Sinterklaas, kapoentje…

SintOok al zitten wij allemaal (jammer genoeg) in het kamp van de non-believers, toch maken wij ons hier weer op voor de komst van de Sint. Straks zullen de dochters des huizes (verplicht) hun schoentje zetten. Onder het motto: “geen schoen, geen cadeau” en zullen wij een paar uur later, nadat we eerst gecontroleerd hebben dat beide dochters wel degelijk in dromenland zitten, hun cadeautjes uit de schuilplaatsen (die ze nog steeds niet gevonden hebben) halen en op tafel uitstallen.

Nu de dochters al wat ouder zijn, is de magie van het grote kinderfeest natuurlijk wel een beetje verdwenen. Gelukkig hebben we nog een paar mete- en petekindjes die het hele Sint-verhaal wel ten volle beleven. Morgen zullen we vooral hen gelukkig maken. Zullen we de gezichtjes vol verwachting volgen als ze de kamer binnenkomen. Zullen we zien hoe ze op hun speelgoed vliegen en zullen we hen de eerste paar uur niet meer horen terwijl ze het nieuwe speelgoed uitproberen. Het jongste metekindje is pas dik anderhalf. Hij zal dit jaar nog niet goed beseffen wat hem overkomt.

Ergens vind ik het nog steeds jammer dat de dochters “het” weten. Het was voor ons ook een pak spannender om alles uit te halen terwijl de kans bestond dat we zouden betrapt worden. Om alles klaar te zetten terwijl je met één oor blijft luisteren of je de trap niet hoort kraken, of er boven jou geen voetstappen te horen zijn. Een keer was dat het geval en moest de oudste in het midden van de nacht naar het toilet. Toen ben ik snelsnel naar boven gevlogen om haar te beletten naar beneden te komen terwijl het speelgoed en de snoepjes al half klaar stonden op tafel (zonder een Sint of Piet in de buurt om alles in goede banen te leiden, wat ze ontzettend verdacht gevonden zou hebben).

Maar dit jaar heeft ook de jongste voor het eerst geen speelgoed meer gevraagd aan de Sint. Ook zij geeft al de voorkeur aan meer praktische spulletjes. In dit huis loopt het Sint-verhaal duidelijk op zijn laatste benen. En de timing van de Sint wordt ook moeilijker vol te houden met tieners die volop in de examens zitten. De oudste is momenteel aan het studeren voor haar examen wiskunde. Haar hoofd staat op dit moment echt niet naar Sinterklaas. Alweer een fase gepasseerd, zullen we dan maar zeggen, zeker. En terwijl de dochters voluit hun leven beleven en maar vooruit stormen, heb ik er deze morgen de oude fotoboeken nog eens bijgenomen. Ben ik gaan terugblikken naar die prachtige foto’s van verraste kindjes toen de deur van de living openging en ze voor het eerst te zien kregen wat er op de tafel op hen stond te wachten.

Gelukkig mogen we vanaf morgen de kerstboom beginnen te versieren en ons volop in de kerstsfeer storten. Kan ik plannen maken voor het kerstfeest, kan ik beginnen nadenken over de cadeautjes voor onder de kerstboom. (Ik denk dat je mij nu al lang genoeg kent om te weten dat ik niet het type ben dat al in de zomer de perfecte cadeautjes spot en er dan nog in slaagt om die 6 maanden lang verborgen te houden). Want al die overgangen, al dat opgroeien, hoe hard ik het hen ook gun, diep vanbinnen heb ik daar af en toe toch moeite mee.

Advertentie

Solidare-it… Make it happen!

Gisteravond door Blissfulstayathomemom getagd. Een mooie, al zeg ik het zelf. Zij had zelf de mosterd gehaald bij Erika Van Tielen. Een warme oproep om in deze kersttijden van overvloed nog eens een goed doel (helpen) waar te maken: solidare-it, the real social network.

