De Paasvakantie is voorbij. Hoera!?

Afgelopen weekend las ik deze blog over de opluchting van een jonge mama dat de Paasvakantie (bijna) voorbij is. Een citaat: “Na twee weken frullen en prullen, heb ik het gehad. Net als wandelen, schminken en verkleden. Of bakken: de cupcakes komen m’n oren uit. En zeven keer slijm maken, komaan, het toffe is er nu wel af.”

Ik begrijp haar ergens wel. Ik weet nog hoe moeilijk het soms was om onze meiden twee weken lang bezig te houden. Zeker als het ook nog eens slecht weer was. Hoewel wij al van in het begin oordeelden dat “ze niet zouden doodgaan van een beetje verveling” en we niet de nood voelden om heel hun dagen van ’s morgens tot ’s avonds met activiteiten te vullen. Maar dan nog is het best wel pittig en intens. Een vakantieperiode eindigde altijd met oneindig veel bewondering voor het geduld en de inzet van de kleuterjuffen “die maar liefst 20 van die pagadders elke dag opnieuw moesten bezighouden”.

Hoe vaak hebben wij onder mama’s niet verzucht dat het verdorie “zo goed als ontspanning was om te gaan werken, als je dat vergelijkt met het bezighouden van je kinderen op een vakantiedag”. En af en toe is je geduld en je inspiratie ook gewoon op en dan ben je blij als ze eens een halfuurtje stil bezig zijn. Ook al doen ze dan dingen die “opvoedkundig niet verantwoord zijn” en waarvan je je voorgenomen had om daar héél streng mee om te gaan (denk: tv-kijken of op de computer spelletjes spelen!).

Maar toch. Ook ik heb vorige week Paasvakantie gevierd met mijn beide dochters en mijn gevoel na afloop was helemaal anders. Toen we gisteravond de werk- en schoolspullen terug bijeen zochten, had ik net héél erg het gevoel dat het alweer veel te snel voorbijgevlogen was. Dat we nog zoveel plannen gemaakt hadden die we niet hadden kunnen realiseren. En dus had de Paasvakantie voor mij gerust nog een weekje langer mogen duren.

Maar mijn dochters zijn intussen ook tieners en staan op het randje van hun volwassenheid. Ze rekenen vaak al niet meer op hun ouders “voor hun entertainment”. Integendeel. Toen ik vorige week thuis was, was er amper één dag dat de agenda van minstens één van beide dochters géén activiteit vertoonde. Elke dag hadden ze wel minstens één afspraak. Voor een tennistraining of een repetitie met de dansgroep, om aan een taak voor school te werken, of gewoon om een namiddag met een vriend(in) door te brengen: het was elke dag wel iets. Het was al goed zoeken naar momenten die we wel samen door konden brengen.

Het hoort bij hun leeftijd, dat ze zelfstandig worden en ons een pak minder nodig hebben (tenzij voor de heen- en terugritten uiteraard 😉). Maar terwijl de mama uit de column een gevoel van opluchting heeft dat de Paasvakantie bijna afgelopen is en ze niet langer hoeft te entertainen, bekruipt mij net het tegenovergestelde gevoel. Een gevoel van weemoed, dat ik de kindertijd van mijn dochters door mijn vingers zie glippen. Onze oudste zit intussen al in het vijfde middelbaar. Nog één zorgeloze Paasvakantie vooraleer ze “mag” studeren tijdens deze vakantie. Ik hoef hoe langer hoe minder te entertainen en eerlijk gezegd, soms mis ik die periode.

Hoewel ik dus meer dan begrip kan opbrengen voor de opiniemama, soms denk ik toch “be careful what you wish for”! Het gaat immers zo ongelooflijk snel. Eén keer met je ogen knipperen en ze zitten al in het hoger onderwijs en dan denk je met verlangen terug aan de momenten dat je cupcakes bakte met hopen, of voor de zevende keer slijm mocht maken…

18 gedachten over “De Paasvakantie is voorbij. Hoera!?

  1. Hoi! Mijn column in De Morgen…bedoeld om verdeelde meningen uit te lokken. No worries, ook wij hadden een fijne vakantie en ik heb genoten van onze twee dochters 😊… Neem het allemaal maar met een korreltje zout, ik weet ook maar al te goed hoe dankbaar ik moet zijn voor onze twee meisjes 😉…Liefs, Lies

      • Trouwens, het was geen dagboekfragment ;), maar een samenraapsel van verzuchtingen van mama’s overal: planning, het weer, verveelde kleuters, opvangprobs, lange dagen,… . Missie geslaagd, ben er zeker van dat het op veel plekken ter sprake gekomen is 😉

      • Ja hoor, en vele mama’s zullen je stiekem en wat minder stiekem 😉 groot gelijk geven. En 10 jaar geleden had ik dat zeker ook gedaan. Maar nu mijn dochters bijna uitzwermen, lijkt die periode ineens geweldig aantrekkelijk 😀…

      • Kan ik me voorstellen…ik negeer nog even dat het binnen een paar jaar (enfin, hopelijk pas bnn een jaar of tien) hier ook zo zal zijn…

  2. Mijn dochter is pas vier jaar en ik had toch ook wel spijt dat onze fijne momenten in de vakantie al gedaan waren. Iedereen is anders, dat blijkt in zoveel dingen. Nu moet ik andermans kinderen ‘entertainen’ lol.

