Vroege goede voornemens

Het einde van het jaar nadert. Het wordt stilaan tijd voor een terugblik en voor een nieuw begin. Met goede voornemens natuurlijk, zoals elk jaar deze periode. Om de plannen dan na een paar dagen nieuw jaar min of meer “on hold” te zetten en er pakweg eind januari definitief de brui aan te geven. Misschien wil ik ook gewoon te veel. Misschien zou het helpen als ik niet tegelijkertijd een opruim- of minimaliseerproject in het leven roep, gezonder wil gaan leven, meer wil sporten, op meer kwalitijd voor de echtgenoot en de kinderen hoop en dat dan liefst ook nog eens wil combineren met me-time en een inspirerende job. Het is gewoon teveel.

Dus hebben we het dit jaar een beetje anders aangepakt. Zijn we in december 2016 al begonnen met het uitvoeren van de goede voornemens. Hebben we ons één klein (min of meer) realistisch doel gesteld en hebben we het meteen ook in de praktijk omgezet. Het moet eindelijk maar eens afgelopen zijn met de Cola Light-verslaving. Dat het niet gezond is, is een understatement: het drankje zelf is voor niks goed en heeft dan nog een hele hoop (verslavende) neveneffecten. Meer zin in zoet bijvoorbeeld, (zoute) cravings ’s avonds terwijl je nochtans écht wel genoeg voedzaam eten genuttigd hebt doorheen de dag. Dat je alleen maar meer nodig hebt om hetzelfde effect te bekomen. Zo ga je ongemerkt van één blikje per dag naar een tweede en zelfs een derde. Bovendien krijg je er absoluut geen extra energie van. Even een kleine opstoot om daarna alleen maar erger in te zakken. Zoals een soufflé als je de oven te snel hebt opengetrokken.

Het kan toch niet bepaald gezond zijn als je na teveel Cola Light letterlijk staat te trillen op je benen. Eén keer beleefd toen ik nog student was en als ochtendblokker nog een serieus spurtje mocht doortrekken om de leerstof gezien te hebben tegen het middagexamen. Na 4,5 liter Cola Light letterlijk met de daver op het lijf naar het examen bij die ene prof met “buis-reputatie”. Nipt geslaagd, dat wel, maar het was een stunt die absoluut niet meer voor herhaling vatbaar was.

Merken dat een late Cola Light hoe langer hoe vaker onrustige en onderbroken nachten veroorzaakt. Jezelf een lidmaatschap van #teamnosleep cadeau doen in de ijdele hoop dat dat tweede blikje je ’s avonds toch nog een beetje extra energie zal opleveren om die éne (paar) mand(en) strijk alsnog weggewerkt te krijgen. En uiteindelijk toch met een zak chips in de zetel voor tv gaan hangen. De volgende ochtend niet bepaald uitgeslapen meteen naar een nieuwe portie “grijze energie” grijpen.

De allerbelangrijkste stop-reden is misschien wel dat ik het gewoon niet meer lekker vond. Het smaakt toch wel héél erg synthetisch. Eigenlijk is het gewoon vies. En toch bleef ik maar drinken in de hoop van energie te vinden op de bodem van dat magische blikje. Tot ik er genoeg van had en ermee kapte. Van de ene dag op de andere. Sinds gisteren. Eén (bijna twee) dag(en) zonder Cola Light. Voorlopig nog geen “cold turkey” te bespeuren. Wel af en toe een soort hunkering naar. Erg, hè.

Het effect? Eerst en vooral had ik een goede nacht(rust). Wat in mijn geval een tekentje aan de wand is. Dat overkomt me meestal geen twee nachten na mekaar. Ik ben niet meer vermoeid dan anders, jammer genoeg ook nog niet minder vermoeid. Wel heb ik opvallend minder trek in zoet doorheen de dag en ook iets minder nood aan tv-chips ’s avonds. Bovendien heb ik zelfs al een avondje de strijk bijgewerkt. En dat allemaal na één Cola Light-loze dag. Dat belooft voor 2017 ;-)!

