Just a perfect day…

20170316_131043[1]_miniWat. Een. Stralende. Dag! Volop genieten van het zonnetje én een zeer aangename temperatuur. Heel even hing de lente in de lucht. Toen ik tijdens mijn middagpauze mijn gezondheidswandelingetje deed, zat de studentenstad waar ik werk vol leven. Studenten hielden hun middagpauze op het Ladeuzeplein, de terrasjes zaten vol en het was aanschuiven voor een ijsje. Ik zag (witte) blote benen, t-shirts en hier en daar werd er zelfs al een auto gespot met het dak open. Het was een vrolijke dag met geweldige, blije, zomerse muziek op de radio. Het zonnetje dat de hele dag fel door het raam scheen gaf extra energie: ik heb er een productieve werkdag opzitten.

20170316_191704[1]_miniEn het was zelfs al tijd voor ons eerste ijsje van het jaar! Want een zomerse dag is niet “af” zonder ijsje. En dus reden we naar onze dorpscremerie en haalden er onze portie zomers geluk. “Zo blij dat de lente er eindelijk is”, verzuchtte de echtgenoot. Toen ik lachte dat hij dan maar goed moest profiteren, want dat het er morgen weer op zit, kreeg ik de plaatselijke wijsheid terug: “Dat hebben we dan toch maar gehad.”

Soms moet het niet meer zijn: het zonnetje dat volop straalt, een helderblauwe hemel, blije muziek, goed gezelschap en een ijsje. Een perfecte dag. Een mens heeft eigenlijk niet veel nodig om gelukkig te zijn, als je maar weet te genieten van wat je hebt. En misschien doen we dat wel te weinig. Ik toch…

Advertentie

As we speak #hectische januari

Een “As we speak” is een blogpost waarin je vertelt over je huidige bezigheden. Kleine zaken die je gelukkig, gek of gefrustreerd maken, maar die geen hele blogpost waard zijn. Een verzameling kleine feitjes dus waarin je even halt houdt bij het leven “zoals het is”. Een poging tot een terugkerend rubriekje, geïnspireerd door Lilith van Tales from the Crib.

Haast en spoed… Januari was een hectische maand. Een combinatie van teveel (Nieuwjaars)feestjes, een drukke professionele agenda, en een activiteitenagenda die nogal vol zat en niet echt goed afgestemd was. Het was een maand van thuis snel even binnenwaaien en alweer vertrekken. Het was een beetje chaotisch: de planning werd regelmatig omgegooid, er werd te vaak met dagen geschoven. Het was veel improvisatie en daar hou ik niet zo van. De goede voornemens voor 2017 – maat houden – bleken moeilijk uitvoerbaar. Maar de maand zit erop, we zijn opnieuw met een schone lei gestart en planden onze eerste week meteen bomvol. Zucht.

Wandelen. Het perfecte tegengewicht tegen de drukte. De leiband nemen en de hond vragen of ie mee gaat wandelen. Ook de jongste en de echtgenoot offerden zich wel al eens op. Het was schoon weer deze maand. Koud en zonnig. De sloten kregen zelfs een laagje “kelderijs”. Terwijl de hond haar terrein markeerde, ons heel vaak ophield om nog eens te snuffelen en te ontdekken wie haar was voor geweest, waaiden wij uit. We genoten van het zonnetje en lieten de wind de muizenissen uit ons hoofd blazen. Dat we daardoor ook ons stappenaantal haalden, was ook mooi meegenomen. Maar mijn wandelenthousiasme neemt wel een flinke duik van zodra het miezert of erger. Duimen voor een vroege lente dan maar, of voor een koude, zonnige winterprik?

Lezen. Een hele maand was ik in de ban van Bruce Springsteen, “Born to Run – Mijn verhaal”. Ik leerde “The Boss” kennen dankzij de echtgenoot. Hij was een grote fan en sleurde me ergens in de tweede helft van de jaren ’90 mee naar mijn eerste Springsteen-optreden. Ik was meteen verkocht. De power, het ritme, de rush die uitgaat van de concerten, de vertelkracht. Intussen vergezel ik de echtgenoot al een kleine 20 jaar, heb ik al meer dan 10 optredens meegemaakt en het blijft elke keer weer een belevenis. Het was fijn om dit nu allemaal eens van de andere kant te kunnen bekijken. Om te zien hoe de rocker dit zelf beleeft, om (een stukje van) de mens achter de zanger, bandleader, performer te leren kennen. Zijn geluk, zijn onzekerheden, zijn demonen.  Het was herkenbaar: je hoort de stem van de optredens in het boek. Mooi, ontroerend, soms hard en vol onzekerheid. Een aanrader voor zij die de concerten weten te waarderen!

Het volgende boek ligt intussen ook al klaar: “Dokter Zjivago”. Benieuwd of dit familie-erfstuk (mijn opa had vroeger een exemplaar op het schap onder de tv staan. Ik herinner me nog goed de beeltenis van Omar Shariff) de tand des tijds heeft doorstaan. Ik popel om eraan te beginnen!

