Laat de Panini-gekte maar beginnen!

IMG_6303Afgelopen weekend kwam de echtgenoot ermee thuis: het boekje van Euro 2016 en de eerste 10 stickerzakjes. Panini uiteraard! Ja, wij doen daaraan mee. Vrij fanatiek zelfs 😉 ! Het is een jarenlange traditie intussen. Het eerste boekje van de echtgenoot was dat van Espana 1982, zonet zijn we aan onze 22ste verzameling begonnen. Ik was iets later, maar in de late jaren ’80 raakte ook ik helemaal bekeerd. Meer dan een jaar lang heeft het Panini-stickertje van Eli Ohana (met zilveren randje) mijn schoolagenda gesierd.

Het hoort intussen bij onze voorbereiding op het EK of WK voetbal. In de loop van de maanden voordien halen we het boekje in huis en beginnen we de spelers, stadions en ploegfoto’s te verzamelen. Regelmatig wordt er dan eens in het boekje gebladerd, zodat we de spelers en de ploegen wel min of meer kennen tegen de aftrap van de openingswedstrijd. En tijdens de matchen ligt ons naslagwerk ook altijd in de buurt. Zodat we snel even kunnen spieken als er toch een onbekende speler het plein op komt.

Het is ook gewoon leuk: de zakjes in huis halen, openscheuren en dan kijken of er Belgen tussen zitten, checken of het zakje voldoende nieuwe beeldjes bevat en niet te veel dubbels. Tijdens het vorige WK raakten ook onze dames gebeten door de microbe. De jongste was zelfs tamelijk bedreven in het ruilen, met het neefje of met de klasgenoten op school. Waar zij als meisje dan weer een unicum is, zoals ik dat vroeger ook was. Ja, ik verzamel die plakkertjes (voor mezelf, natuurlijk) en ja, ik weet heus wel waarover ik spreek. Uiteraard kan ik buitenspel perfect uitleggen…

De jongste wist op het einde exact welke spelers we nog misten. Het was toen zelfs zo erg dat ons album mee naar Italië reisde (we vierden er vakantie tijdens het WK) zodat we de matchen degelijk konden voorbereiden én we in het thuisland van Panini op jacht konden naar onze laatste missing links. Groot was onze teleurstelling toen bleek dat ze er een andere variant hadden van de fameuze stickertjes, die niet in ons album paste…

Zijn onze albums ooit vol geraakt? Weinig of niet. De echtgenoot heeft één boekje, van de Belgische voetbalcompetitie begin jaren ’80 (Football 83), waarvan hij alle stickers wist te bemachtigen, maar meestal ontbreken er een tiental. Eenmaal het EK of WK afgelopen is, ebt de goesting om het allerlaatste stickertje nog te bemachtigen langzamerhand weg. Zolang we alle Rode Duivels maar hebben, dan is het voor ons allang goed. En laat ons eerlijk zijn, de ontbrekende stickers “nabestellen”, telt in onze ogen toch niet helemaal.

IMG_6310Maar misschien moeten we dit jaar toch eens voor het échte collector’s item gaan: de volle variant. De start was alvast veelbelovend dit weekend, zonder dubbeltjes én met 4 Belgen. We weten weer wat te doen de komende maanden… en voor wie binnenkort nog eens op bezoek komt: laat de fles wijn of de bloemetjes maar thuis, een paar zakjes Panini-stickers en wij zijn ferm content 😉 !

Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!

De klokken zijn toch geweest

Pasen2016Totaal verontwaardigd waren ze, onze dochters, toen ik durfde te opperen dat ze misschien stilaan toch te oud werden om eitjes te rapen. Of het misschien geen tijd werd om de traditie voor een tijdje in de koelkast te stoppen? Geen denken aan. En dus haalde ik toch maar terug eitjes in huis. Maar we spraken wel af dat we niet vroeger zouden opstaan om de eitjes te verstoppen, maar dat ze gewoon in bed bleven tot wij onze taak als paashaas vervuld hadden.

