Extra dagje rust

Het was hier weer drukdrukdruk de laatste weken. Zo druk dat er zelfs geen tijd overschoot om te bloggen. Een versnelling hoger op ons beider werk in combinatie met te veel onderbroken nachten (daar was de insomnia weer) en een drukke sociale agenda van ons viertjes. We hapten even naar adem. En dan kan zo’n extra dagje verlof bij het begin van de week ontzettend deugd doen.

  • Je kan op je gemak je huishoudelijke taken bijwerken. De manden strijk, die quasi volledig gevuld bleven na vorig weekend zijn intussen wel weggewerkt. De strijk van dit weekend daarentegen moet nog gebeuren, maar we hebben nog de volledige avond ;-).
  • De papierwinkel is ook weer in orde gemaakt. Alle facturen van april zijn betaald en opgeborgen, laat mei nu maar komen.
  • De bedden zijn eindelijk zomerproof gemaakt: we hebben de winterdekbedden eruit gehaald. Ook die gaan vandaag nog de wasmachine in zodat ze opgeborgen kunnen worden tot volgende winter (dat hopen we toch).
  • Het wordt trouwens ook stilaan tijd om onze digicorder eens leeg te maken. Vorig week zat ons geheugen ineens op 2%. Er zijn gelukkig ook nog voordelen aan (te) veel gevulde wasmanden.
  • Het was ook hoognodig om de slaapbatterijtjes wat aan te vullen en ook dat is gelukt dit weekend.
  • Er is geblogd. Hoera!
  • Er was tijd om de sociale agenda bij te werken voor de komende weken.

Stonden ook nog op het programma, maar hebben we helaas moeten schrappen:

  • We dachten de zomer- en winterkleren te wisselen, maar aangezien de zomer maar niet wil beginnen dit jaar, hebben we dit maar van het lijstje geschrapt.
  • Er moeten dringend boodschappen gedaan worden, maar aangezien het 1 mei is, zijn de winkels gesloten. Jammer ;-).
  • Zonne-energie tanken. Onze weermannen en –vrouwen hadden gisteren een mooie dag beloofd en dus vierden we een communiefeestje buiten. Maar voor deze koukleum stond er toch wel een strak windje. Bovendien werken mijn zonnereceptoren pas vanaf 25 graden en daarop gaan we blijkbaar toch nog minstens een week moeten wachten.
  • Pannenkoeken bakken. Het was dat of strijken. En aangezien de kasten zo goed als leeg waren, was het laatste dit weekend prioritair.
  • Concrete blogplannen uitwerken. Eindelijk toch maar eens een planning uitwerken en voor mezelf eens uitmaken waar ik naartoe wil. Er zitten zoveel ideeën in mijn hoofd, maar de tijd ontbreekt me om ze eruit te halen en vorm te geven.
doing nothing

(www.pinterest.com)

De twee volgende weekends zijn voorlopig leeg en dat wil ik liefst zo houden. Vaak als ik met “leegte” geconfronteerd word, heb ik de neiging om de gaatjes te vullen met allerlei “dingen die we misschien toch ooit nog eens hadden willen doen”, terwijl het soms zo’n deugd kan doen om “marge” te houden. Zodat we op het moment zelf kunnen beslissen om leuke dingen toe te voegen of net niet. Zodat we met een boek in het zonnetje kunnen gaan zitten als die Belgische winter nu eindelijk eens zou beslissen om het voor bekeken te houden. Of om gewoon wat rond te lummelen in het huishouden. Of om wat te bakken, want dat is ook alweer veel te lang geleden.

Het tempo lag de voorbije weken ontzettend hoog, de riem mag er nu wel even af. We hebben het verdiend (als de strijk gedaan is, natuurlijk)!

Het kittelmoment #boostyourpositivity

Het laatste thema in de #boostyourpositivity-challenge van Danone is “kids”. Quality time met je kinderen en de grootste uitdagingen die je als mama doormaakt. Ik ben dol op mijn kinderen. Ik ben ontzettend dankbaar dat ik mama ben kunnen worden: ik had me mijn leven zonder kinderen niet kunnen voorstellen.

