Kleur in huis

Sinds we onze grote verbouwwerken in huis achter de rug hebben, was het wachten op een gelegenheid om de nieuwe kamers aan te kleden. Onze nieuwe tuinkamer, onze nieuwe woonkamer en ons nieuwe bureau was al mooi, maar nog niet echt cosy. Een beetje te clean. Tijd om terug wat sfeer en gezelligheid in huis te brengen. Maar hoe begin je daaraan? Sommige mensen hebben een aangeboren gevoel voor kleuren, accessoires en inrichting. Ik jammer genoeg niet. Hoe combineer je kleuren en materialen? Hoe richt je een kamer in die warmte uitstraalt zonder dat het een rommeltje wordt?

In de loop der jaren verzamel je wel wat. Neem nu het fotoverhaal. Het begint bescheiden: je hangt hier en daar een paar foto’s op, maar tien jaar later heb je een heel fotoleger, dat maar blijft groeien. Eigenlijk zou je als je een nieuwe foto toevoegt, er ook eentje moeten weghalen, maar dat krijg je dan niet over je hart. De baby-, peuter-, kleuter- en andere foto’s van de dochters blijven immers schattig en prachtig, ook al groeien de dames intussen op en heb je elk jaar wel minstens één fantastische foto die de moeite waard is om te vergroten en dus aan je muur belandt.

Ook aan alle accessoires hangt wel een verhaal: je hebt het van die of die persoon gekregen. Soms is het niet helemaal jouw smaak, maar durf je de spullen toch niet weghalen en dus eindigen ze op of in een kast, waar ze dan stof staan te vergaren. Andere vond je ooit prachtig, maar zijn intussen opgegaan in het te grote geheel van spulletjes. Ze stralen niet meer.

En dan is het fijn om te verbouwen, om te moeten opruimen, om tabula rasa te kunnen maken. Dan maak je de kamers leeg, verzamel je alle spullen in de logeerkamer en besef je dat er gewoon te veel is. Dan heb je alles geschilderd en zet je de meubels terug op zijn plaats en geniet je in eerste instantie echt van de leegte en de rust die dat met zich meebrengt. En dan blijkt dat je al die spulletjes helemaal niet mist. En dat het wel eens anders mag, wat minder, wat rustiger. Wij haalden er een interieurspecialiste bij. We bekeken wat we hadden en wat een nieuw leven kon beginnen. De rest gaat er onherroepelijk uit. Binnenkort zullen de mama en de jongste eens een namiddagje rommelmarkt plannen en dan zullen we een heleboel zaken een tweede leven gunnen.

Toch hadden we nog wat spulletjes nodig. Er mocht wel wat kleur in ons interieur komen en dus planden we een Ikea-tripje. Tot afgrijzen van de echtgenoot, voor wie een Ikea-bezoek écht wel een straf is. Te druk, te rommelig, te veel dingen, te veel mensen. Maar het viel mee. De Ikea in Hasselt is een aanrader, maar blijf er vooral weg, anders krijg ik de echtgenoot niet meer mee. Het liep bijzonder vlot: soms zit een idee er gewoon meteen knal op. De echtgenoot is dan weer zeer goed in het doorhakken van knopen. En als je op voorhand weet naar wat je op zoek gaat, dan valt de chaos in de Ikea best wel mee. Misschien moeten wij gewoon wat beter leren plannen of wat meer lijstjes maken ;-).

Dan kom je thuis en wil je alles meteen in orde. (Ik toch, de echtgenoot is meestal wat minder ongedurig in dat soort zaken.) Je begint te passen, te strijken en te combineren. Er wordt al een tafeltje ineen gestoken. Om de rest van de avond verwonderd te zijn dat een paar kussens en een mat zoveel verschil kunnen maken. Of een paar theelichthoudertjes. Aan de kadertjes, schapjes, tafelkleedjes of lampen zijn we zelfs nog niet toegekomen. Al overdrijven we niet, we gaan deze keer voor zen en rust.

Zaterdagavond. Herfst. Het wordt al wat kouder en wat vroeger donker. De dames des huizes installeren zich lekker warm onder hun gloednieuwe, felgekleurde tv-dekentjes, met een paar afleveringen van Gossip Girl op het programma. Soms heeft een mens écht niet veel nodig om te kunnen genieten…

kleur-in-huis

Met dank aan http://www.huisvoldinge.be/

Welkom 2016!

