Productief dagje

Er zijn zo van die dagen dat je bergen werk verzet. Dat je energie te over hebt en dat kwijt moet. Vandaag was zo’n dag. Was het de zon die al stralend scheen bij het ontwaken? Of was het de koffie na twee koffieloze dagen die voor extra energie zorgde? Of was het lijf eindelijk (een beetje) hersteld na twee weken van maag- en darmvirusjes? Of werkte het goede voorbeeld van de dochters aanstekelijk? Zij namen na maanden van winterellende nog eens sportief de fiets naar school.

Feit is dat we deze voormiddag al serieus productief waren. Er werd een afwasmachine in- en uitgeladen, er werd een wasje gedraaid en een mand gestreken. Er werd verse pasta op tafel gezet tegen de thuiskomst van de fietsende dochters. Er werd opgeruimd en een beetje gekuist. De bedden zijn opgemaakt en de was is al gesorteerd voor komend weekend. Bovendien heb ik al een priem of 10 extra gebreid en begint de sjaal voor de jongste stilaan ook écht wel vorm te krijgen. Tussendoor deden we nog de tour van Brabant en Antwerpen met de dochters (heen en terug naar de orthodont, de tennis- en danslessen). Bovendien werd er al voor de 8ste keer op rij geblogd (al 8 op 40, we are going strong 😉!)

Zo’n vrije dag is telkens een fijn tussendoortje. En ook al ben ik dan meestal het huishouden aan het beredderen, toch kan ik ontzettend genieten van de rust in huis. Heel vaak staat hier dan Studio Brussel te spelen, maar vandaag was het stralende zonnetje voldoende. Ongelooflijk veel bewondering heb ik voor thuisblijfmama’s die dit elke dag opnieuw doen en daar in mijn ogen veel te weinig waardering voor krijgen. Maar zelf kan ik de professionele uitdaging en het contact met de fijne collega’s niet missen. En dus is het voor mij extra profiteren van zo’n thuisdag. Zeker als het zo’n mooie, productieve dag was als vandaag…

productief

(www.someecards.com)

Advertentie

Perfect housewife

Het overkomt me niet zo vaak, maar dit weekend ben ik erin geslaagd om alle huishoudelijke taken die ik mezelf wekelijks opleg af te ronden voor het einde van het weekend. Dat houdt in dat ik eens een werkweek kan beginnen met lege wasmanden en zonder manden strijkachterstand. Er is zelfs nog tijd om straks samen met de kinderen een aflevering van “Gossip Girl” te kijken. Misschien begin we stilaan te wennen aan de septemberrush en hebben we het schoolritme weer onder de knie. Of allicht was het vooral veel toeval…

Het helpt als je niet zo geweldig slaapt (#teamnosleep zonder kinderen als excuus) en je je weekend dus een paar uur eerder kan inzetten dan gebruikelijk. Zodat de boodschappen al gedaan waren voor zaterdag goed en wel begonnen was. Dat het nét de tennisvrije periode is – het zomerseizoen is net afgelopen, het winterseizoen begint pas volgende week – hielp ook een handje. Even geen gehol en geregel om iedereen op tijd op zijn bestemming te krijgen.

Eigenlijk hadden we dit weekend helemaal géén verplichtingen. Geen uitstapjes of bezoekjes, geen hobby’s, geen plannen. Eens een weekendje thuis, met zijn viertjes. Tijd voor de mama om wat te sporten, om haar huishoudelijke karweitjes af te ronden, om te schrijven, om wat te lezen, om samen met de dochters een nieuwe serie te ontdekken. Zaterdagnamiddag schoot er zelfs nog wat tijd over om even de plaatselijke winkelstraat in te duiken, een winterjas te scoren én een ijsje te eten. De echtgenoot werkte bij voor school, reed het gras af en maakte de tuin “winterklaar”. De dochters deden hun schoolwerk, hingen in de zetel, lazen, speelden op de computer, hielpen een handje in het huishouden en vervéélden zich.