Advertentie

Welkom 2016!

De voorbije twee weken was het hier even wat kalmer. Mijn allereerste blogstilte. Een dipje kan je het niet noemen want er waren ideeën zat. Alleen had ik niet de tijd noch de zin om de computer open te klappen en te schrijven. Ik had vakantie en heb me de voorbije twee weken geborgen in ons gezinnetje. We hadden hier allemaal nood aan een beetje rust: 2015 is (te) druk geweest.

En ja, dat hebben we onszelf misschien wel een beetje aangedaan. Niemand heeft ons immers gedwongen om tegelijkertijd een ingrijpende verbouwing te doen, een handboek te schrijven, 2 fulltime jobs te combineren met 2 dames die in hun puberteit zitten of aan het begin ervan staan. Vanaf september was het toch wel een beetje naar adem happen. November was héél erg druk: de echtgenoot had twee deadlines, ik begon aan een nieuwe job, de oudste durfde al eens te puberen en we zaten in de laatste rechte lijn van onze tuinkamer.

We zijn onszelf misschien wel een beetje voorbij gehold. De echtgenoot en ik waren moe deze vakantie. De dochters wat minder ;-). We hebben veel geslapen. We hebben wat bijgewerkt, we hebben wat gelezen, maar we hebben vooral tijd genomen voor elkaar en voor de kinderen. We hebben gefeest, we hebben lekker gegeten en genoten.

Toen we deze nacht aftelden naar het nieuwe jaar en de klok 2016 inluidde, hebben we elkaar eens goed vastgepakt en “een rustig 2016” toegewenst. Ik hoop in 2016 op wat minder druk, wat minder deadlines en wat meer tijd voor datgene dat écht telt: ons gezin, onze familie, onze vrienden. Grote voornemens ga ik dit jaar niet maken. Alleen heb ik de voorbije twee weken beseft dat “meer tijd” in de eerste plaats bij mezelf begint, met het maken van de juiste keuzes. En dus wil ik in 2016 proberen om wat meer goed te kiezen, wat meer “neen” te zeggen en enkel die dingen te doen waar ik me de volle 100% voor kan geven.

Een fijn 2016 voor jullie allemaal, geniet van het nieuwe jaar… en maak de juiste keuzes ;-)!

happiness

Uit mijn comfortzone

Vandaag stond in Gent de afsluitende bloggersbrunch van de #boostyourpositivity-actie van Danone op het programma. En voor het eerst zou ook ik van de partij zijn. De vorige had ik gemist omdat ik moest werken. Maar laat ons eerlijk zijn, ik ben niet zo’n held in die dingen. Ergens op mijn eentje een zaal binnenstappen en “onbekende” mensen aanspreken, dat vind ik moeilijk. Dat zal nog steeds het verlegen kindje zijn dat nog ergens diep in mij verborgen zit.

Ik ben nooit een tafelspringer geweest. Laat mij eerst maar op mijn gemakje de kat uit de boom kijken, tot ik een beetje gewend ben, en dan zal ik ook wel loskomen. Ik zit eigenlijk wel graag in mijn comfortzone. En dus werkte ik – met plezier – jaren voor hetzelfde bedrijf (en dezelfde baas), hadden wij een vaste vriendenkliek en omringden we ons graag met familie en vrienden. Nog steeds trouwens ;-).

Maar toen vertrok ik bij mijn toenmalige werkgever en dat was toch even wennen. Alhoewel ik toe was aan een nieuwe uitdaging, was het eerste dat ik miste “mijn routine”. Werken met de mensen die je kent, die jou kennen, weten wat ze van je verwachten en ook weten wat je moet doen om aan de verwachtingen te beantwoorden. En het was echt wel wennen, aan de slag gaan bij een ander bedrijf, met andere mensen. Het was een beetje een “rebound relatie”, maar het werd een ferme meevaller.