De voorbije twee weken was het hier even wat kalmer. Mijn allereerste blogstilte. Een dipje kan je het niet noemen want er waren ideeën zat. Alleen had ik niet de tijd noch de zin om de computer open te klappen en te schrijven. Ik had vakantie en heb me de voorbije twee weken geborgen in ons gezinnetje. We hadden hier allemaal nood aan een beetje rust: 2015 is (te) druk geweest.

En ja, dat hebben we onszelf misschien wel een beetje aangedaan. Niemand heeft ons immers gedwongen om tegelijkertijd een ingrijpende verbouwing te doen, een handboek te schrijven, 2 fulltime jobs te combineren met 2 dames die in hun puberteit zitten of aan het begin ervan staan. Vanaf september was het toch wel een beetje naar adem happen. November was héél erg druk: de echtgenoot had twee deadlines, ik begon aan een nieuwe job, de oudste durfde al eens te puberen en we zaten in de laatste rechte lijn van onze tuinkamer.

We zijn onszelf misschien wel een beetje voorbij gehold. De echtgenoot en ik waren moe deze vakantie. De dochters wat minder ;-). We hebben veel geslapen. We hebben wat bijgewerkt, we hebben wat gelezen, maar we hebben vooral tijd genomen voor elkaar en voor de kinderen. We hebben gefeest, we hebben lekker gegeten en genoten.

Toen we deze nacht aftelden naar het nieuwe jaar en de klok 2016 inluidde, hebben we elkaar eens goed vastgepakt en “een rustig 2016” toegewenst. Ik hoop in 2016 op wat minder druk, wat minder deadlines en wat meer tijd voor datgene dat écht telt: ons gezin, onze familie, onze vrienden. Grote voornemens ga ik dit jaar niet maken. Alleen heb ik de voorbije twee weken beseft dat “meer tijd” in de eerste plaats bij mezelf begint, met het maken van de juiste keuzes. En dus wil ik in 2016 proberen om wat meer goed te kiezen, wat meer “neen” te zeggen en enkel die dingen te doen waar ik me de volle 100% voor kan geven.

Een fijn 2016 voor jullie allemaal, geniet van het nieuwe jaar… en maak de juiste keuzes ;-)!

happiness

Een snipperdag, de rapporten en vakantie!

De laatste week van het schooljaar probeer ik minstens één dag verlof te plannen. Dan kan ik de oudste opvangen, terwijl de leraar-echtgenoot zijn schoolse verplichtingen nakomt: hij evalueert en houdt zijn oudercontacten. Tot vorig jaar hielden we op zo’n snipperdag een shoppingtripje, maar dit jaar had de oudste andere plannen. En dus “genoot” de mama gisteren in haar eentje van een snipperdag. Er werd opgeruimd, gekookt en strijk bijgewerkt. Het was nodig want de achterstand was hier weer een Mount Everest geworden ;-)!

Maar het was ook rapportdag. En voor de oudste was het toch een beetje spannend. Het derde middelbaar is een zwaar jaar, ze zit in een zware richting, ze is aan het puberen. Het was soms een beetje veel samen. Er was al eens een mindere toets, er was al eens een discussie met de mama en de papa. En we leren hier allemaal samen dat “opvoeden” vooral en vaak “vertrouwen” inhoudt. In elkaar. Dat de mama en de papa het best goed menen, ook al durven ze wel eens grenzen stellen en “neen” zeggen. Dat de dochter het minstens even goed meent, maar dat ze wat aanpassing nodig heeft, aan een nieuwe klas, een nieuwe richting en een nieuw ritme. Dat ze best weet waar ze mee bezig is, als we haar vertrouwen durven schenken.

En dus was het voor haar (en voor ons) een opluchting om te zien dat haar inspanningen lonen, dat ze goed bezig is. Dat ze weet wat er nodig is en dat ook kan opbrengen. En dus mocht zij (opgelucht) juichen toen ze haar punten kreeg en mogen wij haar overladen “met jubel en boeken”.

