Hoe groen ben ik? #2

regels

(www.loesje.nl)

Nadat ik eerder – op verzoek van Eilish – al blogde over hoe groen ik was en me daarbij vooral richtte op mijn eetgewoonten, bekijken we vandaag even onze kleding-gewoontes. Hoe groen shoppen wij? Zijn we ons bewust van onze ecologische voetafdruk op dit vlak? En doen we hier een inspanning? Het antwoord is weer genuanceerd. Ja, we zijn ons bewust van onze ecologische voetafdruk. Ja, we proberen zo groen mogelijk te shoppen en we houden rekening met mogelijke kinderarbeid en eventuele sweatshops. Maar neen, 100% consequent zijn we niet.

Voor mezelf shop ik zoveel mogelijk Belgisch en probeer ik te gaan voor kwaliteit. Mooie, degelijke kledij waar ik jaren kan van genieten. Dat ik dan net iets meer betaal, daar kan ik tot op zekere hoogte inkomen, maar er zijn wel degelijk grenzen. De verhouding prijs-kwaliteit moet in evenwicht zijn en veel geld betalen voor enkel een logo of om een bepaald merk in de kast te kunnen hangen, heb ik nooit gedaan. Ik stam nochtans uit de topperiode van Millet, Newton, Chipie,… (Voor de jongeren onder u, zoek zeker op youtube even naar de reportage van Paul Jambers over deze trends eind jaren ’80.) Al was dat niet mijn ding en daar gaan we nu ook niet meer mee beginnen. Ik shop dus vooral in de solden of met korting. Ik heb ook niet zoveel kleren. Het voordeel van mijn leeftijd is dat ik perfect weet wat me staat en dat ik niet meer zo nodig met alle trends mee hoef te zijn. Ik shop gericht en kan ook met enige fierheid stellen dat er de laatste jaren niet echt veel/geen miskopen tussen mijn aanwinsten zaten.

Ik zal meestal ook voor natuurlijke materialen opteren. Niet dat ik geweldig veel keuze heb, aangezien ik vaak allergisch op synthetische materialen reageer.  Het is dan ook niet bepaald aangenaam om een ganse dag jeuk te hebben door het dragen van een bepaald t-shirt, een broek of een topje. Of na een paar dagen vol uitslag te staan nadat je een bepaald jurkje droeg. Voor mezelf zal ik dus vaak Belgisch kopen, opteer ik liefst voor kwaliteit én voor natuurlijke materialen. Maar ergens is het ook wel makkelijk om dat te doen: Ik ben volgroeid, mijn lijf varieert al een 10-tal jaar amper een kilo of 2 en ik kies meestal ook voor tijdloze stukken (met een hoek af 😉!)

Maar voor de dochters ligt het nog ietwat anders. Zij zitten nog in volle ontwikkeling: hun lijven zijn zich nog aan het “zetten”. En dus hebben we onze principes wat bijgesteld. Zij kopen dus ook in Zara en bij H&M. En ik weet dat beide bedrijven niet de meest zuivere reputatie hebben, maar op een bepaald moment in hun puberteit schieten ze zo hard op en veranderen die lijven nog zo hard dat we soms om de paar maanden andere maten konden kopen. En dan ga ik écht geen stukken van mensen uitgeven aan kledij die ze soms amper een paar maanden kunnen dragen. Bovendien zijn beide dames in hun jeugdig enthousiasme nog veel meer onderhevig aan mode en trends en kan hetgeen vandaag absoluut het van het is morgen volledig passé zijn (en wordt dat dan niet meer gedragen).

Wat we hier wel altijd gedaan hebben, was onze kledij een tweede, derde en soms vierde leven geven. De kinderkledij van de oudste ging door naar de jongste en een paar jaar later ook naar het nichtje. Dat lukte verbazend goed met de kinderkledij van Esprit, Mexx en Filou, maar een pak minder met de broeken van Zara of de t-shirts van H&M. We moeten er eerlijk in zijn: sommige broeken van Zara waren na de eerste passage al versleten (en dan hebben we het niet over modieuze scheuren in de knieën, maar over compleet doorgescheurde naden of zakken…). Jammer genoeg zitten we intussen ook aan de limieten van onze deelmaatschappij: de jongste zit de oudste intussen op de hielen: veel kan er niet meer van kast verhuizen bij de wissel der seizoenen.

Ik vrees dat de conclusie ook op dit (mode)vlak moet zijn dat we ons wel bewust zijn van de “groene” problematiek, maar dat ernaar leven een pad vol hindernissen blijft. Met vallen en opstaan en met af en toe het inslikken van onze principes en goede bedoelingen…

Advertentie

4 gedachten over “Hoe groen ben ik? #2

  1. Ik koop niet zoveel meer bij de ketens als vroeger. Met het volwassener worden kon ik er ineens veel minder mijn gading vinden. Maar dan nog let ik eigenlijk weinig op de duurzaamheid of hoe het zit met de arbeidsomstandigheden. Ik ga niet kopen bij winkels die er berucht om zijn, maar ik ben zeker niet helemaal geïnformeerd.

  2. Ik moet tot mijn schaamte bekennen dat het bij mij dertig jaar moest duren vooraleer het begon door te dringen hoe ‘slecht’ de grote, goedkope merken zoals H&M wel niet zijn. Nu begin ik stilletjesaan te letten op wat ik koop, maar omdat ik nogal een jojo ben qua gewicht vind ik het moeilijk om 50 euro uit te geven aan een fair trade blouse die misschien over een half jaar niet meer past. Ik ben alleszins aan het sparen om in de solden eens deftig rond te kijken, dan zal het mentaal een iets kleinere stap zijn om te zetten.
    Trouwens die site waar je hierboven naar verwijst, zou wel eens rankabrand.nl kunnen zijn, denk ik?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s