Eind goed, al goed…

Dat het niet mijn jaar is, 2016. Of dat het alleszins niet goed begonnen is. Even terug naar maandag. Dat ik blij zou zijn als de week voorbij was, liet ik toen optekenen. Drukke week voor de boeg: een aantal avondverplichtingen zowel voor de echtgenoot als voor mij. Tussendoor ook nog repetities van de jongste voor haar communie en the usual hobbysuspects van de dochters.

Zoiets mag je nooit zeggen. Want ergens beslissen ze dan om nog wat “drama” toe te voegen. Om het nog wat spannender te maken. En dus ging ik maandagavond plat door een hevige buikgriep. Alweer. Dinsdagmorgen naar de dokter en direct vermelden dat het “net deze week communie is”. En uiteraard doen wij het feestje thuis. Gerustgesteld worden, want “tegen woensdagavond zal je je echt wel beter voelen. Maar voor nu moest ik me overgeven aan de ziekte: slapen, liggen en wachten tot het keert.”

Niet dat je veel keus hebt, als je je nog geen kwartier kan ophouden. Maar je doet wat de dokter zegt en leeft op hoop. Tegen woensdag begin je stilaan opnieuw te eten, maar dat was niet meteen een succes. Tegen woensdagavond doe je de dochters van en naar de dansles en moet je tussenin gaan liggen “om van de rit van een kwartier te bekomen”. Waarop je beseft dat het nog niet beter is en je toch wel even panikeert.

Toen de kinderen jong waren, en ze weer eens “doodziek” waren of “ongeneeslijke pijnen” hadden, noemde ik hen “hypochonders” of “malades imaginaires”. Ik beken, het is erfelijk en ze hebben het van mij. Want woensdagavond overviel me een zwarte bui waarbij ik écht geloofde nooit meer normaal te zullen eten. Bovendien was ik er even rotsvast van overtuigd dat ik de volgende dag onmiddellijk door de dokter doorverwezen zou worden, want dat er écht iets serieus met mij aan de hand zou blijken te zijn.

Hét bleek een maagontsteking te zijn. Nieuwe pilletjes én de belofte dat ik me snel beter zou voelen. Maar dat ik toch nog een paar dagen op mijn eten zou moeten letten. En gelukkig keerde het inderdaad (snel). Vrijdag was ik in staat de geplande kookactiviteiten te laten doorgaan en het feest – onder de deskundige leiding van mijn mama, de vol-au-vent-specialiste – degelijk voor te bereiden. Tegen vrijdagavond waren we klaar met onze mise-en-place, maar zat ik wel uitgeteld in de zetel. Want dat eten, dat lukte nog niet helemaal. Dat de week mij een bonus van een paar kg opleverde, was gezien de outfit, de enige meevaller. Geen corrigerend ondergoed voor mijn ingebeelde buik, want die was er écht niet meer.

Maar wat waren we zaterdag blij en ontroerd, toen we ons kleintje alweer een stap vooruit zagen zetten. En zelfs de weergoden waren ons gunstig gezind: net tijdens de blijde intrede van de communicantjes besloot de zon (even) voluit te stralen. Ze genoot met volle teugen, ons meisje. Ze zag er prachtig uit, ze genoot van het gezelschap, ze straalde op haar feestje. En tegen halftien was ze op en kroop ze uitgeteld haar bedje in.

koesterenEn de mama? Die was allang blij dat we het gehaald hadden. Dat er geen nieuwe zieken in huis waren bijgekomen. Dat het eten gelukt was, dat er genoeg was voor iedereen en dat het lekker was. Dat de mama nog steeds niet normaal kon eten, zich tevreden moest stellen met mini-porties en geen glaasje prosecco of wijn aandurfde, was uiteindelijk maar een voetnootje bij een voor de rest geslaagd feestje. Maar dat we stiekem toch een beetje blij zijn dat het achter de rug is, dat we even uit de feestjes zijn en dat het nu eventjes wat rustiger wordt.

Mama’s kleine vakantieverdriet

Vorige week genoten wij hier met zijn allen van onze Paasvakantie. Deze week moest de mama jammer genoeg alweer aan het werk, terwijl de dochters en de leraar-echtgenoot nog een weekje langer vakantie vieren. En alhoewel ik het intussen, in het twintigste jaar van mijn professionele leven, al gewend zou moeten zijn, blijft het toch telkens weer pijn doen.

Het betekent immers dat ik mijn bed uitspring van zodra de wekker gaat en dat ik de rest van het ochtendritueel zo stil mogelijk probeer af te werken. Want de echtgenoot en de dochters slapen uit en dat probeer ik zo te houden. Bovendien heb ik op weg naar de volwassenheid toch enigszins vooruitgang geboekt. Toen ik vroeger “zachtjes” de trap probeerde af te gaan, was het volgens mijn moeder altijd “net of er een bende olifanten passeerde”.

