North and South: jeugdsentiment of…?

north-and-southSinds een paar weken zijn de dochters in onze verzameling tv-series gedoken. Het begon allemaal toen de oudste voor geschiedenis naar “iets middeleeuws” moest kijken. Toen we haar voorstelden om dan maar “The Pillars of the Earth” te bekijken, wou ze dat wel eens proberen. (Ze moest het toch maar één aflevering uithouden, dan had ze haar job gedaan.) Maar ze zat wel heel snel in het verhaal van Aliena en Jack en dus ging de hele reeks er vlotjes door. Een beetje tot ongenoegen van de jongste die al dat geweld, de hekserijen, het bijgeloof, het moorden, plunderen en verkrachten maar niks vond, maar wel bleef meevolgen.

Deze serie is gebaseerd op een boek van Ken Follett, waar wij (en de oudste trouwens ook) al met veel plezier de Century-trilogie van lazen. Na de serie waagde de oudste zich ook aan het boek, en zijn opvolger, World Without End. Aangezien ook de oudste gebeten is door de leesmicrobe, had ze niet veel tijd nodig om zich doorheen de nochtans lijvige turven te “worstelen”. En omdat we ook de tweede serie hier in huis hebben staan, lag het voor de hand dat ze zich nog wel wat verder in de middeleeuwse sferen wou onderdompelen. Maar nu werd het protest van de jongste groter. Ze had het gehad en dus zocht de oudste momenten zonder de jongste om toch maar verder te kunnen kijken. Al is de jongste verbazend snel mee met het verhaal als ze in de buurt is tijdens de uitzending…

Grappig eigenlijk, want voor de rest is de jongste dan weer dol op Bones en heeft zij absoluut geen problemen met de vele lijken in de verschillende staten van ontbinding, die daar op de onderzoekstafel van het Jeffersonian belanden. Zelfs de echtgenoot durft – als hij per ongeluk eens mee voor de tv zit – dan wel eens te zuchten: “Moet dat nu echt allemaal getoond worden?”.

Zaterdagavond was er weer niks op tv en zag de jongste een nieuwe portie middeleeuwen écht niet zitten. En dus stelde mama voor om “North and South” te bekijken. Een portie drama en romantiek ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog, met o.a. Patrick Swayze. Ik was een jaar of 12 toen de serie op Nederland uitgezonden werd en ik speciaal wat langer mocht opblijven. We spreken dan ook over het prehistorisch pre-VTM-, pre-digibox-tijdperk. Opnemen was in die tijd met de videocassettes risky business: het durfde wel eens fout lopen (of je cassette was vol, godbetert, uiteraard net voor de episode zou aflopen ;-)! Bovendien moest je in die tijd écht een hele week wachten op het vervolg: binge watching bestond toen nog niet en er was nog geen internet om de series online te gaan opzoeken. Ook de echtgenoot wist het heldendom, de vriendschap én de heroïsche strijd tussen onze helden uit het Noorden en het Zuiden van de VS wel te appreciëren.

Zaterdag leek dan ook het ideale moment om ons jeugdsentiment te herbeleven. Maar dat was buiten de oudste gerekend. We waren nog geen 10 minuten ver of ze protesteerde al tegen het stereotiepe beeld dat van de mannen en de vrouwen wordt opgehangen in de serie. En ergens heeft ze wel een beetje gelijk. “De vrouwen mogen alleen maar mooi zijn en wachten. Die doen niks. Waar zit de Jeanne D’Arc van deze serie?” Ons argument dat de rol van de vrouwen in die tijd jammer genoeg niet veel meer om het lijf had, veegde ze categoriek onder de mat. Want in haar series over de middeleeuwen wordt het verhaal ook telkens gedragen door een sterke vrouw…

En dus moesten we al na de eerste aflevering concluderen dat een 30 jaar oude serie misschien meer zegt over de tijdsgeest waarin ze gemaakt werd dan over de historische periode waarover ze verhaalt. Wat is er op 30 jaar tijd veel veranderd, ook in de manier waarop we naar vrouwen en hun rol in de maatschappij kijken. Er was een 14-jarige tiener nodig om ons met de neus op de feiten te drukken. Met dank aan de lessen Nederlands over stereotypering ;-).