Dit groepje wereldverbeteraars wil een website opstarten om mensen met elkaar in contact te brengen. Mensen die hulp nodig hebben en mensen die hulp kunnen bieden. Misschien heb je nog kleren die je niet meer passen of kledij waar je kindjes allang uitgegroeid zijn en kan je daar een andere mama wel gelukkig mee maken. Of zie je het wel zitten om boodschappen mee te brengen voor dat oude heertje of dametje in je straat en kan hij of zij in ruil daarvoor overdag je hond af en toe eens uitlaten. Er zijn zoveel mogelijkheden. Maar hoe kom je met elkaar in contact? En daar kan de website van Solidare-it een rol in spelen… Je post er een vraag om hulp of je zet er online wat je in de aanbieding hebt…

Maar de website is er nog niet. Solidare-it heeft nog een kleine tien dagen om via crowdfunding aan de nodige middelen te geraken. Zelfs na Music For Life hebben we allicht nog wel wat euro’s over om een kleine bijdrage te leveren… en al eens na te denken over wat wij precies op de website zouden posten…

Vrolijk kerstfeest!

kerststronk_miniHet is kerstavond, 24 december. Kerstavond vieren wij hier thuis. Er wordt heerlijk gekookt, de eerste cadeautjes worden geopend, we kijken naar het einde van Music For Life en genieten van elkaars gezelschap.

Wat de cadeautjes betreft, zetten we de familietradities verder. Onder de kerstboom liggen bij ons kleren voor de dochters. Dat was vroeger bij mij ook zo. Ik vind het eigenlijk handig: ze kunnen altijd wel wat extra gebruiken en dus sla je eigenlijk 2 vliegen in één klap. Grappig eigenlijk: ik zet dus de familietraditie verder, al was ik als tiener niet altijd in de wolken met alweer een pyjama of iets van kleren onder de kerstboom.

En dus probeer ik héél goed te luisteren naar wat de dochters willen. De oudste gaat intussen al mee kerstshoppen voor de zus (en dus hebben we gedeelde verantwoordelijkheid als het cadeautje toch niet in de smaak valt 😉 ). Bovendien breng ik de dochters graag opzettelijk in de war.

De oudste had haar zinnen gezet op een parka tijdens onze shopexpeditie. Ik was niet onmiddellijk overtuigd. Ze had immers nog een jas én de nieuwe mag nu wel hip & trendy zijn, maar wie zegt dat dat volgend jaar nog zo is? En dus lieten we de jas hangen met de belofte terug te komen in de solden en als hij er dan nog was, mocht ze hem aan redelijke korting wel hebben. Maar ze had ook nog wat andere spullen nodig, die zouden we in een cadeautje steken.

Na een paar dagen begon ze er opnieuw over. Intussen hadden we al een aantal winkels gedaan op zoek naar de ideale (feest)outfit, maar vruchteloos. De oudste valt immers net tussen de kinder- en de volwassenmaten in. En dus vroeg ze of de jas niet in haar pakje mocht. Na overleg met de nuchtere echtgenoot (ze heeft inderdaad maar één jas, wat als daar iets mee gebeurt?) besloten we er dan toch voor te gaan.

En dat werd bijna een afknapper. In de webshop en in 3 winkels in de buurt was haar jas niet (meer) te vinden. Uiteindelijk naar de winkel in Leuven (waar we ze gepast hadden) gebeld. Daar was nog één exemplaar in haar maat. Maar de jas opzij leggen, wilden ze niet aangezien ze intussen wel al in koppelverkoop zat. Aangezien Leuven toch niet bij de deur is, nog even getwijfeld of we het erop zouden wagen. Na het eten dan toch maar vertrokken. Toen ik opnieuw belde om te horen of ze er nog was, wilden ze ze ditmaal dan toch “een uurtje achter de kassa leggen”. Oef! De verrukking bij het openen van dat pakje was al dat geloop dubbel en dik waard…