Om hen dan los te laten in onze tuin. Met kleine oogjes uiteraard want zo wil de traditie het. Het ging vlot, maar toch bleken ze na de eerste ronde toch hier en daar een eitje gemist te hebben. En dus mochten ze nog een keertje opnieuw gaan zoeken. En neen, we hadden ze niet meer opnieuw verstopt terwijl ze even met hun aandacht bij de jacht waren ;-).

Na het ontbijt werd het tijd voor het echte werk. De jacht bij oma en opa. Waar ze intussen met een kleine bende zijn. Onze dochters zijn de oudste kleinkinderen. Zij nemen de jacht niet meer zo serieus: zij vinden het intussen al leuker om de jongere kinderen een handje te helpen bij de zoektocht. Enkel de jongste had het met zijn twee nog niet helemaal door, ook al verklaarde hij in het begin heel duidelijk “oma gedaan”. Misschien moeten de Paashazen ook daar nog een beetje aan hun timing werken ;-). En wij maar hopen dat de andere 3 niets zouden opvangen. Al denk ik dat de magie ook voor de oudste twee intussen gepasseerd is.

Maar de gekleurde blinkende kleine eitjes uit het gras plukken vond de kleinste wel leuk. Ze in het mandje gooien (letterlijk dan) ook. Gelukkig waren het “maar” chocoladeeitjes en is opa intussen getraind in het vangen. Al schrokken we met zijn allen toch even toen hij ook een kippeneitje in handen kreeg, dat maar niks vond en terug liet vallen. In het zachte gras. Zonder erg dus.

Eigenlijk vind ik het helemaal niet erg dat onze meiden nog altijd graag eitjes rapen. Gelukkig hebben we het vroege opstaan intussen wel kunnen schrappen. Het is traditie, ik denk dat ik het ongelooflijk zou missen als ze besluiten dat ze nu echt wel te oud zijn en we hun eitjes dan gewoon maar op de ontbijttafel presenteren. Gelukkig zitten we bij oma en opa nog wel een aantal jaren safe voor de spanning, het gehol, het gezoek en het laten vallen van minstens één eitje…

Welkom 2016!

De voorbije twee weken was het hier even wat kalmer. Mijn allereerste blogstilte. Een dipje kan je het niet noemen want er waren ideeën zat. Alleen had ik niet de tijd noch de zin om de computer open te klappen en te schrijven. Ik had vakantie en heb me de voorbije twee weken geborgen in ons gezinnetje. We hadden hier allemaal nood aan een beetje rust: 2015 is (te) druk geweest.

En ja, dat hebben we onszelf misschien wel een beetje aangedaan. Niemand heeft ons immers gedwongen om tegelijkertijd een ingrijpende verbouwing te doen, een handboek te schrijven, 2 fulltime jobs te combineren met 2 dames die in hun puberteit zitten of aan het begin ervan staan. Vanaf september was het toch wel een beetje naar adem happen. November was héél erg druk: de echtgenoot had twee deadlines, ik begon aan een nieuwe job, de oudste durfde al eens te puberen en we zaten in de laatste rechte lijn van onze tuinkamer.

We zijn onszelf misschien wel een beetje voorbij gehold. De echtgenoot en ik waren moe deze vakantie. De dochters wat minder ;-). We hebben veel geslapen. We hebben wat bijgewerkt, we hebben wat gelezen, maar we hebben vooral tijd genomen voor elkaar en voor de kinderen. We hebben gefeest, we hebben lekker gegeten en genoten.

Toen we deze nacht aftelden naar het nieuwe jaar en de klok 2016 inluidde, hebben we elkaar eens goed vastgepakt en “een rustig 2016” toegewenst. Ik hoop in 2016 op wat minder druk, wat minder deadlines en wat meer tijd voor datgene dat écht telt: ons gezin, onze familie, onze vrienden. Grote voornemens ga ik dit jaar niet maken. Alleen heb ik de voorbije twee weken beseft dat “meer tijd” in de eerste plaats bij mezelf begint, met het maken van de juiste keuzes. En dus wil ik in 2016 proberen om wat meer goed te kiezen, wat meer “neen” te zeggen en enkel die dingen te doen waar ik me de volle 100% voor kan geven.