Stiekeme (eet)pleziertjes

Ik eet graag. Ik denk dat dat al wel duidelijk is. Nadat ik eerder al mijn stiekeme boekpleziertjes en mijn stiekeme muziekpleziertjes opbiechtte, zullen we het vandaag eens hebben over de dingen die ik graag snoep. Met andere woorden, er mag geen voedingswaarde inzitten. Ik vrees dat het wel eens een lang lijstje zou kunnen worden 😉

  • Witte twix. Er zijn er momenteel weer! Kleintjes! Maar geen probleem! Om zeker niet zonder te vallen hebben we meteen 5 grote zakken ingeslagen. Het favoriete tussendoortje van de oudste en de mama…
  • Witte Oreo’s. Met dank aan de dochters die ermee thuis kwamen. Wat een ontdekking!
  • Chips. Momenteel gaat de voorkeur uit naar Lay’s Peper en zout en Lay’s Ovenbaked Olive Oil & Herbs (maar dat wil nogal eens wisselen). Sinds een paar jaar kopen wij chips enkel nog in kleine verpakkingen van 45 g. Ja, ik weet dat dat duurder is. Maar enkel op deze manier stop ik ook na 45 g. Geef mij een zak van 170 g in handen en ik eet ‘m leeg. Onder het motto: aangezien ik toch zondig, kan ik dat maar beter in één keer goed doen, anders zondig ik morgen zeker opnieuw 😉
  • Mattentaartjes: het ideale ontbijt. Maar ik weet niet of dit echt in dit rijtje thuishoort, dit valt volgens mij nog enigszins onder de voedzame eetwaren.
  • Ijs. Een hoorntje met een bolletje chocolade-ijs van De Ijsberg in Beerzel. Of zelfgemaakt vanilleijs (vers gedraaid) met zelfgemaakte chocoladesaus (van melkchocolade). Of in een gelateria in Italië écht niet kunnen kiezen en dan maar dagen na elkaar elke dag een andere smaak uittesten. Of een pot Ben & Jerry’s meenemen uit de Colruyt en die ’s avonds in je eentje uitlepelen (en je dan pas realiseren dat je net een halve liter crème op hebt).
  • Snoep uit de snoepwinkel. Als de dochters gaan “Nieuwjaarzingen”, komen zij wel eens met van die grote snoepzakken thuis. Op een rustige tv-avond durven de echtgenoot en ik er wel eens eentje soldaat maken. Ik durf dat trouwens ook in mijn eentje 😉 Ik heb een voorkeur voor de aardbeien en kersen, maar eigenlijk ben ik niet kieskeurig: als het maar plakt, zoet en zuur is (en liefst afwisselend). Schandalig eigenlijk, hoe wij ons de zuurverdiende bijeengezongen snoepjes van de dochters toe-eigenen. Maar het is voor een goed doel: het is ongezond en we bezorgen hen op die manier gezonde, mooie, witte tanden 😉
  • Zelfgemaakte verse cake, brownies, biscotti con cornflakes, biscotti met chocolade en amandelen en andere bakexperimenten. Ik bak ontzettend graag, ik experimenteer ook graag en ik eet ook graag alles op, zeker als het vers uit de oven komt…
  • Zelfgemaakte tiramisu: de originele versie (met amaretto) of de versie met aardbeien en limoncello. Uiteraard met veel drank 😉
  • Zelfgemaakte chocomousse
  • Zelfgemaakte “sneeuwballenroom” (vanillepudding met eiwitschuimpjes)

dessert_miniIk ben duidelijk een zoetebekje, op de chips na. Maar ik ben wel een gedisciplineerde snoeper: één zonde per dag! Dat scherpt het verlangen aan én het houdt me gezond. Gelukkig ben ik ook dol op gezonde voeding. Ik vind mijn havermoutontbijt gewoon heerlijk én ik geniet ook echt van fruit…

En wat zijn jullie favoriete eetzondes? Kwestie van nog wat inspiratie op te doen en de lijst nog wat verder aan te vullen 😉

Stiekeme (boek)pleziertjes

Een paar weken geleden werkte ik aan een blog over “guilty pleasures”. Ik raakte zo geïnspireerd dat alleen al het beschrijven van mijn stiekeme (muziek)pleziertjes voldoende was om een blogje te vullen. Waarom er geen reeksje van maken? En ja hoor, ik heb al een paar ideetjes in mijn hoofd zitten die ik de komende weken verder zal uitwerken.

