North and South: jeugdsentiment of…?

north-and-southSinds een paar weken zijn de dochters in onze verzameling tv-series gedoken. Het begon allemaal toen de oudste voor geschiedenis naar “iets middeleeuws” moest kijken. Toen we haar voorstelden om dan maar “The Pillars of the Earth” te bekijken, wou ze dat wel eens proberen. (Ze moest het toch maar één aflevering uithouden, dan had ze haar job gedaan.) Maar ze zat wel heel snel in het verhaal van Aliena en Jack en dus ging de hele reeks er vlotjes door. Een beetje tot ongenoegen van de jongste die al dat geweld, de hekserijen, het bijgeloof, het moorden, plunderen en verkrachten maar niks vond, maar wel bleef meevolgen.

Deze serie is gebaseerd op een boek van Ken Follett, waar wij (en de oudste trouwens ook) al met veel plezier de Century-trilogie van lazen. Na de serie waagde de oudste zich ook aan het boek, en zijn opvolger, World Without End. Aangezien ook de oudste gebeten is door de leesmicrobe, had ze niet veel tijd nodig om zich doorheen de nochtans lijvige turven te “worstelen”. En omdat we ook de tweede serie hier in huis hebben staan, lag het voor de hand dat ze zich nog wel wat verder in de middeleeuwse sferen wou onderdompelen. Maar nu werd het protest van de jongste groter. Ze had het gehad en dus zocht de oudste momenten zonder de jongste om toch maar verder te kunnen kijken. Al is de jongste verbazend snel mee met het verhaal als ze in de buurt is tijdens de uitzending…

Grappig eigenlijk, want voor de rest is de jongste dan weer dol op Bones en heeft zij absoluut geen problemen met de vele lijken in de verschillende staten van ontbinding, die daar op de onderzoekstafel van het Jeffersonian belanden. Zelfs de echtgenoot durft – als hij per ongeluk eens mee voor de tv zit – dan wel eens te zuchten: “Moet dat nu echt allemaal getoond worden?”.

Zaterdagavond was er weer niks op tv en zag de jongste een nieuwe portie middeleeuwen écht niet zitten. En dus stelde mama voor om “North and South” te bekijken. Een portie drama en romantiek ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog, met o.a. Patrick Swayze. Ik was een jaar of 12 toen de serie op Nederland uitgezonden werd en ik speciaal wat langer mocht opblijven. We spreken dan ook over het prehistorisch pre-VTM-, pre-digibox-tijdperk. Opnemen was in die tijd met de videocassettes risky business: het durfde wel eens fout lopen (of je cassette was vol, godbetert, uiteraard net voor de episode zou aflopen ;-)! Bovendien moest je in die tijd écht een hele week wachten op het vervolg: binge watching bestond toen nog niet en er was nog geen internet om de series online te gaan opzoeken. Ook de echtgenoot wist het heldendom, de vriendschap én de heroïsche strijd tussen onze helden uit het Noorden en het Zuiden van de VS wel te appreciëren.

Zaterdag leek dan ook het ideale moment om ons jeugdsentiment te herbeleven. Maar dat was buiten de oudste gerekend. We waren nog geen 10 minuten ver of ze protesteerde al tegen het stereotiepe beeld dat van de mannen en de vrouwen wordt opgehangen in de serie. En ergens heeft ze wel een beetje gelijk. “De vrouwen mogen alleen maar mooi zijn en wachten. Die doen niks. Waar zit de Jeanne D’Arc van deze serie?” Ons argument dat de rol van de vrouwen in die tijd jammer genoeg niet veel meer om het lijf had, veegde ze categoriek onder de mat. Want in haar series over de middeleeuwen wordt het verhaal ook telkens gedragen door een sterke vrouw…

En dus moesten we al na de eerste aflevering concluderen dat een 30 jaar oude serie misschien meer zegt over de tijdsgeest waarin ze gemaakt werd dan over de historische periode waarover ze verhaalt. Wat is er op 30 jaar tijd veel veranderd, ook in de manier waarop we naar vrouwen en hun rol in de maatschappij kijken. Er was een 14-jarige tiener nodig om ons met de neus op de feiten te drukken. Met dank aan de lessen Nederlands over stereotypering ;-).

Leestip: “De nachtegaal”, pakkend én aangrijpend!

nachtegaalBen je op zoek naar een mooi boek om de tweede week van de Paasvakantie door te komen? Dan raad ik je graag “De nachtegaal” van Kristin Hannah aan. Prachtig, aangrijpend, zeker de moeite waard om in huis te halen.