Alhoewel er af en toe nog wel eens een ongelukje gebeurt, zeker als je niet uitgeslapen bent. Dan laat je de elektrische tandenborstel natuurlijk met veel gerammel en geklingel in de wasbak vallen. Of dan valt de deur veel luider toe dan je verwacht had. Of dan ben je natuurlijk nog iets in de kamer vergeten en moet je de deur, die je een kwartier eerder zachtjes achter je had toegetrokken, weer openen. Of dan staat er ineens een dochter voor je neus en verschrik je je (luidkeels) een ongeluk. Of de doucheknop gaat met geweldig veel gebonk tegen de douchebodem en knalt onderweg ook nog eens stevig tegen de muur waarachter de oudste probeert te doen alsof ze mama écht niet hoort. Of de deur van de badkamerkast open laten staan omdat het klopt telkens je ze sluit en vervolgens dan keihard met je kop tegen de openstaande deur knallen. Of je blote tenen (want dat maakt veel minder geluid dan schoenen aan je voeten) dan wel tegen de deur stoten. Niet dat dat zoveel lawaai maakt, maar de pijnkreet en het bijhorende gevloek natuurlijk wel.

Of je trekt beneden de koelkast open en een fles drank, die duidelijk niet goed geplaatst was, valt eruit, wat een hels lawaai maakt. (En dan kan je nog eens de keuken beginnen opkuisen, terwijl je eigenlijk alleen maar zo snel mogelijk – zonder al te veel geluid – het huis probeerde uit te sluipen.) Tijdens de vakantieweken valt het ook héél hard op hoe de voordeur toch altijd zo’n vreselijk kabaal maakt als die in het slot valt, zeker als het voor de rest muisstil is. En ik doe écht waar héél hard mijn best, maar de keren dat de echtgenoot ’s avonds vraagt: “zeg, wat was dat nu toch weer deze morgen?” zijn hier niet meer op één hand te tellen. En al bovenstaande gevalletjes heeft yours truly ook al minstens één keer “live” meegemaakt op een vroege vakantieochtend.

En waar dat gezegde van de ezel en zijn steen vandaan komt, begrijp ik eerlijk waar ook niet, want ons (mij) overkomen sommige onfortuinlijke gebeurtenissen echt wel tot verschillende keren toe. Maar telkens het wel lukt om het huis in relatieve stilte te verlaten en iedereen nog rustig ligt te slapen als ik vertrek, bloedt mijn (moeder)hart een klein beetje. Dan wil ik eigenlijk niets liever dan terug naar binnen gaan, in mijn bed kruipen en de rest van de dag met mijn geliefden doorbrengen.

Alhoewel ik het de kinderen en de echtgenoot van harte gun, ben ik telkens toch stiekem een beetje blij als de vakantie erop zit, als alles terug zijn gewone gangetje gaat en we allemaal terug in het normale ritme zitten. Als ik me ’s morgens geen zorgen hoef te maken om het behoud van de stilte en het vermijden van welk lawaai dan ook. Als er ineens een pak minder ongelukjes gebeuren ’s morgens vroeg (in mijn verbeelding dan toch). Als de dames des huizes weer een ochtendhumeur hebben wegens niet uitgeslapen en drukdrukdruk. Als we het ochtendritueel in alle haast doorspartelen omdat we liever een kwartiertje langer slapen dan de dag rustig te beginnen. Als we aan een stuk door de kinderen moeten aanzetten tot haast en spoed omdat het nu écht wel hoog tijd is om te vertrekken.

Misschien is het dan toch niet zo erg om (min of meer) stilletjes het huis uit te sluipen in de vakantie…

morning people

Temptation Island: de ultieme verleiding?

Nooit gedacht dat ik een blog zou wijden aan dit programma. Het is niet echt mijn favoriete tv-programma, om het zacht uit te drukken. Maar je kan niet ontkennen dat er alweer een hype rond hangt en laat de tieners in huis daar nu net gevoelig voor zijn. Of ze het mochten opnemen? Tja, dat het niet bepaald een stichtend programma zou zijn, dat was vrij voorspelbaar. Bovendien zijn alle beelden tegenwoordig toch op internet te vinden, dus dacht ik dat we maar beter samen konden kijken. Om de discussie aan te gaan en de Temptation-realiteit hier en daar een beetje bij te kleuren.

De eerste twee afleveringen keken we met ons drietjes. De mama was stiekem vooral gerustgesteld toen de dochters op het juiste moment bezwaar aantekenden. Dat het toch wel héél snel gaat. Dat in de fout gaan na amper 2 dagen in een gelukkige relatie misschien toch geen normaal gedrag is. Maar dat het programma dan ook geen “normale omgeving” is. Dat drank misschien wel rare dingen doet met een mens, maar dat te veel drinken geen excuus is om dan maar in de fout te gaan. Enzovoort. We praten erover en af en toe laat ik hen even nadenken. Zo kan zelfs Temptation Island een goede aanleiding vormen om hen te leren dat het leven niet altijd zwartwit hoeft te zijn, maar dat er nog vele tinten grijs tussen liggen…

Maar toen ging Marvin op het eiland nog een stapje verder. Wij besloten dan ook dat onze jongste toch écht nog te veel kind is voor dergelijke beelden. Maar zij maalde er niet om. Ze volgt nog wel mee en informeert wel naar wat er precies gebeurde, maar hoeft dat (gelukkig) niet meteen met eigen ogen te zien. De oudste keek met haar 14 jaar wel, samen met de mama. Zij stelde zich achteraf vooral veel vragen. Of alle mannen nu echt bedriegers zijn? En of zij dan naïef is?