’s Avonds bij de jongste kregen we hetzelfde verhaal. Ze doet het meer dan behoorlijk in haar zesde leerjaar. Ze is op weg naar een keuze die haar geen problemen zal opleveren (volgens haar juf) en ons zonnetje blijft stralen. En dus waren wij ongelooflijk fiere ouders. Trots op onze dochters die het goed doen, die ervoor gaan én een mooi, groot hart hebben. We zijn ontzettend gezegend met onze dochters. En dat zullen we proberen voor ogen te houden als de puberkuren eens komen opzetten en we eventjes in zwaarder weer verzeild raken. Want diep vanbinnen weet ik dat het wel goed komt met die dochters van mij, dat we er samen wel zullen komen.

Sinds vanavond zit het er voor ons hier (eventjes) op. Wij gaan in vakantiemodus. We gaan even met zijn viertjes bekomen van een druk jaar. Van een hectische job, het schrijven van een boek, een verandering van lucht, een verbouwing, een nieuwe klas, een nieuwe richting: het is veel geweest de afgelopen maanden. We hebben hier vaak (te) hard gewerkt. En dus gaan we met zijn allen uitslapen (daar zijn wij écht wel heel goed in), het een beetje rustiger aandoen en van de feesten genieten. Morgen storten we ons in de cadeautjesdrukte. Of misschien wel overmorgen. Of maandag, wie weet.

De riem gaat er hier even af. We hebben nog een hele hoop dvd’s staan die we nu misschien wel eens gaan bekijken. Of net niet. We hebben hier nog geen vastomlijnde plannen voor de komende twee weken. De controlefreak in mij heeft de uitknop gevonden. Vandaag toch. We zullen zien hoe lang het duurt. De echtgenoot zet zijn geld alvast op tweeëneenhalve dag ;-).

happy

Het kittelmoment #boostyourpositivity

Het laatste thema in de #boostyourpositivity-challenge van Danone is “kids”. Quality time met je kinderen en de grootste uitdagingen die je als mama doormaakt. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mama ben kunnen worden: ik had me mijn leven zonder kinderen niet kunnen voorstellen.

Als klein meisje was ik – naar het schijnt – al een zorgzaam moeke voor “het zusje van Zwarte Piet”. Jaja, de beste vriend van de Sint had speciaal voor mij een kleintje achtergelaten in een draagmandje. Maanden- of jarenlang heb ik mijn “kindje” en haar mandje overal heen gesleurd. Zelfs jaren later zat ze nog altijd (louter als versiering uiteraard) op een rek in mijn kamer, ook toen ik al veel te oud was om nog met poppen te spelen. Ik heb zelfs ooit nog geprobeerd haar aan de dochters te verpatsen, maar mijn popje had een krullenbol en dat vonden onze dames (opgegroeid met babypopjes) maar niks. Mijn (poppen)moederhart brak toen onze dames mijn poppemieke met dat rare haar maar akelig vonden…

Toen we aan kindjes begonnen, was ik daar vrij naïef in: je oefent een paar maanden en hup, 9 maanden later krijg je een baby en leef je nog lang en gelukkig. Maar het liep even anders. Niemand had me verwittigd dat het ook wel eens mis kon gaan. Dat de dromen over een kindje soms ook een abrupt einde kennen. En dus waren we des te meer dankbaar voor de meisjes die er wel kwamen. Onze grootste rijkdommen.

En het waren dan ook nog eens gemakkelijke kinderen. De oudste sliep al vanaf dag 3 door, de jongste had daar amper 8 weken voor nodig. En als je genoeg slaap hebt, dan kan je de wereld aan. Wij toch, want wij zijn nu eenmaal een familie van slapertjes. Allemaal. De grootste uitdagingen hier in huis zijn dan ook de ochtenden dat één of meerdere (meestal vrouwelijke) gezinsleden niet voldoende slaap gehad hebben. Dan kan er wel eens een boom(pje) (door)gezaagd worden of komt het al eens tot een uitbarstinkje.