20160925_1256381_mini-1We hebben deze keer niet gezocht om de gaten in ons weekend op te vullen. Geen YOLO of FOMO dit weekend, alleen maar even rust en thuis bijwerken. En ja, ik ben de eerste om te zagen en te zeuren dat ik “ook wel eens weg wil” en “iets wil doen” of “beleven”. “Dat ik thuis weg moet omdat ik me anders niet kan ontspannen” (omdat ik het werk zich zie opstapelen en dan toch er maar aan begin), maar soms hoeft het even niet. Soms vind ik het net leuk om de wereld even aan mij voorbij te laten gaan en te genieten van de kleine dingen. Van het lekkere eten dat we samen gemaakt hebben. Van de was die al proper en gestreken in de kast ligt. Van onze prachtige tuin. Van het glaasje wijn dat de echtgenoot en ik deelden toen we onze kinderen – eindelijk 😉 – in bed gekregen hadden.

Het is soms zo drukdrukdruk en dat doen we onszelf ook voor een groot stuk aan. We “moeten” zoveel, we hollen onszelf zo vaak voorbij. Misschien kunnen we wat meer “lege” weekendjes inplannen en wat meer tijd vrij houden voor de kleine dingen des levens. Ik heb er zo’n deugd van gehad en het is een zalige gedachte om eens niet te moeten “bijwerken” tijdens de werkweek. En dat boek, dat lees ik deze week wel. Of misschien ook niet. Als ik zin heb, “mag” het misschien wel. En anders kruip ik gewoon eens vroeg in mijn bed. Nu de “moet”-muizenissen uit mijn hoofd zijn, kan ik misschien ook wat slaap inhalen…

Mei was…

Ten huize Tifosa was mei een maand met twee gezichten. Goed, rustig, georganiseerd afgetrapt, maar net iets hectischer en iets minder strak geëindigd.

Rustig en druk. We waren de maand zo goed begonnen. Met een paar verlofdagen, een paar lange weekends en we hadden geen grootse plannen gemaakt. Gewoon genieten met ons viertjes. En het werkte: niet alleen waren we (even) uitgerust, de kasten waren gewisseld, de strijk was gedaan, er was opgeruimd en dat geeft meteen ook rust en ruimte in mijn hoofd. Gaan werken in de wetenschap dat je niet nog eens uren achter je strijkplank moet gaan zitten ’s avonds, maar alleen “mag” bloggen of fietsen, geeft mij rust.

Het lijkt dan alsof de weken “vertraagd” zijn, er is een zekere leegte die mogelijkheden biedt. Je “kan” alles, en tegelijkertijd “moet” er niks. Mijn creativiteit klopt dan overuren. Ik heb de meest wilde ideeën, vind oplossingen, breng structuur aan en heb legendarische discussies met de echtgenoot (over de Rode Duivels, over de actualiteit, over de maatschappelijke problemen, over de toekomst van onze kinderen,…) Het zijn vaak ook mijn meest productieve weken. Net omdat er niks “moet”, gebeurt er veel. Dingen die al eeuwen op mijn to do-lijstje stonden worden eindelijk ook eens aangepakt.

En dan klopt de realiteit weer aan je deur. Dan heb je een paar héél hectische weekends na elkaar. Je bent bijna niet thuis, je probeert de normale huishoudelijke routine wel tussendoor te doen, maar het eindigt op zondagavond meestal met volle wasmanden waarvan er vaak maar één of twee gestreken zijn. Je hebt dan ook in de week een aantal afspraken waardoor je je normale routine tussendoor probeert te plannen. Je moet kiezen tussen bloggen of fietsen of strijken. In plaats van “rust” in je hoofd, krijg je een opgejaagd gevoel, is het “drukdrukdruk” en ben je alleen maar moe. Dat probeer je in je weekends te compenseren, maar je kan niet tegelijkertijd slaap én huishoudelijk werk én quality time inhalen. Kiezen is verliezen, maar dat wil je niet en dus prop je alles vol en hol je maar door om toch zoveel mogelijk tegelijk rond te krijgen. En dan vergeet je tussenin eigenlijk in het moment te leven en te genieten van de kleine dingen.

Zon en grijs. Grappig genoeg hingen bovenstaande weken ook samen met zonnige en grijze weken. De weken dat er hier rust in huis was, waren toevallig ook de zonovergoten weken in mei. De veranda ging open, de ligzetels kwamen in de tuin, we namen er een boekje bij en stalen een paar uurtjes. We waren helemaal in Italiëstemming en zetten een stapje terug. De slippers gingen aan, (je loopt dan ook wat trager), onze dames misten enkel nog hun zwembad. Strijken is ook een pak leuker in de zon als je tegelijkertijd ook aan je kleurtje kan werken. Zorg wel voor goede zonnecrème want al na een uurtje strijken buiten kan je wel eens rood uitslagen ;-).