Eén van mijn grote liefdes is lezen. Veel lezen. Ik lees constant én overal. Ik lees kranten, tijdschriften, websites, artikels, blogs, columns, strips, romans, biografieën,… Ik heb altijd wel een boek liggen waar ik in bezig ben. Ik zet héél graag mijn tanden in een sterk verhaal, maar van tijd tot tijd heb ik nood aan een luchtig tussendoortje. Iets waar je niet al te veel moet bij nadenken. Iets waarvan het einde voorspelbaar is, maar waarbij de weg ernaartoe belangrijker is dan het “happy end”. Een liefdesromannetje of wat chicklit.

Toen ik nog studeerde en véél boeken verplicht moest lezen, durfde ik al eens afwisselen met een stationsromannetje. Het heeft zo wel iets, eerst Calvino, Stendhal, Flaubert of de Laclos verteren vooraleer er een Harlequintje tussen te gooien. Leest makkelijk, is op een uur of twee uit én je hoeft er geen dagen op te zitten herkauwen om zeker te zijn dat je alle dubbele bodems begrepen hebt.

Jaren later doe ik dat nog steeds. Ik wissel zware boeken af met lichtere verhalen. Na “De Engelenmaker” of “Post voor mevrouw Bromley” mag er wel eens wat lichters volgen. Maar de Harlequintjes ben ik wel ontgroeid. Ik heb intussen zelfs een lijstje met “vereisten” voor mijn ontspanningslectuur:

  • Graag afspelend in Italië of een Engels landhuis
  • Mag met “historische” component
  • Doe mij maar familiegeschiedenis (over verschillende generaties)
  • Met een “familiegeheim” dat door de nieuwste generatie ontrafeld dient te worden
  • Liefst ook een beetje goed geschreven

Mijn favoriete stiekeme (lees)pleziertjes:

venetiaans1. Mary Nickson – Het Venetiaanse Huis. Van de echtgenoot cadeau gekregen toen we omwille van de jonge dochters vakantie vierden in België. Het was dat jaar een typisch Belgische zomer. Dit boek (dat zich voornamelijk afspeelt op Korfoe) bracht de zon. In één ruk heb ik dit uitgelezen, om daarna ongelooflijke goesting te hebben om meteen te vertrekken…

Weken heb ik nog over zon gezaagd; ik denk dat de echtgenoot zich zijn cadeau toen in stilte af en toe verwenst heeft 😉

Wharton2. Lucinda Riley – Terug naar Wharton Park. De ideale vakantielectuur. Aan de kant van ons zwembad in Italië de tijd volledig uit het oog verliezen. Vergeten dat je af en toe toch ook eens het zwembad in kan om af te koelen. Het gejoel en gelach van de spelende kinderen om je heen totaal niet meer horen, maar volledig opgaan in het verhaal. Een Engels landhuis, een oud dagboek, de oorlogsjaren,… Meeslepend.

Rozen3. Leila Meacham – Rozen. Dit boek werd aangeprezen als de “Gejaagd door de wind” van de 21ste eeuw”. Volgens bol.com “een meeslepende familiegeschiedenis die drie generaties omspant tegen het decor van het broeierige Zuiden van de VS”. En dat was het wel. Je blijft lezen; je wil het “waarom” ontdekken. Mooi, onderhoudend, ideaal naast het zwembad 😉

Ik heb intussen van Meacham ook nog “Somerset” en “Korenblauw” gelezen, maar er zit weinig variatie in. Haar boeken volgen telkens hetzelfde stramien en verrassen niet meer.

Sashenka4. Simon Montefiore – Sashenka. De echtgenoot van romanschrijfster Santa Montefiore schrijft ook. Ik geloof dat hij historicus is, met een specialisatie/fascinatie voor de Russische geschiedenis. En daar gaat het in dit verhaal ook over: alweer een familieverhaal van vlak voor de Russische revolutie tot aan de periode van glasnost en perestroika. Pakkend, ontroerend.