Intussen zijn we 4 jaar (en een paar jobs) verder. En heb ik tot mijn verbazing vooral veel over mezelf geleerd. Dat het niet slecht is om af en toe eens iets nieuws te proberen, om af en toe uit je routine te stappen. Want ik red me wel. Een pak nieuwe mensen zijn in mijn leven gekomen en een aantal daarvan zijn echt een verrijking geworden. Bovendien heb ik zoveel ervaringen opgedaan. Goede én minder goede, maar ze brengen je allemaal een stapje verder.

Toen we jaren terug voor het eerst zonder vrienden op reis trokken, vroegen onze meisjes aan de vooravond van de trip “of het wel zou lukken, of ze daar ook wel vriendjes zouden vinden”. En toen stelden wij hen gerust. We beleefden toen 2 heerlijke weken en de kinderen maakten zonder problemen Noorse, Nederlandse, Oostenrijkse,… vriendjes. Ook wij hadden een fijne vakantie met de ouders van sommige kinderen. Toen we achteraf terugblikten, vonden wij dat het grootste geschenk dat we onze kinderen konden geven: het vertrouwen dat ze zich – zelfs in een onbekende situatie en met vreemde kindjes – wel zouden redden (en meer dan dat). Ze hebben zich na die vakantie nooit meer vragen gesteld als we met ons viertjes op vakantie trokken.

En dus probeer ik ook af en toe eens uit mijn comfortzone te breken, want de mama moet toch het goede voorbeeld geven ;-). Doe ik dingen waar ik vroeger gillend van weggelopen zou zijn. En dus rijden we op een grijze zondagmorgen helemaal in ons eentje naar Gent. Halen we eens diep adem en stappen we toch de zaal binnen. Raken we aan de praat met een heleboel interessante dames en beleven we een aangename brunch. En was ik achteraf vooral fier op mezelf dat ik gedurfd had, dat ik niet in laatste instantie alsnog mijn staart had ingetrokken.

comfortzone1

Goede voornemens 2015: hoe ver staan we?

appels_miniBegin januari nam ik me voor om in 2015 toch een aantal veranderingen door te voeren. We zijn intussen halfweg. Tijd om even een kleine balans op te maken. En laat ik meteen maar met de deur in huis vallen: er is werk aan de winkel!

