een seriemoordenaar. Of “Les Liaisons Dangereuses” van Choderlos De Laclos waar je de gevoelens uit de brieven voelt spatten, ook al begon het allemaal met een weddenschap, een “objectief” strategisch spelletje.

En dus had “De Bakkersdochter” in mijn ogen sterker gekund. Had ik meer motieven en beweegredenen willen “begrijpen”.  Maar als je op zoek bent naar een “luchtig” tussendoortje, een hapklare brok (ondanks de achtergrond van oorlogsgruwel), laat je dan zeker niet tegenhouden! Ook de oudste dochter (van bijna 14) heeft het boek intussen gelezen en goed bevonden 😉

Afronden in de drukte

kerstman1_miniDe vakantie is begonnen. Officieel nu. Sinds vandaag zijn wij hier allemaal in vakantiemodus. De ene al wat meer dan de andere…

Ik had al een weekje verlof. Het voordeel van een echtgenoot-leraar is immers dat je tijdens de examenperiode niet al te veel moet inspringen. De echtgenoot is zo goed als altijd thuis als de oudste moet studeren. Maar de week na de examens moet wel opgevangen worden. Dan is de leerling immers thuis als de leerkrachten aan het werk zijn.

Het werd een drukke week. Maandag had de oudste een reünie gepland met de vriendinnetjes van het lager. De jongste had – door de staking – ook een vriendinnetje over de vloer. Het was een gezellige bende met 8 dames. Grappig om bij de oudste te zien dat een scheiding (andere scholen) van 2 jaar al binnen de minuut vergeten is. Dat het geklets, het gelach en het gegiechel er onmiddellijk weer is. 6 jaar samen in de klas zorgt voor een vertrouwdheid die je blijkbaar niet snel vergeet.

Bovendien is het ook makkelijker dan vroeger om dat contact in stand te houden. Er wordt al eens gesmst, ze houden contact via facebook, er wordt al eens gechat… Die mogelijkheden hadden wij in onze tijd niet. Toch moet ook ik toegeven dat de connectie met de vriendinnen in het lager intenser is dan de middelbare school. In het middelbaar worden de klassen minstens om de 2 jaar dooreengeschud.

Maar de “fietsvriendschappen” blijven wel intens. Vaak zijn het immers de vriendinnen van de lagere school (uit dezelfde gemeente) met wie je ook in het middelbaar van en naar school fietst. En voor en na school is er rustig de tijd om te babbelen, te overleggen en te lachen, toch tot er jongens in het spel komen die een heel eind meefietsen…

Dinsdag was het shopdag, samen met de oudste en één van haar vriendinnen. Het wordt stilaan een traditie. De examens zijn gedaan en op één van de lesvrije dagen gaan we shoppen. Ik geniet er geweldig van. Het is gezellig, we babbelen veel, we passen veel, maar eigenlijk kopen we niet echt veel. Ditmaal trokken we naar Leuven op zoek naar kerstcadeaus. De oogst was mager. Enkel op de kerstmarkt wisten we wat snoep te scoren, maar dat was dan vooral ons eigen cadeautje. De kerstinkopen zullen we naar goede gewoonte in Heist-op-den-Berg doen. Grappig eigenlijk. We trekken naar Antwerpen, Leuven of een andere “koopstad” om dan in ons eigen kleine, gezellige Heist-op-den-Berg te eindigen én alles te vinden 😉

Woensdag bakten we cake (veel cake) voor de “Cake for Life” van de jongste. Liefst 12 stuks hadden we op het einde van de dag. Uitgeteld was ik: het is niet evident om puur op vrouwkracht al dat deeg gemengd te krijgen. Ik ben dan ook niet veel fysieke arbeid gewend 🙂 Donderdag was mama taxi. Liefst 9 ritjes heen en terug. Telkens kleine afstanden, maar genoeg om tegen half negen ’s avonds in de zetel te kruipen om er niet meer uit te komen.

Vrijdag was rustdag. De kinderen waren naar school en dus had de mama tijd om haar boek uit te lezen. “Kou uit het Oosten” van Ken Follett, het 3de boek uit de Century-trilogie. Zeer knappe beschrijving van de tijdsgeest in de periode van de Kennedy’s en Martin Luther King. De decennia erna zijn minder uitvoerig beschreven en worden in mijn ogen soms te snel afgehaspeld. Ongeloofwaardig zijn de liefdesgeschiedenissen.