Dinsdag ging ik met de oudste naar de bib. Ze was weer eens door haar boeken heen en wou maar al te graag een nieuwe lading in huis halen. En als je daar dan toch bent, kan je beter ook maar eens meekijken. Naar dit boek hoefde ik niet echt te zoeken. Het is nog maar pas verschenen en stond dus bij de “sprinters” in onze bib, de boeken die je in een week moet uithebben… Ik heb me laten vangen door het reclamezinnetje “Voor de lezers van “Het familieportret” en “De bakkersdochter”. “Het familieportret” staat hier in onze kast. Ook dat vond ik een ontroerend boek. En dus nam ik de sprinter mee, in een poging om nog eens een boek in een week uit te lezen.

Het heeft me eigenlijk niet veel moeite gekost. Je wordt helemaal in het verhaal gezogen. Het is spannend en laat je niet los. Er gebeurt zoveel dat je blijft lezen. De korte samenvatting volgens bol.com:  “De zussen Viann en Isabelle hebben altijd een goede band gehad, ondanks hun verschillen. Isabelle, de jongste en brutaalste van de twee, woont in Parijs, terwijl Viann op het platteland van Frankrijk een rustig bestaan leidt met haar man Antoine en hun dochtertje. Maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit en Antoine moet meevechten. Met het voortduren van de oorlog wordt niet alleen de relatie tussen de zussen zwaar op de proef gesteld, maar ook hun moed en hun gevoel voor goed en fout. Kan Viann haar beste vriendin verraden als het leven van haar kind op het spel staat? Moet Isabelle haar familie in gevaar brengen als dat betekent dat ze levens kan redden? Hoe kan je overleven als de wereld om je heen in elkaar stort?”

Zeer slim ook van de schrijfster: ze heeft 2 bekende verzetsverhalen in het verhaal geweven. Beide verhalen waren me niet onbekend. Maar ik heb dan ook al sinds mijn jeugd veel interesse in oorlogsverhalen. Mijn opa langs moederskant is tijdens de oorlog naar Duitsland afgevoerd en er uiteindelijk tewerkgesteld bij twee Duitse boeren. Met de familie van de ene boer heeft mijn familie nog altijd contact. Mijn opa was daar in goede handen en dat zijn we nooit vergeten. Al sinds ik een kind was, probeer ik te begrijpen. Waarom mensen doen wat ze doen in extreme omstandigheden. Ik heb dus veel gelezen en veel gezien: documentaires, films,…

Is dit verhaal een hoogvlieger? Het is een roman en het verhaal is ook geromantiseerd. Er zit bovendien wel héél veel heldendom in één familie. Maar toch vond ik het pakkend. Toch begrijp je waarom de zussen doen wat ze doen. Kristin Hannah is in “De Nachtegaal” zeer goed in het schetsen van de karakters en hun beweegredenen. Enkel het stuk met de tweede Duitse ingekwartierde kapitein vond ik erover. Volgens mij had het boek niets aan kracht ingeboet zonder zijn sadistische trekjes.

Ik heb “De Nachtegaal” in twee dagen uitgelezen. Ik vond het mooi en pakkend én ik heb een traantje weggepinkt (maar ik leef me dan ook sterk in én ik ben nogal makkelijk ontroerd…) Hoogstaande literatuur zou ik het niet meteen noemen, maar het is een goed verhaal en er is zorg besteed aan de karakterschetsen van de leading ladies en hun motieven. Het is een aangenaam tussendoortje; laat je meeslepen en aangrijpen, dat heb ik ook gedaan 😉

PS: Toen we gisteren terug in de bib waren, ging ik meteen op zoek naar “De Bakkersdochter”. Helaas uitgeleend, maar het boek lijkt me de 50 cent reservatiekosten wel waard 😉 Ook zocht ik ander werk van Kristin Hannah. Tot mijn grote verbazing bleek ik van haar toch eerder al boeken gelezen te hebben. Maar dat zijn echt wel romannetjes, meer à la Santa Montefiore,… Die boeken waren me in geen geval bijgebleven (ik was er rotsvast van overtuigd dat ik nog nooit van de schrijfster gehoord had). In vergelijking met haar andere werk springt “De nachtegaal” er voor mij echt wel uit. In die mate zelfs dat het me verbaast dat het om éénzelfde schrijfster gaat. Laat je dus zeker niet afschrikken en probeer “De Nachtegaal” gewoon uit!

Stiekeme (boek)pleziertjes

Een paar weken geleden werkte ik aan een blog over “guilty pleasures”. Ik raakte zo geïnspireerd dat alleen al het beschrijven van mijn stiekeme (muziek)pleziertjes voldoende was om een blogje te vullen. Waarom er geen reeksje van maken? En ja hoor, ik heb al een paar ideetjes in mijn hoofd zitten die ik de komende weken verder zal uitwerken.