Als klein meisje was ik – naar het schijnt – al een zorgzaam moeke voor “het zusje van Zwarte Piet”. Jaja, de beste vriend van de Sint had speciaal voor mij een kleintje achtergelaten in een draagmandje. Maanden- of jarenlang heb ik mijn “kindje” en haar mandje overal heen gesleurd. Zelfs jaren later zat ze nog altijd (louter als versiering uiteraard) op een rek in mijn kamer, ook toen ik al veel te oud was om nog met poppen te spelen. Ik heb zelfs ooit nog geprobeerd haar aan de dochters te verpatsen, maar mijn popje had een krullenbol en dat vonden onze dames (opgegroeid met babypopjes) maar niks. Mijn (poppen)moederhart brak toen onze dames mijn poppemieke met dat rare haar maar akelig vonden…

Toen we aan kindjes begonnen, was ik daar vrij naïef in: je oefent een paar maanden en hup, 9 maanden later krijg je een baby en leef je nog lang en gelukkig. Maar het liep even anders. Niemand had me verwittigd dat het ook wel eens mis kon gaan. Dat de dromen over een kindje soms ook een abrupt einde kennen. En dus waren we des te meer dankbaar voor de meisjes die er wel kwamen. Onze grootste rijkdommen.

En het waren dan ook nog eens gemakkelijke kinderen. De oudste sliep al vanaf dag 3 door, de jongste had daar amper 8 weken voor nodig. En als je genoeg slaap hebt, dan kan je de wereld aan. Wij toch, want wij zijn nu eenmaal een familie van slapertjes. Allemaal. De grootste uitdagingen hier in huis zijn dan ook de ochtenden dat één of meerdere (meestal vrouwelijke) gezinsleden niet voldoende slaap gehad hebben. Dan kan er wel eens een boom(pje) (door)gezaagd worden of komt het al eens tot een uitbarstinkje.

En de appel valt niet ver van de boom hoor. Soms is het alsof de mama in een spiegel kijkt als ze de oudste bezig ziet. “Kruip maar rap in je bed, want je hebt duidelijk niet genoeg geslapen.” De oudste heeft dan nog het excuus dat ze midden in haar puberjaren zit en dus meer nood heeft aan slaap. Bij de rest van ons is het gewoon biologisch: wij hebben nu eenmaal meer slaap nodig dan de gemiddelde Vlaming ;-).

zoedt-wenskaart-mijn-hart-giechelt-van-gelukOnze grootste en meest geliefde kwalitijd speelt zich dan weer af in de zetel. ’s Avonds, net voor het slapen gaan, kruipen de vrouwen hier in huis met zijn drieën in de zetel. Onder een dekentje kijken we samen naar Thuis. Daarna moet de jongste naar boven en wat later volgt ook de oudste.

Op sommige avonden hangen we gewoon tegen elkaar aan: lekker warm en gezellig. En als de mama dan haar dochters dicht tegen zich aan voelt, dan kan ze zich soms niet inhouden. Dan wordt er al eens gekitteld, of in billen geknepen,… En dan wordt er hier gelachen tegen de sterren op, want de jongste kan daar niet tegen. De mama eigenlijk ook niet, wat de oudste intussen durft uit te buiten. En dan lopen die kittelgevechten uit de hand tot er iemand “zich overgeeft” of al lachend uit de zetel rolt.

Geen betere manier om alle stress en drukte van de dag van je af te lachen. Al weet ik niet of de onschuldige slachtoffers het daar altijd mee eens zijn ;-)!

 

Een gestolen dagje…

koekjes_miniVandaag had de jongste een “facultatieve verlofdag” en dus had de mama ook een dagje verlof. Lang uitslapen zat er helaas niet in, want de echtgenoot en de oudste hadden wél school en de jongste zat nog in haar schoolslaapritme en was dus ook vroeg uit de veren. Zo hadden we wel een hele lange dag voor ons. Het enige dat vandaag “moest”, was eten maken en de dames in de namiddag van en naar hun danslessen brengen. Voor de rest had ik niet echt plannen gemaakt.

