Verkiezingskoorts

Wat voorafging. Een aantal weken geleden besloten de echtgenoot en ik nog eens een stapje in de wereld te zetten, met ons tweetjes. Onze dames bleven alleen thuis en besloten van de gelegenheid gebruik te maken om een paar afleveringen van “Teenwolf” te bingewatchen. Hun enthousiasme was echter geen lang leven beschoren: na amper anderhalve aflevering gaven ze er de brui aan “wegens te eng”. Misschien krijgt de serie ooit nog een tweede kans, “maar dan zeker niet als we alleen thuis zijn”.

Fast forward naar vandaag. Weer zijn onze dames een paar uur alleen thuis. Overdag, op een zonovergoten namiddag. Opeens wordt er gebeld. Onze hond schiet in waakmodus en zet haar blafconcert in. De oudste gluurt even door het raam, maar ziet niet echt wie er aan de deur staat. Omdat Opa beloofd had even langs te komen, loopt de jongste zonder nadenken de gang in, om meteen op haar stappen terug te keren: “er staan drie louche mannen voor de deur”. (Wij hebben dus een glazen voordeur, met melkglas, maar met toch ook doorzichtige randen. Met andere woorden: als onze meid kan zien wie er voor de deur staat, zien ze voor de deur ook dat er iemand in huis is!). Er wordt tussen de zussen even overlegd wat ze gaan doen. De oudste twijfelt om de deur te openen, de jongste blokt dat af met de wijze woorden: “papa heeft gezegd dat je niet mag opendoen voor vreemden”.

Een paar uur later, tijdens het avondmaal, vertellen onze dames in geuren en kleuren over het ongewenste bezoek eerder vandaag. Hoe ze niet hadden open gedaan “omdat wij hen dat zo geleerd hadden”. Hoe ze daarna nog de gordijnen van de kamer naast de voordeur hadden toegetrokken omdat ze bang waren dat die “drie louche mannen” door het raam zouden gluren “en dan zouden zien dat er wel iemand in huis was”. Hoe ze achteraf nog gezien hadden “dat één van die louche mannen iets in de brievenbus stak bij het weggaan”.

En toen viel onze frank. Dat het best wel eens kandidaten voor de komende gemeenteraadsverkiezingen konden zijn die op huisbezoek waren in het dorp. Dat of getuigen van Jehova, dat had ook gekund natuurlijk. Niet dat we ooit al politici aan de deur hebben gehad, maar voor alles is een eerste keer, nietwaar. We halen de post uit de brievenbus, en inderdaad, zo goed als allemaal verkiezingsdrukwerk. De drie “louche” mannen waren nog zo vriendelijk geweest om met een post-itje te laten weten wie er precies was langs geweest. Hun foto’s zaten er ook bij en de jongste bleef erbij dat ze er “louche” uitzagen. De oudste – bijna 18 – vond het dan weer jammer dat ze niet in debat had kunnen gaan. Voor haar komt de stemgerechtigde leeftijd immers dichterbij en ze neemt haar democratische stemplicht serieus.

Wij hebben in ieder geval gelachen tot de tranen over onze wangen rolden. Misschien moeten we langs deze weg onze excuses aanbieden aan de “louche” mannen, die er op foto best nog mee door konden hoor, zeker voor politici 😉. Wel grappig ook om te constateren dat er van alle raad die je je kinderen meegeeft/inprent, toch wel iets blijft hangen. “Niet opendoen voor vreemden” heeft Roodkapje-gewijs toch serieus indruk gemaakt op onze dochters. Dat weten de drie verkiezingskandidaten die hier in ons dorp op huisbezoek gingen, nu ook 😉.

Advertentie

3 gedachten over “Verkiezingskoorts

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s