Een fijn 2016 voor jullie allemaal, geniet van het nieuwe jaar… en maak de juiste keuzes ;-)!

happiness

Een snipperdag, de rapporten en vakantie!

De laatste week van het schooljaar probeer ik minstens één dag verlof te plannen. Dan kan ik de oudste opvangen, terwijl de leraar-echtgenoot zijn schoolse verplichtingen nakomt: hij evalueert en houdt zijn oudercontacten. Tot vorig jaar hielden we op zo’n snipperdag een shoppingtripje, maar dit jaar had de oudste andere plannen. En dus “genoot” de mama gisteren in haar eentje van een snipperdag. Er werd opgeruimd, gekookt en strijk bijgewerkt. Het was nodig want de achterstand was hier weer een Mount Everest geworden ;-)!

Maar het was ook rapportdag. En voor de oudste was het toch een beetje spannend. Het derde middelbaar is een zwaar jaar, ze zit in een zware richting, ze is aan het puberen. Het was soms een beetje veel samen. Er was al eens een mindere toets, er was al eens een discussie met de mama en de papa. En we leren hier allemaal samen dat “opvoeden” vooral en vaak “vertrouwen” inhoudt. In elkaar. Dat de mama en de papa het best goed menen, ook al durven ze wel eens grenzen stellen en “neen” zeggen. Dat de dochter het minstens even goed meent, maar dat ze wat aanpassing nodig heeft, aan een nieuwe klas, een nieuwe richting en een nieuw ritme. Dat ze best weet waar ze mee bezig is, als we haar vertrouwen durven schenken.

En dus was het voor haar (en voor ons) een opluchting om te zien dat haar inspanningen lonen, dat ze goed bezig is. Dat ze weet wat er nodig is en dat ook kan opbrengen. En dus mocht zij (opgelucht) juichen toen ze haar punten kreeg en mogen wij haar overladen “met jubel en boeken”.

’s Avonds bij de jongste kregen we hetzelfde verhaal. Ze doet het meer dan behoorlijk in haar zesde leerjaar. Ze is op weg naar een keuze die haar geen problemen zal opleveren (volgens haar juf) en ons zonnetje blijft stralen. En dus waren wij ongelooflijk fiere ouders. Trots op onze dochters die het goed doen, die ervoor gaan én een mooi, groot hart hebben. We zijn ontzettend gezegend met onze dochters. En dat zullen we proberen voor ogen te houden als de puberkuren eens komen opzetten en we eventjes in zwaarder weer verzeild raken. Want diep vanbinnen weet ik dat het wel goed komt met die dochters van mij, dat we er samen wel zullen komen.

Sinds vanavond zit het er voor ons hier (eventjes) op. Wij gaan in vakantiemodus. We gaan even met zijn viertjes bekomen van een druk jaar. Van een hectische job, het schrijven van een boek, een verandering van lucht, een verbouwing, een nieuwe klas, een nieuwe richting: het is veel geweest de afgelopen maanden. We hebben hier vaak (te) hard gewerkt. En dus gaan we met zijn allen uitslapen (daar zijn wij écht wel heel goed in), het een beetje rustiger aandoen en van de feesten genieten. Morgen storten we ons in de cadeautjesdrukte. Of misschien wel overmorgen. Of maandag, wie weet.

De riem gaat er hier even af. We hebben nog een hele hoop dvd’s staan die we nu misschien wel eens gaan bekijken. Of net niet. We hebben hier nog geen vastomlijnde plannen voor de komende twee weken. De controlefreak in mij heeft de uitknop gevonden. Vandaag toch. We zullen zien hoe lang het duurt. De echtgenoot zet zijn geld alvast op tweeëneenhalve dag ;-).

happy

Laat de kerstgekte maar komen!

Nu de Sint terug in Spanje zit, was het tijd om de kerstspulletjes van zolder te halen en ons huis kerstproof te maken. Het begon met het uitdoen van onze kerstboom. Voor het eerst sinds we samenwonen, zijn we erin geslaagd om onze kerstboom het jaar te laten overleven in de tuin, ondanks de talrijke pogingen elk jaar opnieuw. Dit jaar hebben we hier dus gerecycleerd: onze kerstboom krijgt een tweede leven. Laat ons hopen dat we dat ook volgend jaar kunnen doen, we hebben nog wel een dikke halve meter marge tot we het plafond bereiken.