En dan probeer je nog maar eens uit te leggen dat zo’n programma niet de realiteit is, verre van. Dat er daar op dat eiland alles aan gedaan wordt om toch maar dit soort beelden te kunnen tonen. Dat het dan misschien wel een beetje (veel?) uitgelokt is, maar dat het toch écht wel gebeurd is en dat dit ook wel in het dagelijkse leven voorkomt. Dat je gerust in de liefde mag geloven, maar dat je ook niet blind mag zijn.

Want liefde is nu eenmaal geen Disney-sprookje van “ze leefden nog lang en gelukkig”. Er is niks mooiers dan je leven te delen met iemand die je begrijpt, steunt, aanvult en vertrouwen geeft. Toch is een relatie (zelfs met de beste bedoelingen) soms ook hard werken, ruzie maken, op elkaar zagen, sleur en alledaagsheid. Maar een “Temptation Island” is het voor mij nu ook weer niet. In het dagelijks leven gebeurt het niet zo vaak dat ze je volgieten met drank om dan vrouwen of mannen op je af te sturen die er alles voor over hebben om je binnen te doen. “Verleiden” noemen ze dat daar. Dat woordje heeft voor mij toch wel een hele andere betekenis ;-).

Als volwassene kan je dat allemaal best relativeren. Maar onze tieners, in volle puberteit en onzekerheid, met vallen en opstaan op weg naar volwassenheid, heen en weer slingerend tussen Disney en de grauwe realiteit, die vatten het niet altijd. Zij denken daarover na en weten niet meer goed wat ze moeten geloven. Als mama vraag ik me dan af of ik hen niet beter nog even in de waan gelaten had. Of ik het Disney-sprookje nog even intact had moeten houden. Maar tegelijkertijd weet je dat het nu eenmaal geen rozengeur en maneschijn is en wil je hen net weerbaar maken. Wil ik ervoor zorgen dat ze opgewassen zijn tegen teleurstellingen, tegen pijn, tegen verdriet. Wil ik dat ze leren dat je zelfs dat overleeft en dat je er sterker van wordt: “What doesn’t kill you, makes you stronger.”

zevende hemelEn dan blijkt opvoeden eens te meer zoeken en tasten en het zeker niet altijd even goed weten. Een beetje aanmodderen, met de beste bedoelingen, maar zonder te weten waar het je zal brengen. En dan kan je alleen maar hopen dat ze hier en daar wat oppikken. Dat ze sterk genoeg zullen zijn op de momenten dat dat van hen gevraagd wordt. Stiekem hoop ik wel dat ze toch een beetje naïef blijven, vol dromen en romantiek. (Net als de mama ;-)!) En dus zullen we dit weekend misschien nog eens met ons allen naar een Disney-film kijken, als tegengewicht tegen al het Temptation-cynisme… Al bleken onze dames het dan weer een beter idee te vinden om de Twilight-saga nog eens boven te halen, “als je dan toch moderne romantiek wil, mama”. Zucht.

Feest in huis!

feestDit weekend vierden we de twaalfde verjaardag van de jongste. Met een familiefeestje (van 23 personen). In onze tuinkamer, die meteen gedoopt werd. Het was een meevaller. Zij genoot (en dan doen wij dat ook). Het was natuurlijk niet de eerste keer dat we een verjaardagsfeestje organiseerden in ons huis, maar dat we met zijn allen gelijktijdig aan tafel konden zitten, was wel een primeur. Vroeger aten we in verschillende stadia, of waren er een aantal die in de zetel dineerden.

Een goede voorbereiding is het halve werk. Min of meer toch, want wij (lees: ik) maken het hier graag spannend. Eigenlijk ben ik een heel goede planner en kan ik ook redelijk goed inschatten hoeveel tijd welke taak in beslag zal nemen. Dan hou ik meestal nog een uurtje reserve en voeg ik prompt nog een klein klusje extra toe. Waardoor het alweer nipt wordt. Gelukkig voorzien we het meestal zo dat de echtgenoot ruim op tijd klaar is. Als ik dan in laatste instantie weer nog in de douche wil/moet, is hij er tenminste om het volk al te ontvangen.

Doe de avond tevoren boodschappen. Maak een lijstje en doe je boodschappen op vrijdagavond in plaats van je in de zaterdagochtenddrukte te storten. Je wint er dubbel mee: je shopt een pak rustiger en je kan zaterdagochtend nog op je gemak de weekendkrant lezen. (Waarna je dan wel de hulp moet inroepen van je dochters om de groentjes te kuisen, omdat dat lezen toch net iets langer uitgelopen is dan gepland).