Cola Light. Nog steeds afgekickt! Deze week vond ik dat ik bewezen had lang genoeg zonder te kunnen en haalde ik nog eens een blikje boven. Eén slok was voldoende om te beseffen dat het écht niet meer lekker is. En dus heb ik de rest van het blikje door de gootsteen laten verdwijnen. Het kan me niet meer bekoren. Straf als ik bedenk hoeveel moeite het me kostte om tijdens mijn zwangerschappen 9 maanden lang van de aspartaam weg te blijven. Het was telkens het eerste wat ik vroeg na de bevalling, “en dan nu een Cola Light”. Het smaakt me niet meer. Jeuij!

Onze januari was hectisch en bij momenten een beetje chaotisch. Er was minder tijd voor elkaar dan ik gewenst had. En toch. Met mijn meisjes “The Choice” kijken en met zijn drieën een zakdoekje nodig hebben op het meest pakkende moment. Ons klaarmaken voor een familiefeestje, mijn beide opgroeiende dochters de trap zien afkomen en ongelooflijk fier zijn op die twee knappe dames in wording. Geflatteerd zijn als dat ene nichtje de dochter met de mama verwisselt. Gelukkig kan ook de dochter er ook nog mee lachen ;-). De echtgenoot missen als hij één nachtje “op verplaatsing” is voor teambuilding. Me groot houden, maar toch reuzeblij zijn als hij gewoon weer thuis is amper één dagje later. Het zat ‘m deze maand écht wel in de kleine dingetjes

Oh look, it’s coffee o’clock!

We hebben 2017 gehaald en ik heb nog geen Cola Light aangeraakt. Intussen staan we al 3 weken droog. Wel compenseren we de nood aan cafeïne nog steeds met ons dagelijkse kopje koffie. Niets fijner trouwens dan opstaan met een dubbele caffe latte, vers uit onze Senseo. Er is geen mooier ochtendritueel dan de krant rustig lezen, op het gemakje ontbijten en eindigen met mijn “bakje zwarte troost”. Het is voor ons momenteel nog kerstvakantie, onze ochtenden verlopen dus heel erg relax.

Binnenkort klopt de dagelijkse realiteit weer aan. Het is net iets minder genieten als je ’s ochtends al vroeg de trein moet halen en dus al binnen de 5 minuten écht wel het huis uit moet zijn, maar per se nog dat kopje hete koffie naar binnen wil spelen. Tot mijn grote frustratie blijk ik toch niet helemaal hittebestendig te zijn. Het is bovendien niet bepaald aangenaam om de rest van de dag met een verbrand gehemelte te functioneren. 5 minuten extra inplannen om dat ongemak te voorkomen, zou al een wereld van verschil maken op zo’n morgen, maar kiezen tussen koffie of 5 minuten extra slaap is een onmenselijke opgave, of niet?

feliks10Maar heel soms mag het nog net iets meer zijn. Dan ben je op shopping trip in Lier en besluit je de winterkou even te ontvluchten in die ene nieuwe koffiebar, Feliks. Dan bestel je daar een “White Christmas” en krijg je zo’n gigantische, verse, heerlijke caloriebom. Om je duimen en vingers bij af te likken. En dan was er nog niet eens tijd om ons aan de taarten of de bagels te wagen. Ook al zagen ook die er overheerlijk uit. Besluit je daar ter plekke om snel een nieuw excuus te zoeken om naar Lier te trekken, om nog eens zo’n koffie te mogen degusteren.

En dan te bedenken dat één van de hoofdredenen om de Cola Light aan de kant te schuiven, mijn gezondheid was. In 2017 eindelijk af willen van de kunstmatige zoetstoffen en de bijhorende overmatige trek in zoetigheden. Tja, of zo’n “White Christmas” op dat vlak een vooruitgang is, dat betwijfel ik, maar man, wat hebben we van elk lepeltje genoten. En zeggen dat ik tot een half jaar geleden zelfs geen koffie dronk, op een zeldzame Starbucks na. Het kan verkeren.

Een ramp: onze Senseo is kapot

Vrijdagochtend begaf het klepje waarmee je het deksel van de Senseo vastzet, het. Daardoor is het toestel niet meer te gebruiken. Bij een poging waarbij ikzelf al drukkend het klepje verving, liep het water er langs alle kanten uit – jammer genoeg niet in het kopje. Verschillende oplossingspogingen hadden geen impact en dus zitten we hier voorlopig zonder koffie. En dat is een kleine ramp.

IMG_7007Grappig eigenlijk voor iemand die tot voor 3 maanden geen koffie dronk, maar door de heerlijke geur van een Italiaanse cappuccino van de echtgenoot toch voor de bijl ging. Al snel werd het een gewoonte. Een echte koffiefreak of cafeïneverslaafde ben ik nog steeds niet, maar ik moet wel bekennen dat ik mijn dubbele caffe latte na amper 3 dagen al mis. Vreselijk mis eigenlijk. Daar waar ik me voor de koffieperiode door de ochtend worstelde met een blikje cola light als opkikker bleek dit geen alternatief meer. Na amper 3 maanden smaakt het absoluut niet meer op een nuchtere maag. Een kleine test vrijdag eindigde met een half blikje in de gootsteen.

