Ouderzonden #6 – Ira

Een nieuwe bloguitdaging, ditmaal in het leven geroepen door Romina en Annelore. Dit jaar bloggen wij allen samen over de zeven hoofdzonden, toegepast op het ouderschap.  #ouderzonden, met andere woorden. De zesde uitdaging draait rond:

#6 Ira (woede – toorn – wraak – gramschap) Waarmee duwen de kinderen (of je kind?) op je spreekwoordelijke knoppen?

Eigenlijk kan ik best veel hebben. En tegelijkertijd ook weer niet. Ik kan er gerust tegen dat de kinderen kattenkwaad uithalen en af en toe eens serieus stout zijn. Dat hoort erbij. Opvoeden draait om grenzen aanreiken (van ons uit) en om het overschrijden van die grenzen (van hen uit). We hebben dus in ons 17 jaar-durend ouderschap wel al één en ander meegemaakt. Zo hebben de muren, de tv, de vloer, de meubels en de opbergdozen ooit een kleurtje gekregen van de oudste. Met wasco’s. Dat krijg je er gelukkig bijzonder vlot af en de muren waren op dat moment ook nog niet geschilderd. Anders was de woedeknop allicht wel stevig afgegaan.

Dat ze onderling fiks ruzie kunnen maken, maakt deel uit van het opgroeien. Ik heb ooit zelfs eens gelezen dat je ze enkel uit elkaar mag halen als ze op het punt staan om elkaar te vermoorden, maar zo ver is het hier nooit gekomen. Gelukkig maar 😉. Af en toe lopen de gemoederen hier dus wel eens hoog op, ook tussen mama en haar dochters trouwens. Maar de echtgenoot heeft ons nog nooit uit elkaar moeten halen. Ons naar andere kamers sturen om even te bekoelen, dat is wel al eens voorgevallen.

Maar als er één ding is waar ik écht héél erg kwaad om kan worden, dan is het wel liegen. En dat het maar een klein “leugentje om bestwil” is, speelt eigenlijk niet zo’n rol. Ze wisten al van héél erg jong “dat het op zich niet erg is dat er eens iets kapot gaat, of dat ze ruzie maken, of dat ze elkaar pijn doen, maar dat mama héél erg boos wordt als ze erover liegen”. En dat dat liegen dan ook nog eens totaal nutteloos is, aangezien de waarheid op dat moment op hun gezicht staat geschreven”.

Dat er in de hitte van een spel al eens iets sneuvelt, dat kan gebeuren. Soms is het héél erg spijtig omdat het iets is waar herinneringen aan kleven, of iets dat je zelf héél erg mooi vond en waar je dus zuinig op was. Dat mama dan niet blij is, of een beetje verdrietig, daar moeten ze mee leren omgaan. Maar als je iets hoort sneuvelen, de kamer binnenkomt en ze daar met zijn tweeën héél erg onschuldig staan te wezen, daar kon ik ongelooflijk kwaad van worden. Of als ze op tafel zitten tekenen – bewust – en dat zie je uiteraard omdat er een héél verhaal op tafel getekend is, terwijl het papier nog maagdelijk wit is, maar dan doen alsof hun neus bloedt.

Er mag hier dus gerust al eens iets sneuvelen. Ze mogen gerust hun zegje doen, hun grenzen opzoeken (en die van ons), maar ze zijn er wel eerlijk over als ze betrapt worden. Tenzij ze een furieuze moeder willen, natuurlijk. Al went zelfs dát op den duur , naar het schijnt😉!

2 gedachten over “Ouderzonden #6 – Ira

  1. Mijn moeder zei vroeger altijd:” Als je één keer tegen me liegt, geloof ik je nooit meer…. ”
    Was altijd een binnenkomer.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s