Met de jongste hebben we wat zitten rondsurfen tot ze vond wat ze zocht. En dat heb ik dus besteld. Uiteraard zonder het haar te vertellen. Toen “haar” pakje arriveerde, stond ze erbij. Ze dacht te weten wat het was, maar ze had de verkeerde winkel voor. En dat heb ik opzettelijk zo gelaten. “Ja, het is voor jou, en neen, het is écht niet van X. Ik heb daar écht niks besteld.” Waardoor zij het dus niet meer wist tot ze haar pakje opende…

En ik? Ik heb een zalig boek onder de kerstboom gevonden. En daar ga ik me nu eens in verdiepen 😉

Geniet van jullie kerstdagen, met familie en vrienden, met lekker eten, met een fijn cadeautje hier en daar… Zalig kerstfeest!

All I want for Christmas is… – deel 2

kerstboom2_miniEen week voor Kerstmis, het is dus hoog tijd voor het realistische kerstlijstje, nadat ik eerder al schreef waar ik écht naar verlang, maar wat zo moeilijk in te pakken is. En aangezien ik volgende week ook nog mijn verjaardag vier, mag ik me helemaal laten gaan.

Ik kijk altijd geweldig uit naar deze tijd van het jaar. Ik probeer ook altijd nog verlof te sparen zodat ik de kerstweken thuis kan zijn. Aangezien ik net voor Kerstmis verjaar, was het al van kleins af aan een bijzondere periode. Ik geniet er ook intens van om de kerstboom te zetten en de lichtjes aan te steken van zodra we thuis zijn. Om het gezellig te maken. Het is voor mij ook de periode van kerstmarkten, marsepein, snoepjes en glühwein (al komt dat er de laatste jaren niet zoveel meer van).

Het zijn de donkerste dagen van het jaar, maar in december vallen die voor mij altijd beter te verteren dan in januari. Ik geniet van de lichtjes en eigenlijk mag het nu ook echt wel koud zijn. En ik ben thuis (ik moet de baan niet op), dus laat het nu maar sneeuwen 😉

Tips om de kaap van de 41 wat te verzachten

Voor we aan de officiële feestdagen beginnen, mag ik de kaap van de 41 nog ronden. Vroeger leken mensen van die leeftijd in mijn ogen echt oud, maar nu ik er zelf geraakt ben, voel ik me in mijn hoofd nog erg jong. Maar tegelijkertijd heb ik wel al dochters van 13 en 10. Toch vind ik dat je moet blijven “zot” doen, al komen we nu stilaan wel in de fase dat de kinderen zich gaan schamen als ik in hun ogen “rare” dingen doe. “Mamaaa”, hoor je dan en dan rollen ze met hun ogen. Maar meestal kunnen ze er nog wel mee lachen (zeker als er niemand in de buurt is).

Toch, om de pijn te verzachten, het volgende lijstje:

1. een e-reader (de Tolino 2.0). Wij lezen ontzettend veel, zeker als we tijd hebben. Toen we vorig jaar op vakantie vertrokken (voor 3 weken) hadden we liefst 17 boeken bij. Dikke boeken. Enkel de echtgenoot zat op het einde van onze vakantie niet door zijn voorraadje boeken door. De oudste had haar 7 boeken uitgelezen, ook de 3 van haar jongere zus en was daarna aan die van de mama begonnen. 5 van de 7 had ze ook uit. Aangezien zij in de grote vakantie verjaart, lag haar verjaardagscadeau voor de hand.

Is ze enthousiast over haar e-reader? Min of meer. Het is geen boek. De zaligheid van een mooi boek, die geur, het bladeren van de nieuwe pagina’s… Maar het neemt in de auto een pak minder plaats in en de e-boeken zijn goedkoper. En als alle boeken uit zijn, bestel je gewoon een paar nieuwe. Een nieuw boek kopen ligt op vakantie in het buitenland niet echt voor de hand 😉 Laat de e-reader dus maar komen!