Jarenlang stond het Senseo-toestel hier stof te vergaren op het aanrecht. Mocht het enkel in actie komen als we bezoek over de vloer kregen. Dat was ook de reden dat we het zo’n 10 jaar geleden in huis haalden. Tijdens een uitwisselingsweek met een Italiaanse school zou een Italiaanse collega van de echtgenoot komen logeren. In onze ogen konden Italianen écht niet zonder hun dagelijkse portie cafeïne en dus zorgden we voor een oplossing. Bleek dat de Italiaanse collega eigenlijk meer een theeliefhebster was en dat het Senseo-toestel hier toch een week min of meer onaangeroerd bleef.

Maar de familie vaarde er wel bij. Mijn ouders hoefden hun thermos niet meer mee te zeulen als ze eens op de kinderen kwamen babysitten en tijdens feestjes kon er ineens wel een koffietje geserveerd worden bij de verjaardagstaart. Af en toe vergaten we nog eens om pads in huis te halen en moesten we nét voor de aankomst van de eerste gasten in allerijl nog terug naar de winkel, maar eigenlijk stond de Senseo vooral héél vaak in de weg op het aanrecht. Ooit was er zelfs eens een experiment met chocomelk via de Senseo, maar ook dat overtuigde ons niet: degene die ooit bedacht dat je ook wel chocoMELK op basis van water kon serveren, verdient wat mij betreft minstens een jaar eenzame opsluiting met enkel zijn eigen ondrinkbaar bruin vocht als beloning.

Maar de laatste 3 maanden ontwaakte de Senseo eindelijk uit zijn winterslaap. Elke dag serveerde het toestel een “dubbele” caffe latte en wat genoot ik daarvan. Het ontbijt was niet af zonder mijn bakje troost. Even een momentje rust voor ik me in de hectiek van de dag zou storten. Tot het vrijdag dus niet lukte en ik intussen al 3 dagen op mijn kin klop. Ontwenningsverschijnselen. Vreemd hoe snel je blijkbaar gewend raakt aan dat nieuwe ochtendritueel, hoewel je eerder zonder problemen 42 jaar overleefd hebt zonder.

En dus vroeg ik op de tweede ochtend zonder maar heel lief aan de echtgenoot of hij alstublieft misschien een nieuw toestel onder de kerstboom wil leggen? Of moet ik misschien toch maar een briefje naar de Sint sturen? Want ik ben écht wel héél braaf geweest dit jaar. En 34 koffieloze dagen is misschien toch nog wel héél lang om mijn gezinsleden op te zadelen met mijn ochtendhumeur ;-). Toch?

Home sweet home

Een weekje verlof met zijn viertjes, een weekje thuis. Geen (reis)plannen, geen weekendje weg, gewoon thuis de batterijtjes opladen. Niet dat het rustig was. Daar zorgden de dochters met hun rijk gevulde programma wel voor. Bovendien had ook de mama een paar to do’s op haar lijstje staan. De echtgenoot werkte dan weer zijn schoolwerk wat bij. Saai? Nee hoor, voor mij was het deze week echt genieten.

Laat me duidelijk zijn, ik ga graag op reis, ik ontdek graag nieuwe steden en ben er graag eens helemaal uit. Maar tegen korte tripjes zie ik hoe langer hoe meer op. Dat thuiskomen na een drukke werkweek, razendsnel inpakken, alles in de auto gooien en nog een paar uur onderweg zijn in een lang uitgesponnen avondspits met allemaal mensen die op hetzelfde moment hetzelfde lumineuze idee hebben, om dan een paar nachten slecht te slapen in een vreemd bed: is dat ontspanning?

Eens je je bestemming en je gezelschap hebt bereikt, valt het allemaal wel in zijn plooi en is het meestal wel de moeite waard, maar na een paar daagjes keer je dan terug huiswaarts en kan je meteen terug in je werkritme stappen. Soms vind ik dat “much ado about nothing”. Je keert vermoeider terug dan je vertrok en dan je zou zijn als je gewoon was thuisgebleven. Al je thuiswerk is blijven liggen en bovendien heb je jezelf nog eens met extra werk opgezadeld. Dat je dan tussen het werken door kan afhandelen.

Neen, dan doe je mij meer plezier met een rustige vakantieweek thuis. Lekker uitslapen, op het gemakje ontbijten met de krant erbij. Rustig de tijd nemen om het huishouden bij te werken of om uitgebreid te koken voor ons allemaal. Genieten van een uitgebreide lunch met een paar vriendinnen, van een Ikea-uitstapje met ons viertjes, van een wandelingetje met de hond of van een boekenbeurs-verkenning met de echtgenoot en de dochters tijdens mijn middagpauze (tussen de drukte van de dag door). Chauffeur spelen voor de dochters. ’s Avonds samen in de zetel zitten, met de dames des huizes naar Gossip Girl kijken, met de kaarsjes aan. Of gieren met “Wat als?” met een glaasje wijn erbij. Of oprecht ontroerd worden door “Finding Dory”, alweer een pareltje uit de Disney-stal.