Eigenlijk stond de versiering zondag al op het programma, maar toen zat de oudste volop in wiskundemodus en stond haar hoofd er niet echt naar. Met aardrijkskunde en mondeling Engels op het programma was er vandaag wel een beetje tijd voor het jaarlijkse versieren van onze boom. Wij houden het hier heel traditioneel: met rode en gouden ballen én gekleurde lichtjes. Een beetje (veel) kitsch, ik weet het, maar ook bij mijn grootouders en bij mijn ouders waren het telkens gekleurde lichtjes. Het voert me terug naar mijn jeugd, naar het kleine boompje en de grot-stal van mijn grootouders op hun kast en dus houd ik eraan vast.

Ondanks de donkere tijden is dit wel een gezellige periode. Na het winteruur is het altijd een paar weken op de tanden bijten: ik vind het niet zo aangenaam om in het donker al naar mijn werk te vertrekken en pas terug te keren als de duisternis al is ingevallen. Maar nu worden overal de lichtjes uitgehangen en aangestoken en elk jaar opnieuw geniet ik daar met volle teugen van. Alhoewel sommige mensen écht wel durven overdrijven. Zo hebben we hier een overbuurman die zich volledig uitleeft in zijn voortuintje. Je hebt er alle kleuren van de regenboog, een slede, een gekleurde kerstman, een hert,… Overdaad schaadt. Het is nog geen Verenigde Staten-overvloed, maar het komt toch al aardig in de buurt.

Nu wordt het stilaan aftellen. Mijn verjaardag, kerstavond, Kerstmis, Oudjaar, Nieuwjaar,… laat de feesten maar komen. Ik kijk er zelfs al naar uit om op zoek te gaan naar de geschikte cadeautjes en vind het geen opgave om me daarvoor in de kerstdrukte te storten. Alhoewel je veel kan vermijden als je maar vroeg genoeg op pad gaat ;-). Om de dochters en de echtgenoot toch een beetje te verrassen (ook al worden hier traditioneel kleren onder de kerstboom gelegd). Om plannen te maken voor het feestmenu, voor de outfit, voor het gezellig samenzijn, met ons viertjes, met de familie en met de vrienden op Oudjaar.

En het goede nieuws is dat we dan eindelijk ook nog eens samen wat vakantie kunnen vieren. Geen deadlines voor boeken voor de echtgenoot deze periode, maar gewoon samen met ons viertjes genieten. Van elkaar, van de rust, het lekkere eten en het goede gezelschap. Nog één weekje examens en dan beginnen we eraan. Ik ben er volledig klaar voor!

kerst2015_mini

Sinterklaas, kapoentje…

SintOok al zitten wij allemaal (jammer genoeg) in het kamp van de non-believers, toch maken wij ons hier weer op voor de komst van de Sint. Straks zullen de dochters des huizes (verplicht) hun schoentje zetten. Onder het motto: “geen schoen, geen cadeau” en zullen wij een paar uur later, nadat we eerst gecontroleerd hebben dat beide dochters wel degelijk in dromenland zitten, hun cadeautjes uit de schuilplaatsen (die ze nog steeds niet gevonden hebben) halen en op tafel uitstallen.

Nu de dochters al wat ouder zijn, is de magie van het grote kinderfeest natuurlijk wel een beetje verdwenen. Gelukkig hebben we nog een paar mete- en petekindjes die het hele Sint-verhaal wel ten volle beleven. Morgen zullen we vooral hen gelukkig maken. Zullen we de gezichtjes vol verwachting volgen als ze de kamer binnenkomen. Zullen we zien hoe ze op hun speelgoed vliegen en zullen we hen de eerste paar uur niet meer horen terwijl ze het nieuwe speelgoed uitproberen. Het jongste metekindje is pas dik anderhalf. Hij zal dit jaar nog niet goed beseffen wat hem overkomt.

