22 jaar samen

Al 22 jaar delen wij lief en leed. De echtgenoot en ik zijn nu langer samen dan we ooit apart zijn geweest. Ik kan me niet meer voor de geest halen hoe het in mijn eentje was. Vage herinneringen aan verliefdheden, twijfels en onzekerheden (“zal hij me wel leuk vinden?”, “ziet hij me wel staan?”) en allesoverheersend verdriet (“hij wil me niet”) waarbij de wereld voor een paar dagen compleet verging, liggen al meer dan 2 decennia achter mij.

Zoveel is er intussen gebeurd. We werden verliefd, studeerden af, eisten ons plekje op de arbeidsmarkt op, gingen samenwonen, bouwden een nestje en kregen twee prachtige dochters. Het waren intense jaren. Er gebeurde zoveel. Het was niet altijd rozengeur en maneschijn: het is stil waar het nooit stormt en kletteren deed/doet het af en toe ook ten huize Tifosa. Maar we praatten het uit en we maakten het goed. Hij is de enige die me op mijn nummer kan en mag zetten.

En kijk, ineens zijn er 22 jaar voorbijgegaan. Er was zoveel moois dat we mochten delen. Zoveel om dankbaar voor te zijn. Ook na 22 jaar is het nog altijd genieten als we samen kunnen praten, discussiëren, lachen, naar een film kijken, verwonderd zijn, als we gewoon samen kunnen zijn. Er was ook verdriet en er waren de nodige hindernissen, maar ze waren makkelijker te dragen als we het konden delen. Er is nog altijd het gemis als we om één of andere reden eens een nachtje gescheiden worden. Er is nog altijd het hunkeren naar en het thuiskomen bij.

Hij is nog altijd de eerste met wie ik een nieuwtje wil delen. Met hem kan ik nog altijd het beste lachen. Bij hem mag ik mijn verdriet en teleurstelling tonen, zijn armen blijven de meest troostrijke plek die ik ken. Hij is mijn allerbeste vriend, mijn maatje, de liefde van mijn leven, de vader van mijn kinderen en ik vind hem nog altijd even sexy als 22 jaar geleden. Hij kleurt mijn leven en haalt het beste in mij naar boven.

22 jaar. Wie had dat ooit gedacht toen ons verhaal op 14 februari 1995 ergens in het Leuvense begon…

img_7090

Advertentie

Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!

21 jaar Valentijn

PrintOp Valentijnsdag 1995, exact 21 jaar geleden, begon onze liefdesgeschiedenis. Vandaag zijn we de helft van ons leven samen. En daar heb ik nog geen dag spijt van gehad. Ik zou dus een geweldig stuk kunnen schrijven over de ideale manier om Valentijn te vieren of het perfecte cadeau of zelfs tips om je relatie spannend te houden. Maar dat doen we niet. Vandaag vieren wij onze liefde en die zit voor mij niet in een prachtige bos bloemen of een zalig ontbijt op bed.

Liefde is…

  • Hij die elke dag met veel liefde voor ons kookt
  • Zijn geduld met onze kinderen
  • De tijdschriften die hij meebrengt als ik ziek in de zetel lig (zodat hij zeker weet dat ik toch een paar uur rust neem)
  • Een blik van verstandhouding
  • ’s Morgens samen ontwaken en nog 10 minuten knuffelen voor we echt uit ons bed moeten
  • ’s Avonds samen inslapen
  • ’s Nachts wakker worden en zijn aanwezigheid voelen
  • De auto die hij ’s morgens voor mij buiten zet zodat ik 2 minuten langer aan tafel kan zitten
  • De “blijf jij nog maar even liggen” in het weekend
  • Onze “series” samen delen
  • Ruzie maken en het bijleggen
  • Samen duimen dat Bruce Springsteen ook echt naar België of Nederland komt, kaarten bestellen en aftellen
  • Voor dat podium staan en zien hoe hij in het optreden opgaat en daar ontzettend van genieten
  • Zijn altijd aanwezige steun
  • Hij die me op mijn nummer zet als dat nodig is
  • Zijn gezicht toen hij onze dochters voor het eerst in zijn armen had
  • Hoe hij zich op een zaterdagochtend toch in de Colruyt-drukte stort om boodschappen voor ons te doen
  • Hij die naar het wielrennen of het voetbal kijkt en daar volledig in opgaat
  • Samen gek doen, samen lachen
  • ’s Avonds met zijn allen in de zetel, dicht bij elkaar, een half uur samen knuffelen
  • Hij die toch maar een vijfde keer Italië op de agenda zet, omdat zijn dames dat zo graag willen
  • Het gemis tijdens zijn driedaagse in Londen en de kriebels als hij ’s morgens (eindelijk) terugkeert…
  • De aantrekkingskracht die me soms ineens overvalt
  • Zijn relativering over “mijn ingebeelde buik”
  • Zijn “wat zie je er weer veel te goed uit vandaag” dat me helemaal warm maakt vanbinnen
  • De boeken die hij voor me uitkiest en die er telkens opnieuw knal opzitten