Kook iets simpels. Uiteraard is het aan de dochters om te kiezen wat ze op hun verjaardag willen eten. Zijn hier in de loop der jaren al de revue gepasseerd: lasagne of andere pasta, pizza, pita en taco’s,… Deze keer had de jongste voor hamburgers gekozen. Heel lekker uiteraard, maar mijn praktische voorkeur gaat uit naar ovengerechten. Die kan je immers volledig op voorhand bereiden. Dan moet je de schotel op de dag zelf enkel nog in de oven schuiven en kan je het feest ook in gezelschap doorbrengen. De hamburgers (pita’s, taco’s) moeten op het moment zelf nog gebakken worden en dan sta je algauw toch wel meer dan een uurtje in de keuken. Maar het is aan de dochters om te kiezen, en wij schikken ons (min of meer, voor wat beïnvloeding vooraf draaien we onze hand niet om ;-), al blijkt onze invloed de laatste jaren duidelijk tanende).

Playmobil en Lego blijven toppers! Onze dames zijn het speelgoed dan eigenlijk wel ontgroeid, maar ze hebben nog jongere neefjes en een nichtje. Die we eigenlijk amper zien op de verjaardagsfeestjes ;-). Ze weten intussen maar al te goed dat er boven een aantal dozen Playmobil klaarstaan en verdwijnen binnen de kortste keren naar boven. De rest van het feest horen of zien we hen niet meer. Dan worden er boven ganser Playmobilsteden gebouwd en wordt er gefantaseerd dat het een lieve lust is. (Zalig om zo af en toe even te gaan spieken wat ze daar allemaal aan het doen zijn!) Ook de doos Duplo doet intussen nog altijd goed dienst. Dan bouwen de dochters een flatgebouw en is het allerjongste neefje daar toch wel even zoet mee.

En raken ze het speelgoed toch beu, dan is er nog onze hond. Die gisteren na het feestje even uitgeteld was als de kinderen. Niet alleen moest ze weer eens haar territorium verdedigen tegen al die indringers (die maar bleven komen), daarna moest ze op de vlucht voor het jongste neefje die dolenthousiast telkens opnieuw achter haar aan ging om haar een aai te geven.

The day after. Hoewel ik tijdens het feest al wat probeer op te ruimen en tussen het hoofdgerecht en de taart al eens een afwasmachine doe draaien, rest er een dag later toch nog redelijk wat opruimwerk. Een paar afwasmachines in- en uitladen, de tafellakens wassen, drogen en strijken, de meubels weer op hun plaats zetten, snel even stofzuigen. En al dat eten wegwerken. Blijkbaar ben ik telkens zo bang om te weinig te hebben dat we alweer met (veel) overschot zitten. Een constante in mijn geval. En dus zijn de gebakken ajuinen nu fantastische ajuinsoep, liggen de overgebleven hamburgers in de diepvries en hebben we de resterende broodjes en groentjes deze middag (en deze avond, morgenmiddag en morgenavond…) soldaat gemaakt.

Maar het feestvarken heeft genoten. Van haar feest, van het gezelschap, van de cadeautjes, van het lekkere eten, van de taart, de kaarsjes en de bijhorende “Lang zal ze leven”. Al waren we met zijn allen wel blij dat we een “rustige” zondag hadden om te bekomen.

Het kittelmoment #boostyourpositivity

Het laatste thema in de #boostyourpositivity-challenge van Danone is “kids”. Quality time met je kinderen en de grootste uitdagingen die je als mama doormaakt. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mama ben kunnen worden: ik had me mijn leven zonder kinderen niet kunnen voorstellen.

Als klein meisje was ik – naar het schijnt – al een zorgzaam moeke voor “het zusje van Zwarte Piet”. Jaja, de beste vriend van de Sint had speciaal voor mij een kleintje achtergelaten in een draagmandje. Maanden- of jarenlang heb ik mijn “kindje” en haar mandje overal heen gesleurd. Zelfs jaren later zat ze nog altijd (louter als versiering uiteraard) op een rek in mijn kamer, ook toen ik al veel te oud was om nog met poppen te spelen. Ik heb zelfs ooit nog geprobeerd haar aan de dochters te verpatsen, maar mijn popje had een krullenbol en dat vonden onze dames (opgegroeid met babypopjes) maar niks. Mijn (poppen)moederhart brak toen onze dames mijn poppemieke met dat rare haar maar akelig vonden…

Toen we aan kindjes begonnen, was ik daar vrij naïef in: je oefent een paar maanden en hup, 9 maanden later krijg je een baby en leef je nog lang en gelukkig. Maar het liep even anders. Niemand had me verwittigd dat het ook wel eens mis kon gaan. Dat de dromen over een kindje soms ook een abrupt einde kennen. En dus waren we des te meer dankbaar voor de meisjes die er wel kwamen. Onze grootste rijkdommen.

