Meet… ons Indie (uit Tsjechië)!

Indie3_miniMag ik jullie voorstellen? Ons Indie. Een belangrijk deel van ons leven sinds de zomer van 2011. Een paar weken eerder hadden we ons Pepper verloren. Zij overleed op amper 11-jarige leeftijd aan een uitgezaaide kanker. De kinderen (en wij) waren ontroostbaar en na een paar weken twijfel besloten we alsnog voor een nieuw speelkameraadje te gaan.

Ons Pepper was een bastaardje. We hadden haar ooit gekregen van een tante van de echtgenoot en ze was een superlief hondje. Doodbraaf ook. Ze waakte vanaf dag 1 over het wiegje van de oudste. Ze liet de kinderen paardrijden op haar rug, ze ging mee fietsen met de echtgenoot en ze stond een kwartier op voorhand al aan het hek te wachten op mijn thuiskomst…

Toen ze in onze ogen veel te vroeg stierf, wilden we liefst opnieuw “een Peppertje”. We hadden liefst opnieuw een bastaardje, maar er waren wel een aantal voorwaarden. Nu hadden we al kinderen, dat hield in dat we toch voorzichtig moesten zijn bij de keuze van een hondje. Onze eerste gedachte was om een asielhondje een nieuwe thuis te geven. Ik durfde niet. We wilden zeker en vast een pup, zodat we ze zelf konden opvoeden. We wilden ook geen al te grote hond en moesten dus enigszins zeker zijn dat dat lieve kleine pupje niet zou uitgroeien tot een te groot “monster”.

Onze dierenarts had ooit gezegd dat in ons Pepper trekken van een “sheltie” zaten. Na Peppers dood hebben we dat opgezocht en vrij snel waren we het eens dat wij een “Shetland sheepdog” wel zagen zitten. Bij ons in de buurt was een kwekerij en dus ging de echtgenoot kijken. Maar toen we ons hondje de volgende middag wilden gaan oppikken, bleek het al verkocht te zijn. De echtgenoot keek dan verder rond op internet en vond nog shelties ergens bij een kwekerij in Limburg, reed ernaar toe en kwam thuis met “ons Indie”.

Indie_miniAlleen bleek ons Indie een Tsjechisch paspoort te hebben. Wat we niet wisten toen we naar Limburg reden om een hondje te gaan kiezen. Op de site van de kennel stond immers “eigen kweek”. Wisten wij veel dat dat niet voor alle rassen op de site geldt…

Het werd ook niet verteld toen de echtgenoot naar de hondjes gebracht werd. Hij kreeg het pas te horen toen hij uit dat nestje van 3 gekozen had. “Ze heeft een Tsjechisch paspoort, u vindt dat toch niet erg?” Jawel, dat vonden we wél erg, en hadden we het op voorhand geweten, we waren nooit naar die kennel gereden om een hondje te kiezen.

Indie2_miniToen we later dan de reportages op tv zagen over de Oost-Europese hondenkwekers, over de mishandeling en uitbuiting van mamahonden en pups, viel veel op zijn plaats.

Daarom slokte ons Indie de eerste dagen bij ons alsof ze nog nooit eten gezien had. Daarom plaste ze de eerste 6 maanden telkens opa binnenkwam en “Dag Indie” zei. Daarom blijft ze zeer wantrouwig ten opzichte van “vreemden”. Vreemden blijven in haar geval ook de mensen die hier regelmatig over de vloer komen: onze familie en vrienden…

Wij zijn zeker niet de enige mensen die op deze manier in ’t zak gezet worden. Een klasgenootje van de oudste kreeg een Jack Russell met Hongaars paspoort en ook dat werd pas gezegd op het moment dat één van de kinderen het hondje al in zijn armen had…

Indie4_miniWij hebben zeker geen spijt van ons Indie. We hebben haar wel strenger moeten opvoeden dan bij Pepper het geval was. We hebben haar op bepaalde momenten heel kort moeten houden. Maar ze maakt hier deel uit van de familie en we zouden haar niet meer kunnen missen.

De volgende keer dat we een hondje in huis halen, zullen we wel beter opletten. We zullen zoeken naar een kennel waar we ook de mama en de papa kunnen zien. Waar we op voorhand een pup reserveren, waar we een paar keer langs gaan om kennis te maken. Want An Lemmens heeft gelijk. We hadden een ziek, onhandelbaar of agressief dier in huis kunnen halen en dat wilden we met onze kinderen net vermijden.

Advertentie