Het zit ‘m in de kleine dingen. Is het perfect? Natuurlijk niet en gelukkig maar: het is stil waar het nooit waait. Maar al 21 jaar lang vult hij me aan en brengt hij het beste in mij naar boven. Heeft hij geduld en weet hij te relativeren. Schrijven wij samen aan een prachtig verhaal. En dat vieren wij vandaag!

Het kittelmoment #boostyourpositivity

Het laatste thema in de #boostyourpositivity-challenge van Danone is “kids”. Quality time met je kinderen en de grootste uitdagingen die je als mama doormaakt. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mama ben kunnen worden: ik had me mijn leven zonder kinderen niet kunnen voorstellen.

Als klein meisje was ik – naar het schijnt – al een zorgzaam moeke voor “het zusje van Zwarte Piet”. Jaja, de beste vriend van de Sint had speciaal voor mij een kleintje achtergelaten in een draagmandje. Maanden- of jarenlang heb ik mijn “kindje” en haar mandje overal heen gesleurd. Zelfs jaren later zat ze nog altijd (louter als versiering uiteraard) op een rek in mijn kamer, ook toen ik al veel te oud was om nog met poppen te spelen. Ik heb zelfs ooit nog geprobeerd haar aan de dochters te verpatsen, maar mijn popje had een krullenbol en dat vonden onze dames (opgegroeid met babypopjes) maar niks. Mijn (poppen)moederhart brak toen onze dames mijn poppemieke met dat rare haar maar akelig vonden…

Toen we aan kindjes begonnen, was ik daar vrij naïef in: je oefent een paar maanden en hup, 9 maanden later krijg je een baby en leef je nog lang en gelukkig. Maar het liep even anders. Niemand had me verwittigd dat het ook wel eens mis kon gaan. Dat de dromen over een kindje soms ook een abrupt einde kennen. En dus waren we des te meer dankbaar voor de meisjes die er wel kwamen. Onze grootste rijkdommen.

En het waren dan ook nog eens gemakkelijke kinderen. De oudste sliep al vanaf dag 3 door, de jongste had daar amper 8 weken voor nodig. En als je genoeg slaap hebt, dan kan je de wereld aan. Wij toch, want wij zijn nu eenmaal een familie van slapertjes. Allemaal. De grootste uitdagingen hier in huis zijn dan ook de ochtenden dat één of meerdere (meestal vrouwelijke) gezinsleden niet voldoende slaap gehad hebben. Dan kan er wel eens een boom(pje) (door)gezaagd worden of komt het al eens tot een uitbarstinkje.

En de appel valt niet ver van de boom hoor. Soms is het alsof de mama in een spiegel kijkt als ze de oudste bezig ziet. “Kruip maar rap in je bed, want je hebt duidelijk niet genoeg geslapen.” De oudste heeft dan nog het excuus dat ze midden in haar puberjaren zit en dus meer nood heeft aan slaap. Bij de rest van ons is het gewoon biologisch: wij hebben nu eenmaal meer slaap nodig dan de gemiddelde Vlaming ;-).

zoedt-wenskaart-mijn-hart-giechelt-van-gelukOnze grootste en meest geliefde kwalitijd speelt zich dan weer af in de zetel. ’s Avonds, net voor het slapen gaan, kruipen de vrouwen hier in huis met zijn drieën in de zetel. Onder een dekentje kijken we samen naar Thuis. Daarna moet de jongste naar boven en wat later volgt ook de oudste.

Op sommige avonden hangen we gewoon tegen elkaar aan: lekker warm en gezellig. En als de mama dan haar dochters dicht tegen zich aan voelt, dan kan ze zich soms niet inhouden. Dan wordt er al eens gekitteld, of in billen geknepen,… En dan wordt er hier gelachen tegen de sterren op, want de jongste kan daar niet tegen. De mama eigenlijk ook niet, wat de oudste intussen durft uit te buiten. En dan lopen die kittelgevechten uit de hand tot er iemand “zich overgeeft” of al lachend uit de zetel rolt.