Jammer, maar ik denk dat Follett te ambitieus was toen hij probeerde om de laatste 50 jaar van de vorige eeuw in één boek samen te vatten, zowel in de VS, Engeland, Oost-Duitsland als Rusland. De 1130 bladzijden heb ik me niet beklaagd, maar het boek zou in mijn ogen krachtiger geweest zijn, als Follett het niet in de Century-trilogie had ingekapseld en zich beperkt had tot de jaren ’60.

sneeuwman_miniEn nu hebben we allemaal verlof. Samen. We gaan ons tempo laten zakken, uitslapen, lezen, feesten en genieten van elkaar. Tijd maken voor de kleine dingen, genieten van de rust.

Als er één ding is dat ik jullie allemaal wens in deze kerstperiode is dat je de tijd neemt om te genieten van gezelschap, van jullie gezinnen, van familie en vrienden. Dat gaan wij hier alvast met volle teugen doen 😉

Veel plezier de volgende dagen!

5 boeken die mijn leven veranderden

bib_miniDe originele opdracht in het kader van project blogboek was “schrijf iets over 5 boeken die je leven veranderden”. Ik heb daar heel lang over zitten nadenken. Ik ben immers een leesveelvraat.

Ik lees constant. Van de krant, over tijdschriften, tot allerlei sites, maar ook boeken. Veel boeken. Zeker niet altijd hoogstaande literatuur. Soms wil ik gewoon een licht tussendoortje. Op andere momenten wil ik graag iets om mijn tanden in te zetten.

Jeugd

Ik lees al zo lang ik me kan herinneren. Een bibliotheekbezoek vroeger leverde me telkens 5 boeken op, waarvan ik er dan dezelfde avond nog een paar uitlas. Als een boek goed is, dan ben ik ook een paar uur van de wereld. Dan duik ik helemaal onder in de wereld van mijn verbeelding en hoor of zie ik niets meer. Ons moe zei vroeger altijd dat als er op dat moment een bom naast me zou ontploffen, ik het niet gehoord of gezien zou hebben.

Koffertje vol dromen, Standaard BoekhandelHet eerste boek dat ik me herinner is “Een koffertje vol dromen”. Dat was mijn lievelingsboek als kind. Uren hebben mijn ouders me daaruit voorgelezen. In mijn tienerjaren hebben “Het dagboek van Anne Frank”, “Het meisje met de ster” en de hele TOP-reeks indruk op mij gemaakt.

Vooral Johan Ballegeer met “Geen meiden aan boord”, “Lien gaat naar Amerika” en “Célines grote oorlog”  en uiteraard “Duet met valse noten” van Bart Moeyaert zijn me bijgebleven. Al vergeet ik allicht nog een heel pak hoogvliegers uit die legendarische TOP-reeks (o.a. Paul Kustermans meen ik me ook nog te herinneren).

Mijn ouders hebben al onze jeugdboeken bijgehouden en toen de dochters begonnen te lezen, werden ze van de zolder gehaald en terug in de boekenkasten gezet. Ook de oudste heeft “mijn” bibliotheek van vroeger al flink geplunderd, met wisselend succes. Blijkbaar doorstaat toch niet alle jeugdsentiment de tand des tijds 😉

 Studies

liaisons dangereuses

Als boekenliefhebster kon ik niet anders dan een literaire richting gaan studeren. Het werd voor mij Romaanse Talen. Ontzettend veel Franse literatuur heb ik gelezen. Hoogtepunten én mindere werken. Maar als ik er dan toch eentje uit moet kiezen, dan is dat voor mij “Les Liaisons dangereuses” van Choderlos de Laclos.

Ik had de film (uit 1988 met o.a. Glenn Close, John Malkovich en Michelle Pfeiffer) ooit al gezien en dat was zeker geen slechte film, maar toen las ik het boek. Nooit gedacht dat er zoveel passie, onschuld, schuldgevoelens en intriges van het papier kunnen spatten, in brieven. Na het lezen van het boek (het was – als ik me nog goed herinner – verplichte lectuur in 2e kan Romaanse) werd er een filmvoorstelling georganiseerd door het presidium (voor zij die niet de tijd hadden het boek te lezen). Ik weet nog dat ik toen diep teleurgesteld was. Is het dat maar? Al die nevenintriges herleid tot enkel dat?