Maar het weer sloeg om en de drukte sloop opnieuw ons leven binnen. En met het grijze weer valt dat voor mij ook wat moeilijker te verteren. Van zodra de zon schijnt, leef ik op, heb ik meer energie en pak ik meer dingen aan. Maar als we ’s morgens de rol optrekken en het regent of het is grijs, dan wordt er hier al eens flink gezucht. It’s all in the mind…

Juni brengt ook niet onmiddellijk beterschap. Volgende week beginnen de examens voor de dochters en bij de echtgenoot is het momenteel de klok rond werken. Verbeteren, examens opstellen, examens afnemen, punten uittellen, delibereren en nog verschillende naschoolse verplichtingen: het wordt nog een drukke maand. Maar het is mijn eerste maand met vrije woensdagen en dus kan ik inspringen. Kan ik de dochters al eens opvangen na een examen en extra in de watten leggen. Kan ik het de echtgenoot al eens wat makkelijker maken door voor twee dagen te koken.

Duivelsgekte_miniToch is juni ook een fijne maand. Want na de drukte komt de decompressie voor de echtgenoot en onze meisjes. En hier in de streek hebben ze de braderij en bijhorende kermis perfect na de examens getimed. Vrijdag begint ook het EK voetbal en naar ’t schijnt worden de Rode Duivels Europees kampioen. Hét excuus om alle rode kledij weer boven te halen, onze vlag uit te hangen en roodgeelzwart geschminkt rond te lopen. Geen betere manier trouwens om alle spanningen van je te laten afglijden dan 2 uur te roepen en te tieren tegen die 11 mannen op tv ;-). Of geen betere manier om veel strijk gedaan te krijgen als je van de spanning niet durft te kijken en dan maar besluit je huishoudelijke taken aan te pakken ;-).

En we leven op hoop: er is goed weer op komst. Toch?

Een stapje terug en een stap vooruit…

Vanaf morgen werk ik niet meer op woensdag. Het is een bewuste keuze om wat meer tijd vrij te maken voor ons gezin en voor mezelf. Ik had het gevoel dat we onszelf de laatste jaren maar bleven voorbij hollen. Het was alsof we in een wielerwedstrijd zaten, het peloton binnen handbereik en toch raakten we er maar niet bij. We bleven op achtervolgen aangewezen.

Jaren geleden, toen we aan kindjes begonnen, kozen wij er met twee voor dat ik een stapje terug zou zetten. De echtgenoot combineerde zijn voltijdse job als leerkracht met een bijberoep als sportjournalist. Als je daar ook nog mijn voltijdse functie (en even een bijberoep-zijstapje als leerkracht Italiaans bijtelde) werd het zwaar om dragen. We zagen elkaar nog amper. En dus besloten we samen dat ik een stapje zou terugzetten. In totaal heb ik 11 jaar lang niet op woensdag gewerkt. Ik heb loopbaanonderbreking genomen en ouderschapsverlof. Daarna ben ik vrijwillig 90% gaan werken: ik werkte 4 dagen een uurtje langer en bleef dan op woensdag thuis.

Toen mijn job geschrapt werd en ik 4 jaar geleden opnieuw op de arbeidsmarkt kwam, besloot ik voltijds te gaan werken: de kinderen waren intussen toch wat ouder en ik wou graag ook mijn volledig steentje bijdragen in ons gezinsinkomen. Voor een stuk ook bang gemaakt door de verhalen over de zeer lage pensioenen waar je als deeltijds werkende arbeidskracht op kan rekenen. En het lukte, en tegelijkertijd was het ook ontzettend zwaar.

Mijn vrije woensdag zorgde voor een rustpuntje in onze week. In de mijne, in die van de kinderen en in die van de echtgenoot. De woensdagvoormiddag was mijn administratie- (en dus bleven de rekeningen zich geen wekenlang opstapelen in onze “rekeningenschuif”) en mijn boodschappenmoment. Snel in de voormiddag de boodschappen doen tot het einde van de week: het bespaarde de echtgenoot minstens één drukke Colruyt-sessie met hongerige kinderen in zijn kielzog. Vaak  probeerde ik ook al 2 maaltijden te koken, om de echtgenoot in de avonddrukte wat tijd te besparen.