Er was tijd om bij te praten, om te discussiëren, om terug eenzelfde gezinsgolflengte te vinden. Om elkaar te plagen, te kietelen en samen te lachen, tot de tranen over onze wangen rolden. Het is een luxe dat onze tienerdochters er nog voor open staan en er in hun drukke schema, tussen de activiteiten en de vriendinnen door, ook nog een plekje voor vrijhouden. We kiezen er ook bewust voor om onze dagen niet te vol te plannen en ruimte te houden voor het onverwachte: een leuk bezoek, een last minute uitstapje. En hebben we eens geen zin, dan gooien we de planning om en maken we ruimte voor wat rust in huis. Dan lezen we een boekje in de zetel, of in ons leeshoekje in de veranda. Dan vind je hier vier gezinsleden die verspreid doorheen het huis allemaal aan het lezen zijn. Allemaal weggezonken in hun eigen imaginaire boekwereld.

Is het hele to do-lijstje voor deze week afgewerkt? Natuurlijk niet. Was dat belangrijk? Niet echt. De batterijtjes zijn in ieder geval opgeladen, we zijn er weer klaar voor om de school-, werk-, hobby- en andere druktes te trotseren de komende weken. Vanaf maandag toch, nu nog even niet. Nog twee daagjes energie tanken thuis ;-).

home

(www.justhappyquotes.com)

Un cappuccino, per piacere!

Het is gebeurd! Ik ben van kamp gewisseld. Ik drink koffie. Cappuccino, één kopje ’s morgens. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou schrijven. Ik was geen koffieliefhebber. Ik lust het wel, maar ik vond er eigenlijk niet veel aan. Bovendien wou dat zwarte goud nogal eens op mijn maag blijven liggen en durfde het mij ’s nachts al eens uit mijn kostbare slaap houden. Het hielp ook niet dat ik tijdens mijn zwangerschappen een plekje niet ver van de koffieautomaat had. Ik voel de misselijkheid nog opkomen telkens een collega een vers bakje troost kwam halen. Die geur! Waar ik tevoren zelden wel eens een kopje durfde te nemen, was ik na mijn zwangerschappen helemaal immuun voor koffie. En dus hield ik het bij warme chocolademelk of een sporadisch kopje thee.

Mijn cafeïnerush ’s morgens vond ik in mijn ochtendblikje Cola Light. En ja, ik weet het, het is een vreemde gewoonte. Dat zie ik toch telkens in de blikken van de omgeving als ik er thuis in de rapte niet in geslaagd ben om te ontbijten en dan maar op de trein mijn belangrijkste maaltijd van de dag naar binnen speel. Inclusief blikje Cola Light. Bovendien is het niet echt gezond, doe ik al eeuwen pogingen om de verslaving af te bouwen, zonder al te veel succes overigens, en heb ik steeds meer cafeïne nodig om hetzelfde effect (een iet of wat wakkere staat) te bekomen.

Verandering van omgeving kan dan deugd doen. Zeker omdat je in Italië zo goed als nergens nog Cola Light vindt. Bovendien maakt het niet echt deel uit van het gemiddelde ontbijtbuffet in een Italiaans hotel. En dus dronken we water, of (vers) fruitsap. Tot de ochtend dat de echtgenoot voor één keer een kopje cappuccino bestelde. Wat rook dat ontzettend lekker. En dus bestelde ik de volgende ochtend ook een bakje Italiaanse troost. En smaken dat dat deed! De gebruikelijke neveneffecten bleven ook uit: geen last van een zware maag en rustige nachten.

En dus vroeg ik de volgende morgen opnieuw een kopje cappuccino, en de dag daarna nog eentje. De laatste week in Italië startte telkens weer met een zalige Italiaanse koffie. Het werd stilaan een gewoonte. En terug in België bleef ik dat volhouden. Want een Senseo hadden we al, voor het bezoek, weet je wel.

Intussen ben ik al een tijdje terug aan het werk. Liggen de echtgenoot en de dochters nog te slapen als ik opsta en aan mijn ochtendritueel begin. Elke morgen neem ik de tijd om te ontbijten, met een kopje cappuccino, mijn Italiaanse cornflakes en de krant erbij. Stiekem geniet ik wel van de rust ’s morgens, van het ontbijt in mijn eentje. Bij goed weer zit ik in onze tuinkamer, met de deur open, in het zonnetje.

IMG_7007En ja, tot mijn verbazing hoort daar nu ook een kopje koffie (of een caffè latte) bij. Het hoort bij de zomer, het hoort bij de rust ’s morgens, ik neem ook echt de tijd om ervan te genieten. Ik mis de cafeïneboost van mijn blikje Cola Light ook absoluut niet (en begin mezelf stilaan ook af te vragen hoe ik dat in godsnaam al die tijd op een quasi nuchtere maag naar binnen kreeg).

De hamvraag zal zich allicht begin september stellen als we hier allemaal samen terug aan onze ochtendrush beginnen en het een pak minder relax zal worden. Is de cappuccino een blijvertje of wordt het een Italiaanse zomerherinnering? Maar op één of andere manier lijkt het absoluut geen straf om de wekker een kwartiertje vroeger te zetten zodat ik nog op mijn gemak van mijn kopje koffie kan genieten. Stel je voor, binnenkort word ik nog een ochtendmens ;-)!