Vroeger was ik er nochtans héél goed in om zo’n snipperdagje meteen helemaal vol te plannen. Nooit echt grootse dingen, maar ik plande meteen te koken voor 2 dagen, het huis op te ruimen, de was bij te werken… Dat heb ik intussen afgeleerd (min of meer). Ik slaagde er immers nooit in al mijn plannen volledig af te werken en dat leidde dan weer tot frustratie. Bovendien heb ik intussen (ook min of meer 😉 ) geleerd dat je bewust ook momenten moet inplannen om gas terug te nemen. Dat het geen kwaad kan om af en toe op een vrije dag gewoon te niksen…

Maar uiteraard was de dag goed gevuld. Een uurtje fietsen, eten maken, de dames van en naar de dansles brengen, wat opruimen… Maar tussen het gerommel en gerij in, zijn we er ook in geslaagd om koekjes te bakken én kweetniehoeveel bladzijden te lezen in  “Tot ziens daarboven” (“Au revoir là-haut”) van Pierre Lemaitre. Schitterend boek! En dan blijf je lezen… (en dan laat je de mand strijk voor wat hij is). Zonder schuldgevoelens. (Jawel!) Want het is duidelijk een meesterwerk. En tijd besteed aan schoonheid of kunst is nooit verloren. Aan (het maken van) eten ook niet trouwens 😉

En zo is het hoofd even volledig leeg. Was de drukte even een dagje ver weg. Wat een luxe!

PS: En dan nu de mand strijk 😉

De beste manier om te ontspannen? Destress! #boostyourpositivity

De laatste challenge al deze week in het kader van #boostyourpositivity van Danone. En deze week komt de uitdaging van Oon: “destress”. 

Waar kunnen jullie echt van ontspannen? Lukt dat met kinderen in huis? Gunnen we onszelf te weinig tijd, omdat er altijd wel iemand anders is om voor te zorgen? En wat dan met onszelf? Wat is jullie ultieme ontspanning?

Dit is alweer een moeilijke voor mij. Ik kan het knopje zo moeilijk afzetten. Het blijft soms malen in mijn hoofd. Zelfs zonder echte zorgen loopt het denken maar door. Soms zit ik ’s nachts nog werkprobleempjes op te lossen, soms blijf ik maar doorbomen over iets wat ik gelezen of gezien heb. Soms lees ik ’s morgens een artikel in de krant en kan ik er een hele dag op zitten kauwen. Dan doorloop ik de hele dag een hele waaier aan gevoelens en heb ik de nacht soms nodig om er een conclusie aan te brouwen en het af te sluiten.

Een film of goede tv-serie kan dagenlang zitten borrelen in mijn hersenen. Ik speel die opnieuw af in mijn hoofd, ik ontdek nieuwe aspecten. Zo zagen we gisteren “Homeland” op tv. Het waren nogal intense afleveringen. De ambassade van Carrie in Pakistan lag onder vuur: ik heb dan ook een hele nacht “paintball” gespeeld in mijn hoofd. Wegduiken, in achtervolging sluipen, afluisteren, spioneren, wakker schieten toen er een “terrorist” voor me opdook… Letterlijk, ik was even volledig gedesoriënteerd om 3.38 uur vanmorgen. Ik was dan ook moe toen ik opstond 😉

En toch is dat tegelijkertijd ook de ultieme ontspanning: helemaal opgaan in een goed boek, een prachtige film of in een uitstekende tv-serie. Het verhaal intens beleven, erin duiken. Het ontspannen lukt als ik de tijd volledig vergeet. Als ik mijn omgeving uit het oog verlies en alleen maar lees of kijk. En dat lukt gerust met de kinderen rond mij. Nu zijn onze dames wel op de leeftijd dat zij dat ook doen. Zitten we met ons drietjes in de zetel, elk van ons weggedoken in ons eigen boek, in onze eigen fantasiewereld, in ons prachtige verhaal… Nog mooier wordt het als je je verhalen kan delen. Als je jouw boeken kan doorgeven aan je dochters en mag beleven hoe ook zij opgaan in dat verhaal. Hoe ook zij de waarde van dat boek zien en appreciëren.

