Theorie vs praktijk: schermtijd (5)

Meteen na het afronden van de laatste #ouderzondenpost, wist ik dat ik verder nog iets rond “opvoeding” en “ouderschap” wou brengen. Het moeilijkste aan opvoeden vind ik – achteraf gezien – het verschil tussen theorie en praktijk. Tussen hetgeen je je voorneemt te doen voor je kinderen hebt en hetgeen je effectief doet van zodra je mama bent.

Onze theorie over schermtijd was dat we dit zoveel mogelijk wilden beperken. We wilden absoluut vermijden dat onze dochters enkel plezier zouden vinden via dat kleine schermpje, we wilden voorkomen dat ze constant computer- en tv-kicks zouden zoeken. Het was niet zozeer dat we dit schadelijk of ongezond achtten, maar we hoopten hen zoveel mogelijk andere impulsen te bieden, zodat ze er niet naar zouden vragen. Dat was misschien naïef van ons en we zijn niet altijd even consequent geweest, maar al bij al zijn we er toch in geslaagd om hen niet afhankelijk te maken van een tv-, computer-, smartphone- of Nintendo-scherm. Maar we hebben die dingen ook niet buiten ons huis kunnen en willen houden. Het kwam er dus op aan om een evenwicht te vinden.

Toen ze klein waren, mochten ze enkel tv kijken na school (en nadat hun huiswerk gemaakt was). In het weekend waren we net iets minder consequent. Als je – door hen ’s morgens tv te laten kijken – zelf wat langer kan slapen, tja, dan moesten die heilige principes al eens wijken voor dat beetje broodnodige slaap. En zoals dat met kleine kinderen gaat, hadden ze vrij snel door dat ze tv konden kijken zolang wij niet wakker werden. En dus waren onze meiden wel héél erg braaf en héél erg stil op weekendochtenden. Maar de regel “niet voor 9 uur ’s morgens” heeft de tand des tijds wel doorstaan. Want ook hun nachtrust was ons heilig: ik wou zeker niet dat ze al om 6 uur uit hun bed zouden gelokt worden door “iets dat ze absoluut wilden volgen op tv”.

Wat de computer-, Nintendo- of Wii-spelletjes betreft, we hadden dat natuurlijk ook niet in huis kunnen halen. Maar ik vind dat je er ook moet leren mee omgaan. Van ons mochten ze een uurtje, maar enkel op “schoolvrije” momenten, dus woensdagnamiddag en in het weekend. Soms gingen ze geweldig op in hun spelletjes en als hun gezichten rood werden, was dat voor ons het teken dat het meer dan lang genoeg geduurd had. Hebben we onze theorie altijd consequent toegepast? Natuurlijk niet. Ze vroegen ook wel eens om de computer op een weekavond. Maar eigenlijk hebben onze dochters nooit echt overdreven.

Toen ze een smartphone kregen, waren we daar weer streng in. De gsm mag niet op de  slaapkamer na bedtijd en ligt ook niet in hun buurt tijdens het studeren. Maar daar hebben ze nooit een probleem van gemaakt. Op hun twaalfde viel er met hen te praten en we hebben onze redenen altijd duidelijk gemotiveerd: omdat ze hun concentratie nodig hadden voor hun schoolwerk en omdat we hun nachtrust niet wilden verstoren. Toch waren de regels niet voor alle leeftijdsgenoten even streng. Al stelde ik me er wel vragen bij als je merkt dat de meldingen op hun telefoon vaak tot 11 uur en (veel) later doorgaan. Niet iedereen heeft evenveel slaap nodig, maar toch.

Maar tijden veranderen nu eenmaal en een groot stuk van het sociale leven van onze tieners speelt zich via hun smartphone af. En dus brengen ze toch redelijk wat tijd op dat toestel door. In het begin probeer je hen nog te volgen bij de apps die ze installeren, maar bij Snapchat heb ik afgehaakt. Dan moet je erin geloven dat ze wel weten wat ze doen en dat ze je ook in vertrouwen zullen nemen als het uit de hand loopt. En dat doen ze gelukkig ook.

Zijn we altijd even consequent geweest in onze schermregels? Neen, als wij er profijt (lees: slaap) konden uithalen, lieten we de teugels al eens wat vieren 😉. Maar tegelijkertijd hebben we de basis er wel goed ingepompt: onze meisjes zijn niet vergroeid met de schermen in hun leven en kunnen deze ook wel eens een aantal uren of dagen missen. Zeker als we samen dingen doen of als we in gezelschap zijn, zitten ze gelukkig niet de hele tijd naar dat schermpje te staren (in de meeste gevallen hebben ze het zelfs niet eens bij). Gelukkig maar, want het had ook heel anders kunnen uitdraaien…

Advertentie

Een gedachte over “Theorie vs praktijk: schermtijd (5)

  1. ‘k vrees dat ik vooral zelf een heel slecht voorbeeld ben voor mijn kinderen en dat de juiste grenzen stellen daarom een uitdaging is/zal worden. ‘k vind wel dat ik digital natives opvoed en dat schermen gewoon een basisdeel van hun leefomgeving zijn. En mijn man laat hen nog sneller “filmpjes” kijken op gsm/ipad of zo dan ik.

    Het wordt nog een uitdaging met die grenzen en wellicht zal ik mijn eigen grenzen daarbij ook moeten wijzigen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s