Juli was…

Met een paar dagen vertraging wegens schilderwerken in huis, toch nog een maandoverzicht. En juli stond volledig in het teken van vakantie, Italië, vriendschap, rust, genieten en ons gezin.

IMG_6538Italië. Wat het Songfestival allemaal niet kan doen. Dat een Italiaanse deelname zoveel indruk kan maken dat het al die jaren later nog gevolgen heeft. Toen ik als 13-jarige bakvis viel voor de knappe ogen van Raf, zat de verleiding in het complete plaatje. Het melancholische nummer (Gente di mare), de onbegrijpelijke taal, het contrast tussen de in mijn ogen zachtere, verlegen jongeman aan het begin van zijn carrière en de ietwat brute, vol zelfvertrouwen zittende zanger met reputatie. Het liedje bleef bij, de zangers verdwenen naar de achtergrond, maar ook de taal bleef sluimeren. 4 jaar later was de keuze voor Italiaans er eentje vanuit het hart.

Toen we 5 jaar geleden voor het eerst met onze meisjes naar Italië trokken, voelde dat voor mij een beetje als thuiskomen. Het lekkere eten, de rust, de zon, de mentaliteit, het Italiaans. En het zaadje is intussen ook bij de dochters geplant. Vooral de oudste is helemaal mee in het Italiëverhaal. Al liet ook de jongste dit jaar weten dat ze Italiaans wil leren, zodat ze zich kan redden als ze later naar Toscane trekt. Tot afgrijzen van de echtgenoot, die het tijd vindt om de Italiëzotheid wat te laten rusten.

Vriendschap. 5 jaar Italië, 4 jaar Noorse ontmoetingen. We kijken er met zijn allen naar uit. En dat allemaal dankzij de vriendschap die de jongste 5 jaar geleden sloot met een Noors leeftijdsgenootje. Twee dolle weken, samen spelen, samen zwemmen, communicatie met handen en voeten en dankzij vertalingen van de papa’s die daardoor ook veel contact hadden. Twee jaar later volgde een nieuwe toevallige ontmoeting en kregen we weer 2 prachtige weken samen.

Intussen regelen we ontmoetingen via Facebook en tellen we allemaal af. Het klikt nog altijd tussen de meisjes, die 10 minuten nodig hadden om te ontdooien, maar daarna geen moment uit elkaars buurt te vinden zijn. Tussen de papa’s, die samen voetbal kijken en politiek bediscussiëren. Tussen de mama’s, die over hun dochters en hun wegen naar volwassenheid ideeën uitwisselen. Samen zonnen, samen zwemmen, samen eten, samen praten. Grappig hoe je over de grenzen heen toch telkens opnieuw zoveel gelijkenissen ontdekt. Zoveel meer dat we delen dan dat ons scheidt. Op naar de volgende ontmoeting. In België, Noorwegen of Italië dan maar weer…

Talen. De echtgenoot en ik zijn talenmensen. Hij Germaans, ik Romaans. Maar we delen een liefde voor boeken. Taal als communicatiemiddel was meer iets voor hem. Hij stapt makkelijker op mensen af en staat meer open voor contact. Ik ben voorzichtiger. Ik zal daardoor soms ook afstandelijker overkomen, terwijl ik niets liever zou willen dan meepraten. Maar intussen hoort het bij vakantie. En nog steeds is hij vlotter en legt hij makkelijker contact, maar ik heb bijgeleerd.

Het mooiste is echter te mogen zien hoe de dochters zijn opengebloeid. De jongste lijkt op haar papa. Geen problemen met communiceren, in welke taal dan ook. Of met handen en voeten, maar binnen de kortste keren heeft ze wel vriendjes en vriendinnetjes. Zij werd in de loop der jaren wat kieskeuriger, leerde dat je soms wel eens het deksel op de neus krijgt als je te open bent. De oudste neigde wat meer naar de mama en had soms een duwtje in de rug nodig. Kreeg in het prille begin wel eens hulp van de zus, maar wil dat niet langer en overwint zichzelf. En doet dat met brio en geniet ervan. Ze krijgt hoe langer hoe meer communicatietrekken van de papa. En de mama kijkt toe en geniet. Ons grootste cadeau voor hen is misschien wel hun openheid naar en interesse in anderen.

Rust, genieten en ons gezin. Je hoeft er uiteraard niet helemaal voor naar Italië te reizen, maar onze 3 weken samen hebben ons wel deugd gedaan. Ruimte maken voor elkaar, voor onze dochters, is makkelijker als er een hele dag geen “moetjes” op je programma staan. Als je niet in de sleur zit van werk, huishouden, school, taken… En dan kom je thuis met het vaste voornemen om de Italiaanse stemming ook thuis vast te houden, maar al snel slorpt de realiteit je weer op. Ben je weer aan het wassen, plassen en schilderen voor je er erg in hebt. Dan zijn de dochters een weekje naar zee met hun grootouders, schilderen de mama en de papa intussen de woonkamer en is het de jongste die elke avond aan de telefoon vraagt: “hebben jullie vandaag wel al me & you-time gehad?”.

