Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!

Lentekriebels

narcis_miniToen ik deze avond naar huis reed, overviel het me ineens: nu is het echt wel lente!

Ja, ik ben er laat mee. Vorig weekend toen iedereen van het zonnetje genoot en de barbecue voor het eerst bovenhaalde, moest ik werken. En dan gaat de wissel der seizoenen een beetje aan je voorbij 😉

Indie6_miniMaar daarnet, in de auto, met de zon op de achtergrond, was het niet meer te ontkennen. Het is lente én ik heb lentekriebels. En net dan spelen ze Stromae, “Ta fête”, en dan moet die volumeknop gewoon omhoog en dan moet je luidkeels meebrullen.

Gelukkig is het nog geen zomer, anders hadden de autoramen allicht open gestaan en hadden de andere chauffeurs kunnen meegenieten. Been there, done that 😉 Al was het toen een ander nummer van Stromae (“Papaoutai”) en waren de dochters toen ook van de partij… om dan de slappe lach te krijgen met zijn drietjes als je de gezichten van de andere chauffeurs en de mensen op straat te zien krijgt.

waslijn_miniDe bloemetjes staan eindelijk in bloei in onze tuin. Onze hond geniet van het zonnetje en komt niet als een arm, zielig dutske op het raam tikken om alsjeblief toch meteen opnieuw binnen te mogen (vooral als het regent kan ze zo zielig kijken door ons venster – wat doen wij dat beestje toch allemaal aan…) De was kan opnieuw buiten gehangen worden (en droogt wonder bij wonder)…

outfit_miniWe trekken zelfs de kast met zomerkledij al eens open om te zien of we toch niet, eventueel, met een warme pull erover, al dat leuke zonnige bloesje en toffe rokje kunnen bovenhalen. En als de nieuwe jeans niet ingelegd had moeten worden, had ik net als de oudste vandaag al mijn pas verworven aankoop kunnen showen in de lentezon.

Tijdens het middageten trekken we de jeansbroek al een stukje omhoog (kwestie van het wit van de winterbenen toch al iets minder stralend te maken) en kiezen we voor een wandelingetje buiten in plaats van ons binnen in de warmte van de cafetaria te koesteren…

Ik heb zo’n last van lentekriebels vandaag… En jullie?