En de appel valt niet ver van de boom hoor. Soms is het alsof de mama in een spiegel kijkt als ze de oudste bezig ziet. “Kruip maar rap in je bed, want je hebt duidelijk niet genoeg geslapen.” De oudste heeft dan nog het excuus dat ze midden in haar puberjaren zit en dus meer nood heeft aan slaap. Bij de rest van ons is het gewoon biologisch: wij hebben nu eenmaal meer slaap nodig dan de gemiddelde Vlaming ;-).

zoedt-wenskaart-mijn-hart-giechelt-van-gelukOnze grootste en meest geliefde kwalitijd speelt zich dan weer af in de zetel. ’s Avonds, net voor het slapen gaan, kruipen de vrouwen hier in huis met zijn drieën in de zetel. Onder een dekentje kijken we samen naar Thuis. Daarna moet de jongste naar boven en wat later volgt ook de oudste.

Op sommige avonden hangen we gewoon tegen elkaar aan: lekker warm en gezellig. En als de mama dan haar dochters dicht tegen zich aan voelt, dan kan ze zich soms niet inhouden. Dan wordt er al eens gekitteld, of in billen geknepen,… En dan wordt er hier gelachen tegen de sterren op, want de jongste kan daar niet tegen. De mama eigenlijk ook niet, wat de oudste intussen durft uit te buiten. En dan lopen die kittelgevechten uit de hand tot er iemand “zich overgeeft” of al lachend uit de zetel rolt.

Geen betere manier om alle stress en drukte van de dag van je af te lachen. Al weet ik niet of de onschuldige slachtoffers het daar altijd mee eens zijn ;-)!

 

Doodgewone dingen

In De Standaard Magazine vraagt Lilith mensen naar “dingen die hun hart doen zingen”. Doodgewone dingen. Om het iedereen wat makkelijker te maken, deelde ze haar eigen lijstje en riep ze iedereen op om hetzelfde te doen.

Welke doodgewone dingen laten mijn hart zingen (in willekeurige volgorde)?

  • in de Colruyt ontdekken dat de witte Twix er terug is
  • de wekker ’s morgens laten aflopen om kwart voor 7 en nog wat knuffelen en genieten tot na het nieuws (om dan wel in een rotvaart het ochtendritueel af te haspelen)
  • het eerste sneeuwklokje op de eerste zonnige dag ergens in februari en dan het gevoel hebben dat de lente bijna in het land is of dat de winter eindelijk voorbij is
  • een lekker vers mattentaartje
  • uitslapen en een luilekker ontbijt in het weekend – met versgeperst fruitsap en warme broodjes of ontbijtkoeken en vers (nog groen) fruit
  • als eerste beneden zijn in het weekend (en dus als eerste de krant mogen lezen)
  • een nieuw boek openen: de geur, het kraken van die gloednieuwe pagina’s…
  • volledig opgaan in een prachtig verhaal
  • ’s avonds de kinderen nog een kus geven als wij gaan slapen. Nog altijd genieten van het wonder dat die prachtige meiden uit onze liefde geboren werden
  • ’s avonds tussen mijn dames in, onder een dekentje, nog een half uur tv kijken
  • ondertussen de dochters kietelen en plagen, dat terugkrijgen tot iemand “ik geef mij over” roept
  • het “witloof met ballekes” van bij ons thuis of het koninginnenhapje
  • gaan wandelen met het oudste metekind
  • knuffels van de neefjes en het nichtje
  • het jongste metekind op mijn schoot – het gevoel van dat babylijfje (heel even heimwee hebben naar de babyjaren van onze dochters)
  • babbelen, mailen en sms’en met de vriendinnen
  • gaan shoppen en verliefd worden op dat éne prachtige jurkje
  • gaan eten met de echtgenoot: het mooi maken, de rust bij het eten, het gebabbel
  • een heerlijk Italiaans ijsje: l’embarras du choix, alweer een heerlijke nieuwe smaak ontdekken
  • toekijken hoe de dochters groter worden, hoe ze hun weg zoeken én vinden. In stilte heel fier zijn op hoe ze zich ontpoppen
  • chocolade – in welke vorm dan ook – altijd en overal
  • na een spannende match winnen de Rode Duivels toch
  • na een schone koers wint een Belg
  • een goed concert van Bruce Springsteen kunnen bijwonen en volledig opgaan in de energie van het moment
  • meezingen met een goed liedje in de auto
  • een goed feestje met de usual suspects
  • hoop

Wat zijn de doodgewone dingen die jullie gelukkig maken? Deel ze gerust, ik ben benieuwd. Wil je meer lijstjes lezen? Ga dan even hier spieken. Je wordt er instant happy van 😉

geluk20delen1