IMG_6657Maar misschien zit dat genieten vooral in de kleine dingen. In een dag samen schilderen en samen meezingen met “Radio Nostalgie”, waar ze verdacht veel nummers uit onze jeugd draaien. In het aftellen en uitkijken naar het moment dat we de dochters kunnen ophalen en ze weer thuis zijn. In het getater de hele rit naar huis. In het samen zijn met elkaar en met fijne mensen. In het nu leven. Niet blijven hangen in wat had kunnen zijn, wat anders had gekund of gemoeten. Geen zorgen maken over wat morgen komt, maar gewoon vandaag genieten. Lukt dat? De ene dag wat beter dan de andere, maar misschien zit de schoonheid vooral in het proberen, elke dag opnieuw, en minder in het slagen zelf.

Als ik dat nu eens meeneem naar augustus?

Toscane: de geliefde bekende.

Onze eerste week vakantie in Italië brachten we door in Toscane, intussen al voor de vijfde keer. We kennen de streek, we kennen onze agriturismo, we kennen de eigenaar, we kennen zelfs de stadjes in de omgeving. En toch verveelt het niet. Toch is het telkens opnieuw de eerste bestemming die de kinderen opperen wanneer we over onze vakantieplannen beginnen te praten.

Het is er mooi weer. In de vijf jaar dat we er logeerden hebben we er anderhalve dag minder weer gehad. Het heeft er ooit eens een nacht en een voormiddag gestormd. Dat was de avond van de halve finale tussen Nederland en Argentinië op het WK 2014 in Brazilië en de echtgenoot was samen met onze Noorse vriend de heuvel op geklommen om de match te gaan bekijken. Het werd een lange match, want het draaide uit op verlengingen en strafschoppen en eigenlijk bleek er die avond ook niet veel te zien, vertelde de echtgenoot achteraf. Het onweer dat we in de verte hoorden rommelen, kon niet op het einde van de match wachten. En dus moesten de echtgenoot en de Noorse vriend de heuvel af in hels weer. Een zanderige steile heuvel verandert na een regenbui in een gladde, glibberige modderpoel. Een halfuurtje na de match stond er dan ook een modderduivel voor de deur van ons appartementje. Door en door nat en verschrikkelijk vuil. De volgende morgen was het grijs, viel er nog wat regen en was het vooral héél erg winderig. Geen zwembadweertje dus. De enige mindere dagen in de 8 weken die we er al doorbrachten.

Je ontmoet er fijne mensen. Ergens terugkeren waar je al geweest bent, zorgt ervoor dat je weleens mensen opnieuw tegenkomt die er een jaar eerder ook al waren. Dat kan meevallen, dat kan tegenvallen, maar in ons geval was het een fikse meevaller. Toen we er het eerste jaar logeerden, ontmoette de jongste een Noors meisje, waar ze een hele week mee doorbracht. Ook tussen beide ouderparen klikte het. Intussen brachten we al voor de vierde keer tijd samen door in Toscane en het blijft telkens opnieuw een fijn weerzien. Voor ons hoort het intussen bij Toscane: Noorse ontmoetingen. Ook de oudste vond dit jaar aansluiting bij een internationaal groepje jongeren. Er werd lang gebabbeld, er werd genoten van elkaars gezelschap. Maar er is ook een keerzijde: het maakt het moeilijker om te vertrekken. Dit jaar vertrokken wij als eersten. Zij zouden nog een weekje blijven. En dan is het moeilijk om de knop om te draaien, zeker als het fijne dagen waren. Dan vloeien er wel eens traantjes bij de dames des huizes.

Het bekende geeft rust. Weten waar je terecht komt, weten hoe ver je moet rijden, waar de winkels zijn, welke stadjes je opnieuw wil bezoeken, waar je lekker kan eten voor een eerlijke prijs, dat geeft mij rust. Ik heb soms echt wel last van reisstress: de lange rit, het pakken, hoe zal het er zijn: is het (min of meer) proper, zal er gezelschap zijn voor de kinderen, is het er rustig genoeg om goed te kunnen slapen? De avond voor we voor het eerst alleen met ons gezinnetje naar het buitenland zouden trekken, stelden ook onze dochters de vraag “of het allemaal wel zou meevallen en of ze wel andere vriendjes zouden ontmoeten”. Hier weten we zeker dat er andere kinderen zullen zijn, dat de communicatie na een paar dagen toch op gang komt en dat het allemaal wel losloopt. Voor mij is de vakantie dan ook geslaagd als ik mijn meisjes zie genieten. Als ze contact leggen, als ik hen hoor praten en spelen. Als ze ’s avonds niet lang genoeg buiten kunnen blijven “want de anderen zijn daar ook nog”. Als ik hun ogen zie blinken na alweer een geweldige dag. Als een uitstapje niet per sé hoeft, “want de rest blijft vandaag ook hier en we hadden afgesproken”…

De feestjes zijn zalig én lekker. 3 keer per week organiseert de eigenaar een feestje in het hoofdhuis, waar alle gasten welkom zijn. “Welcome party, pizza party en pasta party”. Het eten is eenvoudig, maar overheerlijk. Bovendien wordt er gedanst, gezongen, of samen naar het EK voetbal gekeken. Het is een geweldige ijsbreker, zeker als blijkt dat je voor én na de feestjes allemaal samen diezelfde heuvel moet beklimmen of afdalen. De beste manier om in contact te komen, om kennis te maken of om bij te praten. Voor een mama is er niks mooiers dan de dochters voor of achter haar zien of horen tateren.