Niet alleen misten we die woensdagrust, maar al mijn “taakjes” kwamen bij de echtgenoot terecht, of maakten het al drukke weekend nog een pakje slopender. Het lukte allemaal wel, maar wij waren een ander ritme gewend. En we kregen de knop maar niet om. Ergens bleven we allemaal verlangen naar hoe het vroeger was. Maar we spraken het lang niet tegen elkaar uit: het extra loon was toch wel fijn en het was alleen maar een kwestie van gewoon worden, een nieuw ritme vinden, ons wat beter te leren organiseren.

Maar het bleef ergens wel sluimeren. Als ik eens een recupdagje op een woensdag plande, was er wel minstens één dochter die liet optekenen “dat het toch wel fijn was dat de mama nog eens thuis was”. En dat vond de mama diep vanbinnen ook. En ik zag hoe de echtgenoot ook deugd had van die paar woensdagen dat ik de zorg van hem overnam. Dat het voor hem eens geen avondshift hoefde te worden en dat hij genoot van een onverwachte vrije avond.

Vanaf morgen zet ik dus een stapje terug. En zetten wij allemaal samen eentje vooruit. Het is in eerste instantie mijn keuze, maar we staan er hier allemaal achter. Ik werk immers héél erg graag, ik heb een uitdaging nodig en ga er volledig voor, maar ik wil er ook zijn voor mijn gezin. Ik gun de echtgenoot een paar rustige uurtjes bureauwerk, ik wil de verhalen van de kinderen horen na school, ik wil met hen naar hun dansles. En in de voormiddag wil ik van de rust in huis gebruik maken om mijn ding te doen:  te bloggen, een boekje te lezen, een uurtje te trainen of te koken. Wat ik heel ontspannend vind als ik er tijd voor heb, maar niet als er nog zoveel taken op je to do-lijstje wachten.

En ja, het is een ongelooflijke luxe dat wij deze keuze kunnen maken. Dat wij voor “tijd” kunnen kiezen. Veel andere mensen hebben deze optie niet en gaan tegen beter weten in maar door. Houden zich amper staande of botsen keihard tegen hun grenzen aan. Of die van hun kinderen. Of die van hun relatie. Want ergens klopt er iets niet meer. Er is iets fundamenteels fout als we ondanks een voltijdse job én een bijberoep amper het einde van de maand halen als alleenstaande mama. Of als we het normaal vinden dat jonge kindjes van 7 tot 18u in de kinderopvang zitten. Als hoe langer hoe meer gezinnen op het einde van hun loon nog maand over hebben. Sinds wanneer is ons “werken om te leven” doorgedraaid naar “leven om te werken”? En hoe keren we deze evolutie terug om?

“Stapje voor stapje”, zou mijn meter gezegd hebben. “En begint bij uzelf.” Vanaf morgen dus. Met mijn vrije woensdag.

Overstroming in de berging…

Elk gezin heeft zo van die routines. Bij ons is eentje daarvan dat de volledige was er in het weekend doorgedraaid wordt. Onze wasmachine draait hier in het weekend dan ook overuren. Maar de laatste veertien dagen was het met horten en stoten. Het ding wou niet meer droogzwieren, toch niet op de korte programma’s. Het hele was- en plasprogramma nam dan ook het dubbele van de normale tijd in beslag.

Maar gisteren gaf onze wasmachine het alsnog op. Niet verwonderlijk, want eigenlijk had ik al veertien dagen geleden gezegd dat we iemand moesten laten komen om het eens te laten nakijken. Maar we kregen hier in huis dan toch een lumineuze ingeving: we konden misschien de filter eens nakijken. En uiteraard bleek dat de boosdoener. Na wat gefoefel om dat kleppeke open te krijgen, bleek de filter volledig vol te zitten. Muntjes, stof, plastiek,… en nog genoeg water om de berging blank te zetten. Maar we maakten de filter (en de berging) proper en onze wasmachine deed het weer, op het korte programma, en er werd zelfs gezwierd.

Alleen bleek er op het einde van het programma toch terug wat water te lekken. Geen overstroming zoals een paar uur eerder, maar toch een serieuze plas onder de wasmachine. Bleek dat de filter er niet correct terug ingedraaid is. En jammer genoeg krijgen we hem er nu ook niet meer uit, want hij draait zot. Enfin, wassen zal er dit weekend niet meer inzitten, want de specialist zal nu toch langs moeten komen.

