Klein geluk #4

Een bekentenis: ik doe niet mee aan Klaagvrije Maandag, want ik maak het bij deze officieel: ik ben niet dol op januari. Te druk, te grijs, te winters, te veel ziektekiemen. De voorbije weken hadden we hier allemaal wat last. De oudste bracht een virusje binnen en intussen gingen ook al de mama en de jongste voor de bijl. De echtgenoot is hier “last man standing”.

Bovendien is het officieel: december en januari flirten met het record van de meest zonarme wintermaanden ooit en ik heb daar last van. Mijn vitamine D-niveau moet ongekend laag staan: ik ben al kandidaat voor een extra portie zomerzon, maar ik wil gerust ook tekenen voor eens een weekje winterse vrieskou, met bijhorend zonnetje uiteraard. Maar het ziet er niet naar uit dat we daar de komende dagen/weken op kunnen rekenen.

En toch, zelfs in de grijze bacteriënweelde vonden we toch opnieuw onze portie klein geluk.

20180123_201838[1]

  • Ik ben voor écht aan mijn wintersjaal begonnen. Met mijn handen werken doet mijn denkend koppeke deugd. Resultaat zien van het werk van mijn handen nog meer 😉. Nu nog uitvissen hoe ik op een zo schoon mogelijke manier van de ene bol wol moet overschakelen naar de volgende en dan wordt mijn sjaal mogelijk nog voor het einde van deze winterperiode een feit. Al wil ik meteen tekenen voor een vroege lente en het uitstel van het dragen van mijn eigen sjaal tot volgende winter…
  • Ik ben ongelooflijk fier op mijn dochters en ik kan er vaak zo hard van genieten om hen bezig te zien. Zo vierden we zaterdag een familiefeest en het valt me telkens weer op hoeveel geduld en liefde mijn meisjes hebben voor hun jongere familieleden. De jongste speelde onvermoeibaar verstoppertje en tikkertje (of een combinatie) met haar jongere neefjes. De oudste maakte haar oudste neef warm voor Harry Potter (vol weidse gebaren – het was een genot om dat vanop afstand te mogen observeren) en voerde een hele conversatie met dat kleine achternichtje dat gefascineerd aan haar (knalrode) lippen hing.
  • De eerste goede nachtrust na een aantal onderbroken nachten. Dat kan zo ontzettend veel deugd doen.
  • Eindelijk hebben we nog eens een Belgische tennisspeelster in de halve finales van de Australian Open. Tijdens de topperiode van “onze” Kim en Justine was ik professioneel met sport bezig: dan stond ik ’s nachts op om hun halve finales te volgen en live verslag uit te brengen. Ik heb geweldige herinneringen aan mijn ochtendsessies voor de Australian Open, ondanks het vroege opstaan. Het is en blijft een speciaal sfeertje als je één van de weinigen bent die op dat uur voor tv/computer zit om sportgeschiedenis te beleven. Bovendien is het op dit moment hoogzomer in Australië en dat brengt kleur en zon in de grijze Belgische winter. Laat ons zeggen dat ik nog steeds een boontje heb voor de grand slam down under en dus is het fijn dat Elise Mertens net hier op zo’n schitterende wijze haar neus aan het venster steekt. Een héle seconde lang heb ik zelfs overwogen om op te staan voor haar halve finale donderdagmorgen, maar dat onzinnige plan hebben we meteen opgeborgen: niet alleen wil ik haar sublieme reeks niet verknallen (kwestie van bijgeloof, iets van ongeluk brengen), en we moeten eerlijk zijn: mijn vitamine D-tekort heeft ook baat bij voldoende slaap. Maar wie weet, als ze de finale haalt… Zondagochtend kunnen we toch uitslapen, niet?
  • Gelukkig is de winter ook de periode van witloof met ham en kaas en puree, van cake en koekjes, koffie, latte of warme chocolade. Als je daar vitamine D uit kon halen, dan hoefde de zon niet eens te gaan schijnen, dan had ik nooit een tekort 😉. De winter is gewoon een heerlijk culinair seizoen…
  • Het is leuk om deze duistere periode “licht” te geven door samen te vieren. Of het nu om de traditionele nieuwjaarsfeestjes op het werk of in de familie gaat, of gewoon door samen in de zetel, dicht tegen elkaar aan, een “meidenserie- of -filmavond” te plannen. Dat de virusjes daardoor allicht welig tieren ten huize van, nemen we er dan maar bij.

Hoe je het ook draait of keert, het is intussen alweer 23 januari. De eerste maand van het jaar is al bijna om. Alweer een wintermaand voorbij, stapje voor stapje komen we toch dichter bij de lente. Langzaam, maar zeker. En februari wordt minder grijs!

3 gedachten over “Klein geluk #4

  1. Ik snap je helemaal, het gebrek aan zon en licht begint ook serieus op mijn systeem te werken. Ik maak nu van zodra het weer het enigszins toelaat een wandelingetje tijdens de middagpauze. Zo zie ik toch een beetje daglicht.

  2. Ik snap je volledig! Net als bij Samaja en jou begint dat gebrek aan zon en zonlicht zijn tol te eisen. Maar we zijn inderdaad bijna eind januari, dus er is beterschap in zicht 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s