Klein dansgeluk #14

mother

(www.pinterest.com)

Dit weekend hadden onze dochters hun jaarlijkse dansoptreden. Het hoogtepunt van een jaar vol danslessen. Een heel dansjaar lang oefenen ze en werken ze naar dit moment toe. De hele dansschool staat dit weekend twee keer op het podium en wij als ouders genieten daar met volle teugen van. Ook al stond de afgelopen week wel héél erg in het teken van hun optreden en konden we maar liefst 6 dagen chauffeur spelen van en naar de laatste – intense – repetities.

Maar wat blijft dat dansoptreden ongelooflijk genieten. Niet alleen is het een mooie show en zetten alle dansers – van héél erg piep tot zelfs voorbij onze eigen leeftijd – hun beste beentjes voor. Het blijft onbetaalbaar om je eigen kinderen te zien schitteren op dat podium. En schitteren doen ze – in jouw ogen – altijd. Of het niet saai was, vroegen onze dochters vanmiddag, toen we ons allemaal klaarmaakten voor onze tweede show van het weekend. Saai? Absoluut niet. Ik kan me niet voorstellen dat ik een optreden zou missen. Want er zijn toch altijd kleine verschillen. Dat ene nummer dat ze dan de tweede keer net iets beter dansen, of dat ene lachje waarvan je weet dat het bij dat ene dansje sowieso zal volgen.

Hun nabesprekingen achteraf. Of we gezien hadden dat ze daar net even uit de maat waren? (Neen.) Dat er daar net iets misliep? (Niet echt.) En of het opviel? (Natuurlijk niet.) Dat ze telkens moesten lachen als ze even met die ene vriendin moesten kruisen tijdens de dans. Dat het achter het podium wel heel erg gezellig was geweest met de vriendinnen. Of we hadden gezien dat ze uit volle borst hadden staan meezingen? De ouders van die ene vriendin wel en die hadden het absoluut hilarisch gevonden. En dat dat éne nummer écht plezant was om te doen. Dat wisten we. Hun stralende gezichten hadden ons dat ook al verteld tijdens het dansen zelf.

Ik ben elk jaar opnieuw een ongelooflijk fiere mama. Net als alle andere mama’s en papa’s in de zaal. Hun ongelooflijk stralende gezichten. Het geluk en het dansplezier dat eraf spat, ik zou het voor geen goud ter wereld willen missen. Mijn dames zijn podiumbeesten en kunnen altijd nog net dat tikkeltje meer “als het voor echt is”. En dat maakt me blij, dat ontroert me, dat geeft me een krop in de keel. Ze lijken daarin soms zo ongelooflijk hard op de papa. Dat muzikale, de podiumprésence, de naturel on stage, dat hebben ze van hem. Het is zo fantastisch schoon om datgene wat me in het prille begin zo hard aantrok in de echtgenoot (en nog altijd doet trouwens) te zien verder leven in onze meiden. En dus hadden wij heel veel klein geluk dit weekend.

Maar het is alweer voorbij. Zo hard werken, die vele repetities een heel jaar lang en in een flits is het alweer gepasseerd. Op naar volgend jaar dan maar? Mijn tickets zijn alvast al gereserveerd!

Advertentie

Een gedachte over “Klein dansgeluk #14

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s