De boeken die ik zeker niet mag vergeten, zijn degene waaraan ik 3 jaar van mijn leven gewijd heb (ik had een thesisjaar). “Les Lettres Portugaises” en “Les Lettres de Mlle De Lespinasse”. Ik was naar de prof Franse Letterkunde gestapt met de vraag: “Ik lees graag liefdesromans, kan ik daar niets mee doen voor een thesis?” Beide briefromans beschrijven het verloop van een relatie tussen de briefschrijfster en haar minnaar. Het ene werk is literair (dus verzonnen), het andere is authentiek. Maar op het moment dat de relatie afspringt, is er geen verschil meer tussen beide romans. Dan verliest de authentieke schrijfster haar grip op de realiteit en kan je stilistisch geen verschil meer zien tussen het imaginaire en het authentieke…

Kids

ChocolatDe enige periode in mijn leven dat ik een tijdlang geen boeken gelezen heb, was tussen de geboortes van mijn twee kinderen. Het laatste boek dat ik las voor de geboorte van de oudste was “Chocolat” van Joanne Harris.

Gekocht door de echtgenoot in de periode dat ik thuis op de komst van onze eerste baby wachtte. Zo was hij zeker dat ik af en toe toch wat rust nam. Mooi boek, ik heb het later nog eens opnieuw gelezen. Uitstekende verfilming ook, met Juliette Binoche en Johnny Depp.

 

Da Vinci CodeHet heeft daarna toch een dikke 3,5 jaar geduurd vooraleer ik opnieuw een boek in mijn handen kreeg om effectief te lezen. Tijdens de kerstvakantie, bijna een jaar na de geboorte van de jongste, ben ik aan de hype van dat jaar begonnen: “De Da Vinci Code” van Dan Brown. Ik heb het in één ruk uitgelezen, ik geloof in een dag of 3. Zeer slim geschreven. Korte hoofdstukken, die telkens op een vraag eindigen, waardoor je verder wil en blijft lezen. Is het hoogstaande lectuur? Neen, maar het is wel spannend.

Ook “Het Bernini Mysterie” had datzelfde effect. In zijn latere boeken heeft Dan Brown mij niet meer kunnen verrassen (je hebt zijn manier van werken door), maar ik blijf hem wél dankbaar dat hij mij na de komst van de kinderen weer aan het lezen gekregen heeft.

Hoogtepunten

Ik heb de laatste jaren constant boeken gelezen. Ik schat dat ik makkelijk een 30 tot 50 boeken per jaar lees. Ik lees ook op mijn hometrainer, tijdens mijn uurtje fietstraining. Lichte lectuur. Een verhaaltje waarvan je weet dat het goed afloopt en waar je niet constant je aandacht moet bijhouden 😉

Val der titanenToch springen er de afgelopen jaren een aantal aanraders uit. De “Millennium-trilogie” van Stieg Larsson, de “Hongerspelen-trilogie” van Suzanne Collins, “Sashenka” van Simon Montefiore, John Boyne met o.a. “De jongen in de gestreepte pyjama” en “Het winterpaleis”, Ken Follett met o.a. “Val der Titanen” en “Pilaren van de aarde”,… Al deze boeken hebben me op een of andere manier geraakt. Vaak lieten ze me niet los en zat ik nog een aantal dagen of weken na de lectuur te herkauwen.

Laatste boek

BlogboekHet laatste boek dat ik uit heb, is “Blogboek” van Kelly Deriemaeker. Een toppertje, omdat het me eindelijk eens deftig werk heeft laten maken van mijn eigen blog. Op een min of meer georganiseerde manier. Kelly Deriemaeker is georganiseerd, ik probeer dat toe te passen op mijn gestructureerde chaos. Soms lukt het beter dan anders…

Het “Blogboek” heeft me inspiratie gegeven (zie #projectblogboek) en het is ook gewoon een mooi boekje om door te bladeren. Met leuke lijstjes en massa’s praktische tips. Eindelijk een doe-het-zelf-boek mét effect 😉

De Top Vijf

  1. Choderlos De Laclos – Les Liaisons dangereuses
  2. Stieg Larsson – Millennium-trilogie
  3. Bart Moeyaert – Duet met valse noten
  4. Kelly Deriemaeker – Blogboek
  5. Dan Brown – De Da Vinci Code

Dit zijn allicht niet de 5 allerbeste of allermooiste of literair meest hoogstaande boeken die ik in mijn leven gelezen heb. Maar het zijn wel 5 boeken die mijn leven beïnvloed hebben. Die gelinkt zijn aan mooie of moeilijke periodes in mijn leven. Die me deden genieten van het lezen of die me aanspoorden om mijn leven een nieuwe wending te geven.