Een mens zou gelukkig moeten worden van de zee aan vrije tijd die ineens opduikt, nu de was en plas van het weekendprogramma verdwenen is. Maar na een weekendshift én een hele week lates had ik jammer genoeg al serieuze strijkachterstand. Daarnaast heeft de oudste maandag een facultatieve verlofdag en heb ik vrij genomen. In mijn hoofd had ik dus de volledige was en plas al afgewerkt tegen dinsdag…

ongelukBovendien kan ik de volgende dagen maar beter héél voorzichtig zijn. Het verleden heeft ons immers al geleerd dat een ongeluk nooit alleen komt. En meestal op momenten dat het eigenlijk niet zo goed uitkomt. Kapotte toestellen (en grote kosten) komen om één of andere reden nooit voor in maanden dat je ruim toekomt, maar nét in die maanden dat je al grote rekeningen verwacht. En dus zal ik de komende dagen maar extra opletten als ik in de buurt kom van het strijkijzer, de mixer, de haardroger of onze afwasmachine… verstrooid en klunzig als ik jammer genoeg al ben 😉 !

Traditioneel rollenpatroon

Het is Paasvakantie en ook ik heb een weekje verlof. De druk mag even van de ketel. Het was nodig. De voorbije weken kwam alles samen: het boek van de echtgenoot, examens van de dochter, drukke weken op onze normale jobs. Ik heb het gevoeld: de schouders zaten aanhoudend vast (elk om de beurt) en de migraineaanvallen begonnen steeds sneller op elkaar te volgen. Ook de echtgenoot heeft het zwaar gehad: de griep die hem half februari zwaar te pakken had, heeft nog een paar weken in zijn lijf gehangen.

IMG_4277Maar het volgende project stond al op ons te wachten: onze uitbouw/veranda. Het eerste stuk doen we zelf: we metsen zelf de paar muren die er toch zijn. En dus zitten we deze week wel in een heel traditioneel rollenpatroon: de echtgenoot klust en metst buiten, ik zorg voor eten op tafel en werk het huishouden bij. Ik ruim op, doe boodschappen en werk de berg was en strijk bij. En ik haal er eerlijk gezegd ontzettend veel voldoening uit. Het is fijn om eten op tafel te brengen voor de werkende mensen, het is fijn om eindelijk nog eens bij te zijn met het huishouden. Deze namiddag had ik voor het eerst in weken zelfs tijd om nog eens een boek uit te lezen (in het zonnetje).

Soms is het gewoon fijn om eens even rustig thuis te zijn, om te zorgen. Jammer dat we daar in de hectiek van het leven zo weinig tijd voor hebben. Jammer dat het huishouden doen nu bijzaak geworden is, terwijl dat het hele leven van mijn grootmoeders was. Terwijl zij daar evengoed voldoening uit haalden. Zou enkel dit mijn hele leven kunnen zijn? Neen, natuurlijk niet. Ik heb met veel plezier gestudeerd en ik geniet er nog altijd van om mijn hersenen te gebruiken. Ik haal ook ontzettend veel voldoening uit projecten die ik succesvol kan afronden of uit de coaching van mensen in de professionele sfeer. Ik kan me niet voorstellen dat ik de hele dag zou vullen met enkel het huishouden.

En toch. Soms vraag ik me af hoe Oma en Meter zouden reageren als ze ons zo bezig zouden zien. Hard werken, ’s avonds het huishouden tussendoor proberen te doen en af en toe quality time spenderen aan man en kinderen. Mijn grootouders waren zo fier toen ze me naar de unief zagen gaan, ze hebben mijn traject gevolgd en Oma en Opa en Meter hebben de echtgenoot nog leren kennen. Oma heeft zelfs mijn beide kinderen nog gekend. Mijn grootouders hebben keihard gewerkt om hun kinderen een beter leven te gunnen. Zeker langs moederskant, met 8 kinderen, zal dat geen evidentie geweest zijn. Ze waren fier op ons, ze waren op het einde tevreden dat het goed met ons ging.

Maar wat is goed natuurlijk? We leven in een maatschappij waar “goed” vertaald wordt als (materieel) succesvol. Waar we “er” pas zijn als we verschillende keren per jaar op reis gaan, als we een mooi, groot huis hebben, de nieuwste snufjes, de nieuwste, grootste auto… Ergens onderweg zijn we de essentie kwijtgeraakt denk ik. En vraag ik me af of het dat was waar onze grootouders zo hard voor gewerkt hebben. Zouden zij hun naoorlogs leven van toen inruilen voor het onze? We hebben het inderdaad nooit (materieel) beter gehad in ons leven, maar daar betalen we in mijn ogen vaak een hoge (kwalitijds)prijs voor.

