Maart was…

Een beetje ziekjes. De griep heeft hier in huis goed toegeslagen deze maand. Ik bracht ‘m binnen en één na één gingen de huisgenoten plat. Sommigen erger dan anderen en blijkbaar worden de oudjes hier in huis het zwaarst getroffen. Telkens met een week tussen sloeg het griepvirus toe. Onze dochters sloegen zich er nog redelijk door en toen we na de oudste gespaard bleven, dachten we dat het voorbij was. Maar toen werd het Paasvakantie en bleek de echtgenoot alsnog geveld. Uiteraard, leerkrachten sparen dat op tot de vakantie ;-).

Vakantie. Het griepvirus van de echtgenoot zorgde voor een rustige vakantie. Het was nodig en het deed deugd. We sliepen uit, we werkten onze stapels wasmanden (min of meer) bij en we deden de nodige boodschappen. De oudste en de mama vonden dan toch nog een communieoutfit voor het feest binnen 2 weken en een aantal boodschappen of taken die al héél lang op ons to do-lijstje stonden, werden eindelijk uitgevoerd. Zo raakte ik dan toch bij de opticien om lenzen te bestellen en vonden we de ideale zeteltjes voor ons leeshoekje in de tuinkamer…

Examens. De oudste had in het derde middelbaar nog paasexamens van alle vakken van minstens 2 uur. Examens van dinsdag tot en met maandag. En ze begon met een stevige valse noot: tijdens haar eerste weekend studeren (voor Latijn) kampte ook zij met een – gelukkig iets minder zware variant – griepvirusje. Barstende hoofdpijn leverde haar dat op, maar ze nam een pijnstiller en leerde dapper voort. En wij keken toe, supporterden vanop de zijlijn en leefden mee. De mama met schuldgevoelens en de vrees dat ook de migraine bij de genetische kruising toch mee overgeleverd werd. Maar ons meisje beet door en ze kreeg loon naar werken. Tot haar grote blijdschap en tot onze grote trots. Ook de jongste kreeg vlak voor de Paasvakantie haar rapport en ook zij deed het alweer uitstekend.

Londenreis. Voor de zesdejaars worden op de school van de echtgenoot buitenlandse reizen georganiseerd. Vaak is de echtgenoot van de partij bij de Londenreis. Ook voor ons is dat eigenlijk wel een gezellige periode, want oma en opa komen die week logeren, om mee de kinderen op te vangen.

Maar dit jaar was het toch een beetje anders dan anders. Want op 22 maart vond de terreuraanval plaats in Zaventem en de Brusselse metro. Het was een hele dag spannend of de buitenlandse reizen wel zouden kunnen plaatsvinden. Maar de reizen gingen door en dus vertrok de echtgenoot dinsdagnacht heel vroeg naar Londen. Het was toch met gemengde gevoelens, bij ons allebei. Er gebeurde zoveel die eerste dagen en mijn maatje was er niet. Even de dag bespreken, even overleggen of aftoetsen, dat lukte niet. Hun programma was immers goed gevuld, veel tijd om te bellen was er niet.

Wel sms’ten we meer dan anders. Er ging informatie over en weer. Voor de echtgenoot werd het een intense reis en een prachtige ervaring. De groep klitte heel goed samen en ze waren in gedachten vaak in België: de National Gallery kleurde zwartgeelrood, er was een herdenkingsmoment op Trafalgar Square. Een aantal leerlingen liep ook rond met Belgische sjaals, t-shirts of vlaggetjes en ging het gesprek aan met straatartiesten die tekenden “voor België”. Ze voelden veel solidariteit en dat deed hen deugd. Wij keken hier in België veel nieuws en staken kaarsjes aan. Toch waren we allemaal heel opgelucht toen de echtgenoot terug “veilig” thuis was. Die paar dagen scheiding, zeker in deze intense omstandigheden, doen ons telkens opnieuw beseffen hoe gezegend we wel zijn: we zijn allemaal gezond en we hebben elkaar.

IMG_6309Wij kijken hier al uit naar april: er komt weer een feestje aan en de lente hangt in het land. Binnenkort wordt het weer tijd om de kasten te wisselen en de zomerkledij boven te halen. Maar eerst hebben we nog een weekendje vakantie en daar gaan wij nog even van genieten!

Als het onder je gat brandt, moet je studeren!

teachers1We zitten er weer middenin: de examenperiode. Met een leraar als echtgenoot en 2 dochters in examens/proefwerken is het deze week alle hens aan dek. Er wordt verbeterd, geleerd, opgevraagd en herhaald dat het een lieve lust is. Gelukkig zijn onze dochters nog relatief jong: de echte, grote examenstress is er nog niet. De examenweek verloopt zelfs beter dan de week ervoor. Toen waren er even twijfels: “ga ik het allemaal wel kunnen/kennen, mama?”. Maar nu zitten we in een goede studieroutine. Gelukkig!