En het waren dan ook nog eens gemakkelijke kinderen. De oudste sliep al vanaf dag 3 door, de jongste had daar amper 8 weken voor nodig. En als je genoeg slaap hebt, dan kan je de wereld aan. Wij toch, want wij zijn nu eenmaal een familie van slapertjes. Allemaal. De grootste uitdagingen hier in huis zijn dan ook de ochtenden dat één of meerdere (meestal vrouwelijke) gezinsleden niet voldoende slaap gehad hebben. Dan kan er wel eens een boom(pje) (door)gezaagd worden of komt het al eens tot een uitbarstinkje.

En de appel valt niet ver van de boom hoor. Soms is het alsof de mama in een spiegel kijkt als ze de oudste bezig ziet. “Kruip maar rap in je bed, want je hebt duidelijk niet genoeg geslapen.” De oudste heeft dan nog het excuus dat ze midden in haar puberjaren zit en dus meer nood heeft aan slaap. Bij de rest van ons is het gewoon biologisch: wij hebben nu eenmaal meer slaap nodig dan de gemiddelde Vlaming ;-).

zoedt-wenskaart-mijn-hart-giechelt-van-gelukOnze grootste en meest geliefde kwalitijd speelt zich dan weer af in de zetel. ’s Avonds, net voor het slapen gaan, kruipen de vrouwen hier in huis met zijn drieën in de zetel. Onder een dekentje kijken we samen naar Thuis. Daarna moet de jongste naar boven en wat later volgt ook de oudste.

Op sommige avonden hangen we gewoon tegen elkaar aan: lekker warm en gezellig. En als de mama dan haar dochters dicht tegen zich aan voelt, dan kan ze zich soms niet inhouden. Dan wordt er al eens gekitteld, of in billen geknepen,… En dan wordt er hier gelachen tegen de sterren op, want de jongste kan daar niet tegen. De mama eigenlijk ook niet, wat de oudste intussen durft uit te buiten. En dan lopen die kittelgevechten uit de hand tot er iemand “zich overgeeft” of al lachend uit de zetel rolt.

Geen betere manier om alle stress en drukte van de dag van je af te lachen. Al weet ik niet of de onschuldige slachtoffers het daar altijd mee eens zijn ;-)!

 

Doodgewone dingen

In De Standaard Magazine vraagt Lilith mensen naar “dingen die hun hart doen zingen”. Doodgewone dingen. Om het iedereen wat makkelijker te maken, deelde ze haar eigen lijstje en riep ze iedereen op om hetzelfde te doen.

Welke doodgewone dingen laten mijn hart zingen (in willekeurige volgorde)?

  • in de Colruyt ontdekken dat de witte Twix er terug is
  • de wekker ’s morgens laten aflopen om kwart voor 7 en nog wat knuffelen en genieten tot na het nieuws (om dan wel in een rotvaart het ochtendritueel af te haspelen)
  • het eerste sneeuwklokje op de eerste zonnige dag ergens in februari en dan het gevoel hebben dat de lente bijna in het land is of dat de winter eindelijk voorbij is
  • een lekker vers mattentaartje
  • uitslapen en een luilekker ontbijt in het weekend – met versgeperst fruitsap en warme broodjes of ontbijtkoeken en vers (nog groen) fruit
  • als eerste beneden zijn in het weekend (en dus als eerste de krant mogen lezen)
  • een nieuw boek openen: de geur, het kraken van die gloednieuwe pagina’s…
  • volledig opgaan in een prachtig verhaal
  • ’s avonds de kinderen nog een kus geven als wij gaan slapen. Nog altijd genieten van het wonder dat die prachtige meiden uit onze liefde geboren werden
  • ’s avonds tussen mijn dames in, onder een dekentje, nog een half uur tv kijken
  • ondertussen de dochters kietelen en plagen, dat terugkrijgen tot iemand “ik geef mij over” roept
  • het “witloof met ballekes” van bij ons thuis of het koninginnenhapje
  • gaan wandelen met het oudste metekind
  • knuffels van de neefjes en het nichtje
  • het jongste metekind op mijn schoot – het gevoel van dat babylijfje (heel even heimwee hebben naar de babyjaren van onze dochters)
  • babbelen, mailen en sms’en met de vriendinnen
  • gaan shoppen en verliefd worden op dat éne prachtige jurkje
  • gaan eten met de echtgenoot: het mooi maken, de rust bij het eten, het gebabbel
  • een heerlijk Italiaans ijsje: l’embarras du choix, alweer een heerlijke nieuwe smaak ontdekken
  • toekijken hoe de dochters groter worden, hoe ze hun weg zoeken én vinden. In stilte heel fier zijn op hoe ze zich ontpoppen
  • chocolade – in welke vorm dan ook – altijd en overal
  • na een spannende match winnen de Rode Duivels toch
  • na een schone koers wint een Belg
  • een goed concert van Bruce Springsteen kunnen bijwonen en volledig opgaan in de energie van het moment
  • meezingen met een goed liedje in de auto
  • een goed feestje met de usual suspects
  • hoop

Wat zijn de doodgewone dingen die jullie gelukkig maken? Deel ze gerust, ik ben benieuwd. Wil je meer lijstjes lezen? Ga dan even hier spieken. Je wordt er instant happy van 😉

geluk20delen1

Sneeuwpret toen en nu

sneeuwpret_miniZondag vierden we Kerst bij mijn ouders. Dankzij de witte pracht werd het voor de kinderen een editie om niet te vergeten.