Ik had het mijn grootouders graag nog eens gevraagd, maar toen ik hen verloor, stond mijn volwassen leven nog maar in zijn kinderschoenen. Ik was toen volop aan mijn weg aan het timmeren. Toen ik voor het eerst stil stond en me vragen stelde, waren zij er niet meer. Al hoor ik in gedachten nog vaak Meters standaardantwoord op mijn vele levensvragen als tiener. “Mo menneke toch!” En dan liet ze me praten, vertellen, wenen, lachen en redeneren, tot ik tot een conclusie kwam. “Ziede wel da ge dat zelf kunt…”

En toen ging het licht even uit

gedachten-met-mij-vandoor-300x424Wij hebben hier een paar drukke weken achter de rug. Mijn weekend- en avondshiften en ook de echtgenoot had een paar weken na elkaar met vergaderingen, klassenraden, oudercontacten ’s avonds…  Dagen waarin we elkaar soms maar even zien en vaak om praktische afspraken te maken. Wie is er wanneer thuis of waar zien we elkaar straks? Jij doet de jongste nog weg voor je naar je vergadering rijdt, ik pik de kinderen dan straks wel op en doe nog even snel boodschappen tevoren… En ja, ook de kinderen hebben een drukke agenda, het is soms een heel gepuzzel om dat allemaal rond te krijgen.

Bovendien merk ik de laatste jaren dat ik mijn leeftijd stilaan begin te voelen. Ik recupereer niet meer zo snel. Ik heb moeite om de snelle opeenvolging van activiteiten te verteren. Of mis ik mijn vrije woensdag van vroeger? Dat rustpunt in het midden van een drukke week? Even de tijd stilzetten, even ademhalen? Feit is dat mijn lichaam protesteert. En de laatste maanden uit zich dat (te) vaak in migraineaanvallen. Nooit in de drukste periode, maar altijd net erna, als het weer even wat rustiger wordt. Net op het moment dat we het ritme laten zakken, net op het ogenblik dat de adrenaline wegvalt, ga ik plat. Gaat het licht uit. Intussen weet ik perfect hoe ik het moet aanpakken: excedryn innemen in de hoop dat deze pijnstiller de hoofdpijn onderdrukt, maar als dat niet helpt, heb ik geen andere keuze dan sumatriptan in te nemen en in mijn bed te kruipen. Dan gaat het licht letterlijk voor een paar uurtjes uit. Maar aangenaam is het zeker niet.

En ja, wij zijn hier niet de strakst georganiseerde familie. Wij maken geen weekplanning, niet voor activiteiten, niet voor eten. Wij hebben een maandkalender waarop we de niet te missen zaken noteren. Maar wij gaan niet op zondagavond of zo samenzitten om onze agenda te bekijken en de taken te verdelen. Wij maken winkellijstjes voor een dag of 2, 3 en doen dan opnieuw inkopen. Soms vallen we wel eens uit de lucht wat de agenda van de kinderen betreft en dan moeten we snelsnel improviseren. Soms hebben we eens geen zin om te koken en dan gaan we wel eens een frietje halen (of een pizza).

Maar de laatste tijd bekruipt me hoe langer hoe meer het gevoel dat we het misschien toch anders moeten aanpakken, dat we misschien toch wat meer structuur moeten inbouwen. Nu dient mijn hoofd te vaak als organiser en blijf ik maar doormalen over wat we wanneer moeten doen, wie dat gaat doen, wat ik niet mag vergeten mee te brengen van de winkel (en uiteraard prompt vergeet in de winkel) Mijn koppeke staat nooit stil, hoogstens eens in standby-modus en dat is verschrikkelijk vermoeiend…

En het zorgt er zeker voor dat ik te weinig geniet van de leuke momenten. Het zorgt ervoor dat ik ook dan te veel pieker, al in gedachten ben bij wat nog moet, wat nog komt en veel te weinig in het nu leef. Het zorgt ervoor dat je tegen de kinderen snauwt, uit het niets (omdat het woensdag is en de kuisvrouw donderdag komt en het hele huis weer een rommel is en ze dringend moeten opruimen), dat je al die kleine onbenullige zaken opstapelt tot je tegen een hele berg aankijkt en je de moed niet meer hebt om die ook nog eens te beklimmen. Het zorgt ervoor dat je je terugtrekt in jezelf (omdat je lastig bent, omdat je het niet wil afreageren, omdat je oplossingen zoekt en niet vindt) in plaats van hulp te vragen of tijd te nemen.