Eén van mijn grote liefdes is lezen. Veel lezen. Ik lees constant én overal. Ik lees kranten, tijdschriften, websites, artikels, blogs, columns, strips, romans, biografieën,… Ik heb altijd wel een boek liggen waar ik in bezig ben. Ik zet héél graag mijn tanden in een sterk verhaal, maar van tijd tot tijd heb ik nood aan een luchtig tussendoortje. Iets waar je niet al te veel moet bij nadenken. Iets waarvan het einde voorspelbaar is, maar waarbij de weg ernaartoe belangrijker is dan het “happy end”. Een liefdesromannetje of wat chicklit.

Toen ik nog studeerde en véél boeken verplicht moest lezen, durfde ik al eens afwisselen met een stationsromannetje. Het heeft zo wel iets, eerst Calvino, Stendhal, Flaubert of de Laclos verteren vooraleer er een Harlequintje tussen te gooien. Leest makkelijk, is op een uur of twee uit én je hoeft er geen dagen op te zitten herkauwen om zeker te zijn dat je alle dubbele bodems begrepen hebt.

Jaren later doe ik dat nog steeds. Ik wissel zware boeken af met lichtere verhalen. Na “De Engelenmaker” of “Post voor mevrouw Bromley” mag er wel eens wat lichters volgen. Maar de Harlequintjes ben ik wel ontgroeid. Ik heb intussen zelfs een lijstje met “vereisten” voor mijn ontspanningslectuur:

  • Graag afspelend in Italië of een Engels landhuis
  • Mag met “historische” component
  • Doe mij maar familiegeschiedenis (over verschillende generaties)
  • Met een “familiegeheim” dat door de nieuwste generatie ontrafeld dient te worden
  • Liefst ook een beetje goed geschreven

Mijn favoriete stiekeme (lees)pleziertjes:

venetiaans1. Mary Nickson – Het Venetiaanse Huis. Van de echtgenoot cadeau gekregen toen we omwille van de jonge dochters vakantie vierden in België. Het was dat jaar een typisch Belgische zomer. Dit boek (dat zich voornamelijk afspeelt op Korfoe) bracht de zon. In één ruk heb ik dit uitgelezen, om daarna ongelooflijke goesting te hebben om meteen te vertrekken…

Weken heb ik nog over zon gezaagd; ik denk dat de echtgenoot zich zijn cadeau toen in stilte af en toe verwenst heeft 😉

Wharton2. Lucinda Riley – Terug naar Wharton Park. De ideale vakantielectuur. Aan de kant van ons zwembad in Italië de tijd volledig uit het oog verliezen. Vergeten dat je af en toe toch ook eens het zwembad in kan om af te koelen. Het gejoel en gelach van de spelende kinderen om je heen totaal niet meer horen, maar volledig opgaan in het verhaal. Een Engels landhuis, een oud dagboek, de oorlogsjaren,… Meeslepend.

Rozen3. Leila Meacham – Rozen. Dit boek werd aangeprezen als de “Gejaagd door de wind” van de 21ste eeuw”. Volgens bol.com “een meeslepende familiegeschiedenis die drie generaties omspant tegen het decor van het broeierige Zuiden van de VS”. En dat was het wel. Je blijft lezen; je wil het “waarom” ontdekken. Mooi, onderhoudend, ideaal naast het zwembad 😉

Ik heb intussen van Meacham ook nog “Somerset” en “Korenblauw” gelezen, maar er zit weinig variatie in. Haar boeken volgen telkens hetzelfde stramien en verrassen niet meer.

Sashenka4. Simon Montefiore – Sashenka. De echtgenoot van romanschrijfster Santa Montefiore schrijft ook. Ik geloof dat hij historicus is, met een specialisatie/fascinatie voor de Russische geschiedenis. En daar gaat het in dit verhaal ook over: alweer een familieverhaal van vlak voor de Russische revolutie tot aan de periode van glasnost en perestroika. Pakkend, ontroerend.

Voor mij vooral omwille van de knappe setting in de Stalin-periode nét dat niveautje hoger dan zijn schrijvende echtgenote. Hier moest ik een traantje wegpinken én dit heb ik toch wel even moeten verteren. Helaas kon zijn tweede roman “Serafima” niet meer verrassen of ontroeren. Jammer.

Hebben jullie nog tips? Wat is voor jullie de ideale ontspannende lectuur? Welke boeken hebben jullie mee op vakantie om aan het zwembad te verslinden? Kwestie van al een lijstje te kunnen maken voor het volgende verlof 😉