We waren amper gearriveerd of ze stonden al klaar om “buiten te spelen”. De neefjes waren al volop sneeuwballen aan het gooien en sneeuwmannen aan het maken en dus konden onze dochters niet wachten om hen te vervoegen. Toen mijn broer dan ook nog een slee bovenhaalde, kon de sneeuwpret helemaal niet meer stuk. Onze oudste trok de slee en vroeg de neefjes en het nichtje telkens weer of ze het “snel” of “heel snel” wilden. Uiteraard moest het “heel snel”. Wat er dan telkens op neer kwam dat de slee uit de bocht ging, omkiepte, en de kinderen met veel geschater in de sneeuw terecht kwamen. We kregen ze amper binnen voor het eten en zelfs de keuze “in de sneeuw spelen of de cadeautjes openmaken”, lag ditmaal niet voor de hand 😉

Ik had het moeten weten. Ook ik heb nog steeds herinneringen aan dat ene sneeuwballengevecht van toen ik een jaar of 9 was. Met onze oom en tante en ons neefje en nichtje van “naast ons”. De mannen tegen de vrouwen, de “groten” tegen de “kleintjes”. Het werd toen een onvergetelijke namiddag in de sneeuw. Wij goed ingepakt in duffelcoats, met laarzen, muts, sjaal en handschoenen of wanten. Sneeuwballen gooien, sneeuwmannen en sneeuwvrouwen maken en dan fier poseren voor de foto. Het sneeuwde nog die namiddag. Veel vallen en op het einde van de namiddag kleddernat en ijskoud naar binnen gaan, maar met zalige herinneringen aan een onvergetelijk feest in de sneeuw.

Dat hadden onze kinderen gisteren ook. En wij keken toe. Hoe onze dochters hun neefjes en nichtje op sleeptouw namen. Hoe ze net iets minder snel liepen zodat ze af en toe ook eens geraakt werden door een sneeuwbal. Hoe ze hun jongste neefje toch lieten ontsnappen. Hoe de oudste haar neefje telkens en telkens opnieuw op sleeptouw nam met de slee. Ik hoor het gelach nog toen die slee alweer uit de bocht ging en ze alweer in de sneeuw terecht kwamen. Ik zie de kinderen nog binnenkomen, met roze wangetjes en ijskoude handen, maar met een glimlach tot achter hun oren. Ze gaan hun kerst, editie 2014, nooit vergeten. “Weet je nog, die keer in de sneeuw?”

En de mama, die stond erbij, fotografeerde, en genoot met volle teugen van de sneeuwpret van de kinderen…

Cake for Life

cake_miniAl een paar jaar vragen de kinderen of zij niets kunnen doen voor “Music For Life”. Al een paar jaar zit “Cake For Life” in ons hoofd. We bakken samen cake, de kinderen gaan hem huis aan huis verkopen voor het goede doel. Maar al een paar jaar komt het er door tijdsgebrek niet van.

Dit jaar heeft de mama niet alleen de kerstvakantie vrij, maar ook de week ervoor. En dus opperde de mama een paar weken geleden bij de jongste of we niet aan onze “Cake For Life” zouden beginnen. Maar of dat niet in een project voor school kon. De meester van de jongste zat blijkbaar ook al even op een plannetje te broeden en dus vonden we elkaar. De klas van de jongste zal volgende week cake verkopen in de refter op school, op het oudercontact,… Bakkers van dienst zijn mama’s, papa’s, oma’s en opa’s van de klas van de jongste. De kinderen werken rond “Music For Life”, bepalen hun goede doel, kiezen een liedje uit en verkopen de baksels die wij aanleveren…

Woensdagnamiddag had ik een halve dag vrij. De kinderen waren aan het studeren, de papa was aan het verbeteren en dus besloot de mama al eens de “Cake For Life” uit te testen. Al zal het volgende week wel een versnelling hoger moeten (wegens nog meer cakes om te verkopen). En dus maakten we marmercake, chocoladecake en kokoscake met noten en appeltjes. Dat kostte me toch wel een kleine 3 uur. (Ik maakte ook nog witloofsoep omdat ik toch bezig was 😉 De cakes werden vandaag op het werk verkocht en daarna gingen de kinderen met veel enthousiasme de straat rond om de rest aan de man te brengen.

En dat deden onze dames uitstekend. Onze fijne buren bleken ook zeer enthousiaste goede doel-steunpilaren. Maar het was dan ook gewoon zeer lekkere cake 😉 Uiteraard hebben wij voorgeproefd. De jongste heeft de kokos-appel-notencake leren eten én we zitten hier intussen allemaal met een cake-indigestie… voor het goede doel uiteraard. De eerste 37 euro voor “Music For Life” is binnen.

