Hoe groen ben ik ? #1

Toen ik op zoek naar inspiratie aan mijn lezers de vraag stelde wat ze graag over mij wilden weten, vroeg Eilish hoe “groen” ik was en wat ik precies deed om onze planeet te redden voor de volgende generaties. Een moeilijke vraag en niet zomaar in één twee drie te beantwoorden.

Ik durf over dit vraagstuk wel eens wakker liggen, vooral met het oog op mijn nageslacht (en hun nageslacht). Opgelucht maken we dan grapjes dat we hier gelukkig vlak bij het hoogste punt van de provincie Antwerpen wonen en dat we ons dus normaal gezien toch in veiligheid zouden moeten kunnen brengen bij het stijgen van de zeespiegel, maar tegelijkertijd voelt het akelig aan om daaraan te denken. En los van onze persoonlijke situatie is het bijzonder aangrijpend om altijd opnieuw beelden te zien van overstromingen, aardbevingen en andere natuurrampen, waarvan hoe langer hoe meer bewezen wordt dat de mens daar een impact op heeft. Ofschoon ik mij bewust ben van het belang van deze vraag, leef ik er misschien nog niet genoeg naar. Laat ons bijvoorbeeld eens een blik werpen op onze eetgewoontes.

Ik ben een flexitariër. Ik eet dus regelmatig vegetarisch, maar ik eet ook nog steeds vlees, vis en zuivelproducten. Maar is flexitariër een bewuste groene keuze? Niet echt, eerder het gevolg van mijn kindertijd. Mijn grootvader langs vaders kant (mijn peter) was een veeboer. In mijn kindertijd werd er dan eens per jaar een koe geslacht, waarop het vlees werd verdeeld onder mijn peters kinderen. Biologisch avant la lettre. In de zomer graasden de dieren op de weides. In de winter stonden de dieren op stal en dan mochten wij als kleinkinderen mee de koeien voederen. Bovendien ruilde mijn peter jaarlijks ook een koe voor een varken van een collega-boer en hield mijn vader zelf zijn kippen. Vers vlees was er in mijn jeugd dus meer dan voldoende.

Er zat ook ongelooflijk veel smaak in dat vlees, al heb ik dat pas véél later beseft. Maar als ik er nu op terugblik, dan herinner ik me als kind vooral het hele gedoe rond het slachtgebeuren (en de hekel die ik daaraan had). Bovendien waren boeren spaarzaam: er ging niks verloren. Uiteraard waren het niet enkel de beste en schoonste stukjes vlees die in onze vriezer belandden, maar (zo goed als) alles. Als het echt niet te eten was, werden er worsten van gedraaid of werd het als “soepvlees” gebruikt (om smaak te geven aan een bouillon). Maar dat hield dus ook in dat we héél veel “zogenaamde” biefstukken hadden waar pezen in zaten. En daar kan je je echt zot op kauwen, wat we in mijn ogen te vaak deden.

Het is intussen allicht al meer dan 30 jaar geleden dat mijn grootvader voor het laatst nog een koe hield, maar het zorgt er tot nu voor dat ik nog weinig rundvlees eet. Met een sappige biefstuk doe je mij absoluut geen plezier: te bloederig en te veel herinneringen aan pezen. En dus opteer ik vaak voor een vegetarische schotel. Of kip. Ook al is de waterkip uit de winkels absoluut geen alternatief voor de kippen die mijn vader kweekte. Ook vis zetten we hier nog regelmatig op het menu, al is ook dat niet bepaald de meest gezonde optie wegens al de vuiligheid in het zeewater.

Het lukt me slechts zelden om ook de echtgenoot en de kinderen vegetarisch te laten eten (al doen we binnenkort met “Plenty” van Ottolenghi een nieuwe poging om smakelijke vegetarische recepten op tafel te zetten). Het helpt ook niet als de groenten uit de winkels te vaak smakeloze varianten blijken van hetgeen je vader vroeger uit de tuin haalde. Toen leefden we een pak meer op het ritme van de seizoenen en aten we wat de tuin ons schonk. Nu proberen we zoveel mogelijk biologisch en Belgisch te kopen, maar met dochters die groot zijn geworden op tomaten (de enige groente die er na hun peuterpuberteit nog vlotjes inging), moeten we bekennen dat onze principes regelmatig moesten wijken voor het praktische gemak.

regels

(www.loesje.nl)

En misschien mag dat wel een eerste, voorbarige conclusie vormen: we zijn ons bewust van het probleem en de wil is er zeker om er iets aan te doen. Alleen durft het pragmatische, het gekende en het gemak te vaak de overhand te nemen…

10 gedachten over “Hoe groen ben ik ? #1

  1. Ik zit hier, ondanks dat ik de vraag stelde, ook nog op het onderwerp te kauwen. Er is hier bij ons al veel veranderd, grotendeels door het geweten dat mijn oudste mij (ons) geschopt heeft. Natuurlijk doen we nog niet genoeg, maar alle beetjes helpen.
    Ik lig ook wakker van die waterspiegel. Onze kinderen zullen (helaas) nog e.e.a. meemaken vrees ik.

  2. Ook een flexitariër hier. In de zin van: ik kies nooit voor vlees, maar als het mij voorgeschoteld wordt, probeer ik niet moeilijk te doen. Veel impact heeft dat helaas niet, want de rest van mijn gezin bestaat uit fervente carnivoren, waardoor er doorgaans gewoon een extra pan op het vuur staat en de portie vlees die ik aan mij laat voorbij gaan meestal bij de echtgenoot en/of de kindjes belandt.

    • Zo gaat het bij ons inderdaad meestal ook. Een extra pan met mijn “vegetarische” opties. Het lukt daardoor wel af en toe om de jongste ook te laten proeven van “mijn” eten.

  3. Bewust je vlees kiezen helpt ook. Veel wild en vlees van Schotse Hooglanders die het hele jaar rond buiten staan en niet of nauwelijks worden bijgevoerd en dus ook geen vervuiling veroorzaken. Beetje te vergelijken met wild. Ook als vegetariër ben je niet altijd groen bezig. Het is en blijft tegenwoordig best lastig.

  4. Ik vind dat je al goed bezig bent hoor, het is niet zo simpel om je eetpatroon te veranderen laat staan dat van je kinderen 🙂 Het beste veggie-kookboek dat ik tot nu toe tegenkwam is ‘Honger’ van Mme Zsazsa. Van Ottolenghi heb ik ook eentje liggen, maar nog niet gebruikt.
    Vlees uit de supermarkt smaakt mij niet meer… wij bestellen bijna-biologisch vlees via deeleenkoe.be. En groenten, idem, ik probeer zoveel mogelijk uit de tuin en ’s winters de biowinkel, maar vroeger ging ik naar Boeren & Buren, DAT was pas kwaliteit, en recht van ’t veld! Tomaten in de winter smaken naar water, al koop ik er wel veel in blik voor tomatensaus (want een week zonder tomatensaus dat is onmogelijk :p). En al lette ik daar vroeger allemaal niet zo op. Maar alle kleine beetjes helpen!!

    • Ik geef je op een groot aantal vlakken 100% gelijk en ben ook al een tijdje op zoek naar biowinkels en iets à la “Boeren en buren”. Misschien moet ik daar dit jaar maar eens serieus werk van maken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s