Ergens vind ik het nog steeds jammer dat de dochters “het” weten. Het was voor ons ook een pak spannender om alles uit te halen terwijl de kans bestond dat we zouden betrapt worden. Om alles klaar te zetten terwijl je met één oor blijft luisteren of je de trap niet hoort kraken, of er boven jou geen voetstappen te horen zijn. Een keer was dat het geval en moest de oudste in het midden van de nacht naar het toilet. Toen ben ik snelsnel naar boven gevlogen om haar te beletten naar beneden te komen terwijl het speelgoed en de snoepjes al half klaar stonden op tafel (zonder een Sint of Piet in de buurt om alles in goede banen te leiden, wat ze ontzettend verdacht gevonden zou hebben).

Maar dit jaar heeft ook de jongste voor het eerst geen speelgoed meer gevraagd aan de Sint. Ook zij geeft al de voorkeur aan meer praktische spulletjes. In dit huis loopt het Sint-verhaal duidelijk op zijn laatste benen. En de timing van de Sint wordt ook moeilijker vol te houden met tieners die volop in de examens zitten. De oudste is momenteel aan het studeren voor haar examen wiskunde. Haar hoofd staat op dit moment echt niet naar Sinterklaas. Alweer een fase gepasseerd, zullen we dan maar zeggen, zeker. En terwijl de dochters voluit hun leven beleven en maar vooruit stormen, heb ik er deze morgen de oude fotoboeken nog eens bijgenomen. Ben ik gaan terugblikken naar die prachtige foto’s van verraste kindjes toen de deur van de living openging en ze voor het eerst te zien kregen wat er op de tafel op hen stond te wachten.

Gelukkig mogen we vanaf morgen de kerstboom beginnen te versieren en ons volop in de kerstsfeer storten. Kan ik plannen maken voor het kerstfeest, kan ik beginnen nadenken over de cadeautjes voor onder de kerstboom. (Ik denk dat je mij nu al lang genoeg kent om te weten dat ik niet het type ben dat al in de zomer de perfecte cadeautjes spot en er dan nog in slaagt om die 6 maanden lang verborgen te houden). Want al die overgangen, al dat opgroeien, hoe hard ik het hen ook gun, diep vanbinnen heb ik daar af en toe toch moeite mee.

Het werd zomer…

Wat moet een mens doen tijdens de allereerste winterprik in België dit jaar? Terugblikken op de zomer natuurlijk… en stilaan plannen maken voor de volgende zomer. Al blijft het voorlopig bij erg vage plannen. Zelfs over de bestemming is hier voorlopig nog geen witte rook.

Alhoewel ik een geboren winterkind ben en ontzettend kan genieten van de winterkou, de feestdagen, de lichtjes, sneeuw en ijs (zolang ik er maar niet met de wagen door moet), heb ik ook een zwak plekje voor de zomer. Het seizoen van licht, warmte, feestjes, barbecues, familie en vrienden en gezelligheid buiten. En ja, het is lang genoeg geleden om enkel de mooie dagen te onthouden en alle koude, grijze regendagen van dit jaar uit mijn geheugen gewist te hebben ;-).

Want wat is zomer voor ons? Tijdens de zomer heeft de leraar-echtgenoot vrij, samen met de dochters. Dat betekent dat het ritme hier in huis sowieso gas terugneemt. Ook ik heb uiteraard een paar weken vakantie, maar de rest van de zomer is het meestal nog héél erg rustig als ik zo stil mogelijk het huis uit sluip om me naar mijn werk te begeven.