Mei en juni zijn niet echt mijn favoriete maanden. Als we dan voor een avondje uit naar Leuven trekken, heb ik gegarandeerd nachtmerries. De studenten op straat zien, sommigen mager en bleek met studiestress, zorgt bij mij elke keer weer voor dromen vol examenpaniek. Dan lig ik weer te blokken en snap ik er niks van, of kom ik in tijdnood… Het is telkens wakker schrikken en het duurt dan altijd net een paar seconden te lang voor ik me realiseer dat er geen examen op mijn dagprogramma staat…

Eigenlijk was ik een goede student. En het examensysteem in onze tijd speelde ook echt in mijn voordeel. Wij hadden toen één examenperiode (enkel juni) om ons te bewijzen. Meestal 3 weken blok in mei en dan een hele maand examens. 6 à 7 weken om te tonen dat we de leerstof beheersten en over mochten naar het volgende academiejaar. Alleen bracht ik mezelf telkens opnieuw in de problemen door er pas serieus aan te beginnen “als het onder mijn gat begon te branden” (de woorden van ons moe).

Uiteraard had ik de meeste lessen gevolgd en meestal had ik ook samenvattingen gemaakt op voorhand. Maar het echte blokken deed ik pas voor de examens. Ik had het geluk over een goed geheugen te beschikken en op le moment suprême kon ik me ontzettend goed concentreren en kon ik bergen werk verzetten. Al werd het vaak spannend. De nachten dat ik het met amper 2 uurtjes slaap moest redden omdat ik de cursus anders niet volledig kon doornemen, waren talrijk. Er waren zelfs een paar “nuits blanches” omdat ik door de zenuwen gewoon niet aan slapen toekwam in de 2 voorziene uurtjes.

En toch ben ik in heel mijn academische carrière nooit naar een examen gegaan met stukken cursus die ik niet had kunnen leren. Vlak voor een examen was ik extreem rustig. “Als ik het nu niet haal, is het dik mijn eigen schuld, ik had er maar vroeger moeten aan beginnen. Ik weet in ieder geval wat ik moet doen om het de volgende keer beter te doen.” Maar ik heb het gered. Hier en daar liep ik wel eens tegen de lamp, maar minder dan een 9 (op 20) heb ik nooit gehaald. En dus was het in zijn totaliteit voldoende om telkens opnieuw naar een volgend jaar te kunnen. Maar qua gemoedsrust was er duidelijk veel ruimte voor verbetering en een aanrader zou ik het niet noemen 😉

20 jaar later heb ik 2 studerende dochters. En besef ik maar al te goed hoe moeilijk ik het mijn ouders toen gemaakt heb. Want het is pakken moeilijker om te moeten toekijken hoe je kinderen studeren, hoe ze zich door die moeilijke periode worstelen zonder dat je zelf écht kan helpen. Je kan hen wel steunen, je kan wel eten maken, voor tussendoortjes zorgen of hun kamer opruimen, maar het studeren zelf moeten zij doen. En als ze het spannend willen maken, of als ze het willens nillens verknoeien, kan je niet anders dan toekijken. Moet je hen ook daarin loslaten. En dat is verdomd moeilijk.

En dus denken we in mei en juni telkens opnieuw aan al de studenten die er nu wel middenin zitten (en zeker aan dat eentje in Leuven 😉 ). In de hoop dat zij het beter aanpakken dan ik toen. Zodat zij 20 jaar later niet meer dromen van studeren, er niet komen, de cursus door elkaar haspelen…

Examenmodus on

studerenDe oudste heeft weer examens. Normaal gezien draait de leraar-echtgenoot op voor de examenshiften en neem ik de after-examen-party voor mijn rekening, maar dat lukt ditmaal niet. De echtgenoot zit momenteel niet in een proefwerkenperiode, maar beleeft gewone lesweken. Hij is er dus ’s namiddags niet (altijd) om samen met de oudste te studeren/verbeteren. En dus hebben we de examenshiften ditmaal verdeeld en springt de mama mee in.

Zo kwam ik maandagmiddag thuis, volledig klaar om morele en andere steun te bieden aan onze lustige leerder. Maar het bleek niet nodig. “Ik vind het eigenlijk leuker als ik alleen zit, want als er iemand in huis zit, dan hoor je al dat gebonk…” (Het geeft meteen een duidelijk beeld van wat wij allemaal uitspoken thuis… en het deed me onmiddellijk terugdenken aan toen ik nog een jongedame was en nog thuis woonde, waar mijn moeder het altijd “over een kudde olifanten had die over de trap denderden” als ik in mijn eentje naar mijn kamer de trap opliep). Enfin, de oudste was wel min of meer blij dat er gezelschap was “zolang ik maar geen muziek opzette”.

Aangezien ik dus niet nodig was voor de morele steun (ik had nochtans al mijn levenswijsheden en oppeppers van onder ’t stof gehaald) heb ik mezelf maar nuttig bezig gehouden: de bedden opmaken, strijken, eten koken, cake bakken (comfort food voor onze student)… Ik heb bergen werk verzet. Ik had ’s avonds dan ook spierpijn (een zittend leven, niks meer gewoon, je kent dat wel 😉 )

Ook al vindt zij het dus niet nodig, mijn verlof was al aangevraagd. Ze zit dus toch met mij opgescheept de komende week tijdens het studeren. Mijn huishouden kan er alleen maar wel bij varen. Dan heb ik tegen eind volgende week misschien wél het gevoel dat het terug allemaal een beetje overzichtelijk is…