Het grote geld zullen we allicht niet binnenrijven met onze “Cake For Life”, maar de kinderen doen iets. Ze kiezen een goed doel, ze zijn met de actie bezig, ze verkopen en geven hun zuurverdiende centjes zonder morren weg om iets voor een ander te doen. Dat mag ook wel eens in december, in de Sinterklaas-, kerst- en oudejaarsovervloed…

“Offedoeme, Kluis eweest”

Sint1_mini December is nu echt goed gestart. Sinterklaas is hier weer gepasseerd… Onze dames waren duidelijk braaf geweest, want de Sint had één en ander in petto.

De Sint komt hier al jaren volgens een vast stramien. Op een vrijdagavond rond Sinterklaas mogen onze dames hun schoentje zetten. Uiteraard hoort daar een pintje bij (eentje voor Sinterklaas en eentje voor Zwarte Piet), een wortel en suikerklontjes voor het paard van Sinterklaas. (De wortels waren wel op. De jongste kwam met de kom geraspte wortels, maar we hebben het dan maar zo gelaten 😉

Dan gaan onze dames braafjes slapen. Een uur of twee later, als we zeker zijn dat ze in dromenland liggen (dat wordt gecontroleerd 😉 ), dan halen de hulpjes de cadeautjes boven en stallen we alles uit op tafel. We schrijven er briefjes bij met de naam op, trekken al een aantal foto’s en dan gaan ook wij nog even slapen.

Hoe jonger onze dames waren, hoe vroeger ze aan ons bed stonden. Nu weten ze intussen al dat ze niet voor 8.00 uur naar beneden mogen. Bovendien is de oudste stilaan echt wel in haar tienerjaren aan het raken en slaapt ook zij al graag eens uit in het weekend. De jongste stond dit jaar al om 8.10 uur naast ons bed, maar heeft nog tot 9.30 uur geduld moeten oefenen tot ook de oudste wakker was.

Sint_miniDan gaat de mama als eerste naar beneden. Ik stel me op met het fototoestel in aanslag en roep dan naar boven dat ze mogen komen. Ik probeer elk jaar de gezichtjes te trekken op het moment dat ze zien wat er op tafel staat. Vooral de jongste heeft een nogal expressief gezicht, wat zalige foto’s oplevert. En dan vliegen ze in hun speelgoed.

Er waren tijden dat wij dan aan de slag mochten. Dan hadden onze dames weer één of ander Playmobil-huis/kasteel/school of zo “gevraagd” en mochten de mama en de papa hun voormiddag opofferen om dat ineen te steken. Maar toen werd de oudste groot genoeg om dat van ons over te nemen en konden wij al “rustig” gaan ontbijten. En intussen is ook de kleinste meer dan groot genoeg om haar hand niet meer om te draaien voor het ineensteken van een beetje Playmobil.

De oudste is intussen al “te groot” voor Sinterklaas. Ze is 13. Eigenlijk brengt de Sint dus geen speelgoed meer voor haar. Maar dat kreeg de mama niet over haar hart. En dus hadden we stiekem voor haar voor een pyjama gezorgd. Kwam het even goed uit dat we vorige week naar een babyborrel moesten en een cadeautje zochten voor ons achternichtje. Kon ik meteen even bij de oudste polsen naar wat zij mooi vond. En dus bracht de Sint een nuttig ding. Maar ze leek er wel blij mee.

Sint3_miniIk denk dat wij de familietraditie hier gewoon gaan verderzetten. De Sint zal blijven komen tot de dochters met hun kinderen hun cadeautjes komen uitzoeken. Want ook de mama geniet nog te hard van het uitzoeken van een geschikt geschenkje. En de dochters worden – zeker in examentijden – graag nog eens verwend…

PS: De titel is familiegeschiedenis. Toen mijn moeders vader op 6 december jaren geleden te zien kreeg wat de Sint voor hem gebracht had, ging dat gepaard met de uitroep “Offedoeme, Kluis eweest” oftewel “Godverdomme, Sinterklaas is geweest”…

Dag Sinterklaas!

Sint_miniHet is december, onze feestmaand is begonnen. Ik was als kind al dol op de “donkerste dagen” van het jaar. Eerst de Sint, dan de kerstboom zetten, tussendoor nog mijn verjaardag vieren en dan Kerst en Nieuwjaar. Het kon niet op.

Voorpret

Als kind leefden wij weken naar Sinterklaas toe. De speelgoedboekjes uitpluizen. Ons favoriete speelgoed uitknippen, een mooie brief aan de Sint schrijven en dan weken zitten hopen dat je je favoriete ding alstublieft toch in je schoentje zou vinden.