  1. Meer kwalitijd. Voor het eerst dit jaar heb ik het gevoel dat ik een beetje controle heb. Dat ik het momenteel geregeld krijg. Dat de echtgenoot en de dochters nog volop in vakantie zitten, zal daar allicht een grote rol in spelen. Ik mag dan wel in de ratrace zitten, de rest van het gezin gelukkig nog niet. En dus is er ’s avonds en in de weekends al eens wat meer tijd voor leuke of gezonde dingen. Voor een beetje zotheid, soms tot ergernis van de dochters die dan hun hoofd schudden en afkeurend “mamaaa” zeggen, voor ik ze doodkittel. Het lukt zelfs om de was en de strijk tegen zondagavond gedaan te krijgen (zonder hulp). Dat het de laatste weken ontzettend heet was en we letterlijk weinig om het lijf hadden, houden we daarbij even voor ons. Nog 3 weken illusie dat het allemaal wel lukt…
  2. Minder Cola Light, minder suiker. Dat is een moeilijke. Ik zit de laatste weken weer op een ritme van 2 blikjes Cola Light per dag. Jammer, want op vakantie in Italië durfde ik zelfs al eens een dagje over te slaan zonder mijn broodnodige dosis cafeïne. Het zit in mijn hoofd én het is een verslaving. Maar afkicken blijkt oh zo moeilijk, zeker tijdens mijn weekendshiften of in mijn late weken. Dan heb ik de oppepper in de late namiddag soms echt nodig. Een alternatief heb ik nog altijd niet gevonden…                                                                                        Bovendien zorgt Cola Light echt wel voor een grotere behoefte aan suiker of chocolade. Maar sinds een week heb ik de koekjes-tussendoortjes wel geschrapt en neem ik fruit en/of groentjes mee naar het werk als tussendoortje. En dus knabbel ik worteltjes of tomaatjes tussendoor. En dat smaakt! Het zoete dessertje na het eten staat wel nog op mijn menu. Je kan niet alles tegelijk aanpakken en het is nu eenmaal ijsjesseizoen 😉
  3. Gezonder leven. Dat vond ik op voorhand het makkelijkste voornemen. Sporten deed ik immers al vrij intensief, ik wou alleen wat meer tijd maken om (nog) gezonder te koken, maar eigenlijk deden we dat ook al. En toch is het serieus de mist ingegaan. Terwijl de echtgenoot begon te lopen en schoon begon op te bouwen, lag bij mij alles stil. Gedurende verschillende maanden. Ik herbegon wel af en toe, en fietste dan nog eens een week intensief, maar een ritme kreeg ik er niet meer in. We zijn nu opnieuw kalmpjes gestart, hopelijk lukt het om tegen het begin van het schooljaar toch terug om een routine op te bouwen.           Gezonder koken is uiteraard ook een kwestie van tijd. Momenteel lukt het om wat te experimenteren. De oudste heeft intussen ook de bakmicrobe te pakken en experimenteert met brood, cake en koekjes. Ze wil ook koken en maakt al eens een heerlijke pasta. Haar interesse motiveerde me om zelf ook weer aan de slag te gaan. De tuin van de opa’s staat momenteel ook in volle bloei en dus eten we verse biologische tomaten, maken we verse courgettesoep of plukken we (gigantische) appels uit onze eigen tuin. En de echtgenoot maakt de heerlijkste slaatjes en laat het daar nu net het seizoen voor zijn…
  4. Meer lezen en schrijven. Als je van vakantie terugkeert met 7 gelezen boeken in je bagage dan denk ik dat je wel kan stellen dat dit voornemen lukt. Ik geniet ook terug van het lezen. Ik ben wel selectiever geworden. Minder boeken, minder rommel. En dan zit er al eens een pareltje tussen en dan wil je je nog eens verliezen in een andere wereld. Of dan word je weer geraakt en zit je nog dagen te herkauwen op een mooi verhaal. Zo had ik me deze morgen buiten op mijn fiets geïnstalleerd met mijn boek. Ik hoopte aan een uurtje training te komen. Binnen de kortste keren was ik volledig mijn verbeelding ingezogen. Toen ik even opkeek om te zien hoe lang ik nog “moest” fietsen, bleek er al drie kwartier voorbijgevlogen te zijn…                                                                                  Schrijven is geen opgave. Het is en blijft een uitlaatklep. Nu vind ik het vreemd dat ik er 3 jaar geleden zomaar ineens een streep onder getrokken heb. Het zit in mij, het is deel van mij en het moet eruit. “Wat wil je daar nu eigenlijk mee bereiken?”, krijg ik soms te horen, maar daar draait het voor mij niet om. Het gaat om het schrijven zelf, het nadenken, het ordenen van mijn gedachten, het bouwen en verfraaien van de zinnen, het spelen met taal,… Dat er reacties komen, dat er herkenbaarheid is, vind ik zeker leuk, maar voor mij gaat er niets boven het moment dat het “eruit” is, dat het verhaal af is. Zeker, sommige stukken zijn beter dan andere en de Nobelprijs literatuur zal ik er niet mee winnen, maar zolang ik geniet van het ambacht, doe ik verder.

stokbrood_miniEr is nog wat werk aan de winkel. Maar in mijn hoofd begin ik klaarheid te hebben, zit er weer wat orde en structuur. Er zijn plannen en ik broed op manieren om alles in de praktijk om te zetten. En dus is het een kwestie van volhouden. Op de Cola Light na hoop ik begin 2016 toch een redelijk rapport te kunnen voorleggen ;-).