De zomer is ook de periode van het lekkere eten: veel vers fruit (eerst de aardbeien, daarna de kersen en de nectarines), ijsjes (hoe meer, hoe liever), barbecues en af en toe een fris glaasje wijn, laat op de avond, buiten op ons terras. Een overvloed aan heerlijke, smaakvolle groenten uit de tuin van de opa’s: de heerlijkste slaatjes recht uit de tuin…

Zomer staat ook voor lezen, buiten in het zonnetje. Al moet je hier in huis wel snel zijn: we hebben (nog) maar 2 ligstoelen en dus is het soms vechten voor je plekje onder de zon. Zomer is ook de koffers maken om op reis te kunnen vertrekken en uiteraard genoeg leesvoer voorzien voor de hele familie. Soms denk ik dat we meer boeken heen en weer sleuren dan kleren. Minstens 20 boeken reizen mee naar onze vakantiebestemming en terug. Gelukkig heeft de oudste intussen een e-reader. Haar 7 boeken laten haar niet meer toe om onze reis te overbruggen, en dankzij de technische vooruitgang kan je zelfs op vakantie extra boeken aankopen.

Zomer is familie en vrienden. Zomer is gezelschap en feestjes. De oudste verjaart, wij vieren onze trouwdag, ons oudste petekindje wordt een jaartje ouder, allemaal in één en dezelfde week. Bovendien is er niks leukers dan vrienden of familie uitnodigen en lang blijven babbelen op een mooie zomeravond. Tot de duisternis helemaal ingevallen is en iemand zich alsnog herinnert dat er de volgende dag misschien ook nog eens gewerkt moet worden.

zomerZomer is op reis gaan en genieten van kwalitijd met ons vieren. Tijd maken om van de zon te genieten, om samen met de kinderen een nieuwe stad te ontdekken, om geschiedenisverhalen te vertellen, om winkeltjes in en uit te lopen, om al onze zintuigen de kost te geven: kijken, ruiken, proeven, luisteren,… Om met zijn vieren samen te zijn, om na de drukte van een schooljaar bij te babbelen, om elkaar te herontdekken. Om gewoon samen te niksen en uit te rusten.

Mis ik de zomer? Natuurlijk wel. Zeker als de eerste winterprik je een beetje overvalt (ook al is het extreem laat dit jaar). Maar zondag maakten we ook de laatste afspraken voor het Sinterklaasfeest binnen 2 weken. De dochters zijn misschien al wat groot, maar onze mete- en petekindjes kijken wel vol verlangen en vol enthousiasme uit naar de komst van de Heilige Man en zijn Pieten. En dat werkt aanstekelijk ;-). We trokken onze “namen” voor Kerst, denken na over onze verlanglijstjes en beginnen stilaan ook plannen te maken voor het vieren van alweer een nieuw jaar. Laat de decemberweken dus maar komen, ik heb er echt zin in. En de vakantieplannen voor volgend jaar zullen we in januari dan wel eens bekijken…

Het kittelmoment #boostyourpositivity

Het laatste thema in de #boostyourpositivity-challenge van Danone is “kids”. Quality time met je kinderen en de grootste uitdagingen die je als mama doormaakt. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mama ben kunnen worden: ik had me mijn leven zonder kinderen niet kunnen voorstellen.

Als klein meisje was ik – naar het schijnt – al een zorgzaam moeke voor “het zusje van Zwarte Piet”. Jaja, de beste vriend van de Sint had speciaal voor mij een kleintje achtergelaten in een draagmandje. Maanden- of jarenlang heb ik mijn “kindje” en haar mandje overal heen gesleurd. Zelfs jaren later zat ze nog altijd (louter als versiering uiteraard) op een rek in mijn kamer, ook toen ik al veel te oud was om nog met poppen te spelen. Ik heb zelfs ooit nog geprobeerd haar aan de dochters te verpatsen, maar mijn popje had een krullenbol en dat vonden onze dames (opgegroeid met babypopjes) maar niks. Mijn (poppen)moederhart brak toen onze dames mijn poppemieke met dat rare haar maar akelig vonden…

Toen we aan kindjes begonnen, was ik daar vrij naïef in: je oefent een paar maanden en hup, 9 maanden later krijg je een baby en leef je nog lang en gelukkig. Maar het liep even anders. Niemand had me verwittigd dat het ook wel eens mis kon gaan. Dat de dromen over een kindje soms ook een abrupt einde kennen. En dus waren we des te meer dankbaar voor de meisjes die er wel kwamen. Onze grootste rijkdommen.

