Italiaanse disco in de auto

Muziek maakt een groot deel uit van ons leven. Met een drummer als echtgenoot hoort muziek er altijd bij. Maar ook de dochters hebben de muziekmicrobe geërfd. Sinds ze allebei “Spotify” op hun smartphone geïnstalleerd hebben, vinden we hen regelmatig ergens in een zetel met oortjes in, lezend, zingend en op hun telefoon tokkelend. Wij luisteren nog op de ouderwetse manier, via de radio. Soms kiezen we 5 cd’s, die we dan op “shuffle” zetten en dan laten we ons min of meer verrassen.

Ook in de wagen staat er altijd wel muziek op. Toen onze dochters jonger waren, hebben we in de wagen eindeloos K3-cd’s gespeeld, tot we die allemaal van voor naar achter en omgekeerd konden meezingen. Het werd zelfs zo erg dat als je op een bepaald moment een K3-liedje op de radio hoorde, je op het einde al spontaan het volgende liedje van de cd begon te zingen. Zo erg waren we allemaal geconditioneerd.

Heel vaak hebben we in de wagen een “cd van het moment”. Zo was de cd van Stromae een paar jaar geleden de soundtrack van onze Italiëtrip. Nog altijd kan ik “Papaoutai” en de andere nummers van die cd niet horen zonder spontaan aan Toscane en onze Noorse vrienden te denken. Ook Bastille (de allereerste cd en Adele – “21”) vormden ooit de soundtrack van een reisweg.

Momenteel wordt het “Italiaans Songbook” nogal grijsgedraaid in de auto. Binnenkort zijn het weer studiereizen op de school van de echtgenoot. Hij zorgde in het verleden wel eens voor “Songbooks” voor zijn leerlingen: een boekje met songteksten en de daarbij horende cd’s (om tijdens de busritten te spelen). We hebben hier thuis een Londense versie en een Italië-versie. En die laatste haalde de echtgenoot een paar weken geleden nog eens boven. Intussen heeft hij er allicht wel al spijt van want tijdens elke autorit vragen de dochters telkens opnieuw naar een viertal  zelfde nummers van ons Italiaans Songbook. Zijn zeker van de partij: “Gente di Mare”, “Ti Amo” en vooral “I treni di Tozeur”.

Wanneer “nummer 13” van de cd weerklinkt, draaien we het volume omhoog, zingen we luidkeels mee en houden we disco in de wagen. De echtgenoot schudt het hoofd bij zoveel vrouwelijke gekheid in de wagen en de mama is alleen maar blij dat de dochters toch iets van haar liefde voor Italië, Italiaans en de Italiaanse muziek hebben geërfd…

PS: Geweldige jaren ’80 kitsch ;-), maar soms moet je de muziek voor zich laten spreken en mag je de beelden er niet bij halen. Ik vrees dat ik zonet het nummer voor onze dames onherstelbaar bijgekleurd heb…

Stiekeme (muziek)pleziertjes

Zalige blog gelezen vandaag over “guilty pleasures”. Lilith wil geen sorry zeggen omdat ze in de auto soms naar Marco Borsato luistert. Awel, ik beken, ik luister soms ook naar Marco Borsato in de auto. Meer zelfs, ik durf zelfs luidkeels meezingen met Marco Borsato in de auto. Ik let er intussen wel op dat mijn ramen dan niet openstaan en in de file probeer ik me wel serieus te houden, gezien mijn vroegere flaters

Ik heb zo ook wel van die kleine dingetjes waar ik stiekem (of net heel openlijk) heel veel plezier aan beleef. Maar ze zijn soms zo fout dat je je niet durft te outen. En toch. In het begin van nieuwe jaar kan het al eens deugd doen om schoon schip te maken. Om met een schone lei verder te kunnen. En dus zetten we – voor eens en altijd – onze stiekeme pleziertjes op een rij. Te beginnen met mijn muzikale “guilty pleasures”.

Stiekeme muziekpleziertjes

Ik hou ontzettend veel van muziek. En ik kan foute muziek ook wel appreciëren. En hoe meer herinneringen vasthangen aan bepaalde liedjes, hoe liever ik ze hoor. Net of je bij het horen van een bepaald nummer onmiddellijk teruggekatapulteerd wordt in de tijd.

“And when the rain begins to fall” – Jermaine Jackson & Pia Zadora. Een van de evergreens uit mijn studententijd. Voor altijd gelinkt aan de beruchte discofuiven in onze Fakbar. Dat het plafond toen nooit is ingestort, is me al die jaren later nog een raadsel. Tijdens de Klio-discofeestjes naar het toilet gaan, was een hachelijke onderneming als een verdiep hoger een hele dansvloer stond te springen 😉

“Eve of destruction” – Barry McGuire. Nog ééntje uit dezelfde tijd, maar met iets andere setting. Dit was een nummertje dat gereserveerd was voor de (heel) vroege uurtjes. Dit draaiden we rond de “laatste van de Fak”. Ik heb nog getapt in onze Fakbar. Als de allerlaatste “Fakmeubels” nog op de barstoelen hingen, werd de bel van “de laatste van de Fak” geluid. De muziek werd dan stiller gezet, iedereen kreeg nog een laatste drankje, er werd opgeruimd en afgesloten. Een bepaalde avond hadden de laatste “Fakmeubels” nog geen zin om al te vertrekken. “Eve of destruction” werd gespeeld, er werd nog een laatste keer rechtgestaan (op de krukken) en met de (laatste) pint in de hand luidkeels meegebruld op dit nummer. Zalige herinneringen!

“Dance with the Devils” Zomer 2014, op verlof in Italië, tijdens het WK. In onze agriturismo was er elke dinsdag een feestje. Zo ook de avond van België – Verenigde Staten. De vele Belgen (waaronder wij) waren die avond al vroeg in de stemming. We waren er klaar voor. En dus hebben we het dansfeestje een beetje opgevrolijkt met onze Belgische WK-“hits”. Absoluut foute muziek, maar daar en toen klopte het plaatje volledig. We hebben staan dansen en springen, staan meebrullen met de namen van onze Duivels,… En later die avond wonnen we nog ook. Onvergetelijk!

En hebben jullie zo van die stiekeme muziekpleziertjes? Welke foute liedjes kunnen jullie ondanks alles bekoren? Laat jullie tips maar komen 😉