Het is echter al een tijdje geleden dat ik nog eens een boek las dat me helemaal in vervoering bracht, dat me de tijd deed vergeten, dat me helemaal deed opgaan in het verhaal… Stuur dus gerust jullie suggesties door. Welke boeken moet ik zeker nog lezen? Welke boeken hebben jullie geraakt? Laat het met gerust weten, ik test met plezier jullie toppers zelf uit…

Le message passe…

Het bericht Kennis Frans nog nooit zo slecht in de Gazet van Antwerpen deed me deze week in mijn chocolat chaud verslikken (koffie drink ik helaas niet). Verwonderen deed het bericht me allerminst, maar vrolijk word ik er niet bepaald van. Zeker niet toen ik de verklaring van de professor Franse taalkunde las: “de nadruk ligt te weinig op de grammatica”, te veel op het “leren spreken”. Dat heet in de moderne didactiek “het vaardigheidsonderwijs”.

Even wat persoonlijke info: ik ben licentiate Romaanse Talen. In een ver verleden heb ik dus Frans-Italiaans gestudeerd. Met volle overtuiging: ik was en ben dol op zowel Frans als Italiaans. De talen, de klankkleuren, de cultuur, de kunst, de manier van leven en eten, de literatuur, de muziek…

Toen mijn generatie in 1993 wel nog net de helft haalde op de testen uit het artikel, kregen we het niet gezegd. We hadden een goede basis qua vocabulaire en kenden de regeltjes van de Franse grammatica – we hadden met zijn allen zitten vloeken op de “conjugaisons” en vervloekten de in onze ogen onlogische Franse zinsbouw – maar we kregen het niet gezegd. Werden we in Wallonië of Frankrijk gedropt, dan stonden we te stamelen.

En dus kwamen de onderwijsdeskundigen met het vaardigheidsonderwijs als oplossing. Weg met het drillen van vocabulaire of grammatica, de nadruk werd gelegd op het leren spreken. Waar we vroeger eerst een basis aan woordenschat en grammatica erin gepompt kregen, moesten de leerkrachten de leerlingen nu onmiddellijk laten spreken. De bezwaren van de leerkrachten dat je moeilijk kan spreken als je geen basis hebt, werden onder de mat geveegd. Leerkrachten zijn immers bij uitstek conservatief en willen niet weten van verandering. Stel je voor, nieuwe handboeken gebruiken, een nieuwe methode aanleren, nieuwe inhoud aanreiken aan je leerlingen, dat doen leerkrachten helemaal nooit. Sinds de jaren ’60 was er immers helemaal niets meer veranderd in het onderwijs…

Dat was toch hetgeen de onderwijsdeskundigen naar buiten brachten. Dat diezelfde onderwijsdeskundigen over het algemeen pedagogen of onderwijsspecialisten zijn die nooit of al jaren niet meer voor een klas gestaan hebben, wordt ook onder de mat geveegd. In welke job wordt er bij ingrijpende veranderingen geen rekening gehouden met de opmerkingen van de specialisten uit het veld? Nochtans gebeurt dat telkens opnieuw bij onderwijshervormingen. Ook nu weer – bij de hervorming van het secundair onderwijs – wordt er fel geprotesteerd vanwege de leerkrachten, maar wordt dit alweer afgedaan als onwil om te vernieuwen van een bende conservatievelingen. Naar de inhoudelijke motivatie achter de protesten wordt niet geluisterd. Het moet beter uitgelegd worden, de leerkrachten protesteren enkel omdat ze niet goed op de hoogte zijn…

Ik word er echt kwaad van. Ik heb zelf nooit in het onderwijs gestaan, op mijn stage na, maar ik heb ontzettend goede herinneringen aan de vele zeer goede en gemotiveerde leerkrachten die ik gehad heb. Zij hebben me prachtige verhalen verteld, de ogen geopend, ze hebben me leren nadenken én leren genieten van mooie kunst, van schitterende boeken, van citytrips… Ik heb nog steeds ontzettend veel bewondering voor het enthousiasme en de passie waarmee uitstekende leerkrachten hun vak “verkochten”. Ze hebben me geleerd dat het soms moeite kost om iets te bereiken, maar dat de inspanning altijd loont.

