Dankjewel, juf/meester!

Het einde van het schooljaar is weer in zicht. Hier is het nog even wachten op de rapporten van onze dochters, maar toch wil ik van de gelegenheid gebruik maken om alle leerkrachten, juffen en meesters eens ferm in de bloemetjes te zetten. Ook om wat tegengewicht te bieden tegen alle klaagzangen die er de laatste weken weer over het Vlaamse onderwijs en de leerkrachten werden gehouden. Ook dat is typisch voor deze periode: het einde en het begin van het schooljaar zijn traditioneel de periodes voor een rondje onderwijs-bashen.

Als vrouw van een leerkracht, als dochter van twee leerkrachten en als mama van twee prachtige leerlingen heb ik dagelijks met het onderwijs te maken, in al zijn vormen. Het doet me telkens opnieuw weer pijn als ik de artikels en columns lees over het onderwijs en vooral de reacties eronder. Blijkbaar hebben we allemaal onze mening klaar over hoe het precies moet, over wat beter kan en willen we vooral “de leerkrachten” toch wel eens graag een pak harder zien werken. Trek je dat toch niet aan, zegt de echtgenoot dan telkens weer, maar het raakt me. Ik woon en leef samen met  één van de geviseerde leerkrachten. Ik zie hoe hij zich elke dag opnieuw met hart en ziel inzet voor zijn leerlingen. Ik zie hoe hij nooit uren telt. Ik ben erbij als hij avond na avond doorwerkt of op zondag – telkens opnieuw – verbeterwerk inhaalt of zijn lessen voorbereidt.

Ik heb bij mijn dochters vele dergelijke leerkrachten gezien. Mensen die met passie lesgeven, die leerlingen telkens opnieuw proberen te boeien voor hun vak. Die manieren vinden om hun vak (ook al gaat het om wiskunde, fysica, Frans of godsdienst) aantrekkelijk te maken voor een bende 16- of 13-jarige pubers. Die tijdens hun middagpauze de tijd nemen om leerlingen bijles te geven. Die zich inzetten voor de vele naschoolse activiteiten of buitenlandse reizen. Die de tijd nemen om naar hun leerlingen te luisteren. Die het zich aantrekken als hun leerlingen omwille van een moeilijke thuissituatie, een bittere scheiding of pestgedrag op school, niet aan studeren toekomen. Die opgelucht zijn als een leerling alsnog erin slaagt om dat ene tekort van Kerstmis recht te zetten op het einde van het jaar. Die soms moeilijke beslissingen moeten nemen, maar altijd met aandacht voor de leerling.

Natuurlijk zijn leerkrachten ook maar mensen, die wel eens fouten maken. Natuurlijk zijn er ook leerkrachten die “hun uurtjes komen doen” en in het onderwijs staan voor “het vele verlof”. (Al denk ik dat er makkelijker manieren zijn om je dagen te vullen dan elke dag weer voor een klas pubers te gaan staan, zeker als je niet al te veel tijd wenst te spenderen aan een degelijke voorbereiding – en dat het vele verlof die moeilijke confrontaties niet bepaald compenseert.) Maar dat is in elke job zo. Kijk maar eens goed rond in je bedrijf of in je fabriek: ik denk dat je zo de namen kan opnoemen van de harde werkers en van hen die er met de pet naar gooien. Of van degenen die veel praat hebben, maar er telkens opnieuw onderuit muizen als die praat ook in daden moet omgezet worden… Is dat dan een reden om bijvoorbeeld de advocaten, de bouwvakkers, de arbeiders, de bedienden of anderen als groep publiekelijk te schande te zetten?

Lesgeven vergt veel, maar je haalt er absoluut ook veel voldoening uit. Zien tot wat jouw leerlingen uiteindelijk in staat zijn, hen doorheen de jaren zien evolueren, zien groeien, dat blijft voor veel leerkrachten het mooiste extralegale voordeel van hun job. Dat is de reden waarom ze elk jaar opnieuw vol goede moed aan een nieuw schooljaar beginnen, met nieuwe leerlingen en nieuwe klassen. Om een verschil te maken. Lukt het? Niet altijd, niet elk jaar, niet in elke klas, niet bij elke leerling. Maar toch proberen ze het. In mijn ogen worden ze schromelijk ondergewaardeerd. De grootste rijkdom van ons onderwijs zijn leraars die een verschil willen maken. Als ik zie wat voor fantastische leerkrachten mijn dochters dit jaar begeleidden, dan acht ik mezelf (en vooral onze dochters) ongelooflijk gelukkig. Want in het leven van mijn dochters is er dit jaar (opnieuw) een verschil gemaakt.

En daarom wil ik een grote dankjewel zeggen aan alle leerkrachten en aan die van de dochters in het bijzonder. Geniet van jullie welverdiende vakantie, het is jullie van harte gegund!

Advertenties

9 thoughts on “Dankjewel, juf/meester!

  1. Knap geschreven, maar een gevaarlijk onderwerp om online over te discussiëren, woorden worden zo snel verkeerd opgevat. Ik heb respect voor alle mensen die oprecht hun beroep uitoefenen!
    Omdat wij allebei van opleiding regent zijn durf ik mijn mening wel eens te geven over wat je schrijft, maar niet op papier. Ooit bij een tas koffie…graag!
    😀

  2. Vroeger was de leerkracht de meest geëerde persoon van het dorp, naast de priester en de dokter. In Thailand kreeg je echt respect als je zei dat je in het onderwijs stond…

  3. Leerkrachten kunnen inderdaad een groot verschil maken voor jongeren en hun job verdient vaak wel wat meer waardering. Aan beleidsmakers om te zorgen voor een omkadering die zorgt voor zoveel mogelijk gemotiveerde leerkrachten voor de klas. Mijn man is zich aan het omscholen om binnenkort te starten aan een nieuwe carrière als leraar, ik ben benieuwd hoe hij dat zal ervaren.

  4. Eerlijk, sinds mijn zoon in het beroepsonderwijs is gestapt zie ik zoveel leerkrachten die zich enorm inzetten, voor jongeren die vaak uit sociaal slechte milieu’s komen, gedemotiveerd zijn…maar ik heb dankzij hen mijn zoon zien openbloeien, de doos praline’s kon niet groot genoeg zijn, noch mijn dankwoorden!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s