North and South: jeugdsentiment of…?

north-and-southSinds een paar weken zijn de dochters in onze verzameling tv-series gedoken. Het begon allemaal toen de oudste voor geschiedenis naar “iets middeleeuws” moest kijken. Toen we haar voorstelden om dan maar “The Pillars of the Earth” te bekijken, wou ze dat wel eens proberen. (Ze moest het toch maar één aflevering uithouden, dan had ze haar job gedaan.) Maar ze zat wel heel snel in het verhaal van Aliena en Jack en dus ging de hele reeks er vlotjes door. Een beetje tot ongenoegen van de jongste die al dat geweld, de hekserijen, het bijgeloof, het moorden, plunderen en verkrachten maar niks vond, maar wel bleef meevolgen.

Deze serie is gebaseerd op een boek van Ken Follett, waar wij (en de oudste trouwens ook) al met veel plezier de Century-trilogie van lazen. Na de serie waagde de oudste zich ook aan het boek, en zijn opvolger, World Without End. Aangezien ook de oudste gebeten is door de leesmicrobe, had ze niet veel tijd nodig om zich doorheen de nochtans lijvige turven te “worstelen”. En omdat we ook de tweede serie hier in huis hebben staan, lag het voor de hand dat ze zich nog wel wat verder in de middeleeuwse sferen wou onderdompelen. Maar nu werd het protest van de jongste groter. Ze had het gehad en dus zocht de oudste momenten zonder de jongste om toch maar verder te kunnen kijken. Al is de jongste verbazend snel mee met het verhaal als ze in de buurt is tijdens de uitzending…

Grappig eigenlijk, want voor de rest is de jongste dan weer dol op Bones en heeft zij absoluut geen problemen met de vele lijken in de verschillende staten van ontbinding, die daar op de onderzoekstafel van het Jeffersonian belanden. Zelfs de echtgenoot durft – als hij per ongeluk eens mee voor de tv zit – dan wel eens te zuchten: “Moet dat nu echt allemaal getoond worden?”.

Zaterdagavond was er weer niks op tv en zag de jongste een nieuwe portie middeleeuwen écht niet zitten. En dus stelde mama voor om “North and South” te bekijken. Een portie drama en romantiek ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog, met o.a. Patrick Swayze. Ik was een jaar of 12 toen de serie op Nederland uitgezonden werd en ik speciaal wat langer mocht opblijven. We spreken dan ook over het prehistorisch pre-VTM-, pre-digibox-tijdperk. Opnemen was in die tijd met de videocassettes risky business: het durfde wel eens fout lopen (of je cassette was vol, godbetert, uiteraard net voor de episode zou aflopen ;-)! Bovendien moest je in die tijd écht een hele week wachten op het vervolg: binge watching bestond toen nog niet en er was nog geen internet om de series online te gaan opzoeken. Ook de echtgenoot wist het heldendom, de vriendschap én de heroïsche strijd tussen onze helden uit het Noorden en het Zuiden van de VS wel te appreciëren.

Zaterdag leek dan ook het ideale moment om ons jeugdsentiment te herbeleven. Maar dat was buiten de oudste gerekend. We waren nog geen 10 minuten ver of ze protesteerde al tegen het stereotiepe beeld dat van de mannen en de vrouwen wordt opgehangen in de serie. En ergens heeft ze wel een beetje gelijk. “De vrouwen mogen alleen maar mooi zijn en wachten. Die doen niks. Waar zit de Jeanne D’Arc van deze serie?” Ons argument dat de rol van de vrouwen in die tijd jammer genoeg niet veel meer om het lijf had, veegde ze categoriek onder de mat. Want in haar series over de middeleeuwen wordt het verhaal ook telkens gedragen door een sterke vrouw…

En dus moesten we al na de eerste aflevering concluderen dat een 30 jaar oude serie misschien meer zegt over de tijdsgeest waarin ze gemaakt werd dan over de historische periode waarover ze verhaalt. Wat is er op 30 jaar tijd veel veranderd, ook in de manier waarop we naar vrouwen en hun rol in de maatschappij kijken. Er was een 14-jarige tiener nodig om ons met de neus op de feiten te drukken. Met dank aan de lessen Nederlands over stereotypering ;-).