Ze spreken er Italiaans. Ik weet dat bovenstaande dingen ook elders te vinden zijn, in Frankrijk, Spanje, Griekenland, Portugal of een eilandje in de Middellandse Zee. Maar hier komt de Italianist in mij 2 weken aan zijn trekken. Italiaans horen, pogingen doen om het te spreken, ik geniet ervan. Het hoort bij vakantie. Engelse antwoorden krijgen omdat ook zij hun vreemde taal willen oefenen en omdat ze blijkbaar héél erg duidelijk horen dat je toerist bent, nemen we er dan maar bij.

Voor ons is Toscane rust en genieten. Al 5 jaar lang. Al wordt het nu misschien wel tijd dat we een ander stukje wereld zien. De echtgenoot heeft het soms wel wat gehad met de Italiaanse chaos, het domani-principe (morgen is er nog een dag), het verkeer, de heuvels (het draaien en keren, de concentratie), altijd weer pizza en pasta of ijsjes. Misschien wordt het nu echt wel tijd om onze Noorse vrienden in eigen land een bezoekje te brengen ;-).

Toscane 2016

Een beetje Italië in België

We zijn terug in het land. Onze jaarlijkse vakantie zit er jammer genoeg op. 2 weken Italië en we hebben met volle teugen genoten. Van het weer, het lekkere eten, de ijsjes, het zwembad, de uitstapjes, het gezelschap en van elkaar. Een verslag, onze hoogtepunten en mindere belevenissen, de vakantieversies van mijn “Stommiteiten”,… volgen zeker nog de komende weken.

Maar wat een terugkeer! Voor één keer kwamen we niet in een temperatuurshock terecht, maar kregen we bij onze thuiskomst Italiaanse temperaturen. Kwestie van de overgang dit keer wel verteerbaar te maken. Dat was de voorbije jaren wel eens anders, met als triest dieptepunt die keer dat we in Turkije vakantie vierden, er vertrokken met bijna 40 graden en een dagje later ontwaakten bij een Belgisch grijze 12 graden.

IMG_6970Bovendien hebben wij hier wel meer trucjes om het vakantiegevoel nog even te laten doorleven. Vakantiesouvenirs hadden we dit jaar niet meer bij. De kinderen hebben geen Italiaans T-shirt of zilveren oorhangertjes gekozen op één of ander marktje of bij één of ander stadsbezoek. Een T-shirt dat ze in eerste instantie met veel enthousiasme aan iedereen showen, maar dat na de zomervakantie vrij snel ergens in een hoekje van hun kleerkast terecht komt om nooit meer op te duiken. Te veel vakantiesfeer, niet geschikt voor op school en een jaar later blijken ze er helemaal uitgegroeid. Als dat fantastische T-shirt al de Belgische after-reis-was overleeft, want ook dat is niet altijd een zekerheid.

Of de oorringetjes, die “gespaard” worden voor de speciale gelegenheden, maar waar na één lange, intense feestavond toch van blijkt dat onze dochters er allergisch op reageren. En de hangertjes dus toch geen “echt zilver” blijken te zijn, ook al was de verkoper op het marktje héél erg zeker van zijn stuk. Of die helemaal verkleurd blijken te zijn na een douchebeurt, waarop we samen beslissen dat groen uitgeslagen oorbellen misschien toch niet de meest ideale keuze zijn voor meisjes met een heel gevoelige huid.

Dit jaar brachten we uit onze agriturismo wel zelfgemaakte wijn, olijfolie en pasta mee. Zodat we ook de komende weken af en toe nog eens Italië op ons bord kunnen brengen. Of van een mooie zomeravond genieten met een heerlijk glaasje witte wijn. Al mag de pasta van de echtgenoot en de dochters nog wel even in de kast blijven. Na 2 weken Italiaans eten hebben mijn huisgenoten hier even behoefte aan normale Belgische kost. Wat ik wel begrijp, maar ergens ook jammer vind.

Toen we lang geleden, in het vijfde middelbaar, op Romereis gingen, bleek ik al de enige te zijn die het absoluut niet erg vond dat er bij terugkeer een lasagne op het menu stond. Daar waar de jaargenoten al dagen aan het fantaseren waren over de gerechten die ze in België wilden eten, genoot ik intens van al dat Italiaans heerlijks en mocht dat voor mij gerust nog even blijven duren. Ik had ook absoluut geen nood aan het McDonald’s-uitstapje in Rome waar iedereen naar aftelde. Maar volgende week zijn we al 10 dagen terug thuis, dan wordt het  dringend tijd om nog eens wat Italiaans op ons menu te zetten. Toch?