2. een kitchen-aid of meer realistisch: een nieuwe mixer. Morgen heeft de jongste met de klas haar “Cake for Life“. En dus heeft de mama cake gebakken. Veel cake. In totaal 12 stuks. Helaas heeft de mixer een goede maand geleden de geest gegeven. Het ding ging er letterlijk met een knal uit. Intussen mocht ik een mixer lenen, maar het apparaat is niet zo krachtig als de mijne was. Het duurt lang om het eiwit stijf te kloppen én ik voel het in mijn schouders.

Bij Jeroen Meus en Sofie Dumont zie je dan altijd de kitchen-aid staan blinken en cake maken lijkt bij hen zo simpel. Gewoon alle ingrediënten in dat blinkend ding en hup, daar is de cake. Maar ik ben dan ook weer niet bereid om 800 euro te investeren als je al een goede mixer hebt voor een tiende van de prijs.

3. een zwarte handtas. Helaas ben ik een moeilijk mens op het vlak van handtassen. (Ik hoor de echtgenoot intussen al zeggen dat dat niet alleen op het vlak van handtassen geldt). Ik heb sinds mijn eerste handtas eigenlijk altijd hetzelfde type handtas mooi gevonden. Helaas was dat type blijkbaar niet hip genoeg, want jarenlang vond ik het nergens meer terug. Tot vorig jaar. En dankzij de cadeaubon van mijn ouders, broer en zus mocht ik een cognackleurige variant de mijne noemen.

En dus was ik van plan om dit jaar voor mijn verjaardag de zwarte variant binnen te halen. Helaas. En alweer is “mijn” model eruit gehaald. Het was nochtans wel een enorm verkoopsucces. Jammer! Maar een zwarte handtas staat dus wel op mijn verlanglijstje, mogelijk voor de komende 10 jaar 😉

4. juwelen. Een klassieker, maar altijd goed. En ik ben gezegend met een echtgenoot met een uitstekende smaak qua juwelen. Mijn horloge begint stilaan betere tijden gekend te hebben. En dat vind ik eigenlijk echt wel verschrikkelijk zonde want het was een schoontje én helemaal mijn ding.

5. een pyjama van Woody. Helaas ben ik als winterkind NIET uitgerust met een interne chauffage. Ik heb het koud in de winter. En ook de kamerjas was er al bij toen de jongste geboren werd (in januari 11 jaar geleden) en is misschien wel aan een update toe 😉

Wishlist voor Santa

Kerst bij mijn ouders vieren we met pakjes. We trekken namen en iedereen maakt lijstjes van cadeautjes rond de 25 euro. Alle lijstjes zijn intussen al binnen. Ik ben dit jaar verrassend genoeg de laatste. Bovendien moet ik nog aan de cadeautjesjacht beginnen. Ook dat is niet van mijn gewoonte. Maar we hebben nog 10 dagen. Het is nog te vroeg om te panikeren 😉 En Heist-op-den-Berg is de ideale shopstad. Het komt allemaal in orde…

1. Boeken. Nog zo’n klassieker en voor mij altijd een voltreffer! Te kiezen uit:

  • Anne Fortier – Het spoor van de amazones
  • Ilja Leonard Pfeiffer – La Superba
  • Pierre Lemaître – Au revoir là-haut
  • NoViolet Bulawayo – We need new names

Franse boeken graag in het Frans, ik moet dringend mijn talen weer wat oppoetsen…

2. Kookboeken.

  • Jeroen Meus – Dagelijkse Kost: Mijn 200 klassiekers
  • Pascale Naessens – Kies maar, ik heb er nog geen enkel
  • Het laatste van de Colruyt: Pottenkijken

3. Keukengerei.

  • taartrooster(s)
  • presenteervorm cake + deksel (= taartstolp, maar geen klassieke alstublieft)

Veel succes bij de cadeautjesjacht! En jullie? Zijn jullie al helemaal klaar voor de feesten? Of zijn jullie net als ik last minute shoppers?