  3. Ik heb ook meer en meer het gevoel dat je beschrijft. De vakanties dat er nog een baby aan de borst hing en de andere drie niet zoveel groter waren zitten nog vers in het geheugen en dat waren niet de meest geweldige momenten soms, maar hoe ouder ze worden hoe makkelijker en hoe meer ik er ook echt van geniet en besef dat het een ongelofelijke luxe is om in de vakantie bij hen thuis te kunnen zijn dus voor mij mogen die vakanties stilaan zelfs langer duren 😉

  4. Ik onthoud van die vakanties, nu ik er rustig op terug kan kijken, vooral dat het een gepuzzel was om al die periodes gepland te krijgen ivm opvang.
    Als je niet in het onderwijs staat, zelfs als je voldoende verlof hebt zoals wij toen, is er no way dat je die lange periodes overbrugd krijgt. De momenten dat ik/wij samen met de kinderen thuis waren genoten we volop, het was een periode van rust, van de boel de boel te laten. Dat verliezen jonge ouders nu soms uit het oog, laat die strijk en plas eens liggen en blijf met je kids wat langer in bed liggen, ontbijt wat langer….
    Er wordt volop vergeten om te genieten en achteraf heeft men er spijt van!

    • Daar ben ik het mee eens. Er wordt te weinig genikst, er wordt te weinig genoten. De druk om alles vol te plannen met leerrijke, sportieve, culturele en weet ik wat voor activiteiten nog, is te groot. Laat de kinderen zich gerust ook vervelen en laat hen leren dat het niet altijd om hén kan draaien, dat mama en papa ook eens iets moeten (kunnen) doen terwijl zij zich bezighouden.

      Ik denk dat wij soms of afgrijselijk streng waren en op andere momenten dan weer te toegeeflijk. Natuurlijk dropten wij hen af en toe ook wel eens een paar uur voor de tv of achter de computer om eens gerust te kunnen zijn. Maar ik zie het nu te vaak in uitersten: of je houdt hen “verantwoord” bezig (en dan kan/durf je het tv-argument niet gebruiken) of je laat hen volledig los.

      “Mate” blijft ons codewoord. Al was het zeker niet altijd even gemakkelijk en waren wij absoluut zeker ook niet perfect. Maar we deden ons best, en als het eens een dag wat minder was, dan probeerden we de volgende dag met goede moed opnieuw…

  5. Dank om wat perspectief toe te voegen :). Bij mij is het verschil alleszins enorm met enkele jaren terug. Toen kwam er nooit een volwassene thuis, nu kom ik een dag beter door omdat er op het einde van de rit een andere volwassene thuis komt. Hier zijn de vakanties en weekends intussen helemaal anders. De jongens hebben zo veel aan elkaar, maar er zijn nu ook middelen (tijd, geld en energie) om eens wat te gaan doen. Een middagje met een boek naar de binnenspeeltuin bijvoorbeeld (ze komen enkel verhit om drinken vragen om de drie kwartier). Gaan zwemmen. Een keer naar de ikea gaan ontbijten en hen daarna even in Smaland droppen zodat ik een uurtje baby-stuff kan gaan zoeken. (…) Heel anders dan de muren oplopen thuis, wat ik vroeger heel vaak had :(.

    • Ik spreek inderdaad wel vanuit een luxepositie: we waren altijd met zijn tweetjes, waardoor je elkaar af en toe ook even een break kan gunnen. Dat jij de zwaarste jaren in je eentje hebt doorgesparteld, daar doe ik écht waar mijn hoedje voor af. En ja, ik zit intussen in de fase dat het op zijn einde begint te lopen en dat maakt deze mama weemoedig en een klein beetje bang voor dat lege nest. Ook al gun ik het mijn dames van harte en weet ik dat het erbij hoort. Maar diep vanbinnen doet mijn moederhart al een beetje pijn (op voorhand)…

  6. Ik vind die vakanties juist net zo zalig. ’s Ochtends niet moeten rushen om op tijd op school te zijn, ’s namiddags niet moeten haasten voor de sh*tload hobby’s. Gewoon doen waar we goesting in hebben. En de ene keer is dat vollen bak activiteiten doen samen en de andere dag is dat gewoon wat aanlummelen in en rond het huis. Ik ben nu een zevental jaartjes huisvrouw en ondertussen heb ik al goed geleerd dat het echt niet nodig is om die koters 24/7 te zitten entertainen. Echt, die gasten af en toe eens gerust laten en hun ding laten doen (zelfs eens laten vervelen zoals jij ook aanhaalt) kan echt geen kwaad. ’t Kan zelfs al eens goed doen. Zowel voor de mama’s/papa’s en de kinders 😉

    • Maar jouw kinderen zijn de échte entertainmentfase dan ook al wat gepasseerd hè. Maar ik ben het volmondig met je eens: ik ben zo ontzettend dol op de vakanties: niks moet, alles mag en ja, daar hoort ook zetelhangen en boeken lezen bij. Of gewoon lummelen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s