En het waren dan ook nog eens gemakkelijke kinderen. De oudste sliep al vanaf dag 3 door, de jongste had daar amper 8 weken voor nodig. En als je genoeg slaap hebt, dan kan je de wereld aan. Wij toch, want wij zijn nu eenmaal een familie van slapertjes. Allemaal. De grootste uitdagingen hier in huis zijn dan ook de ochtenden dat één of meerdere (meestal vrouwelijke) gezinsleden niet voldoende slaap gehad hebben. Dan kan er wel eens een boom(pje) (door)gezaagd worden of komt het al eens tot een uitbarstinkje.

En de appel valt niet ver van de boom hoor. Soms is het alsof de mama in een spiegel kijkt als ze de oudste bezig ziet. “Kruip maar rap in je bed, want je hebt duidelijk niet genoeg geslapen.” De oudste heeft dan nog het excuus dat ze midden in haar puberjaren zit en dus meer nood heeft aan slaap. Bij de rest van ons is het gewoon biologisch: wij hebben nu eenmaal meer slaap nodig dan de gemiddelde Vlaming ;-).

zoedt-wenskaart-mijn-hart-giechelt-van-gelukOnze grootste en meest geliefde kwalitijd speelt zich dan weer af in de zetel. ’s Avonds, net voor het slapen gaan, kruipen de vrouwen hier in huis met zijn drieën in de zetel. Onder een dekentje kijken we samen naar Thuis. Daarna moet de jongste naar boven en wat later volgt ook de oudste.

Op sommige avonden hangen we gewoon tegen elkaar aan: lekker warm en gezellig. En als de mama dan haar dochters dicht tegen zich aan voelt, dan kan ze zich soms niet inhouden. Dan wordt er al eens gekitteld, of in billen geknepen,… En dan wordt er hier gelachen tegen de sterren op, want de jongste kan daar niet tegen. De mama eigenlijk ook niet, wat de oudste intussen durft uit te buiten. En dan lopen die kittelgevechten uit de hand tot er iemand “zich overgeeft” of al lachend uit de zetel rolt.

Geen betere manier om alle stress en drukte van de dag van je af te lachen. Al weet ik niet of de onschuldige slachtoffers het daar altijd mee eens zijn ;-)!

 

Grote(re) dingen des levens

Het is gebeurd! De oudste is officieel groter dan de mama. Aan de vooravond van haar veertiende verjaardag zal ze nu toch zo’n 2 cm groter zijn dan ik. Valt het op? Nog niet echt, aangezien ik altijd op hoge hakken rondloop en zij voorlopig nog niet. Maar zij groeit nog en dat kan ik niet echt meer zeggen 😉

Het zat er uiteraard al een paar maanden aan te komen. Maar toen ik dit weekend thuiskwam van het werk en na een dag rondcrossen thuis dolblij de pijnlijke hakken uitdeed en op blote voeten verder liep, viel het ineens heel hard op. Waar ik tot voor een paar maanden nog net boven haar ogen keek, was dat ineens niet meer het geval…

Wij dus met twee in de spiegel gaan kijken, de jongste geraadpleegd, maar het werd pas helemaal officieel toen ook de papa constateerde dat de oudste nu inderdaad toch wel een beetje groter is. Hoewel ik voorlopig de schijn nog ophoud met mijn hakken, ben ik net een plaatsje doorgeschoven in de gezinsrangorde. En dan moet de jongste nog komen 😉

Ergens hoort het erbij en ergens is het toch een beetje vreemd en een beetje slikken. Ze is nog steeds mijn kleintje en zo lang is het nog niet geleden dat ze voor het eerst in mijn armen lag. In mijn ogen toch niet. Wat is nu 14 jaar? Maar voor haar zijn die 14 jaar een heel leven. En zij groeit elke dag, zet elke dag nieuwe stappen op weg naar de volwassenheid. En wij laten haar elke dag een beetje meer los. Soms met tegenzin (omdat we dat kleine baby’tje nog steeds koesteren), maar veel vaker met bewondering en fierheid. En nu is dat kleintje groter dan de mama. Daar is de mama blij om, maar diep vanbinnen heeft ze toch ook even iets weggeslikt…