En dus heb ik deze week “Getting things done” besteld in de Standaard Boekhandel. Ik heb al veel goede commentaar gelezen over dat boek, over de methode. Ik ben dus benieuwd. Nu nog de tijd vinden om dat boek ook te lezen…

En intussen, hebben jullie soms gouden tips? Hoe win je tijd? Hoe breng je rust? Hoe overleef je een drukke periode met de glimlach? Alle tips zijn welkom, ik probeer ze maar al te graag uit 😉

Een gestolen dagje…

koekjes_miniVandaag had de jongste een “facultatieve verlofdag” en dus had de mama ook een dagje verlof. Lang uitslapen zat er helaas niet in, want de echtgenoot en de oudste hadden wél school en de jongste zat nog in haar schoolslaapritme en was dus ook vroeg uit de veren. Zo hadden we wel een hele lange dag voor ons. Het enige dat vandaag “moest”, was eten maken en de dames in de namiddag van en naar hun danslessen brengen. Voor de rest had ik niet echt plannen gemaakt.

Vroeger was ik er nochtans héél goed in om zo’n snipperdagje meteen helemaal vol te plannen. Nooit echt grootse dingen, maar ik plande meteen te koken voor 2 dagen, het huis op te ruimen, de was bij te werken… Dat heb ik intussen afgeleerd (min of meer). Ik slaagde er immers nooit in al mijn plannen volledig af te werken en dat leidde dan weer tot frustratie. Bovendien heb ik intussen (ook min of meer 😉 ) geleerd dat je bewust ook momenten moet inplannen om gas terug te nemen. Dat het geen kwaad kan om af en toe op een vrije dag gewoon te niksen…

Maar uiteraard was de dag goed gevuld. Een uurtje fietsen, eten maken, de dames van en naar de dansles brengen, wat opruimen… Maar tussen het gerommel en gerij in, zijn we er ook in geslaagd om koekjes te bakken én kweetniehoeveel bladzijden te lezen in  “Tot ziens daarboven” (“Au revoir là-haut”) van Pierre Lemaitre. Schitterend boek! En dan blijf je lezen… (en dan laat je de mand strijk voor wat hij is). Zonder schuldgevoelens. (Jawel!) Want het is duidelijk een meesterwerk. En tijd besteed aan schoonheid of kunst is nooit verloren. Aan (het maken van) eten ook niet trouwens 😉

En zo is het hoofd even volledig leeg. Was de drukte even een dagje ver weg. Wat een luxe!

PS: En dan nu de mand strijk 😉

Mijn talent? Ik maak het graag spannend! #boostyourpositivity

cleanEn we zitten al in week drie van de Activia-challenge. Deze week is het thema “day to day”, een opdracht van Kelly van Tales from the crib.

Hoe zorg jij ervoor dat alles blijft bollen? Heb jij trucjes die ervoor zorgen dat je nooit te laat komt, dat je ondanks je drukke leven toch twee keer per week in de fitness opduikt, dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen, of een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch?

Eigenlijk zou dit een heel korte blog moeten worden, want ik heb dat niet. Een trucje om niet te laat te komen? Als mijn ouders dit lezen, zullen ze eens goed lachen. Maar we sturen wel altijd een smsje als we (weer eens) te laat vertrekken, zodat ze wel weten exact hoeveel te laat we zullen arriveren 😉

Ondanks mijn drukke leven toch 2 keer per week in de fitness? Heel lang geleden, toen de dieren nog spraken, heb ik dat geprobeerd. Ik denk dat het een maand of drie geduurd heeft voor ik door had dat maximum één keer per week fitness amper haalbaar was, in combinatie met onze toen nog jonge dochters. We hebben toen wel een hometrainer in huis gehaald. Ideaal! Kon ik rustig voor de tv trainen terwijl de kinderen boven lagen te slapen. Ik ben al jaren fitter dan in mijn tienerjaren. En dat zonder ooit nog een stap in een fitnesszaal te zetten.