De mislukking van het vaardigheidsonderwijs – die van in het begin door de leraars voorspeld was – is dan ook vooral jammer voor een hele generatie leerlingen. De goede bedoelingen ten spijt – leerlingen mondiger maken in een vreemde taal – kan je niet anders dan constateren dat dit ten koste gegaan is van de algemene kennis in de vreemde taal. Waar studenten in 1993 nog zo’n 54 % haalden op een oriëntatieproef Frans is dat 20 jaar later nog een dikke 35 %. Maar waar zit dan precies de winst van het vaardigheidsonderwijs? Zijn ze nu taalvaardiger? Maar hé, de boodschap komt intussen toch over, “le message passe”.

Wij Vlamingen hadden internationaal altijd de reputatie veel vreemde talen uitstekend te beheersen. Ik vind het ontzettend jammer dat dit zomaar te grabbel is gegooid voor een hele generatie. Laat dit dan ook een pleidooi zijn om leerkrachten wat meer echt op hun waarde te schatten als de onderwijsspecialisten die ze zijn. Laat hun stem dan ook telkens opnieuw gehoord worden in de inhoudelijke en vormelijke debatten die er rond het onderwijs gevoerd worden en doe hun inhoudelijk protest dan ook niet af als de conservatieve reflex van een vastgeroeste ambtenaar. Gelooft u nu zelf dat dat een correcte beschrijving is van elke leerkracht is die uw kinderen iets probeert bij te brengen?

Zot van lezen

10359557_10152268351348026_8144293708296413635_nIk beken: ik verslind boeken. Meer zelfs, ik ben een leesveelvraat. Ik lees altijd en overal. Ben ik de verschillende nieuwssites niet aan het checken, dan vind je me verdiept in de krant of een tijdschrift of zit ik met mijn neus in een boek. Lezen is even ontsnappen en in een andere wereld duiken. Dat mag je in mijn geval ook letterlijk nemen: als ik lees, gaat de wereld aan mij voorbij. Een goed boek verdringt al het andere naar de achtergrond: ik hoor of zie niets anders meer…

Lezen is dan ook genieten. Meestal toch. Wat onderwerpen betreft, ben ik niet zo veeleisend. Ik lees autobiografieën, oorlogsverhalen, thrillers, politieromans, chicklit,… als het maar meeslepend is én goed geschreven. Doodjammer vind ik het als ik een boek voor het einde wegleg omdat het me niet kan boeien. “Vijftig tinten grijs” bijvoorbeeld was voor mij een totale afknapper. Saai, doodbraaf, voorspelbaar én met inhoudelijke “onnauwkeurigheden”. Zo bleek het hoofdpersonage halverwege het boek ineens een andere oogkleur te hebben. (Ik bleek dan ook het deel van de vampierentransformatie compleet gemist te hebben ;-)) Deel 2 en 3 heb ik dan ook wijselijk aan mij laten voorbijgaan. Toch ben ik vrij zeker dat alles wel goedgekomen is én dat Christian Grey zich uiteindelijk wel zal ontpopt hebben tot de ideale man…

Nog steeds bovenaan mijn favorietenlijstje staat de Millenniumtrilogie van Stieg Larsson. Warm aanbevolen! Ondanks de vele pagina’s lezen ze bijzonder vlot én blijft het verhaal boeien van begin tot einde. Af en toe een paar keer compleet op het verkeerde been, maar dat hoort erbij… Hoofdpersonages met een hoek af, aangrijpend met een zwart randje, maar je blijft lezen. Uitstekende verfilming ook als je de Zweedse serie-versie neemt.

Laatste tip: De Hongerspelen-trilogie. Prik door het adolescentenlaagje, kijk verder dan de Peeta-Katniss-Gale-driehoek en geniet van de onderhuidse maatschappijkritiek, de dubbele bodems, de duidelijke historische verwijzingen. Lees eerst de boeken en bekijk dan de films. De verfilming permitteert zich veel dichterlijke vrijheid maar is – ondanks of dankzij – steengoed.