De spanning werd bij ons thuis ook perfect opgebouwd. Zo gebeurde het in de weken voor de Sint wel al eens dat er keihard op de luiken geklopt werd. Als we dan van de schrik bekomen waren, bleken daar wat nicnacjes en een paar mandarijntjes te liggen. Het was hét sein om braaf te zijn, want de Sint en zijn Pieten waren al in de buurt. Telkens als we onderling ruzie maakten, kregen we dat ook te horen: “Pas op, want als de Sint dat ziet,…” Dat dat kloppen op de luiken altijd samenviel met het verzorgen van onze kippen door vake, viel ons als kind helemaal niet op 😉

Bezoek van de Sint

De Sint zelf is bij mijn weten 2 keer bij ons op bezoek geweest. Ik herinner me de Sint “van de voetbal” die bij mijn meter en peter (de ouders van mijn vader) op bezoek kwam. Het was geen onverdeeld succes. Mijn peter, de voorzitter van onze plaatselijke voetbalclub, was volgens de Pieten immers “stout” geweest en moest in de zak. Dat gaf aanleiding tot een luidruchtige achtervolging door het huis en de stallen (mijn peter was boer en had ’s winters altijd een paar koeien in de stallen naast het huis staan) en peter die een hele tijd verdween, wat op mij en mijn jongere broer serieus indruk maakte. We waren dan ook héél overtuigend toen de Sint ons streng vroeg of wij wel braaf geweest waren. Achteraf gezien haalden de mannen van de voetbal gewoon een grapje uit met hun voorzitter, maar zo hadden wij het als 5-jarige en 2-jarige of zo toch niet begrepen 😉

De Sint is ook een keertje bij ons thuis geweest. Ik was in die tijd nogal zot van poppen en ik had een voorkeur voor zwarte poppemiekes. Op mijn verlanglijstje toen stond een draagmandje voor mijn kindje. (Nu zouden we dat een maxi cosi noemen, maar toen was het echt nog een rieten draagmandje) Ik weet nog dat de Sint en de Pieten binnenkwamen en dat één van de Pieten me vroeg waar zijn “zusje” was en of ik er wel goed voor zorgde. Op mijn bedeesd “ja”, kreeg ik dan “Goed, want ik heb wel een cadeautje voor haar bij”. Dat bleek dan mijn zo hard gewenste draagmandje…

Nachtelijk bezoek

Later kwam de Sint ’s nachts. Dan moesten we ’s avonds ons schoentje zetten, met een klontje suiker, een wortel, een pintje en een ginder ale. ’s Morgens waren de suiker en de wortel verdwenen en bleken de flesjes leeg. Onze schoentjes waren echter gevuld met snoep en de tafel stond altijd mooi gedekt met ons speelgoed, met de snoepjes, met een briefje van de Sint.

Soms stond in dat briefje dat de Pieten te moe waren om alles nog in elkaar te steken en dat we dat dan zelf maar moesten doen. Dat was het geval de keer dat we met ons drieën samen een pingpongtafel gevraagd hadden. Mijn vader is niet de meest handige Harry. De volgende dag riepen we dan ook de hulp in van onze nonkel naast ons om onze tafel ineen te krijgen. Toen vonden we dat allemaal héél logisch. Het is pas nadat we het wisten (en nadat ik mee mocht helpen om de Barbie-wagen van de kleine zus ineen te steken) dat alle puzzelstukjes samenvielen.

Verloren magie

Ik heb dat altijd een ontzettend leuke periode gevonden. Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik het wist. De magie was weg. Ik vond net die hele legende errond zo mooi. Anders zijn het gewoon je ouders die je wat speelgoed geven. Je moest het verdienen, je moest braaf zijn, je schoentje zetten met wat lekkers voor de Sint, zijn Pieten en het paard en de volgende ochtend (véél te vroeg, na een korte en zenuwachtige nacht) mocht je gaan kijken wat er allemaal was.

Speelgoed kregen wij tot ons twaalfde, maar het snoep bleef. Dat is naadloos overgegaan van ons op onze kinderen. Wat snoep betreft, horen er voor mij zeker Mariabeeldjes, “sigaren”, nougat en marsepein bij. Uiteraard ook chocolade en lettertjes (of van die nicnacjes met gekleurde suiker op, hm!). Wij aten toen thuis niet veel snoep. Sinterklaas was dus echt een feest en we genoten nog wekenlang na.

In deze periode komen de herinneringen altijd weer boven. Het is intussen lang geleden en toch weer niet. Zelfs onze kinderen zijn Sinterklaas al (bijna) ontgroeid. En toch lijkt het nog alsof het gisteren was. Dan hoor ik nog het geklop op de luiken en va of moe die zijn of haar rol overtuigend speelde. “Oei, wie zou dat nu zijn? Wie durft er gaan kijken…” Dan voel ik weer die spanning en die verwachting van toen. En het is nog altijd leuk om die ene keer in het jaar Mariabeeldjes of nougat te mogen snoepen!

Uiteraard hebben we de traditie verdergezet, maar daarover later deze week meer 😉

En jullie? Hebben jullie mooie herinneringen aan de Sint? Of net niet?