Afronden in de drukte

kerstman1_miniDe vakantie is begonnen. Officieel nu. Sinds vandaag zijn wij hier allemaal in vakantiemodus. De ene al wat meer dan de andere…

Ik had al een weekje verlof. Het voordeel van een echtgenoot-leraar is immers dat je tijdens de examenperiode niet al te veel moet inspringen. De echtgenoot is zo goed als altijd thuis als de oudste moet studeren. Maar de week na de examens moet wel opgevangen worden. Dan is de leerling immers thuis als de leerkrachten aan het werk zijn.

Het werd een drukke week. Maandag had de oudste een reünie gepland met de vriendinnetjes van het lager. De jongste had – door de staking – ook een vriendinnetje over de vloer. Het was een gezellige bende met 8 dames. Grappig om bij de oudste te zien dat een scheiding (andere scholen) van 2 jaar al binnen de minuut vergeten is. Dat het geklets, het gelach en het gegiechel er onmiddellijk weer is. 6 jaar samen in de klas zorgt voor een vertrouwdheid die je blijkbaar niet snel vergeet.

Bovendien is het ook makkelijker dan vroeger om dat contact in stand te houden. Er wordt al eens gesmst, ze houden contact via facebook, er wordt al eens gechat… Die mogelijkheden hadden wij in onze tijd niet. Toch moet ook ik toegeven dat de connectie met de vriendinnen in het lager intenser is dan de middelbare school. In het middelbaar worden de klassen minstens om de 2 jaar dooreengeschud.

Maar de “fietsvriendschappen” blijven wel intens. Vaak zijn het immers de vriendinnen van de lagere school (uit dezelfde gemeente) met wie je ook in het middelbaar van en naar school fietst. En voor en na school is er rustig de tijd om te babbelen, te overleggen en te lachen, toch tot er jongens in het spel komen die een heel eind meefietsen…

Dinsdag was het shopdag, samen met de oudste en één van haar vriendinnen. Het wordt stilaan een traditie. De examens zijn gedaan en op één van de lesvrije dagen gaan we shoppen. Ik geniet er geweldig van. Het is gezellig, we babbelen veel, we passen veel, maar eigenlijk kopen we niet echt veel. Ditmaal trokken we naar Leuven op zoek naar kerstcadeaus. De oogst was mager. Enkel op de kerstmarkt wisten we wat snoep te scoren, maar dat was dan vooral ons eigen cadeautje. De kerstinkopen zullen we naar goede gewoonte in Heist-op-den-Berg doen. Grappig eigenlijk. We trekken naar Antwerpen, Leuven of een andere “koopstad” om dan in ons eigen kleine, gezellige Heist-op-den-Berg te eindigen én alles te vinden 😉

Woensdag bakten we cake (veel cake) voor de “Cake for Life” van de jongste. Liefst 12 stuks hadden we op het einde van de dag. Uitgeteld was ik: het is niet evident om puur op vrouwkracht al dat deeg gemengd te krijgen. Ik ben dan ook niet veel fysieke arbeid gewend 🙂 Donderdag was mama taxi. Liefst 9 ritjes heen en terug. Telkens kleine afstanden, maar genoeg om tegen half negen ’s avonds in de zetel te kruipen om er niet meer uit te komen.

Vrijdag was rustdag. De kinderen waren naar school en dus had de mama tijd om haar boek uit te lezen. “Kou uit het Oosten” van Ken Follett, het 3de boek uit de Century-trilogie. Zeer knappe beschrijving van de tijdsgeest in de periode van de Kennedy’s en Martin Luther King. De decennia erna zijn minder uitvoerig beschreven en worden in mijn ogen soms te snel afgehaspeld. Ongeloofwaardig zijn de liefdesgeschiedenissen.

Jammer, maar ik denk dat Follett te ambitieus was toen hij probeerde om de laatste 50 jaar van de vorige eeuw in één boek samen te vatten, zowel in de VS, Engeland, Oost-Duitsland als Rusland. De 1130 bladzijden heb ik me niet beklaagd, maar het boek zou in mijn ogen krachtiger geweest zijn, als Follett het niet in de Century-trilogie had ingekapseld en zich beperkt had tot de jaren ’60.

sneeuwman_miniEn nu hebben we allemaal verlof. Samen. We gaan ons tempo laten zakken, uitslapen, lezen, feesten en genieten van elkaar. Tijd maken voor de kleine dingen, genieten van de rust.

Als er één ding is dat ik jullie allemaal wens in deze kerstperiode is dat je de tijd neemt om te genieten van gezelschap, van jullie gezinnen, van familie en vrienden. Dat gaan wij hier alvast met volle teugen doen 😉

Veel plezier de volgende dagen!