Ook ontbijten doe ik momenteel nog altijd op zijn Italiaans. Vorig jaar ontdekte ik de ontbijtgranen van “Gran Cereale”. Al bij ons eerste Coop-bezoekje bleek dat ze dit jaar hun gamma zelfs nog uitgebreid hebben, met een chocoladeversie. Zalig! En dus sloeg ik meteen een voorraadje in, sleurden we dat mee de Alpen over en kan ik me ’s morgens nog even in Italië wanen als ik in onze veranda geniet van de Belgische zomer. Jammer genoeg zijn die dingen maar beperkt houdbaar en dus zal ik binnen een paar weken weer moeten overschakelen naar het Belgisch brood of de Amerikaanse graanvarianten.

Maar tegen dan is het “dolce far niente-gevoel” allicht ook al uit mijn systeem en word ik weer helemaal in de Belgische hectiek gezogen. Ook al nemen we ons elk jaar voor om toch een beetje Italiaanse rust te behouden, om toch wat meer te genieten, om onze pauzeknop van op vakantie ook tijdens het jaar wat meer te activeren. En ach, misschien duren mooie liedjes niet lang, maar we doen toch weer een poging. De wijn staat hier al koud ;-).

Kleine momenten van geluk

Onze dochters hebben dansoptreden dit weekend. Zaterdagavond en zondagavond geven ze allebei het beste van zichzelf. Dit jaar zijn ze zelfs “jubilarissen” binnen de dansschool, al telt hun 5 jaar dienst nog niet om hen in de bloemetjes te zetten op het podium. Die eer is enkel voor de jubilarissen met 15 en 20 jaar op de teller weggelegd.

Zenuwachtig zijn onze meiden eigenlijk niet. De zenuwen horen eigenlijk meer bij de laatste hectische weken repetitie, als de laatste hand gelegd wordt aan de dansjes. Maar deze week, bij de eerste oefensessies in de zaal en op het podium (met de juiste kledij en attributen) is het alsof alles in de plooi valt. Loopt alles perfect? Natuurlijk niet, dat mag ook niet: de generale repetitie moet ook gewoon volledig fout lopen voor een goede première, maar onze meisjes hadden er zin in.

Zaterdag moeten ze er al héél vroeg zijn. De show wordt in de namiddag nog eens helemaal doorlopen. In het begin van hun danscarrière was dat zwaar. Meestal waren onze meisjes dan al moe tegen de start van hun eigenlijke optreden, maar nu vinden ze een namiddag bij de dansvriendinnetjes gewoon leuk. Er wordt héél veel getetterd, gegiecheld, gelachen en gesnoept achter de schermen. Tot het beginuur nadert en het wel echt wordt. Dan krijgen een aantal meisjes echt plankenkoorts.

Onze dames dus niet. De jongste kalmeert haar dansvriendinnetjes en heeft zelf helemaal geen last van zenuwen. Zij liep 5 minuten voor het optreden (dat hun groepje mocht openen) nog boekjes te verkopen (en veel praat te verkondigen). De oudste was al een week aan het aftellen. Zij had namelijk twee vriendinnetjes uitgenodigd om te komen supporteren en met zijn drieën keken ze daar héél hard naar uit. (En naar het logeerpartijtje achteraf).

En dan ga je de zaal in, gaan de lichten uit en komen de kinderen op het podium voor een wervelende show van zo’n drie uur. Op voorhand hebben we samen aangeduid wanneer onze meisjes het podium op mogen en tellen we af naar hun dansjes. Tijdens hun optreden hebben we enkel en alleen oog voor onze dochters. Zijn we blij als alles goed lukt, genieten we van hun stralende gezichten (ook al mochten ze allebei NIET lachen tijdens één van hun 4 dansen en hadden ze ons daarvoor op voorhand goed verwittigd dat ze écht wel serieus moesten blijven) en hun flexibele lijven tijdens de hiphop en vinden we hen uiteraard de allergrootste danstalenten die we in ons leven ooit gezien hebben.

trotsEn toch is het voorbij voor je er erg in hebt. Komen ze na afloop vol gebabbel en gelach uit de kleedkamers, vertellen ze exact wat er misliep en waar ze toch wel een foutje gemaakt hadden (dat wij natuurlijk niet opgemerkt hadden). Kruipt de jongste in haar bed, legt ze haar hoofd op haar kussen en valt ze doodmoe meteen in slaap. De oudste had nog wat tijd nodig om met de vriendinnetjes na te kaarten, maar na een uurtje was het daar ook ineens stil in de kamer.

En nu is het luierzondag. Worden de batterijtjes weer opgeladen. We slapen uit, er wordt “gehangen” en film gekeken. De meisjes doen het even kalm aan, want straks wacht het tweede optreden. Dan zullen ze nog een keertje alles geven en gaan wij nog éénmaal genieten van hun magie en stralende gezichten. En noteren we de data van het volgende optreden al in onze agenda, dan kunnen we beginnen aftellen…