Ouderzonden #7 – Acedia

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De zevende en laatste uitdaging draait rond:

#7 Acedia (gemakzucht – traagheid – luiheid – vadsigheid) Hoe ga je om met de druk die van jongs af aan op kinderen (en dus ook hun ouder(s)) gelegd wordt. Doe je mee aan de ratrace of ben je meer manana manana?

Dit is een beetje een dubbele. Natuurlijk proberen we als ouders de druk op onze kinderen zo lang en zoveel mogelijk af te houden, maar het is nu eenmaal een feit dat die druk er is en dat ze er ooit wel mee geconfronteerd zullen worden en dus zullen moeten leren mee omgaan. Onze dochters zijn intussen ook al tieners, de oudste staat zelfs op amper anderhalf jaar van hogere studies, dus die druk is er wel degelijk.

Wat hebben wij als ouders gedaan om dit zo lang en zoveel mogelijk af te houden?

  • We hebben hen zo lang mogelijk gewoon laten spelen. We hebben toen ze jong waren het aantal hobby’s ook zoveel mogelijk beperkt. We wilden zelf niet van hier naar daar rushen of constant chauffeur spelen en dus mochten ze elk één hobby kiezen. In de loop der jaren kwam daar wel een tweede bij en intussen combineren onze dochters tennis en 2 uur dansen. En rijden we wel een hele woensdagnamiddag omdat de uren van de lessen dan ook nog eens NIET goed uitkomen.
  • We zijn relatief streng geweest in tv- en computergebruik toen ze jonger waren. Boeken lezen mocht altijd, de uurtjes tv en computer werden wel (min of meer) beperkt. Intussen hebben ze allebei een smartphone en hebben we hier minder impact op, maar we gaan ervan uit dat we hen de basis hebben meegegeven en dat ze nu zelf wel verantwoorde keuzes kunnen maken. Maar uiteraard grijpen we af en toe in als het naar onze mening de spuigaten uitloopt (ook al zágen we dan verschrikkelijk natuurlijk).
  • We bespreken samen met hen hun studiekeuze, wegen de voor- en nadelen af, maar laten hen uiteindelijk zelf de keuze maken. We hebben hen altijd meegegeven dat we van hen verwachten dat ze hun best doen met de gaven die ze gekregen hebben. Dat legt allicht wel enige druk, maar het is aan ons om ons verwachtingspatroon realistisch te houden. Dit vind ik zelf een hele moeilijke en hier zal de echtgenoot mij af en toe eens wat moeten intomen.
  • Ze mogen gerust vakantiewerk doen als ze dat zelf willen, maar het is op dit moment in hun leven zeker geen must. De jongste mag voorlopig ook nog niet (te jong), de oudste werkte vorige zomer een paar weken. De echtgenoot zegt altijd “dat ze later nog genoeg zullen moeten werken, laat ze nu nog gewoon jong zijn”.

Maar het is een feit dat het in onze maatschappij nu eenmaal snel gaat, dat er hoge verwachtingen liggen en dat je veel rollen te combineren hebt. Onze dochters weten dat het niet simpel is (dat zien ze bij ons ook) en we praten daar ook vaak met hen over. Ze weten waarom we bepaalde keuzes maken en wat daarvan de consequenties zijn. Als moeder zou ik niet liever willen dan hen te beschermen en dan dit voor hen “op te lossen”, maar dat kan ik niet. Dus proberen we hen weerbaar te maken, laten we hen af en toe al eens wat druk voelen. Dan moeten ze soms keuzes maken en wijzen we hen op de consequenties van die keuzes. Dan zien ze dat mama en papa ook gewoon eens moe of uitgeteld zijn. Of ons afreageren op elkaar, omdat je dag niet makkelijk was.

Hoe ouder je kinderen worden, hoe minder je “beschermt”, hoe meer je “loslaat”. Het is hoe langer hoe meer aan henzelf om te leren omgaan met de druk. En wij staan hoe langer hoe meer aan de zijlijn te supporteren. Met een klein hartje, maar met genoeg vertrouwen dat ze wel weten wat ze doen. En in geval van nood vangen we hen wel op. Natuurlijk. Maar onze hulp is hoe langer hoe minder nodig…

3 gedachten over “Ouderzonden #7 – Acedia

  1. En toch, je laatste zin…We merken (alhoewel onze kids zeer zelfstandig zijn) dat ze ons heel erg nodig blijven hebben!

  2. ‘k vind het nu nog heel gemakkelijk om mijn kinderen van enige druk te beschermen…het is nog maar een peuter en een kleuter. Bij tieners lijkt het me effectief veel moeilijker daar het juiste evenwicht in te vinden. Amai lastig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s