Dat jij altijd iets op tafel kunt toveren als er onverwacht vrienden langskomen? Dat is niet bepaald mijn sterkste punt. Ik kook immers zo goed als nooit doordeweeks (de echtgenoot is eerder thuis), maar als ik dan toch eens kook, heb ik meestal genoeg voor een heel leger. Die “onverwachte” vrienden kunnen dus beter langskomen als ik één van mijn kookdagen heb. Of een dag na een feestje. Overschot gegarandeerd. Oudjaar 2014 vierden we bij ons thuis. Er was genoeg pasta voor een feestje met 13 personen. De overschot hebben we soldaat gemaakt met 12 personen, verspreid over 2 dagen… (Jaarlijks wederkerend fenomeen)

Heb ik een ander talent waarvan mensen denken: hoe doet die dat toch? Het “spannend” maken. In mijn hoofd ben ik wel georganiseerd en hanteer ik een strakke planning. Stel, we hebben een feestje en we stellen een menu op. Ik maak een boodschappenlijstje, doe de avond tevoren boodschappen en maak dan bijvoorbeeld ook al de soep en de dessertjes. Dat geeft rust in mijn hoofd, dan weet ik dat we het wel redden de dag zelf met enkel nog de bereiding van de hoofdschotel en wat opruimen.

Een normaal mens zou dan gelukkig zijn en de planning gewoon afwerken. Ik besluit op dat moment dat er dus nog tijd is voor een uurtje training (en de bijhorende douche). Die bijhorende douche is geen extra, want je maakt je sowieso mooi voor een feestje. Maar dat uurtje training is wel een bonus en zorgt voor een zeer strakke timing tot op het einde. Je zou dan denken, “een ezel stoot zich geen tweemaal aan dezelfde steen”, maar hier denken we daar duidelijk anders over. En dus wordt ook het douchen strak getimed, zodat er tenminste iemand presentabel is om de gasten te ontvangen 😉

Ik ben blij om te lezen dat ik niet de enige ben met veel goede bedoelingen en iets minder strakke uitvoeringen. Ik probeer wel te leren van de beter georganiseerde collega-mama’s. Zo steek ik sinds dit jaar wél alles in mijn agenda (van afspraken tot de school- en hobby-kalenders van de kinderen) en dus vergeten we de zwemzak al een pak minder. Maar voor de rest zit de strakke organisatie toch vooral in mijn hoofd… en soms net iets minder in de praktijk 😉

Gelukkig heb ik na al die jaren met vallen en opstaan geleerd dat je het soms allemaal moet durven loslaten. Dat perfectie niet bestaat. Dat het geen ramp is als de wasmand een week (of twee) blijft staan. In uiterste nood strijk je dan ’s morgens enkel snel die spullen die je die dag nodig hebt. Of mobiliseer je de hulptroepen… Wij overleven het hier (met kinderen) intussen al 13 jaar. En ik heb niet de indruk dat er onherstelbare schade is aangericht 😉

Huisje ziekenboeg

griepHet was me wat de afgelopen twee weken. Vorige week werd de echtgenoot ziek. Griep. En hij had het goed te pakken. Hoge koorts, zware hoest,… En het bleef maar duren. Dag 6… eindelijk wat minder koorts, maar geen stem meer. Een hele week ziekteverlof. Ik denk dat het geleden is van voor we kinderen hadden dat hij het zo zwaar te pakken had.

Begin deze week klaagde de jongste over oorpijn. Ze dacht een stop te hebben. Ook de oudste had wat last van de oren. Wij dus opnieuw naar de dokter. Bleek de jongste een oorontsteking te hebben. We kregen een doosje antibiotica mee naar huis. Ze had geen moment geklaagd. Het moet nochtans niet aangenaam geweest zijn.

Het is weer die tijd van het jaar. Het is winterperiode, het weer kwakkelt, het was weer even moeilijk om de motor in gang te krijgen na een heerlijke kerstperiode. En januari is een drukke maand: nieuwjaarsfeestjes, de jongste verjaart, het was elk weekend wel iets. En dan gaan we door en dan vergeten we af en toe onze broodnodige rust in acht te nemen en dan raken we wat oververmoeid en dan krijgen de virusjes ons te pakken.

En dus kijken wij hier met zijn allen uit naar de Krokusvakantie. Even een weekje rust. Even bekomen, wat bijslapen en wat genieten van elkaar. Het is nodig. Want als de echtgenoot maar half is, dan draait ons gezin ook maar op halve kracht…