Geen betere manier om alle stress en drukte van de dag van je af te lachen. Al weet ik niet of de onschuldige slachtoffers het daar altijd mee eens zijn ;-)!

 

Liefde is… de hele avond blijven dansen

liefde is... dansenZaterdag had ik nog eens een date met de echtgenoot. Voor echt! De kinderen gingen bij de oma en opa logeren en wij gingen uit, naar een fuif. De allerlaatste keer dat we dat deden, was een jaar geleden, op de verjaardag van de echtgenoot. De keer ervoor was toen we allebei 30 werden en zelf onze eigen fuif organiseerden…

Eigenlijk vind ik dat jammer, want ik dans graag. Ik doe ook graag zot op de dansvloer. Ik stam uit de zware jaren ’90. Nirvana, Pearl Jam, Metallica,… bring it on. Laat ons nog eens headbangen ;-). Maar de tijden evolueren, de muziek ook en jarenlang was het niet meer zo ons ding. De combinatie van het werkleven met jonge kinderen was ook niet echt bevorderlijk voor ons uitgangsleven. In tijden van ziektes en onrustige nachten staat je hoofd niet echt naar fuiven. Dan wil je in het weekend alleen maar slapen en maak je deals over wie op moet voor de kinderen en wie kan blijven liggen.

Maar de dochters groeien op, de nachten en je leven komen in een rustiger vaarwater en dus kan je af en toe weer een stapje in de wereld zetten. Al was dat wel even wennen met een echtgenoot-leraar in de onmiddellijke omgeving. Overal waar we kwamen, kwamen we leerlingen van de echtgenoot tegen. Uitgaan in Heist? Leerlingen. Een cafeetje doen in de omgeving? Leerlingen. Een ijsje gaan eten met de kinderen? Leerlingen. Braderij? Leerlingen. Is dat erg? Absoluut niet, maar het zorgt er wel een beetje voor dat je je gedraagt, zeker de echtgenoot blijft dan “in functie”.

En dus waren we stiekem wel héél erg blij met de Dirty Dancing-fuif zaterdagavond. Voor dertigers en veertigers. Onze muziek. En dus maakten we ons schoon, trokken onze beste kleren aan en gingen er voor. In tegenstelling tot de jaren ’90 zelf toen wij gewoon in jeans en T-shirt uitgingen. In onze jeugd – de prehistorie – mocht er nog gerookt worden op fuiven. Uitgaan stond toen gelijk aan stinkend thuis komen en dat deed je uiteraard niet in je beste kleren.

Het was een leuke fuif. En we hebben ons goed geamuseerd. Er is duidelijk een markt voor dit soort fuiven: het was druk, ook op de dansvloer. Ook het VIP-gedeelte (met champagne en hapjes) was volledig volgeboekt. Dat was in de jaren ’90 nochtans nog niet in zwang, toch niet op onze fuiven. Er trad een bandje op (uitstekend), daarna waren (verschillende) deejays aan zet. Toen de boenkeboenke bezig was, wilden we gaan lopen, maar een klein kwartiertje later kreeg de deejay een bevlogen jaren ’90 moment en ben ik toch nog even gaan headbangen. Ik heb zelfs geslowd met de echtgenoot! Jaja, het was een geslaagde avond.

En de leerlingen? Die waren er toch. Sommigen waren aan het werk, anderen kwamen ook fuiven. Maar we hebben hen genegeerd en ons maar een heel klein beetje ingehouden ;-). En laat ons eerlijk zijn, tegen dat de leerlingen écht in actie kwamen, lagen wij allicht al in ons bed. De leeftijd, weetjewel. En over zondag zwijgen we: dat recupereren duurt precies ook wat langer dan in de jaren ’90 ;-).

Als de liefde passeert…

maanenterugZondag, op bezoek bij de grootouders van onze dochters. De jongste zit met oma te babbelen als oma’s oog ineens op het kettinkje van onze dochter valt. De jongste heeft al 7 maanden een vriendje en met Valentijn hadden ze cadeautjes uitgewisseld. Blijkbaar was oma’s oog daar nog nooit op gevallen.

“Ben jij daar niet te jong voor?” “Oma, of het nu vroeg of laat komt, de liefde kan je niet tegenhouden.” Zaten wij daar allemaal even met onze mond vol tanden.

11 jaar. Mijn dochter. Ik denk dat we nog een en ander met haar zullen beleven 😉