Mijn fietsmomentje is ook heilig. Ik heb het soms echt nodig om alle stress en drukte van elke dag even van me af te rijden. Met een boek op de hometrainer, of voor de tv, of terwijl ik mijn gsm check. En intussen maar trappen. Je bent na afloop fysiek moe, maar tegelijk voelt dat zalig. Het is intussen een beetje een verslaving geworden, maar het voelt gewoon goed.

Bakken of koken vind ik ook heel erg ontspannend. Aangezien de echtgenoot doorheen de normale werkweek vroeger thuis is, heeft hij het “lastige” kookwerk bij ons thuis. In de avondrush, als iedereen honger heeft, de kinderen aan hun huiswerk bezig zijn en hem met duizend en één vragen komen storen, slaagt hij er telkens opnieuw in om snel een gezonde én heerlijke maaltijd op tafel te toveren. Ik kook in de weekends, tijdens de vakanties,… met andere woorden: als er ruim de tijd is. Ik heb dus de tijd om te prullen, om wat te experimenteren, om mijn perfectionistische zelve los te laten op het snijden van de groentjes,…

Voor mij blijft dat ook ontspannend: je bent volledig gericht op het recept, op het doen slagen van hetgeen je aan het maken bent. Ik ben geen multitasker. Als ik er mijn gedachten niet bij houd, dan bakt er zeker iets aan of kookt er iets over. Of hou ik op het einde van de rit weer ergens brandwonden over… En dus kan je me op een dagje vrijaf regelmatig in de keuken vinden. Dan maak ik eerst soep, daarna ons middageten en nog een dessertje toe. Op zich vind ik het resultaat ook niet echt belangrijk: het gaat om het lezen van het recept, het bijeenzoeken van de ingrediënten, het gepruts (en zelfs het opruimen achteraf). Mijn hoofd staat dan even stil (en dat je er achteraf een lekkere chocoladecake aan overhoudt, is mooi meegenomen 😉 )

Maar laat ons eerlijk zijn, soms heb ik het echt nodig om er even tussenuit te zijn. Om het huis uit te gaan om even niet aan al het werk te denken dat daar op me wacht (het opruimen, die vele manden strijk,…). Om het gewone even achter te laten en plaats te maken voor het nieuwe. Om een nieuwe stad of een nieuw land te ontdekken, nieuwe mensen te ontmoeten, nieuwe smaken te proeven,… Het reizen/rijden is voor mij wel de ultieme beproeving waar je doorheen moet voor je een paar dagen of weken mag genieten. Om uit te slapen, om elke dag aan te vatten met de “niks moet, alles mag”-mentaliteit. Om je alleen maar druk te maken over de vraag “wat gaan we vandaag eten?” (ja, daar begint mijn dag mee ;-)) of “waar gaan we vandaag naartoe?” (nergens, we gaan aan het zwembad liggen lezen)…

En toch. De ultieme ontspanning ligt niet in het doen of laten van dingen (al kan dat zeker helpen). Ik voel me het meest ontspannen én het meest gelukkig als iedereen rond mij dat ook is. Ik geniet ontzettend van lezen, maar nog net dat tikkeltje meer van mijn dochters die aan het lezen zijn én daar ontzettend van genieten. Ik dans zelf graag, maar gloei wel helemaal vanbinnen als ik mijn dochters in actie zie. Omwille van hun stralende, glimlachende gezichtjes. Hoe druk een dag ook geweest is, als je ’s avonds voor het slapengaan nog even de kamers van je kinderen binnenloopt, dan was dat het allemaal waard. Dan ben je het geruzie, de drukte, het tegengepruttel allemaal in één klap vergeten. Altijd vóór alles mama…

nelelezen_miniDeze foto heeft het allemaal. Op vakantie in Italië, na het eten buiten een boekje lezen terwijl de kinderen met vriendjes en vriendinnetjes rondhollen en spelen. Enkel een heerlijk glaasje wijn ontbreekt nog 😉