Voor mij vooral omwille van de knappe setting in de Stalin-periode nét dat niveautje hoger dan zijn schrijvende echtgenote. Hier moest ik een traantje wegpinken én dit heb ik toch wel even moeten verteren. Helaas kon zijn tweede roman “Serafima” niet meer verrassen of ontroeren. Jammer.

Hebben jullie nog tips? Wat is voor jullie de ideale ontspannende lectuur? Welke boeken hebben jullie mee op vakantie om aan het zwembad te verslinden? Kwestie van al een lijstje te kunnen maken voor het volgende verlof 😉

Stiekeme (muziek)pleziertjes

Zalige blog gelezen vandaag over “guilty pleasures”. Lilith wil geen sorry zeggen omdat ze in de auto soms naar Marco Borsato luistert. Awel, ik beken, ik luister soms ook naar Marco Borsato in de auto. Meer zelfs, ik durf zelfs luidkeels meezingen met Marco Borsato in de auto. Ik let er intussen wel op dat mijn ramen dan niet openstaan en in de file probeer ik me wel serieus te houden, gezien mijn vroegere flaters

Ik heb zo ook wel van die kleine dingetjes waar ik stiekem (of net heel openlijk) heel veel plezier aan beleef. Maar ze zijn soms zo fout dat je je niet durft te outen. En toch. In het begin van nieuwe jaar kan het al eens deugd doen om schoon schip te maken. Om met een schone lei verder te kunnen. En dus zetten we – voor eens en altijd – onze stiekeme pleziertjes op een rij. Te beginnen met mijn muzikale “guilty pleasures”.

Stiekeme muziekpleziertjes

Ik hou ontzettend veel van muziek. En ik kan foute muziek ook wel appreciëren. En hoe meer herinneringen vasthangen aan bepaalde liedjes, hoe liever ik ze hoor. Net of je bij het horen van een bepaald nummer onmiddellijk teruggekatapulteerd wordt in de tijd.

“And when the rain begins to fall” – Jermaine Jackson & Pia Zadora. Een van de evergreens uit mijn studententijd. Voor altijd gelinkt aan de beruchte discofuiven in onze Fakbar. Dat het plafond toen nooit is ingestort, is me al die jaren later nog een raadsel. Tijdens de Klio-discofeestjes naar het toilet gaan, was een hachelijke onderneming als een verdiep hoger een hele dansvloer stond te springen 😉

“Eve of destruction” – Barry McGuire. Nog ééntje uit dezelfde tijd, maar met iets andere setting. Dit was een nummertje dat gereserveerd was voor de (heel) vroege uurtjes. Dit draaiden we rond de “laatste van de Fak”. Ik heb nog getapt in onze Fakbar. Als de allerlaatste “Fakmeubels” nog op de barstoelen hingen, werd de bel van “de laatste van de Fak” geluid. De muziek werd dan stiller gezet, iedereen kreeg nog een laatste drankje, er werd opgeruimd en afgesloten. Een bepaalde avond hadden de laatste “Fakmeubels” nog geen zin om al te vertrekken. “Eve of destruction” werd gespeeld, er werd nog een laatste keer rechtgestaan (op de krukken) en met de (laatste) pint in de hand luidkeels meegebruld op dit nummer. Zalige herinneringen!

“Dance with the Devils” Zomer 2014, op verlof in Italië, tijdens het WK. In onze agriturismo was er elke dinsdag een feestje. Zo ook de avond van België – Verenigde Staten. De vele Belgen (waaronder wij) waren die avond al vroeg in de stemming. We waren er klaar voor. En dus hebben we het dansfeestje een beetje opgevrolijkt met onze Belgische WK-“hits”. Absoluut foute muziek, maar daar en toen klopte het plaatje volledig. We hebben staan dansen en springen, staan meebrullen met de namen van onze Duivels,… En later die avond wonnen we nog ook. Onvergetelijk!

En hebben jullie zo van die stiekeme muziekpleziertjes? Welke foute liedjes kunnen jullie ondanks alles bekoren? Laat jullie tips maar komen 😉